Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

8.11.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 12) "Η ομάδα"



«Τζάκσον!» ξεστόμισα για εκατοστή φορά το όνομα του λαχανιασμένος…. Αυτός δεν έπαψε να τρέχει.. Πρώτη φορά ήταν τόσο γρήγορος και ασταμάτητος.. Τα λόγια της τον είχαν σοκαρίσει πιο πολύ και από μένα… Έτρεχε μέσα στο δάσος ουρλιάζοντας αδιάκοπα το όνομα εκείνης της γριάς. Ήθελε απαντήσεις όπως και εγώ… Μα εκείνη ήταν άφαντη.
«Σάρα! Σάρα!» ούρλιαξε  με μια κοφτερή φωνή που παραλίγο να με ξεκουφάνει.
«Σταμάτα επιτέλους! Είναι ανώφελο.» Τον πρόσταξα
«Μπορεί να πήγε πίσω στο σπίτι… Πάμε..» πρόσθεσε χωρίς να με κοιτάξει
«Στάματα επιτέλους Τζάκσον!» του φώναξα  δυνατά κι αυτός στράφηκε με ένα έντονο βλέμμα κατά πάνω μου «Δε θα απαντήσει στα ερωτήματα μας, δε το καταλαβαίνεις;» αποκρίθηκα
«Γιατί; Γιατί;» ξεστόμισε οργισμένος… 
«Αν ήθελε πραγματικά να μας βοηθήσει δε θα μίλαγε με γρίφους…..» απάντησα  ενώ από το μυαλό μου δεν έφευγε στιγμή το ότι αυτή είναι με το μέρος τους… Αυτό το προαίσθημα κουβαλούσα… Αυτή γνώριζε για το πτώμα του Μάξ και απ’ ότι φαίνετε δεν είναι για το μόνο που γνωρίζει… Αυτή η γριά ξέρει πολλά.
«Έχεις δίκαιο..» αποκρίθηκε  αλλά η οργή που κουβαλούσε μέσα του δεν μπορούσε να καταλαγιάσει…  Τι σχέση έχει ο πατέρας του με όλο αυτό;… Και το παρελθόν μου; Αν όντως είναι μια λύση στο μυστήριο, μήπως είναι και καταστροφική;
   Εκείνη τη στιγμή οι σκέψεις και τα ερωτήματα μου έμοιαζαν με άγριο πλήθος που πάλευε για ένα κομμάτι ψωμί μέσα στο χάος... Έτσι  κι εγώ προσπαθώ να βρω μια άκρη, μια απάντηση.. Μήπως όμως δε πρέπει; Μήπως πρέπει να τα παρατήσω όλα και να φύγω, χωρίς να βρω απαντήσεις που ίσως με καταστρέψουν; Τι να κάνω; Να συνεχίσω;   Ο φόβος μου γίνεται όλο και πιο δυνατός… Για ακόμα μια φορά παραδίνομαι στα συναισθήματα μου…  Για ακόμα μια φορά παραδίνομαι στη καταστροφή μου.
«Πρέπει να μείνω εδώ..» αποκρίθηκα και τον άφησα να προχωρήσει
  Έπρεπε να παραμείνω στο δάσος και να περιμένω τον Τόμας με την Έρρικα…  Όμως με φόβιζε το ότι ο Τζάκσον  θα στρεφόταν στο σπίτι μόνος… Αν έβρισκε τη Σάρα , σίγουρα θα απαιτούσε απαντήσεις … Μα τώρα ήταν συγχυσμένος αλλά περισσότερο οργισμένος και αυτό ίσως μας οδηγήσει σε καταστροφικά αποτελέσματα.  Προτού προλάβει να απομακρυνθεί ξεστόμισα δυνατά. « Μην αντιδράσεις απότομα… Και  έχε τα μάτια σου στον Τζίμ.»  Σ’ αυτή την υπόθεση μπορεί να μπλέκονται πολλά άτομα όμως ο Τζιμ ήταν ένα πρόσωπο  που δεν είχε φύγει ούτε στιγμή από το οπτικό μου πεδίο.   Θα έδινα τα πάντα για να πάρω μια απάντηση…  Όταν βρω το δολοφόνο του Μάξ  θα πάρω την εκδίκηση μου ακόμα κι αν αυτή θα με κάνει δολοφόνο.  Αυτό το μυστήριο όμως γίνεται όλο και πιο περίπλοκο… Μπορεί να κάνω ένα βήμα μπροστά μα τα εμπόδια που βρίσκω είναι περισσότερα…Και το παρελθόν μου τι σχέση μπορεί να έχει μ’ αυτό; Μήπως τελικά δε με επέλεξε τυχαία ο αρχηγός για παραβρεθώ εδώ από την αρχή; Κι ο Μαξ, κάτι μου λέει πως αυτό που είχε ανακαλύψει ίσως να αφορά άμεσα εμένα.  Μπορεί και όχι. Δε ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ.    Για μένα όλοι είναι ύποπτοι ακόμα και ο εαυτός μου.
  Η ώρα είχε περάσει κ εγώ εκεί χαμένος για ακόμα μια φορά στις σκέψεις και τις υποψίες.  Είχα ακούσει το αργό βάδισμα τους  και τότε πρόσεξα δύο πρόσωπα να ξεπροβάλουν ανάμεσα στα πυκνά δέντρα.   Αυτός κουβαλούσε ένα μάυρο σακίδιο στη πλάτη του κι εκείνη κρατούσε στα χέρια κάτι.  Ήταν ένα διπλωμένο στα δύο λευκό χαρτί.  Με πλησίασαν με σοβαρό ύφος.  Ο Τόμας  δεν έπαψε να ρίχνει κλεφτές ματιές ξοπίσω του κι εκείνη δε σταμάτησε να με κοιτάει στα μάτια αναγκάζοντας με να νιώσω αμήχανα για μια στιγμή. 
«Γεια» αποκρίθηκε  με ένα παράξενο γλυκό βλέμμα με αυτά τα σκούρα πράσινα μάτια γεμάτα λάμψη
Ο Τόμας την κοίταξε  κάνοντας μια έντονη γκριμάτσα μα εκείνη δεν του έδωσε σημασία. 
«Τι θα γίνει;» αναρωτήθηκα
«Έρχεται» απάντησε  όταν και κοίταξε βιαστικά το ρολόι της
«Ποιος έρχεται;» αναρωτηθήκαμε και οι δύο με απορία
« Η Κίμπερλι..» είπε  μα δε μας κοίταξε
«Ε;»
«Η..η ..Η Κιμ;» ξεστόμισε με τρεμουλιασμένη φωνή ο Τόμας.. είχε χάσει τα λόγια του για μια στιγμή
«Αυτή κι εμείς οι τρις θα γίνουμε μια ομάδα τώρα.» μας απάντησε
«Ομάδα;» αναρωτήθηκα
«Ο Τόμας  για ένα μικρό χρονικό διάστημα έπαψε να συνεχίζει τις έρευνες μαζί μου… Η Κίμ με βοήθησε όταν ανακάλυψε κι εκείνη το σημάδι… Είναι άτομο εμπιστοσύνης… Με βοήθησε πολύ…»
«Η Κίμ έχει το σημάδι;» φώναξε σοκαρισμένος ο Τόμας «Πότε το ανακάλυψε αυτό;»
«Αυτό εδώ είναι ο χάρτης» αποκρίθηκε και άνοιξε το διπλωμένο χαρτί.
«Μοιάζει με λαβύρινθο..» πρόσθεσα όταν τον είδα καλά..
«Και που είσαι ακόμα..» είπε ο Τόμας
«Με την Κίμ δε καταφέραμε να ολοκληρώσαμε την πρώτη σήραγγα, διάδρομο.. Όπως θες πες το.  Υπάρχουν πολλές είσοδοι … Στην τελευταία μας ανακάλυψη βρήκαμε κάτι σημαντικό..   Αυτό το μικρό μπρελόκ με το σχήμα τους… Το σχήμα Ιχθείς… Ίσως να υπάρχουν κι άλλοι διάδρομοι εκεί μέσα μα πρέπει να συνεχίσουμε  και με το δεύτερο μέρος…»
«Δεύτερο μέρος;»
«Δηλαδή θα πρέπει να μπούμε στο δεύτερο διάδρομο;» ρώτησε ο Τόμας με ψηλό τόνο..
«Δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα για απαντήσεις; »
«Και τι θα γίνει με το τρίτο μέρος;»
«Τρίτο μέρος;» πρόσθεσα γεμάτος απορία.. Είχα μπερδευτεί είναι η αλήθεια
«Γι’ αυτό θα γίνουμε ομάδα! Θα χωριστούμε σε ζευγάρια και θα ψάξουμε ξεχωριστά αυτή τη φορά…  Όταν πρωταρχίσαμε μείναμε όλοι ενωμένοι,  μα ποτέ δεν χωριστήκαμε και τελικά αυτό μας οδήγησε  σε άσχημα αποτελέσματα.»
«Και με το να χωριστούμε νομίζεις  θα ξεφύγουμε από το γαμημένο κίνδυνο;» φώναξε οργισμένος και την πλησίασε
«Πρέπει να δοκιμάσουμε Τόμ..»
«Αν δεν ήμασταν ενωμένοι την τελευταία φορά τώρα εμείς οι δύο δεν θα ήμασταν εδώ! Και πως νομίζεις ότι θα τους αποφύγουμε πάλι;»
«Τόμ..»
«Όχι! Ξέρεις κάτι κι εμένα ήταν φίλοι μου… Αλλά φοβάμαι Έρρικα! Φοβάμαι. Δε θέλω να πεθάνω.»
«’Ει… Ηρέμησε…» αποκρίθηκα και τον απομάκρυνα από κοντά της. «Εξηγήστε μου τη συμβαίνει εδώ γιατί έχω χαθεί λιγάκι.»
«Παρομοίως» ξεστόμισε εκείνος ειρωνικά
«Νομίζεις ότι εγώ δε φοβάμαι;  Όμως πρέπει να βρούμε απαντήσεις Τόμ! Και αυτά τα τέρατα πρέπει να πληρώσουν! Συμφώνησες να βοηθήσεις,  τώρα γιατί κάνεις πίσω; Και μη μου πεις από φόβο… Αυτό είναι μια φτηνή δικαιολογία»  ο τόνος της φωνής της κτύπησε κόκκινο
« Σταματήστε!» ούρλιαξα εκείνη τη στιγμή. «Λοιπόν, θέλω να  ξέρω με τη διάολο  μπλέκω… Αν πραγματικά χρειάζεστε τη βοήθεια μου δώστε μου απαντήσεις όσες έχετε και αφήστε τα ψευτοκαυγαδάκια… Δεν είστε παιδιά… 18 χρονών  είστε, φερθείτε σωστά….. Εκτός βέβαια αν θέλετε να σας αντιμετωπίζω σαν πεντάχρονα.. Πείτε μου με τι διάολο μπλέκω αυτή τη στιγμή. Έγινα κατανοητός;»  τελείωσα την κουβέντα μου και μετά η ένταση κόπασε και η σιωπή ξεπρόβαλε στην επιφάνεια.
    Μετά από αυτό η Έρρικα άρχισε να μου δίνει λίγο φως στο σκοτάδι αυτού του μυστηρίου…  Σιγά σιγά άρχισα να κατανοώ κάποια πράγματα.  Όταν μου ανέφερε για το σχέδιο της η αλήθεια ήταν πως έμεινα λιγάκι έκθαμβος. 
«Το ένα από τα δύο αγόρια που ήταν μαζί μας  γνώριζε καλά από υπολογιστές προγράμματα και τέτοια. Τότε όμως ένα μοιραίο βράδυ μας ανακάλυψαν και έγινε ότι έγινε.. « ξεστόμισε με θλίψη. «Τώρα  μας βοηθούσε ένας συμμαθητής μας όμως τα παράτησε… Η αντίδραση του μου φάνηκε αρκετά παράξενη. Αλλά έπρεπε να σεβαστούμε την απόφαση του.  Δε ξέρω γιατί δε μας εξήγησε ποτέ το λόγο και δεν νομίζω να το κάνει.»
«Να σου πω εγώ ! Φοβήθηκε για τι ζωή του ο άνθρωπος.»  πετάχτηκε απότομα ο Τόμας
«Τι εννοείς»  προσπαθούσα να καταλάβω… Όχι για αυτά που μου έλεγε , αλλά για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τα λόγια της.. Αυτοί οι δυο είναι παιδιά… Δεν έχουν την ίδια εμπειρία με εμένα… Ο κάθε ένας από εμάς βλέπει τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία, όμως κάθε γωνία είναι διαφορετική. Για να εξιχνιάσουμε αυτό το μυστήριο  πρέπει να το δούμε από όλες τις πλευρές και γωνιές του.
«Είχαν καταλάβει πως μπλοκάραμε το σύστημα τους και αυτή τη φορά… « απάντησε εκείνη
«Για να μη πολυλογούμε στην απαγορευμένη πλευρά υπάρχουν κάμερες. Μας ανακάλυψαν τότε  και μάλλον συνέβη το ίδιο και τώρα σωστά Έρρικα;» ξανά πετάχτηκε ο Τόμας αυτή τη φορά το στόμα του έσταζε από ειρωνεία.
Τότε έκανα ένα ψεύτικο ύφος γεμάτο έκπληξη και απορία… Αν και στ’ αλήθεια δεν μου έκανε και τόση εντύπωση…
«Και στη πλευρά που μένουμε εμείς δεν υπάρχουν κάμερες;» έκανα την ερώτηση όπου βέβαια γνώριζα και την απάντηση
«Ποτέ δε σκεφτήκαμε γι’ αυτό..»  ξεστόμισε ο Τόμας συγκλονισμένος
«Ίσως και να υπάρχουν» ακουστικέ μια γυναικεία φωνή στο βάθος.
«Κίμ!» ξεστόμισε γεμάτος ενθουσιασμό ο Τόμας… Το βλέμμα του έγινε αμέσως γλυκό και στο πρόσωπο του διαγράφηκε ένα αστραφτερό παλαβό χαμόγελο… Μάλλον έτρεφε κάποια αισθήματα γι’ αυτό το κορίτσι.
Τα βλέμματα όλων μας στράφηκαν κατά πάνω της
«Για μια στιγμή… Αν αυτό ισχύει τότε..»
«Τότε τι Έρρικα;» τη ρώτησε ο Τόμ
«Ίσως… Δηλαδή.. Αν είναι αλήθεια τότε γνώριζαν κάθε μας κίνηση… Ίσως γι’ αυτό να μην βρήκαμε αρκετά στοιχεία.»
«Αυτό μπορεί αν είναι αλήθεια Έρρικα» αποκρίθηκε η Κίμ
«Με λίγα λόγια παίζατε το παιχνίδι τους;» ξεστόμισα σκεπτικός
«Τι εννοείς;»
«Τόμας είναι απλό… Αν όντως γνώριζαν κάθε σας κίνηση έπρατταν ανάλογα και την δική τους.. Ανακαλύπταται αυτά που ήθελαν αυτοί να βρείτε.»
«Ο Ντέρεκ έχει δίκαιο..  Γι’ αυτό πρέπει κι εμείς τώρα να πράξουμε ανάλογα.»  είπε η Έρρικα
«Ανάλογα;» έστρεψε το βλέμμα του γεμάτο απορία  σε εκείνη..
« Ντέρεκ ξέρεις από υπολογιστές;»  τότε αυτή κοίταξε εμένα και μου έκανε την ερώτηση..
«Εγώ όχι… Όμως γνωρίζω κάποιον που μπορεί να μας βοηθήσει και είναι έμπιστος.» φυσικά και εννοούσα τον Τζάκσον..
«Εμείς μπορούμε να τον  εμπιστευτούμε;» ρώτησε εκείνος
«Ναι.» απάντησα μονολεκτικά
«Ποιος είναι;» με ρώτησε η Κίμ
«Όλοι σας τον γνωρίζεται..» απάντησα
« Όλοι;» αναρωτήθηκε η Έρρικα
«Ο Τζάκσον… σίγουρα έχετε παρακολουθήσει μάθημα του.»
«Όχι άλλος καθηγητής!» πρόσθεσε βαριεστημένα ενώ κοίταξε την Έρρικα..
Εκεί όντως σιγουρεύτηκα .. Ο Μαξ και αυτή πρέπει να είχαν σχέση.
«Να εμπιστευτούμε και άλλο άτομο;»  η Κιμ έστρεψε το βλέμμα της απευθείας στην Έρρικα « Αυτό δεν είναι μόνο θέμα εμπιστοσύνης Έρρικα.. Αλλά καθαρά θέμα αθώων ζωών.»
« Έχει δίκαιο..» ο Τόμας πήρε το μέρος της
  Η Έρρικα εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πολύ σκεπτική..  Αλλά κυρίως αναποφάσιστη.. 
   Ναι χρειάζονταν βοήθεια, μα δεν ήθελαν  κι άλλα θύματα..  Η ειρωνεία είναι πως εμείς ξέρουμε για αυτούς μα αυτοί δεν γνωρίζουν για εμάς… Και δε θα μάθουν σύντομα… Ναι εγώ κι ο Τζάκσον είμαστε εδώ για να λύσουμε αυτό το παρανοϊκό παιχνίδι και τα άτομα που μας έχουν ανάγκη δεν γνωρίζουν ότι βρισκόμαστε  κοντά τους . Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.  Τραγική ειρωνεία.
«Ωραία…  Μπορείς να του μιλήσεις;» το βλέμμα της καρφώθηκε καταπάνω μου.. Μετά από πολύ σκέψη  μάλλον το είχε αποδεχτεί. Εγώ της έγνεψα καταφατικά.
«Αυτό σημαίνει πως πρέπει να του μιλήσουμε.. Να αποκαλύψουμε ότι είπαμε και σε εσένα.» ακουστικέ η φωνή του Τόμας
«Χμμ. Κι αν δεν δεχτεί; Αν μας θεωρήσει ένα μάτσο χαζούς;» αναρωτήθηκε η Κίμ
«Θα τον πίσω εγώ άλλωστε αυτό με τις εξαφανίσεις του είχε τραβήξει την προσοχή… Και κυρίως έχουμε γίνει φίλοι» 
«Τόσο γρήγορα;» πρόσθεσε εκείνος  με ένα δολοφονικό μυστηριώδη βλέμμα
«Μερικά άτομα τα βλέπεις μια φορά και νομίζεις πως τα  γνωρίζεις χρόνια.. Όπως γίνεται  με τον έρωτα έτσι και με τη φιλία Τομ…» απάντησα
«Απόψε πρέπει να μπούμε στους υπόγειους διαδρόμους… Άρα θα χρειαστούμε και τη βοήθεια του. Εγώ κι ο Τόμας θα  ετοιμάσουμε εξοπλισμό.» ξεστόμισε η Κίμ « Κι εσείς οι δύο θα μιλήσετε στον Κύριο  Κριμ.» συνέχισε
 Εκείνη τη στιγμή  η Έρρικα με κοίταξε στα μάτια ταραγμένη.    Δε ξέρω τη πραγματικά τη φόβισε περισσότερο, το ότι θα ήταν μαζί μου ή το ότι θα μιλούσαμε στον Τζάκσον. 
«Εξοπλισμό;» αναρωτήθηκα
«Πως νομίζεις ότι θα κυκλοφοράμε εκεί κάτω με δάδες;» ξεστόμισε η Κίμ γεμάτη ειρωνεία  Χρειαζόμαστε φακούς  και κάτι για να αμυνθούμε.»
«Εννοείς κάτι σαν όπλο;»
«Χαχ! Αν είχαμε από την αρχή όπλα τότε  θα ήταν πολύ καλό αυτό.»  απάντησε ο Τόμ
«Λοιπόν! Δεν έχουμε χρόνο οι ώρες κυλούν σαν σταγόνες από τη βροχή… Πρέπει να βιαστούμε.. Θα τα πούμε αργότερα.» αποκρίθηκε και άρπαξε από το Χέρι τον Τόμας.
«Μάλιστα… Πρέπει να πάμε κι εμείς τότε.» είπα και την κοίταξα
«Ναι..»  απάντησε μονολεκτικά και δεν τόλμησε να ανταποδώσει στη ματιά μου
Μα αυτό μ’ άφησε παγερά αδιάφορο.. Προχώρησα βιαστικά με προορισμό την οικία μα καθώς περπατούσαμε μέσα στο μονοπάτι της απόλυτης σιωπής αυτή σταμάτησε ξοπίσω μου.
«Ντέ.. Ντέρεκ.. Μπορούμε να σε εμπιστευτούμε» αποκρίθηκε με ένα βλέμμα απορίας και δισταγμού.  Μάλλον θα φοβόταν πως θα γινόμουν προδότης….
 Τότε εγώ σταμάτησα και μια κίνηση γύρισα προς το μέρος της.  Έκανα δύο βήματα και την πλησίασα.  Έπρεπε να την κοιτάξω στα μάτια και να της απαντήσω με ένα πιστικό βλέμμα. 
«Ναι.» έκανα μια παύση και αυτή ανταπέδωσε στο βλέμμα μου «Ναι μπορείτε να με εμπιστευτείτε»  αποκρίθηκα και την πλησίασα ακόμα περισσότερο.  τα μάτια μου ζωγραφίστηκαν με μια λάμψη ελπίδας, με αυτό το κάτι που θα την έπειθε.
«Ω… Ωραία.» αποκρίθηκε με δυσκολία… Η Καρδιά της κτυπούσε τόσο δυνατά κείνη τη στιγμή που νόμιζα πως θα πεταγόταν έξω.  Ακόμα και το βλέμμα της  ούρλιαζε από συναίσθημα.   «Πάμε τώρα..»  είπε βιαστικά και χαμήλωσε το βλέμμα
  Εκείνη τη στιγμή δε δίστασα να κάνω ένα μισώ ειρωνικό χαμόγελο.  Είναι κολακευτικό να αρέσεις σε κάποιον…
     Μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε πίσω.. Μπήκαμε ξεχωριστά στην οικία, πρώτα αυτή και μετά από λίγο εγώ..  Εκείνη  πλησίασε στη κουζίνα κι εγώ ακολούθησα τον δρόμο για τα δωμάτια.  Πέρασα διακριτικά μπροστά από το δωμάτια της  Σάρα και έριξα μια γρήγορη κλεφτή ματιά , δεν είχε έρθει ακόμη..   Έπειτα προχώρησα προς το δωμάτιο του.   Είχα πει στην Έρρικα πως θα αναλάμβανα εγώ να του μιλήσω και αυτή μαζί με τους υπόλοιπους θα του έλεγαν για τις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
  Κτύπησα δυο φορές απαλά και σχεδόν αθόρυβα τη πόρτα μέχρι που άνοιξε.
Τα μούτρα του Τζάκσον παραλίγο να αγγίξουν το πάτωμα και η οργή του είχε πλημυρίσει σε όλο το δωμάτιο.
«Αυτή η σκύλα δε γύρισε καθόλου!» αποκρίθηκε εκνευρισμένος
«Εντάξει… ίσως γυρίσει πιο αργά.. Ηρέμισε λιγάκι..»
«Δεν.. δε καταλαβαίνεις!»
« Νομίζει πως εμένα δεν με έχουνε επηρεάσει τα λόγια της; Κι εγώ έχω ταραχτεί Τζάκσον αλλά προσπαθώ να φανώ ψύχραιμος»
«Όχι, δε καταλαβαίνεις!» αποκρίθηκε και δε σταμάτησε να πηγαίνει πάνω κάτω
«Δεν καταλαβαίνω τι;»
«Ο πατέρας μου δεν γίνεται να έχει μυστικά από εμένα! Αυτός δε γίνεται» έλεγε με μια έντονη επιμονή
« Όλοι έχουμε μυστικά Τζάκσον το είπες και εσύ ο ίδιος..»
«Όχι αυτός»
«Γιατί; Τι τον κάνει τόσο ξεχωριστό;»
«Απλά δε γίνεται!»
«Γιατί;» τον ρώτησα με έντονο τόνο
«Γιατί, γιατί.. Γιατί ο πατέρας μου είναι…» Εκεί έκανε μια απότομη παύση και προσπάθησε να ηρεμίσει. «Ξέχνα το… Εσύ έχεις κάποιο νέο;» απόφυγε να απαντήσει. 
«Ναι..» είπα  και σεβάστηκα την απόφαση του να μη συνεχίσει. « Χρειαζόμαστε τη βοήθεια σου.»
Με κοίταξε με απορία
«Εσύ, εγώ , η Έρρικα ο Τόμας και η Κίμ θα γίνουμε μια ομάδα απόψε.»
«Ε;»
«Αυτό το βράδυ θα εισβάλουμε στους υπόγειους διαδρόμους που υπάρχουν στην απαγορευμένη πλευρά του σπιτιού.. Όμως για να πετύχει αυτό  χρειαζόμαστε ένα καλό χάκερ ώστε να καταφέρει να μπει στο σύστημα τους και να σβήσει τα ίχνη μας...  Αυτή η αποστολή  απαιτεί συνεργασία  και ιδιαίτερη προσοχή από εμάς κυρίως,  Τζάκσον... Πρέπει να τα καταφέρουμε.» εκεί τον κοίταξα έντονα  γεμάτος αποφασιστικότητα «Φίλε…» αποκρίθηκε με ξαφνιασμένο βλέμμα μετά από αυτή τη λέξη, γιατί τότε ο λόγος μου έγινε πιο πιστικός για εκείνον  «Χρειαζόμαστε τη βοήθεια σου ….Χρειάζομαι τη βοήθεια σου.» 




Chara Christ.