Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

1.11.15

Ο αρχηγός της Χώρας του Ποτέ (Διήγημα)



(εμπνευσμένο από το τραγούδι «Ο αρχηγός»)

Υπήρξε, κάποτε, μια εποχή αθωότητας. Τότε που οι στρατιώτες είχαν χάρτινες πανοπλίες, όπλα λαξευμένα από ξύλο και σφαίρες σφυρηλατημένες στη χώρα της φαντασίας, γεμισμένες με όνειρα και ελπίδα. Μια εποχή που στις γειτονιές έτρεχαν γέλια και φωνές. Που χαμένα στην δική τους Χώρα του Ποτέ τα παιδιά κυνηγούσαν πειρατές.
Εκείνος έτρεχε μπροστά. Ο δικός τους Πίτερ Παν, που έπλαθε το όνειρο και τους πετούσε στα σύννεφα. Ο θυμός του έσειε τον κόσμο. Η επιθυμία του γινόταν νόμος και η χαρά του τραγούδι. 
Εκείνη, σαν μια άλλη Γουέντι, έτρεχε ξωπίσω τους κραδαίνοντας ένα ξύλινο σπαθί που κανείς δεν υπολόγιζε, παλεύοντας να κερδίσει την θέση της ως ίσος στον πόλεμο μιας φαντασίας και ορμής που δεν κατανοούσε. Με ιαχές και βλέμματα που λαχταρούσαν μια ματιά, ένα λόγο, μια ελπίδα, για να σκιρτήσει ακόμη και μια αθώα παιδική καρδιά.
Μα η Χώρα του Ποτέ τους πρόδωσε. Η θάλασσα τους ξέβρασε στην πραγματικότητα. Ο Πίτερ Παν μεγάλωσε και τα χαμένα παιδιά, για άλλη μια φορά, τον ακολούθησαν σε ένα κόσμο όπου το σκληρό και παγωμένο μέταλλο αντικατέστησε το ξύλο.
Ο θρήνος κάλυψε τα γέλια. Ο ατρόμητος Πίτερ Παν, που τους οδήγησε σε αμέτρητες νίκες ηττήθηκε από τον Κάπταιν Χουκ. Μα τώρα οι σφαίρες άνοιγαν πληγές που έσταζαν ζωή και σκόρπιζαν τα όνειρα στον άνεμο. Το τρυφερό χώμα άνοιξε την αγκαλιά του στο παιδί που ποτέ δεν μεγάλωσε, επιτρέποντας του να πετάξει σε άλλους μαγικούς κόσμους.
Από εκεί, ψηλά στα σύννεφα, μπορούσε πια να βλέπει τη Γουέντι και τα χαμένα παιδιά να συνεχίζουν το ταξίδι, δίχως τη δική του καθοδήγηση, πατώντας στα δικά τους πόδια, για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους.
Για να ξαναβρούν τη Χώρα του Ποτέ…


Ο αρχηγός

Φτιάχναμε καπέλα από χαρτί
είχαμε και ξύλινα ντουφέκια
κι ήτανε ο πόλεμος γιορτή
στα παλιά μας στέκια

Όλοι σε φωνάζαν αρχηγό
κι ήξερες μονάχα να διατάζεις
κι έτρεχα ξοπίσω σου κι εγώ
για να με κοιτάζεις

Έγειρες στη γη να κοιμηθείς
κι έγινε η καρδιά σου κυπαρίσσι
σου ‘πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς
κι όμως έχω ζήσει

Στοίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος



Μαρία Μουστοπούλου