Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

4.4.16

Το παράθυρο (Κεφάλαιο 5) - "Αφήστε με!"

   Καθώς περπατούσε στα βρεγμένα χορτάρια του όμορφου πάρκου, μια μικρή γατούλα πλησίασε γλυκά την Ήρα και άρχισε να τρίβεται στα πόδια της. Με μια, επίσης, γλυκιά κίνηση, η Ήρα χάιδεψε το μικρό γατάκι.
Μετά από λίγα λεπτά, ένα έντονο φως τράβηξε την προσοχή της Ήρας και φωνές αντήχησαν σε όλη την γειτονιά. Αίματα βρίσκονταν παντού χυμένα στο έδαφος και άνθρωποι τρέχαν πανικόβλητοι στους δρόμους. Τα ηχεία έπαιζαν μια σκοτεινή, τρομακτική μουσική που ίσα ίσα ακουγόταν στα αυτιά της. Απλά κοιτούσε παγωμένη. Τόσο παγωμένη που με το ζόρι μπορούσε να αναπνεύσει από το φόβο. Ο ουρανός είχε καλυφτεί με μαύρα σύννεφα και τεράστιοι κεραυνοί χτυπούσαν την πόλη. Μια γυναίκα έπεσε πάνω της καθώς έτρεχ, όμως δίχως ενδιαφέρον ξανασηκώθηκε και συνέχισε να τρέχει στο ατέλειωτο δρομάκι. Εκείνη ήταν ακόμα ακίνητη, αμίλητη. Χωρίς να ξέρει τι συμβαίνει. Απλά φοβόταν. Και τότε ήταν που τα σύννεφα έκαναν πέρα και το φεγγάρι κάλυψε τη Νέα Ορλεάνη. Δεν ήταν όμως το καθημερινό, συνηθισμένο φεγγάρι. Ήταν ένα αντικείμενο που πλησίαζε όλο και περισσότερο, όλο και πιο κοντά στο να συνθλίψει την ανθρώπινη ύπαρξη. Εκεί ήταν που όλοι σώπασαν και στάθηκαν ακίνητοι. Όλοι κοιτούσαν αυτόν τον μεγαλειώδη δολοφόνο. Αλλά όχι! Ξαφνικά σταμάτησε. Έμεινε εκεί. Και ένα σύννεφο ήρθε γρήγορα πάνω από την πόλη και άρχισε να ρίχνει δυνατή βροχή. Οι κάτοικοι άρχισαν να ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλο ενώ μερικοί άλλοι έτρεξαν σε καταφύγια, σαν η βροχή να σήμαινε το τέλος. Την ειρήνη. Κάτι που όλοι τους έκαναν λάθος. Και πάνω στην ησυχία, μια τεράστια πέτρα ρίχτηκε πάνω στην Ήρα κάνοντας κομμάτια το αδύνατο σώμα της.

«Κάποιος, γρήγορα, έναν απινιδωτή!» φώναξε μια γυναίκα.
«Τι έπαθε; Λιποθύμησε;»
«Ήρα, βρίσκεσαι στο ίδρυμα Λέων, ξύπνα» ακούστηκε μια ανδρική φωνή.
«Κοιτάει πολύ περίεργα»
«Ας την αφήσουμε, θα συνέρθει».


   Η Ήρα άνοιξε τα μάτια της και ένα μικρό, πολύ μικρό δωμάτιο την έπνιξε. Σηκώθηκε αργά-αργά και το κεφάλι της πόνεσε. Τόσο πολύ που την ανάγκασε να πέσει ξανά στο μαξιλάρι. Δυο γιατροί ακούστηκαν στο τέλος του διαδρόμου.

«Πρώτη φορά το κάνει αυτό, λες να της αλλάξουμε τα χάπια;»
«Για ξαναπές μου, τι έχει;» είπε αδιάφορα ο ένας κοιτώντας την Ήρα.
«Αποδιοργανωτική σχιζοφρένεια»
«Σωστά. Ποιος ξέρει τι είδε. Αύξησε της τη δόση. Και κοίτα γιατί λιποθύμησε. Μην έχουμε τίποτα απρόοπτα».

   Ξαφνικά τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα, συνειδητοποιώντας το μέρος και τον χρόνο. Με μια γρήγορη κίνηση όρμησε στο παράθυρο και κοίταξε έξω. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο η φαντασία της.

Αγγελική Ι.