Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9.9.14

CPR of Love (Κεφάλαιο 1/Μέρος Β)



«Καλημέρα κυρία Αναγνωστοπούλου. Σε ποια αίθουσα είναι η κήλη μου;» Χαιρετίζω με προσποιητό κέφι την προϊσταμένη των χειρουργείων. Αν και για να είμαι ειλικρινής η προοπτική του χειρουργείου δείχνει να επηρεάζει θετικά την διάθεσή μου.
«Καλημέρα Δημήτρη. Στην τρία σας έχω βάλει. Με ποιον χειρουργείς σήμερα;» Απορεί.
Η απάντηση εισέρχεται στο γραφείο της με σάρκα, οστά και ένα τεράστιο χαμόγελο που ακτινοβολεί, καθώς τραγουδά: «Καλημέρα στην πιο όμορφη προϊσταμένη του νοσοκομείου!»
«Ααα… μαζί είστε σήμερα; Καλημέρα Αλέξανδρε! Κανόνισε να μου κάνεις μπάχαλο την αίθουσα». Του επισημαίνει μεταξύ σοβαρού και αστείου. Είναι γνωστό πως τα αστεία και τα πειράγματα του Αλέξανδρου μπορούν να μετατρέψουν κάθε χειρουργείο σε παιδική χαρά.
«Προϊσταμένη μου εγώ; Δεν είμαι το καλύτερο παιδί; Σου έχω προκαλέσει ποτέ κανένα πρόβλημα;» Την ρωτά με ύφος θλιμμένου κουταβιού.
Εκείνη αναστενάζει ηττημένη. «Δημήτρη, πρόσεχε τον».
«Θα τον προσέχω προϊσταμένη».
Ο Αλέξανδρος με ακολουθεί στην πίσω έξοδο του γραφείου και τον πιάνω να της κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι.
«Κανόνισε κακομοίρη μου…» Του λέει εκείνη.

Τον περιμένω έξω από την χειρουργική αίθουσα, καθώς άφησα το κλείσιμο του ασθενούς σε εκείνον. Όταν ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και ο φίλος μου εμφανίζεται τραβώντας το σκουφί από το κεφάλι του.
«Ρε βλάκα! Πότε θα σοβαρευτείς;»
«Τι έπαθες ρε; Τι έκανα;». Ακινητοποιείται εκείνος αιφνιδιασμένος.
«Μα καλά, σκουφάκι με τον Μπομπ τον πως τον λένε…» Νεύω προς το χέρι που κρατά το πολύχρωμο αντικείμενο.
Η μόδα του χειρουργείου επιβάλλει σκουφιά με λουλούδια, καρδούλες και άλλα χαριτωμένα σχέδια που μπορεί κανείς να βρει στο εμπόριο. Αποτελούν την μοναδική ευχάριστη νότα μέσα στην αίθουσα. Αυτήν την φορά όμως ο Αλέξανδρος το παράκανε.
«Σφουγγαράκι τον λένε», απαντά με έμφαση. «Και ναι σκουφάκι με τον Μπομπ ρε μούχλα. Δεν μπορώ να καταλάβω τι σε πιάνει. Είσαι 28 και φέρεσαι σαν 50».
«Εγώ; Δεν κοιτάς τα δικά σου τα χάλια;»
«Δε μου λες, πάλι περίοδο έχεις; Τι νεύρα είναι αυτά;» Ρωτά χαμογελαστός, καθώς επιταχύνει το βήμα του για να με προλάβει.
«Μια χαρά είμαι», απαντώ ψυχρά, αγνοώντας το πρώτο σχόλιο
«Ώστε το "μια χαρά" σημαίνει "ξύπνησα με νεύρα". Πως δεν μου το είχε εξηγήσει κανείς τόσα χρόνια;» Κουνάει το πρόσωπο δήθεν απογοητευμένος με τον κόσμο.
«Δεν ξύπνησα με νεύρα. Ήμουν μια χαρά μέχρι που έπεσε πάνω μου αυτή η απρόσεκτη».
«Εννοείς η ωραία απρόσεκτη», προφέρει με νόημα, ενώ τα χέρια του διαγράφουν στον αέρα μια γυναικεία σιλουέτα.
Υψώνω το βλέμμα προς την οροφή και ξεφυσάω αγανακτισμένος ανοίγοντας και άλλο το βήμα μου.
«Τι;» Αναρωτιέται παριστάνοντας τον αθώο.
«Να σου θυμίσω πως εδώ δουλεύουμε. Πάμε πάνω να δούμε τους ασθενείς μας μέχρι να τελειώσουν και οι άλλοι», απαντώ αυστηρά δίνοντας τέλος στην συζήτηση.

Φτάνουμε στο τμήμα, που βρίσκεται στον τρίτο όροφο της νέας πτέρυγας του νοσοκομείου και επισκεπτόμαστε τους ασθενής στους θαλάμους, για να δώσουμε νέες οδηγίες για τα φάρμακα και την σίτιση τους. Αυτή είναι μια διαδικασία που κανονικά εκτελούμε όλοι μαζί, αλλά για λόγους εφημερίας και εξοικονόμησης χρόνου δεν υπάρχει πρόβλημα να το αναλάβουμε μόνοι μας.
Έτσι περνάει η ώρα μέχρι την στιγμή του προκαθορισμένου ραντεβού για την υποδοχή των νέων. Οι "παλιοί" μαζευόμαστε πρώτοι στην αίθουσα και αμέσως ξεκινούν οι συζητήσεις για τα χειρουργεία μας, ώσπου φτάνει και ο κύριος Ιωάννου με την άχαρη συνοδεία του. Το καταλαβαίνω από την σιωπή που απλώνεται ξαφνικά ανάμεσα στους συναδέλφους μου και το επιβεβαιώνει η περιφερειακή μου όραση. Αποφασίζω πως ο έλεγχος τον μέιλ μου είναι πιο σημαντικός, οπότε διατηρώ την προσοχή σταθερή στο κινητό μου περιμένοντας ανυπόμονα να φορτώσει η κάθε σελίδα. Άθλιο σήμα.
«Λοιπόν, αγαπημένα μου παιδιά», ακούω τον διευθυντή να μιλά. «Είναι μεγάλη μου χαρά να σας συστήσω τους νέους σας συναδέλφους. Είμαι βέβαιος πως θα τους καλωσορίσετε με θέρμη όπως και εγώ και πως θα τους διδάξετε πως να κάνουν πράξη όσα μάθαιναν στην θεωρία τα τελευταία χρόνια».
Ο Αλέξανδρος μου σκουντάει διακριτικά τον ώμο. Στρέφομαι ενοχλημένος και εκείνος γουρλώνει τα μάτια δείχνοντας με νόημα προς τους νεοφερμένους. Επιλέγω να συγκρατήσω το στολίδι που κρέμεται στην άκρη της γλώσσας μου και σκύβω ξανά πάνω από το κινητό μου.
«Όσο για εσάς νέοι μου… Καλωσορίσατε στο τμήμα μας. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία».
«Ρε. Δες», ψιθυρίζει συνεχίζοντας να σκουντάει τον αγκώνα του στο χέρι μου.
«Παράτα με ρε μαλακά», απαντώ χαμηλόφωνα δίχως να του ρίξω ούτε βλέμμα. Πως είναι δυνατόν να λαμβάνω τόσα άχρηστα διαφημιστικά μηνύματα κάθε μέρα;
«Η δεσποινίς Βάσσου θα δουλέψει με τον Αλέξανδρο Ελευθεριάδη».
Με την άκρη του ματιού μου πιάνω τον Αλέξανδρο να νεύει με ένα ελαφρό κούνημα του κεφαλιού προς την νέα του συνεργάτιδα. Αντικρίζω βαριεστημένος τα πρόσωπα που στέκονται αμήχανα απέναντί μας, γνωρίζοντας πως ένας από αυτούς θα γίνει ο προσωπικός μου μπελάς για τις επόμενες μέρες. Και μαρμαρώνω από το σοκ.
 Όχι. Όχι αυτή!
«Ο νεαρός Γουίλσον με την Μαρία Στεφανάκη. Και η δεσποινίς Ανδρέου», προσθέτει ο διευθυντής δείχνοντας το βούρλο που έπεσε πάνω μου νωρίτερα. Τα καστανά της μάτια δείχνουν σαστισμένα όπως και εγώ. «με τον Δημήτρη Παλαιολόγο».


Εβελύνα & Μαρία