Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20.12.18

Το παγώνι που γεννά χρυσά αυγά (Παραμύθι)

Έργο της συγγραφέως
Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί που ο ήλιος γλυκοχάραζε, ο φύλακας του φάρου αντίκρισε στα βράχια ένα ζευγάρι ναυαγών μισολιπόθυμο. Τα ρούχα τους ήταν μισοσκισμένα και λασπωμένα. Πλάι τους, ήταν ένα παγώνι που τίναζε τα βρεγμένα του φτερά. Ο φύλακας, αφού συνέφερε το ζευγάρι, τους οδήγησε στο αρχοντικό, του άρχοντα του νησιού μαζί με το παγώνι τους. Ο άρχοντας έδωσε εντολή να τους περιποιηθούν. Ύστερα, θα δειπνούσε μαζί, τους να μάθει πως έφθασαν στο νησί του και τι τους συνέβη στο ταξίδι τους.

Μόλις, παρουσιάστηκαν εμπρός του, η ομορφιά της γυναίκας τον σαγήνεψε. Είχε μακριά κατάξανθα μαλλιά, γαλαζοπράσινα μάτια και η επιδερμίδα της λευκή και βελούδινη σα μετάξι! Έτσι, ο άρχοντας δε σήκωσε το βλέμμα του καθόλου απ’ τη γυναίκα, όσο ο άνδρας, διηγούσε την ιστορία τους. Εξιστορούσε λοιπόν: «Έχουμε ένα παγώνι, που σαν ενωθεί με αρσενικό κάνει χρυσά αυγά. Ακούσαμε, πως στο απέναντι νησί είναι ένας, που πουλά πολύ καλά παγώνια. Έτσι, κινήσαμε. Το παγώνι το πήραμε για να διαλέξει με το ράμφος του το ιδανικότερο. Με τη γυναίκα μου, είμαστε χρόνια μαζί και δεν την αφήνω ποτέ μόνη! Άλλωστε τη χρειάζομαι, για να με συμβουλεύει. Πέρα απ’ αυτό όμως, όταν τραγουδά καλεί τους ασημόγλαρους και σε ότι θελήσουμε μας βοηθούν! Αυτή τη φορά όμως, η φουρτούνα μας έπιασε μες τη νύχτα που πλαγιάζαμε και δεν πρόλαβε να τα ειδοποιήσει, με την κρυστάλλινη φωνή της! Έτσι, ένα τεράστιο κύμα έριξε τη βάρκα μας πάνω στα βράχια. Απ’ τη σύγκρουση της στα βράχια ξυπνήσαμε. Η βάρκα άνοιξε κι άρχισε να γεμίζει με νερά! Εμείς ταραγμένοι πιαστήκαμε απ’ το κατάρτι, πιάσαμε και το παγώνι μη μας φύγει. Καθώς όμως, κολυμπούσαμε προς τα έξω, ένα άλλο κύμα, μας έβγαλε στα βράχια πλάι στο φάρο. Εκεί μας βρήκε ο φύλακας, που μας έφερε σε σας. Θέλουμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας κι έπειτα να γυρίσουμε στο νησί μας. Η βάρκα μας, σχίστηκε στα βράχια. Αν έχετε την καλοσύνη, να μας δώσετε εσείς, άρχοντα μας μια βάρκα και τα πρώτα χρυσά αυγά, που θα κάνει το παγώνι μας, θα σας τα στείλουμε!». 

Ο άρχοντας, που δε σταμάτησε διο όλου να παρατηρεί τη γυναίκα είπε: «Μπορώ να σου δώσω, την πιο γερή που έχω, αλλά δε θέλω κανένα απ’ τ’ αυγά σου! Ως ανταλλαγή, ζητώ τη γυναίκα σου! Εσύ, εκεί στον τόπο σου που θα πας, θα βρεις άλλη». Ο ναυαγός σάστισε. Δε μπορούσε να το δεχτεί. Δεν ήθελε να τη χάσει με τίποτα, πόσο μάλιστα να την αλλάξει με μια βάρκα. Έτσι, είπε στον άρχοντα: «Τη γυναίκα μου την αγαπώ και δεν την αλλάζω με καμία βάρκα κι ούτε θα κοιτάξω να βρω καμία άλλη. Επειδή, θέλουμε να φύγουμε απ’ το νησί σου, σου προσφέρω το παγώνι, που κάνει τα χρυσά αυγά!». Ο άρχοντας έκανε τα χα πως δέχτηκε. Μα στο νου του είχε άλλα σχέδια. 

Το ζευγάρι στεναχωρημένο, αποχαιρέτησε το παγώνι. Ύστερα, οδηγήθηκε στο λιμάνι. Επιβιβάστηκαν στη βάρκα κι άρχισαν να απομακρύνονται απ’ αυτό το νησί. 

Μόλις, ξανοίχτηκαν για τα καλά μες τη θάλασσα, ο άνδρας είδε τρία καράβια να κατευθύνονται προς τη βάρκα τους. Τα χε στείλει ο άρχοντας, για να πάρουν τη γυναίκα. Η γυναίκα δίχως να χάσει την ψυχραιμία της, άρχισε να τραγουδά και τριάντα ασημόγλαροι βρέθηκαν στα πόδια της! Η γυναίκα τους έδειξε τα καράβια και τους είπε: «Πετάξτε ψηλά, ως τα καράβια που μας πήραν στο κατόπι κι όσους άνδρες έχουν μέσα, πιάστε τους με το δυνατό σας ράμφος και οδηγήστε τους στη σπηλιά, που είναι κάτω απ’ τη θάλασσα!». Οι ασημόγλαροι, σαν άκουσαν τον λόγο της πέταξαν γρήγορα ως τα καράβια κι άρχισαν να σηκώνουν με το ράμφος τους έναν ~ έναν τους άνδρες και να τους οδηγούν στη σπηλιά κατ’ απ’ τη θάλασσα. Όσο κι αν φώναζαν οι άνδρες, οι ασημόγλαροι δε σταμάτησαν, παρά μόνο όταν τελείωσαν. Το ζευγάρι με τη γερή βάρκα συνέχισε το ταξίδι του, ώσπου έφθασαν στο νησί τους. 

Το παγώνι όμως, ήταν θλιμμένο, που το ζευγάρι το χε αφήσει. Οπότε, δεν πλησίαζε κανένα αρσενικό. Το μόνο που έκανε, ήταν να κράζει άγρια και παράφωνα! Ο άρχοντας, σκέφτηκε πως ο άνδρας τον κορόιδεψε κι έδωσε εντολή στον φύλακα, να κλείσει το παγώνι στο φάρο. Ακούγοντας την άγρια φωνή του οι εχθροί, να μην τολμούν να πλησιάζουν στο νησί του. 

Το ζευγάρι ναυαγών, ήταν χαρούμενο που κατάφερε κι έφτασε στο νησί τους και που ο ένας είχε τον άλλον. Ο άνδρας όμως, όλο συλλογιζόταν την τύχη του παγωνιού. Το είχαν πολλά χρόνια κι αυτό τους έτρεφε. 

Η γυναίκα του θωρώντας τον λυπημένο, αποφάσισε να πάει στο νησί και να το φέρει πίσω. Σκέφτηκε, να σύρει κρυφά απ’ τον άνδρα της. Σαν γυρίσει με το καλό, να του προσφέρει το παγώνι, για να τον ευχαριστήσει, που δεν την έδωσε στον άρχοντα κι έπειτα να πάρει άλλη, όπως τον ορμήνεψε ο άρχοντας. 

Τη μέρα λοιπόν, που ήταν η σειρά του άνδρα να πάει στην πόλη για τις δουλειές, η γυναίκα ετοίμασε ότι χρειαζόταν, μπήκε στη γερή βάρκα και κίνησε το ταξίδι. Λίγο πριν φτάσει τα βράχια του φάρου, απ’ τη χαρά της που θα εκπλήρωνε το σκοπό της, άρχισε να τραγουδά. 

Ξάφνου, ένας ασημόγλαρος εμφανίστηκε και την ακολουθούσε κάνοντας κύκλους ψηλά. Η κρυστάλλινη φωνή της, έφθασε ως το παγώνι, την αναγνώρισε και με μιας άνοιξε την πολύχρωμη ουρά του με τα χίλια μάτια! Όλος ο φάρος φώτισε, απ’ το λαμπύρισμα, που έκαναν τα χρώματα, καθώς, ο ήλιος χάιδευε τα μάτια της ουράς του παγωνιού! Η γυναίκα βλέποντας τη λάμψη, απ’ τα χρώματα που έβγαζε ο φάρος, κατάλαβε ό,τι το παγώνι, το είχαν κλείσει εκεί. Έδεσε τη βάρκα πίσω απ’ τα βράχια του φάρου και ψιθύρισε στον ασημόγλαρο που την ακολουθούσε: «Σύρε, μπρος στον φάρο, πιάσε τον φύλακα, που στέκετε εκεί και τράβα κι αυτόν στη σπηλιά κατ’ απ’ τη θάλασσα». Ο ασημόγλαρος με μιας έπραξε τον λόγο της. 

Τότε, η γυναίκα άνοιξε την πόρτα του φάρου, πήρε στην αγκαλιά της το παγώνι και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο κίνησαν για το νησί τους! Ο άνδρας είχε γυρίσει απ’ την πόλη και σα δε βρήκε τη γυναίκα του, άρχισε να την ψάχνει παντού. Τέλος, γεμάτος αγωνία, πήγε στο λιμάνι και σαν δεν είδε τη βάρκα, ανησύχησε πιο πολύ. Κάποια στιγμή, την είδε από μακριά να έρχεται. 

Όταν, έφτασε κι ο άνδρας, την είδε με το παγώνι, δεν πίστευε στα μάτια του! Η γυναίκα βγήκε απ’ τη βάρκα κρατώντας το παγώνι στην αγκαλιά της, πλησίασε τον άνδρα της και άφησε το παγώνι στα πόδια του. Ο άνδρας βάζοντάς την στα χέρια του της είπε: «Σε τι περιπέτειες μπήκες, για να μου το φέρεις πίσω; Πόσο χαρούμενος νιώθω, που δεν έδωσα εσένα στον άρχοντα. Τώρα θα χα μείνει μόνος μ’ ένα παγώνι!». Η γυναίκα κοιτάζοντάς τον στα μάτια του είπε: «Ξέρω πως πόνεσες, χαρίζοντάς το στον άρχοντα, αντί να του δώσεις εμένα, καθώς εμένα ζήτησε. Δεν αρνήθηκες την αγάπη μας. Βλέποντας τον πόνο σου, έκανα μονάχα, αυτό που έπρεπε». 

Από τότε, το ζευγάρι με το παγώνι δεν χώρισαν ποτέ. Απ’ τα χρυσά αυγά, που αποκτούν κρατούν όσα χρειάζονται για να ζήσουν και τα υπόλοιπα τα χαρίζουν στους ξένους, που έρχονται από μακριά, δείχνοντας τη χαρά τους, που είναι ξανά ενωμένοι! 


Κονδυλία Θεοδωροπούλου



Η αφηγήτρια-συγραφέας Κονδυλία Θεοδωροπούλου, που πέρισυ πριν από τις γιορτές εξέδωσε την πρώτη της συλλογή παραμυθιών με τίτλο “Τα παραμύθια των Αστεριών” και υπότιτλο “Όταν σου προσφερθεί κάτι δώσε και συ...” απ' τις εκδόσεις Οσελότος, μας γνωστοποιεί μια άλλη της ασχολία. Στον ελέυθερο χρόνο της εμπνέεται απ' τα χρώματα της φύσης και δημιουργεί τα δικά της έργα! Ένα απ' αυτά είναι το παγώνι που κοιτά το ηλιοβασίλεμα! Μέσα από αυτον τον πίνακα, εμπνέυστηκε και έγραψε το παραμύθι “Το παγώνι που γεννά χρυσά αυγά”.

Ένα παραμύθι που δίνει αξία στον άνθρωπο, στην αγάπη και στον σεβασμό μεταξύ ενός ζευγαριού κι όχι στα υπόλοιπα αγαθά. Γιατί μόναχα όταν οι άνθρωποι είναι εννωμένοι μπορούν να καταφέρουν ό,τι επιθυμούν....! Έπειτα να το μοιραστούν με τον κόσμο.


Διαβάστε τη συνέντευξη που είχε παραθέσει στο Moonlight Tales ΕΔΩ.



Αγαπιούνται και ανταλλάσσουν
τα γλυκά λόγια της αγάπης... 
Το Παραμύθι των Αστεριών

Το δώρο μου είναι ότι θα αντικρίζω 
το φως της μέρας, την μαγεία της νύχτας 
και τα πρόσωπά σας χαμογελαστά...
Ένα Αστέρι Πέφτει

Αρκεί να μη μου λες πως έχω στραβά πόδια...
Η Τόλμη του Ονείρου

Όταν σου προσφερθεί κάτι, δώσε κι εσύ...
Η Χιονότρυπα

Μην με βλέπεις μικρό, 
θα μας πάει η δύναμή μας...
Το Φωτεινό Σύννεφο

Έλα μόνο αν θελήσεις να βοηθήσεις...
Το Αρκουδοβούνι

Η Αγάπη όλα τα γεννά 
κι όλα τα κάνει να κυλούν αλλιώτικα...
Η Αγάπη Ενώνει


Ένα  βιβλίο με  εφτά  παραμύθια, όπου σε  τρεις  από τις  ιστορίες  φιλοξενούνται και ζωγραφιές των  παιδιών  από το καλλιτεχνικό  εργαστήρι  ζωγραφικής  του  Πολιτιστικού Συλλόγου   Κάτω  Αχαΐας  «Παλεία»  του  Δήμου Δυτικής  Αχαΐας, που  με την  καθοδήγηση του δασκάλου τους  Γιώργου  Ράλλη,  αφού  άκουσαν  τα παραμύθια της συγγραφέας δημιούργησαν τα έργα  τους και τα  πρόσφεραν  για  τον  εμπλουτισμό  της  εικονογράφησης  του βιβλίου.
Παραμύθια  που μιλούν  για τον  σεβασμό  και την αγάπη προς την  μάνα   γη, την  αρετή  της προσφοράς, την  σημασία  της  ομαδικότητας  απέναντι  σ’ έναν  κίνδυνο  για την  αντιμετώπισή  του,  για  το  αίσθημα  της  αλληλοβοήθειας,  για  ανεκπλήρωτα  όνειρα  που πραγματοποιούνται  μα  και  για  την  δύναμη   της αγάπης  που  όλα τ’ αλλάζει…