Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

1.11.18

Pisces (Game of Shadows III) (Κεφάλαιο 1) - "Το χάδι του θανάτου"

Βροχή. Απαλή βροχή... που με το άγγιγμα της προσπαθούσε να γαληνέψει τη ζοφερή ψυχή μου. Μάταια όμως! Ένιωθα ένα τεράστιο κενό και το σώμα μου ντυμένο με φόβο. Τα χέρια μου, βαμμένα κόκκινα από το αίμα ενός αθώου που πλήρωνε αυτή τη στιγμή τις δικές μας αμαρτίες. Οι σταγόνες της βροχής δεν μπορούσαν να σβήσουν αυτό το χρώμα. Ούτε να καταλαγιάσουν την οργή μου. Δεν ήταν ικανές να διαγράψουν τίποτα από εκείνη τη στιγμή. Κι έτσι κόπασαν. Το χάδι του θανάτου, ένιωθα, όλο ένα να πλησιάζει. Καθόμουν στα βρεγμένα σκαλιά του νοσοκομείου και κοιτούσα τον σκοτεινό ουρανό που μύριζε βρεγμένο χώμα. Πάγωσα, όχι από το κρύο εκείνης της βραδιάς, αλλά από τον φόβο μου. Περικυκλωμένος από διάφορες σκέψεις και κατατρομαγμένος από το κάθε λεπτό που περνούσε.
               Μια στιγμή αλλάζει τα πάντα. Ό,τι έχτισες μέχρι σήμερα, το γκρεμίζει σε δευτερόλεπτα. Σου δίνει ένα τεράστιο χαστούκι που τα καταστρέφει όλα! Μια στιγμή έχει τη δυνατότητα να φέρει τη μεγαλύτερη ανατροπή. Είτε αυτή είναι θετική, είτε αρνητική. Έτσι κι εκείνη η νύχτα, έφερε μια καθοριστική αλλαγή πορείας στις ζωές όλων μας. Μιας πορείας που ακολουθούσε το μονοπάτι για το τέλος αυτής της ιστορίας. Το τέλος που περιμέναμε εδώ και καιρό.
               «Ντέρεκ» ακούστηκε η φωνή της Έρρικα και σταμάτησε αμέσως τις σκέψεις μου.
               «Πώς είναι; Τι έγινε; Πώς έγινε;» άρχισε να με βομβαρδίζει με ερωτήσεις και γονάτισε μπροστά μου.
               «Είναι αίμα αυτό στα χέρια σου;» απόρησε η Κίμ που ήταν μαζί της.
               «Ντέρεκ πες κάτι! Μίλα μου!» με κοίταξε με ένα κατατρομαγμένο βλέμμα, αλλά εγώ δεν είχα λόγια. Δεν μπορούσα να μιλήσω. Οι λέξεις έγιναν σιωπή και η σιωπή φόβος.
               Ξαφνικά, μια ισχυρή έκρηξη, σαν αστραπή, αφύπνισε το παγωμένο μου κορμί. Σηκώθηκα απότομα και μέσα στη βροχή έτρεξα να βρω το ημερολόγιο, αφήνοντας πίσω μου και τις δύο. Η μεγάλη στιγμή της αποκάλυψης είχε φτάσει. Η βροχή γινόταν ολοένα και πιο δυνατή μα δεν μπορούσε να με σταματήσει.
               Την ώρα που έφτανα ξανά στο σπίτι η βροχή είχε καταλαγιάσει. Η εικόνα του Τόμας πεταγόταν συνέχεια μπροστά μου. Τα λόγια του ηχούσαν σα μαχαίρι. Σταμάτησα. Σήκωσα τις δύο παλάμες μου και τις κοιτούσα. Θα καταφέρει άραγε ποτέ η βροχή να απαλύνει μ’ ένα της χάδι τον πόνο και τον φόβο μας όπως έκανε τώρα με το αίμα του; Τα χέρια μου ήταν καθαρά μα η ψυχή είχε πλημμυρίσει από θυμό και ενοχές. Ξαφνικά άκουσα βήματα. Με μια γρήγορη κίνηση έβγαλα το όπλο απότομα από την τσέπη μου.
               «Εγώ είμαι!» φώναξε αιφνιδιασμένη.
               «Ρετζίνα!» αποκρίθηκα και αυτή με πλησίασε κρατώντας το ημερολόγιο στα χέρια της.
               Η ώρα της αλήθειας είχε φτάσει. Ήρθε επιτέλους η στιγμή της αποκάλυψης και το «κλειδί» βρισκόταν στα χέρια μας.
               Λένε πως αν βρεθείς στο αδιέξοδο και είσαι αναγκασμένος να δώσεις την τελική μάχη... τότε χτύπα πρώτος. Και φρόντισε το χτύπημα αυτό να είναι το πιο δυνατό, για να μην χρειαστεί να ξαναχτυπήσεις. Αυτό θα γίνει!


CHARA CHRIST