Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5.8.18

The Last Shadow (Game of Shadows II) (Κεφάλαιο 23) - "Το Τελευταίο Αντίο. Μέρος 2"

Βρόντηξε την πόρτα ξοπίσω του και κλείδωσε. Έτρεξα αμέσως και προσπάθησα με τον ώμο μου τη σπάσω. Ο πυροβολισμός από το δωμάτιο με γέμισε φόβο και μου προκάλεσε ανατριχίλα. Τότε πήρα φόρα και με μια δυνατή κλοτσιά κατάφερα να γκρεμίσω την πόρτα ενώ κρατούσα το όπλο μου. «Τελείωσε» φώναξα, ενώ εκείνος σημάδευε τον Τζάκσον που βρισκόταν στο πάτωμα αφοπλισμένος. Δε γύρισε να με κοιτάξει. Τόση κοροϊδία! Τόσα ψέματα για ένα τίποτα στην ουσία.
               «Αν με πυροβολήσεις, την ίδια στιγμή θα πατήσω τη σκανδάλη του όπλου που σημαδεύει τον φίλο σου» ξεστόμισε με όλο το μίσος που κουβαλούσε μέσα του.
               Το βλέμμα του συγκρούστηκε με το δικό μου εκείνη τη στιγμή. Ένα βλέμμα που πρώτη φορά έβλεπα σε άνθρωπο. Τόσο απειλητικό, φλογερό, γεμάτο μίσος, ζωγραφισμένο μέσα στην  απέραντη οργή. Τα έχασε όλα. Γι’ αυτό και δε θα δίσταζε να πατήσει τη σκανδάλη. Είχε θολώσει. Θα σκότωνε ακόμα και τον ίδιο του τον γιο!
               «Ας μη χυθεί άλλο αίμα σ’ αυτή την ιστορία. Αρκετά πονέσαμε όλοι μας» αποκρίθηκα.

6 μήνες πριν

               «Υπάρχουν πολλά κενά στην ιστορία. Δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε»
               «Με λίγα λόγια Σίσι, ο Ντέρεκ…»
               «Είναι απόγονος του Γερμανού στρατιώτη» διέκοψε ο Τόμας.
               «Είμαι η τελευταία σκιά!»
               «Η τελευταία σκιά;» με κοίταξε απορημένος ο Τόμας.
               «Το τελευταίο δημιούργημα τους. Ο μοναδικός που έχει μέχρι και σήμερα το DNA του τελευταίου στρατιώτη. Το DNA καταστράφηκε σε μια παλιά έκρηξη και από τότε ο πατέρας του Τζάκσον έψαχνε να βρει την τελευταία σκιά με το πραγματικό DNA. Δε γνώριζε όμως ότι αυτή η σκιά είμαι εγώ»
               «Είσαι μυστικός πράκτορας και θέλεις να πιστέψω πως δεν έχουν το αίμα σου καταχωρημένο;»
               «Κι όμως Τόμας, με κάλυψαν. Τόσα χρόνια το κρατούσαν κρυφό. Άνθρωποι που τελικά προσπαθούσαν να με προστατέψουν. Να μας προστατέψουν και που πλέον δεν είναι στη ζωή»
               «Το σημαντικό κομμάτι στην ιστορία είναι το ημερολόγιο! Αυτό έχει όλες τις απαντήσεις και σε αυτό πρέπει να δώσουμε όλη μας την προσοχή! Πρέπει να το βρούμε, γιατί αν φτάσει στα χέρια του πατέρα μου θα έρθει η καταστροφή!»
               «Ποιο είναι το σχέδιο λοιπόν;» ρώτησε ο Τόμας.
               Ο Τζάκσον κι εγώ μιλήσαμε με τα βλέμματα μας. Αυτή η ιδέα που σκαρφιστήκαμε ίσως να μην είχε το αποτέλεσμα που θέλουμε, όμως όλοι γνωρίζαμε καλά τον κίνδυνο και πως κάθε πράξη μας από εδώ και πέρα θα είχε την ανάλογη συνέπεια. Κάπως έτσι ξεκίνησα να ανακοινώνω το σχέδιο που είχαμε σκεφτεί. Όλοι με παρακολουθούσαν με προσοχή και επικρατούσε μια έντονη σιωπή. Τελικά η ώρα πέρασε τόσο γρήγορα και η αγωνία μας κυρίευσε όλους. Δεν ξέραμε αν αυτή η ιδέα θα πετύχει. Βαδίζαμε στο άγνωστο με την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά.
               «Λες να τα καταφέρουμε;» αποκρίθηκε η Έρρικα με ένα ανήσυχο βλέμμα όταν όλοι είχαν φύγει. Αυτή η παγωμένη ψυχραιμία της συχνά κρύβει έντονα εσωτερικά συναισθήματα που κρυφοκαίνε.
               «Το ελπίζω» απάντησα και της χάιδεψα το μάγουλο. Με παραξένεψε όμως. Το βλέμμα της παρέμενε ανήσυχο, υπερβολικά ανήσυχο. Σαν να ήθελε κάτι να μου πει αλλά για κάποιο λόγο φοβόταν.
               Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή. Και οι δύο χαμένοι στις σκέψεις μας.
               Κάθε βράδυ πεταγόμουν στον ύπνο μου. Συνέχεια έβλεπα το ίδιο όνειρο. Ήταν κάτι που με τρόμαζε. Δεν ήθελα να κλείσω τα μάτια γιατί όποτε το έκανα ο φόβος γινόταν ένα μαζί μου. Το παράξενο ήταν πως μόλις ξυπνούσα τα πάντα γίνονταν σκόνη. Σαν κάποιος να μου έσβηνε τη μνήμη κατευθείαν. Το μόνο κομμάτι από το όνειρο που θυμόμουν ήταν το κινητό μου να χτυπάει. Μετά τίποτα. Εγώ ξύπνιος μέσα στον ιδρώτα και η Έρρικα κάθε φορά να μου κάνει την ίδια ερώτηση «Είσαι εντάξει;» που συνοδευόταν από το κατατρομαγμένο βλέμμα της.
               «Ντέρεκ» μου ψιθύρισε στο σκοτάδι ενώ εγώ κοιτούσα το φως του φεγγαριού ξαπλωμένος.
               «Μμμ»
               «Θα παλέψουμε μέχρι το τέλος. Ό,τι κι αν συμβεί!» είπε και ξάπλωσε στην αγκαλιά μου.
               «Το ξέρω. Όλα θα πάνε καλά, μην ανησυχείς» αποκρίθηκα και της χάιδεψα τα μαλλιά.
               «Σ’ αγαπάω» μουρμούρισε και το χέρι της έγινε ένα με το δικό μου.
               Την κοίταξα γεμάτος αγάπη και της έσφιξα την παλάμη. Σκέφτηκα ότι αυτή η γυναίκα είναι η δύναμη και το στήριγμά μου και τα βλέφαρα άρχισαν να βαραίνουν και να με περιζώνει η κούραση της μέρας. Προτού το καταλάβω με πήρε ο ύπνος.
               Το κινητό ήχησε και πάλι και έκοψε αυτή τη βουβή σιωπή της νύχτας. Τρόμαξα και άφησα ξαφνιασμένος την Έρρικα από την αγκαλιά μου. Αυτή τη φορά δεν ήταν όνειρο, ούτε απλά ένα προαίσθημα.
               «Σε ξύπνησα;» με ρώτησε με μια αναστατωμένη φωνή.
               «Δεν πειράζει. Πες μου, έγινε κάτι σοβαρό;» κοίταξα το ρολόι δίπλα μου. Τρεις τα χαράματα.
               «Ντέρεκ! Το Βρήκα. Επιτέλους το βρήκα!» πανηγύρισε στο τηλέφωνο.
               «Το ημερολόγιο;» αναρωτήθηκα ξαφνιασμένος και το βλέμμα μου συνάντησε αυτό της Έρρικα που μόλις είχε ξυπνήσει.
               «Τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο σημαντικό! Όλα αυτά που γράφει εδώ. Ντέρεκ…» σταμάτησε και το μόνο που ακουγόταν ήταν η ανάσα του.
               «Μίλα ξεκάθαρα. Δε σε καταλαβαίνω»
               «Αυτό που έκρυβαν! Και που κρύβουν ακόμα»
               «Δηλαδή τι;»
               «Είχες δίκιο. Όντως εδώ βρίσκονται όλες οι αποδείξεις που ψάχναμε. Τα ονόματα όλων είναι εδώ. Θα σε περιμένω. Πρέπει να το διαβάσεις αυτό! Τώρα ξέρουμε πραγματικά τι ήταν οι Ιχθείς και αυτές είναι τρανταχτές αποδείξεις! Ήρθε επιτέλους η στιγμή που περιμέναμε…» τότε έκανε μια ξαφνική παύση «Ντέρεκ» ψιθύρισε.
               «Γιατί ψιθυρίζεις, είναι κάποιος εκεί;» ρώτησα ταραγμένος.
               «Ναι» ψιθύρισε μονολεκτικά.
               «Κρύψου. Έρχομαι!» πρόσθεσα χωρίς δεύτερη σκέψη, φόρεσα βιαστικά τα ρούχα μου, άρπαξα το όπλο μου κι έγινα καπνός.
               Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν να ζούσα την ίδια σκηνή με τον Μαξ. Μερικά πράγματα επαναλαμβάνονταν. Το κορμί μου είχε παγώσει στη σκέψη του τι θα μπορούσε να συμβεί. Δε με ξαναπήρε τηλέφωνο. Τα βήματά μου γίνονταν όλο και πιο βιαστικά. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο γρήγορα που νόμιζα πως θα πεταγόταν έξω απ΄ το στήθος μου. Δεν έπρεπε να αφήσω τον φόβο εκείνης της στιγμής να με περικυκλώσει, γιατί το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να φέρω την καταστροφή. Η μόνη διαφορά, αυτή τη φορά, ήταν ότι είχα την ευκαιρία να σώσω μια ζωή, μα τελικά δεν πρόλαβα. Ο δυνατός κρότος από τον πυροβολισμό με τράβηξε βίαια από τη δίνη των σκέψεών μου. Μόλις είχα φτάσει. Η ψυχή μου πάγωσε. Τα λόγια κρύφτηκαν μέσα στη δυνατή σιωπή. Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω του. Αυτή η σκηνή αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Το αθώο αίμα του έγινε ένα με το πάτωμα. Και εκείνος εκεί με το όπλο στο χέρι. Δολοφόνος. Ήταν και είναι ένας δολοφόνος.
               Έτρεξα τρομοκρατημένος προς το μέρος τους. Τον σημάδεψα με το όπλο μου. Δεν πάτησα τη σκανδάλη. Το δολοφονικό μου βλέμμα αναμετρήθηκε με το δικό του. Έτρεμα ολόκληρος. Δεν είπα τίποτα, ούτε κι εκείνος, απλώς έστρεψε το όπλο του προς το μέρος μου και μέσα στο σκοτάδι εξαφανίστηκε.
               Γονάτισα κοντά του πάνω στις κηλίδες από το αίμα του.
               «Κρατήσου!» είπα προσπαθώντας να ανακτήσω την ψυχραιμία μου. Και ενώ τον κρατούσα στην αγκαλιά μου, η εικόνα από τον Μαξ μου ήρθε στο μυαλό. Κάλεσα ασθενοφόρο και του ψιθύρισα «Μην κλείσεις τα μάτια! Κρατήσου, έχω καλέσει βοήθεια. Σε παρακαλώ! Μη» τα μάτια μου βούρκωσαν. Το πρόσωπο μου χρωμάτισε ο φόβος σε συνδυασμό με τη θλίψη.
               «Το... το έκρυψα» μουρμούρισε, ενώ βρισκόταν στη αγκαλιά μου. Τα χέρια μου βάφτηκαν κόκκινα από το δικό του αίμα. Είχα σοκαριστεί. Δεν άντεχα να χάσω ακόμα έναν αληθινό φίλο. Ο κόσμος έγινε για ακόμα μια φορά θρύψαλα. Μόνο που τώρα δεν ξέρω αν έχω το κουράγιο να μαζέψω και πάλι αυτά τα κομμάτια και να ξανακτίσω.
               «Προσπάθησε ν’ αντέξεις» αποκρίθηκα και βρήκα ξανά την ψυχραιμία μου. Έβγαλα τη ζώνη από το παντελόνι μου και την έδεσα σφιχτά γύρω από την πλάτη του για να σταματήσω την αιμορραγία. Ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ για να κερδίσω λίγο χρόνο. Αυτός για άλλη μια φορά ξέφυγε, σπέρνοντας πάλι το χάος.
               «Ντέ-Ντέρεκ» μίλησε με αδύναμη φωνή.
               «Σσς… Όλα θα πάνε καλά»
               «Το... το ημερολόγιο… κατάφερα να... να το κρύψω προτού…» η ανάσα του έγινε πιο αδύναμη και ξαφνικά έκλεισε τα μάτια. Τα δάκρυά μου δεν άντεξαν άλλο και γλίστρησαν γρήγορα στο θλιμμένο πρόσωπο μου.
               «Άνοιξε τα μάτια!» φώναξα δακρυσμένος και η οργή μαζί με τον φόβο άρχισαν να φωλιάζουν στην ψυχή μου. Αυτό θα ήταν το τελευταίο αντίο. 


CHARA CHRIST