Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26.9.18

Η αλήθεια μου (Κεφάλαιο 4 - Reboot)

Ακούω την πόρτα να χτυπάει και την Έλενα να καλησπερίζει τα αγόρια, τον Ανδρέα και τον Σταύρο υποθέτω, και τους λέει να περιμένουν στο σαλόνι. Πώς έμπλεξα έτσι; Είμαι σίγουρη πως αν δεν ήταν η Έλενα χτες, τώρα θα καθόμουν στον καναπέ μου, με την ηρεμία μου και θα έγραφα το τραγούδι που δουλεύω. Αντ’ αυτού, ετοιμάζομαι να βγω. Για ποτό. Με παρέα.


 Έρχεται ξανά στο δωμάτιο για να τελειώσει το χτένισμά μου και να κάνει το μακιγιάζ της. Δέκα λεπτά αργότερα, κάνω την εμφάνισή μου στο σαλόνι όπου βλέπω τον Ανδρέα με τον αδελφό του. Πραγματική απογοήτευση. Ήξερα από πριν ότι ο Πέτρος θα είναι μαζί μας, όμως δεν τον θέλω στο σπίτι μου. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν νιώθω άνετα όταν είναι στον χώρο, δεν τον συμπαθώ. Παρ’ όλα αυτά, τους χαιρετάω και τους δύο, παίρνω την τσάντα μου και φεύγουμε όταν έρχεται και η Έλενα από το δωμάτιο.
Το μαγαζί που πηγαίνουμε δεν είναι μακριά, αλλά το αεράκι που χτυπά την ανοιχτή μου πλάτη κάνει το δέρμα μου να ανατριχιάσει ελαφρά. Το στενό, μαύρο ύφασμα σηκώνεται μερικά εκατοστά καθώς περπατάω μπροστά, αγκαζέ με την Έλενα. Θυμάμαι τη συζήτηση που είχαμε πριν όσο νιώθω συνεχώς τα μάτια του Πέτρου να με καρφώνουν στην πλάτη.
«Να τον προσέχεις τον Πέτρο. Δεν είναι από τα αγόρια που θέλεις να έχεις πολλά πολλά.»
«Μην φοβάσαι. Ξέρω να προσέχω τον εαυτό μου.»
Τώρα δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι αν όντως ξέρω να προστατεύομαι. Δεν είναι ότι το έχω ξανά κάνει στο παρελθόν.
Μπαίνοντας στο μαγαζί, δεν μας είναι καθόλου δύσκολο να βρούμε την παρέα. Είναι Σάββατο βράδυ και όλοι έχουν βγει για να διασκεδάσουν, μα εμείς είμαστε η μεγαλύτερη παρέα στο μαγαζί. Πλησιάζουμε και τα βλέμματα γυρίζουν πάνω μας. Όπως και στο σχολείο, δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι που με βλέπουν. Η απογοήτευση στο πρόσωπο της Καίτης είναι φανερή, όπως και των περισσότερων κοριτσιών.
Εκείνος γυρίζει το βλέμμα του σε εμένα και γουρλώνει τα μάτια με ένα ύφος που δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω. Χαιρετάει τον Ανδρέα αλλά ο θυμός του είναι εμφανής και είναι αφηρημένος όταν του μιλάνε.
Όλη τη νύχτα ο Πέτρος δεν έχει σταματήσει να γεμίζει το ποτήρι μου, όμως μετά το τέταρτο ποτό σταματάω να πίνω. Με παρακινεί πολλές φορές να χορέψουμε όμως εγώ σχεδόν κάθε φορά απορρίπτω την πρότασή του με τη δικαιολογία πως το ποτό με έχει πειράξει. Κάτι το οποίο δεν είναι ακριβώς ψέμα.
Δεν έχω πιει ποτέ στη ζωή μου τόσο πολύ. Δεν θέλω όμως να το παραδεχτώ, οπότε πίνω βότκα με λεμόνι όπως όλη η παρέα άλλωστε. Όσο και να πίνω όμως το ποτήρι μου δεν λέει να αδειάσει. Κάποια στιγμή ζαλίζομαι τόσο πολύ που τα πάντα γύρω μου φαντάζουν σκιές. Μια σκιά, που μοιάζει πολύ με τον Πέτρο, τυλίγει τα χέρια του γύρω από τη μέση μου και με σηκώνει από τη θέση μου, με την πρόθεση να χορέψουμε πάλι.
Νιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται και μια πικρή ζέστη στο πίσω μέρος του λαιμού μου να πλησιάζει τη γλώσσα μου. Καλύπτω τα χείλη μου με την παλάμη μου και παραμερίζω το σώμα του για να πάω στο μπάνιο. Η τύχη είναι με το μέρος μου και δεν υπάρχει κανένας εδώ μέσα. Γρήγορα αδειάζω το περιεχόμενο του στομαχιού μου στη λεκάνη και στέκομαι μπροστά από τον καθρέφτη. Βρέχω το πρόσωπό μου και ξεπλένω το στόμα μου, όμως ακόμα ζαλίζομαι και δεν βλέπω καθαρά.
Η πόρτα ανοίγει και κλείνει και νιώθω ένα δεύτερο σώμα να πιέζει το δικό μου στον νιπτήρα. Κάποιος τρέχει τα χέρια του στο σώμα μου και νιώθω δυο ζεστά, υγρά χείλη στον λαιμό μου. Προσπαθώ να απομακρύνω το δεύτερο σώμα από πάνω μου όμως το αλκοόλ στον οργανισμό μου δεν βοηθάει.
Ξαφνικά, η πλάτη μου κολλάει στον τοίχο, φυλακισμένη ανάμεσά του και στο δεύτερο σώμα. Και εκεί που περιμένω κι άλλα φιλιά να γεμίσουν τον λαιμό μου, το σώμα μου ελευθερώνεται από την πίεση. Δυο θολές φιγούρες παλεύουν στο πάτωμα και εγώ νιώθω τα πόδια μου να λυγίζουν και ό,τι έχει μείνει στο στομάχι μου να ανεβαίνει πάλι πάνω.
Κάνω ένα βήμα μπροστά και κρατιέμαι από τον νιπτήρα. Το περιεχόμενο του στομαχιού μου αδειάζει για δεύτερη φορά σε ένα βράδυ και τα πόδια μου παύουν να στηρίζουν το σώμα μου.
Ελένη Ζερβάκου