Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29.11.18

Η κραυγή του αετού (Κεφάλαιο 4)

Είχαμε ξεχωριστά δωμάτια με ένα κρεβάτι και μία ντουλάπα που περιείχε τα απολύτως απαραίτητα για τη διαμονή μας σε αυτό το μέρος. Από τρεις αλλαξιές ρούχα, ειδικά για την προπόνηση στην οποία θα υποβαλλόμασταν, σεντόνια για τις παγωμένες νύχτες που θα έκαναν την εμφάνισή τους μέσα σε μερικές μόνο μέρες και τρόφιμα τα οποία ήμασταν αναγκασμένοι να καταναλώνουμε συνετά, διότι ο ανεφοδιασμός πραγματοποιούταν κάθε τρεις εβδομάδες και τα βαριά στομάχια δεν βοηθούσαν καθόλου στις ασκήσεις.

           
Ασκήσεις, εκπαίδευση... ακόμα και διαλογισμός, αυτοσυγκέντρωση. Ο Τέτσου, ή όπως ήμασταν υποχρεωμένοι να τον φωνάζουμε, Δάσκαλος Μάσουμα, μας υπενθύμιζε ένα βασικό ρητό της τέχνης των Σίνομπι: «Μία τακτική είναι αποδεκτή εφόσον είναι αποτελεσματική». Οι περισσότεροι τον κοιτούσαν με το βλέμμα του βοδιού. Δεν καταλάβαιναν και πολλά. Ούτως ή άλλως η δύναμη δεν βασίζεται μόνο στους μύες αλλά και στο μυαλό, και όσο μεγάλοι σε μέγεθος να ήταν, από μυαλό υστερούσαν αρκετά. Εγώ από την άλλη, προσπαθούσα να κάνω ό, τι καλύτερο μπορούσα και όχι για να αποδείξω κάτι, αλλά είχα την αίσθηση πως εάν υπάκουα και καταλάβαινα όσα μας μάθαιναν, θα έφτανα πιο κοντά στην αλήθεια που κρυβόταν. 
           
Νωρίς το πρωί μας μάζευαν στην πιο ψηλή κορυφή του βουνού και για δύο ώρες εκπαιδευόμασταν στον πνευματισμό και στην αυτοσυγκέντρωση. Όποιος δεν έδειχνε τον απαιτούμενο σεβασμό ήταν καταδικασμένος να υποστεί μια από τις βάρβαρες τιμωρίες του Τέτσου, και επειδή όλοι γνωρίζαμε τι τύραννος μπορούσε να γίνει απλά ακολουθούσαμε την κάθε του διαταγή.
 
Στον γυρισμό, μας δίδασκε ο, τι έπρεπε να ξέρουμε για τη φύση και τα ζώα που ακόμα υπήρχαν κρυμμένα στις φωλιές τους και πώς μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το παραμικρό κλαδί και φυτό σαν όπλο ή σαν αντικείμενο άμυνας. Ακόμα, ακολουθούσε και ένα ανεπίσημο μάθημα βοτανολογίας για τον οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο περί δηλητηρίων και φίλτρων φαρμακευτικής χρήσης.  Παρατήρησα πολλούς γνωστούς μου να παρακολουθούν με δέος και χωρίς να βγάζουν τσιμουδιά. Δεν υπήρχαν σχόλια περιπαικτικά εις βάρος του Δασκάλου αλλά και καθόλου γκρίνια. Ο Τέτσου πρέπει να ήταν το ίδιο έκπληκτος με εμένα. Όσο τους έδειχνε αυτά τα θαύματα της φύσης εγώ τον κοιτούσα επίμονα και διέκρινα λεπτομέρειες στο πρόσωπό του που στο παρελθόν αδυνατούσα να διακρίνω. Κόντευε την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, μα τα σκούρα μάτια του φαίνονταν νεότερα από κάθε άλλη φορά. Το μαυριδερό του δέρμα είχε χαραχτεί ανάμεσα στα φρύδια με βαθιές γραμμώσεις,  όπως και στην περιοχή του στόματός του. Τα λεπτά και ξερά του χείλη είχαν δημιουργήσει ένα αρκετά απαλό χαμόγελο, ενώ η φωνή του ήταν χαλαρή όσο μιλούσε για τις ευεργετικές ικανότητες του φυτού και πόσες ζωές είχε σώσει σε περιόδους μεγάλης πείνας και λοιμών. Είχε πάρει τον ρόλο του καθηγητή που καθοδηγούσε τα άμυαλα παιδιά και τους παρέδιδε την γνώση του, αφήνοντας πλέον πίσω του εκείνον τον σκληρό και επιβλητικό προπονητή τον οποίο και συναντούσαμε το υπόλοιπο της ημέρας μας.
           
Τεχνικές ξίφους, χρήσης ράβδου και  ακοντίου. Ακόμα, τεχνικές ναγκινάτα, κουσαριγκάμα, τεχνικές ρίψης αυτοσχέδιων όπλων, σούρικεν, όπως και χρήση πυρίτιδας, εκρηκτικών. Όλα αυτά μέχρι τις απογευματινές ώρες. Ύστερα, τα πράγματα ελάφραιναν μια στάλα, καθώς ακολουθούσε μάθηση τεχνικής μεταμφίεσης και υποκριτικής, τεχνικές διείσδυσης, ιππασία και κολύμβηση, εξοικείωσης με το νερό. Στο τελευταίο μπορώ να πω ότι τέσσερις από τους τριάντα πήγαν να πνιγούν και άλλοι δέκα να πνίξουν κάποιους άλλους, αλλά ο Τέτσου επέβαλλε την τάξη με μεγάλη επιτυχία. Πριν φτάσουν τα μεσάνυχτα, αποχαιρετούσαμε το γεράκι και καλωσορίζαμε τον γύπα.
Χαγκεγουάσι Σίμα: υπεύθυνος να μάθουμε τα πάντα όσον αφορά τακτικές μάχης, κατασκοπεία και παραπλάνηση ή αλλιώς η μαγική τριάδα των Μπόριακου, Τσόχό και Ιντοντζούτσου. Αυτός ο άνδρας έβγαζε από μέσα του μία αύρα η οποία με έπνιγε κάθε φορά που μιλούσε και δίδασκε. Δυσφορούσα σε κάθε του λέξη και σε κάθε του ματιά. Δεν τον εμπιστευόμουν όπως εμπιστευόμουν τον Τέτσου. Τον τελευταίο τον ήξερα όλο τον καιρό που ήμουν φυλακή και τον γνώριζα καλά, ή έτσι πίστευα. Με είχε σώσει από πολλά καθίκια που απαιτούσαν να με δουν νεκρή και κατά κάποιο τρόπο του χρωστούσα τη ζωή μου. Αυτός όμως.. ο Σίμα… δεν ήταν άτομο που εύκολα πίστευες τα λεγόμενά του. Ήταν διπρόσωπος και υποκριτής και δεν μου φαινόταν καθόλου περίεργο το ότι δίδασκε αυτές τις τεχνικές. Του αναγνωρίζω όμως πως ήξερε πάρα πολύ καλά τι έκανε. Οι μέθοδοί του ήταν αποτελεσματικοί και, αν και υπήρχαν αρχαίες έννοιες, μας δίδασκε πώς να ανταπεξέλθουμε στην σημερινή κοινωνία με τους σημερινούς κινδύνους και απειλές. Οι τακτικές μάχης ήταν κάτι το αξιοθαύμαστο. Μπορεί οι Σίνομπι να δρούσαν μονωμένα, αλλά δεν έπαυαν να είναι και μέλη ομάδων η οποία θα έπρεπε να ακολουθεί κάποιο σχέδιο, διότι το να πήγαινες στα τυφλά θα οδηγούσε σε αποτυχία, δηλαδή σε θάνατο. Οι τακτικές χρησιμοποιούνταν κυρίως για περιπτώσεις που μία βάση ή μία σχολή δεχόταν επίθεση. Έπρεπε να γνωρίζουμε, λοιπόν, μέρη πιθανά να αποτελέσουν στόχους των εχθρών, κρυψώνες και δωμάτια τα οποία θα παγίδευαν τον εισβολέα αλλά και σχέδιο μάχης για την περίπτωση περικύκλωσης από τον εχθρό.  Και φυσικά δεν έπρεπε να ξεχνάμε πως σε περίπτωση ήττας η διαφυγή είναι η σημαντικότερη τακτική. Άμα σε πιάσουν, αφαιρείς τη ζωή σου με τα δικά σου χέρια προτού σε αναγκάσουν να μιλήσεις. Γιατί ο θάνατος είναι πιο ανεκτός από την προδοσία και την ατίμωση.
 
Αλλά, όσο και να με ξένιζε το παρουσιαστικό του, ήμουν αναγκασμένη να παρακολουθώ και να μη χάνω κανένα από τα μαθήματά του. Μία πεντάδα προσπάθησε να ξεφύγει γιατί αδυνατούσε να ανταποκριθεί το ίδιο καλά σε όλες αυτές τις δοκιμασίες και τους έστειλαν πίσω στις φυλακές… ή τουλάχιστον αυτό υποστήριζε ο γύπας. Φυσικά, κάποιοι λόγω κακής διαγωγής παρέμειναν στον χώρο, αλλά με έναν πιο ταιριαστό για αυτούς ρόλο: καθαριστές και μάγειροι. Από τη στιγμή που προκαλούσαν και ενοχλούσαν την ηρεμία που επικρατούσε, δεν ήταν χρήσιμοι.

Χρήσιμοι… Έπρεπε να πέσουν τα πρώτα χιόνια για να μάθω επιτέλους τον ρόλο που θα μας ανέθεταν σε λίγο καιρό.
Ήταν μία από τις λίγες φορές που ολόκληρη η μέρα ήταν αποκλειστικά δική μας να τη σπαταλήσουμε όπως θέλαμε. Αν και ήμουν σίγουροι πως οι περισσότεροι θα προπονούνταν, εγώ είχα παραμείνει στο δωμάτιό μου, φορώντας μόνο το γιουκάτα μου και με τα πόδια διπλωμένα στο ξύλινο δάπεδο αγνάντευα το χιόνι που έπεφτε απαλά στα δέντρα έξω. Ήταν Γενάρης και το κρύο είχε περικυκλώσει ολόκληρη τη νήσο. Άλλωστε βρισκόμασταν στο Βόρειο μέρος της Ιαπωνίας και μου φαινόταν απολύτως λογικό να έχει τέτοιο παγετό… Υπήρχε όμως κάτι το διαφορετικό στον στροβιλίζονται άνεμο. Αναστέναξα με τις ανόητες σκέψεις μου και έκλεισα τα μάτια για να βρω λίγη εσωτερική ηρεμία.
Κάτι το οποίο δεν πέτυχα, αφού ο Τέτσου αποφάσισε να εισβάλει μέσα δίχως την παραμικρή άδεια.
           
«Τι θες?» τον ρώτησα ξερά και ως απάντηση δέχτηκα το δυνατό και ορεξάτο γέλιο του ενώ τα βήματά του με πλησίαζαν.
           
«Πολύ επιθετική… Διώχνεις άτομα από δίπλα σου με αυτό τον τρόπο…» μίλησε σαν ένας απογοητευμένος πατέρας και κάθισε δίπλα μου.
           
«Και ποιος άραγε μου έμαθε να είμαι έτσι;» του αντιγύρισα με ένα ειρωνικό χαμόγελο και αποπειράθηκα να μιμηθώ τη φωνή αλλά και τη στάση του. Το σώμα ίσιο και σίγουρο, το κεφάλι ψηλά με το βλέμμα να κοιτάει το άγνωστο και τα χέρια πίσω από την πλάτη. Ξερόβηξα για να καθαρίσω τον λαιμό μου και ξεκίνησα την ολιγόλεπτη παράσταση.
«Η απόσταση που θα κρατάς αλλά και η επιθετικότητα του χαρακτήρα σου θα τους κρατήσει μακριά από τα πόδια σου και θα φέρει ως αποτέλεσμα την εσωτερική ηρεμία του πνεύματος και του μυαλού σου…» 
Στα τελευταία λόγια τον κοίταξα, υποκλίθηκα και επέστρεψα στη θέση μου, ενώ εκείνος φαινόταν να το διασκεδάζει αρκετά. Το σώμα του ήταν στητό, το ένα χέρι ξεκουραζόταν στο γόνατό του και το άλλο απλά έτριβε τον σβέρκο του, ενώ τα γέλια του πρέπει να αντηχούσαν σε ολόκληρο το κτίριο.
           
«Δε μιλάω έτσι, Ρόζα» είπε, και το βλέμμα μου λόξεψε, με τα φρύδια μου παράλληλα να υψώνονται.
«Μπορεί κάποτε… αλλά τώρα είναι διαφορετικά…» συμπλήρωσε εκείνος σηκώνοντας τα χέρια. Χαμογέλασα και έστρεψα το βλέμμα μου πίσω στο παγωμένο παράθυρο.
«Και τι πάει να πει “διαφορετικά”, Τέτσου;»
 
«Τι περίμενες να αντιμετωπίσεις από τη στιγμή που σε τράβηξαν μέσα στο φορτηγό και σε έφερναν εδώ;» με ρώτησε, και δε γνώριζα άμα αστειευόταν ή όχι.
           
«Ειλικρινά; Είτε θα μας παρατούσαν σε κάποια ερημιά και θα μας εκτελούσαν ή θα μας έριχναν στην θάλασσα και όποιος πνιγόταν»
Έκανα μια παύση και παρατήρησα τον Τέτσου. Περίμενα κάποιο έξυπνο σχόλιο αλλά έκανα λάθος. Συνέχισα όμως.
«Και αν υπήρχε περίπτωση κάποιος να επιζήσει σε ένα μικρό ανεξερεύνητο νησάκι, τότε θα τον κυνηγούσαν ή θα τον άφηναν να τον φάνε τα θηρία και η πείνα μαζί με το κρύο»
Τελείωσα την ταινία επιστημονικής φαντασίας που είχε γυριστεί μέσα στο μυαλό μου καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους, τον γύπα και ίσως μερικούς αιμοδιψείς ιθαγενείς ή κανίβαλους. Έπρεπε να το παραδεχτώ, ακόμα και σε μένα την ίδια είχε φανεί αστείο, γελοίο. Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν η σιωπή του δασκάλου. Συνήθως θα είχε πέσει στα πατώματα γελώντας και η πλάτη μου θα πονούσε από το γερό χτύπημα της παλάμης του, κάτι το οποίο θα συνοδευόταν με ένα σχόλιο του τύπου “χρόνια είχα να γελάσω έτσι” ή “λίγο ακόμα και θα πεθάνω από τα γέλια” και άλλες πολλές εξυπνάδες, υπονοώντας τη δολοφονία του από τα δικά μου αστεία και την επέκταση της παραμονή μου στην φυλακή… Όμως… τότε το συνειδητοποίησα και επανήλθα στην πραγματικότητα. Δεν βρισκόμουν στις φυλακές και τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο με τότε… Ούτε ακόμα και ο Τέτσου, που πλέον όχι μόνο είχε αλλάξει όνομα, αλλά και σαν άνθρωπο δεν τον αναγνώριζα. Η σιωπή διήρκησε για δευτερόλεπτα τα οποία φάνηκαν μήνες ολόκληροι. Έπρεπε να μάθω, ωστόσο, και αφού δεν ήταν πλέον ο προπονητής μου, έπρεπε να τον αντιμετωπίσω διαφορετικά. Έτσι, ξέσπασα για ακόμα μία φορά  χωρίς να πέσουν τα μάτια μου στα σκοτεινά δικά του.
«Τρεις μήνες μας έχεις πεθάνει στην εκπαίδευση η οποία δεν έχει καμία σχέση με εκείνη στη φυλακή.  Παριστάνουμε τα σχολιαρόπαιδα και το βουλώνουμε στην παραμικρή εντολή. Καταπίνουμε τα πάντα και όμως η εξήγηση που μας είχε υποσχεθεί δεν έχει έρθει.»
           
«Ο Άρχοντας Ινουγουάσι--»
           
«ΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;» κοπάνησα το χέρι μου στο έδαφος και η ματιά μου πρέπει να τον ξάφνιασε περισσότερο από τη φωνή μου. Το είδα στο βλέμμα του. Έριξε το κεφάλι του πίσω και αναστέναξε.
           
«Τι γνωρίζεις από Ιστορία, Ρέιτο;»  με αποκάλεσε με το οικογενειακό μου όνομα και αυτό με ανησύχησε. Ανασήκωσα τους ώμους μου σαν απάντηση.
           
«Ό, τι μαθαίνουν στα σχολεία. Τίποτε παραπάνω. Δεν είχα παππούδες να μου πουν τη δικιά τους εκδοχή και οι γονείς μου είχαν φοιτήσει σε κυβερνητικά σχολεία. Ορφανοί και οι δύο»
           
«Τα σχολεία διδάσκουν παραμύθια και φαντασιώσεις δειλών και διπρόσωπων που πρόδωσαν τη χώρα τους δίχως δεύτερη σκέψη… Κυβερνητικά ή μη, δεν έχει σημασία. Απλά σου πουλάνε το δικό τους σκάρτο εμπόρευμα σαν χρυσάφι»
           
«Ναι, αλλά ποιος τολμάει να το πει;»
Το χέρι του ανακάτεψε τα μαλλιά μου στην κορυφή του κεφαλιού μου και εγώ απλά το χαστούκισα. Ο Τέτσου γέλασε άλλη μια φορά, απαλά και σιγανά, σαν ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε χρόνια.
           
«Σωστά. Αλλά εμείς, έχουμε γίνει κομμάτια και σημαντικά μέρη της πραγματικής ιστορίας… » έκανε αινιγματικά και ομολογώ ότι δεν κατανόησα τίποτα. Μα εκείνος το διαισθάνθηκε, και δεν άργησε να μου τα εξηγήσει όλα…


Χριστίνα Ξενάκη