Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

16.7.18

The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 21) - "Ο Γερμανός Στρατιώτης"

«Ρέικ Μάισνερ Μίλερ» μουρμούρισα για άλλη μια φορά σοκαρισμένος.
               «Ντέρεκ, αυτή η ιστορία έχει αρχίσει να με τρομάζει υπερβολικά» αποκρίθηκε εκείνη.
               «Όλους μας Έρικα» ξεστόμισα και την κοίταξα ενώ τα τρεμάμενα χέρια μου κρατούσαν τη φωτογραφία.

               «Τώρα τι κάνουμε;»
«Πού τη βρήκες αυτή τη φωτογραφία;»
               «Εσύ δεν είπες να ψάξουμε να βρούμε παλιούς στρατιώτες της Νεκρής Βάσης; Αυτό έκανα»
               «Μάλιστα» αναστέναξα.
               «Τι θα γίνει τώρα; Η ιστορία γίνεται όλο και πιο περίπλοκη»
               «Το ξέρω Έρρικα. Δε χρειάζεται να μου το θυμίζεις συνέχεια» αποκρίθηκα θυμωμένος.
               «Ούτε κι εσύ να ξεσπάς πάνω μου συνέχεια Ντέρεκ» μου απάντησε, με ένα θυμωμένο βλέμμα που μου έκοψε την ανάσα και έφυγε.
               Δεν είχα το θάρρος να της πω κάτι παραπάνω. Είχα δειλιάσει. Με στεναχωρούσε ο τρόπος μου, αλλά τώρα είχα κάτι ακόμα πιο σημαντικό στο μυαλό μου. Αυτήν τη φωτογραφία και το ζοφερό παρελθόν μου.
               Έμεινα για λίγο μόνος πριν πάρω τον Τζάκσον τηλέφωνο. Του ζήτησα να έρθει γιατί είχα κάτι σημαντικό να του πω. Η μοναξιά με είχε τρομάξει. Περισσότερο κι από αυτόν τον Γερμανό στρατιώτη, κι ας ήταν ολόιδιος εγώ.
               «Ντέρεκ;» αποκρίθηκε απορημένος ο Τζάκσον.
               «Κοίτα αυτό! Κοίτα!» είχα εκνευριστεί.
               «Εσύ;»
               «Ναι , εγώ σε μαυρόασπρο φόντο. Τι λες κι εσύ ρε φίλε τώρα; Δες την ημερομηνία!»
               «Καλά ηρέμισε λιγάκι!»
               «Εσύ πόσο ήρεμος θα ήσουν αν έβλεπες κάτι τέτοιο;»
               «Καθόλου, αλλά Ντέρεκ… Προσπάθησε να ηρεμήσεις. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. Θα βρούμε μια άκρη, εντάξει;»
               «Τζάκσον έχω κουραστεί με όλα τα μυστικά, το σκοτεινό παρελθόν. Τους έρωτες… Έχω κουραστεί με τα πάντα! Βαρέθηκα! Κάνουμε ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω»
               «Φίλε χαλάρωσε»
               «Πώς; Δεν το βλέπεις … Ρισκάρουμε αρκετά στην έρευνά μας και βρισκόμαστε πάλι στο μηδέν. Ένα τίποτα. Ποντάρουμε σε λάθος ανθρώπους για να βρούμε την αλήθεια...»
               «Ηρέμησε! Και σταμάτα να πηγαινοέρχεσαι. Αυτό το πάνω κάτω με τρομάζει. Δε σ’ έχω ξαναδεί έτσι»
               «Τζάκσον, αυτό το διάστημα, εγώ έχασα τον κολλητό μου και δεν το είπα σε κανέναν από ‘σάς. Έπρεπε να πάρω μια απόφαση, μαύρη η ώρα εκείνη. Με την Έρρικα δεν τα πάω πολύ καλά γιατί ξεσπώ πάνω της. Αυτή η υπόθεση γίνεται όλο και πιο περίπλοκα διαβολική»
               «Τι εννοείς έχασες; Ο Μαξ ζει! Δε ζει;»
               «Όχι πια! Ήταν ένας ζωντανός νεκρός. Τα μηχανήματα τον κρατούσαν στη ζωή… Αλλά εδώ και μήνες δεν είχε δείξει καμία βελτίωση. Δεν ξέρω τι του έκαναν και τι είχε ανακαλύψει για μένα»
               «Για σένα;» έκανε ένα έντονο απορημένο βλέμμα «Δεν καταλαβαίνω»
               «Εκείνη την καταραμένη βραδιά που με πήρε τηλέφωνο μου είχε πει πως ανακάλυψε κάτι που σχετίζεται με το παρελθόν μου. Ίσως και να ήταν αυτή η φωτογραφία, δε γνωρίζω... και δε θα μάθω ποτέ»
               Με κοιτούσε χαμένος. Δεν ήξερε τι να πει και τι να ρωτήσει.
               «Δεν αντέχω άλλο Τζάκσον. Έχω κουραστεί. Δεν ξέρω τι μπορεί να ανακαλύψουμε. Ίσως η αλήθεια μας συνθλίψει»
               «Ίσως. Τίποτα δε μένει κρυφό όμως»
               Έγνεψα καταφατικά.
               «Τώρα ο Μαξ… είναι όντως νεκρός;»
               «Ναι» μουρμούρισα.
               «Γιατί παλεύεις μόνος;»
               «Τι;»
               «Ξέρεις, δε σε καταλαβαίνω τελικά» αποκρίθηκε. Τα μάτια είχαν βουρκώσει μα συγκράτησε τα δάκρυα του για τον Μαξ «Είμαστε μια ομάδα. Αυτό είπες, αλλά στην πράξη προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα μόνος. Γιατί; Αφού μας χρειάζεσαι. Απορρίπτεις εμένα, τη βοήθεια που σου δίνω ως φίλος. Την κοπέλα σου… κι αυτό είναι κάτι που από εσένα δεν το περίμενα. Αυτή σ’ αγαπάει κι εσύ...»
               «Δεν απορρίπτω κανέναν»
               «Α, ναι;»
               «Ναι! Εγώ μπορώ να γίνω χαλί να με πατήσεις!»
               «Μμμ… Ναι. Εμένα πάλι γιατί μου φαίνεται σα σανίδα με καρφιά;»
               «Διακρίνω μια ειρωνεία;»
               «Αρκετή! Κοίτα, είσαι αρκετά δυναμικός. Το γνωρίζω καλά και από τη δουλειά μας. Αλλά όλο αυτό το ξέσπασμα δε θα σου βγει σε καλό. Θα χάσεις ό,τι κατάφερες να κρατήσεις μέχρι στιγμής κοντά σου. Αυτή η ιστορία θα διδάξει κάτι σε όλους μας. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μη λυγίσεις… Εδώ δε λύγισα εγώ που ξέρω ότι ο κακός αυτής της υπόθεσης είναι ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου Ντέρεκ!»
               «Κι ο δικός μου» ξεστόμισα την τελευταία αλήθεια που τόσο καιρό φοβόμουν «Γι’ αυτό μου αποκάλυψε για το ημερολόγιο. Όχι γιατί έχει συνείδηση και θέλει να βοηθήσει εμάς, αλλά για να καλύψει τις απάτες του μαζί με τον πατέρα σου. Αυτό το ημερολόγιο τους είναι πολύτιμο. Ίσως και να αναφέρεται σ’ αυτόν το Γερμανό στρατιώτη που μου μοιάζει και έχει και το ίδιο επίθετο. Αυτό το επίθετο δεν ήταν ποτέ τυχαίο»
               «Εγώ, θ’ αφήσω όλες τις διαφορές μας πίσω μου για να μπορέσουμε να επικεντρωθούμε στην υπόθεση. Όταν όμως όλο αυτό τελειώσει, θα έχουμε να πούμε αρκετά. Τώρα ας μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε γι’ αυτόν τον Ρέικ. Είπες πως ήταν Γερμανός στρατιώτης στη νεκρή βάση»
               «Ναι. Στρατιώτης της Χιτλερικής νεολαίας»
               «Ηγέτης τότε, αν δεν κάνω λάθος με βάση ό,τι γνώσεις έχω από ιστορία, ήταν ο Άρτουρ Άξμαν. Από το 1940 μέχρι και το 1945»
               «Μέχρι το τέλος του πολέμου. Ναι έχεις δίκιο»
               «Πρέπει να ψάξουμε να μάθουμε περισσότερα. Σίγουρα κάτι θα βρούμε»
               «Θυμάμαι πως είχα διαβάσει κάπου πως αυτός ο ‘Αξμαν και ένας άλλος δικαιούχος, ήταν οι μόνοι κάτοχοι του παράσημου που μπόρεσαν να επιβιώσουν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατάλαβες για ποιο παράσημο μιλάω έτσι;»
               «Ναι, το ανώτατο παράσημο που το ναζιστικό κόμμα απόνειμε σε ένα άτομο για τις υπηρεσίες του στο Γ’ Ράιχ»
               «Ακριβώς. Πρέπει να διαβάσουμε περισσότερα. Πάμε!» ξεστόμισα βιαστικός.
               «Κι εγώ φοβάμαι το τι μπορεί να ανακαλύψουμε, αλλά πρέπει Ντέρεκ. Το οφείλουμε στους συνανθρώπους μας και σε εμάς τους ίδιους» με σταμάτησε με το χέρι του και με κοίταξε αποφασισμένος.
               «Το ξέρω! Και έχω ένα προαίσθημα πως… αυτός ο στρατιώτης που μου μοιάζει, ίσως να αποτελεί και τον μύθο. Μάλλον αυτός θα ήταν η Σκιά του τελευταίου στρατιώτη»
               «Αυτό θα το ανακαλύψουμε. Πάμε».


CHARA CHRIST