Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

6.2.19

Η άργυρος χορδή (Κεφάλαιο 7 - Μέρος 2)

Η άσκησή μου σήμερα –ω τι έκπληξη– ήταν ο διαλογισμός. Ο Σεμπάστιαν με έβαλε να καθίσω κοντά σε έναν άδειο από εξοπλισμό τοίχο, πάνω σε ένα στρώμα γυμναστικής. Μου είπε να κοιτάζω προς τον τοίχο και να προσπαθήσω να απομονωθώ από όλους στο δωμάτιο, για να καταφέρω να συγκεντρωθώ. Θα έπρεπε να εστιάσω την προσοχή μου στο έπακρο καθώς στο δωμάτιο υπήρχε αρκετή φασαρία και δεν ήταν και στη φύση μου ο διαλογισμός γενικά. Ήμουν νευρικό άτομο και δεν μπορούσα καν να καθίσω σε ένα σημείο για πολλή ώρα. Πόσο μάλλον αυτό. Είχα αποφασίσει ότι θα τα καταφέρω όμως.

Ο Σεμπάστιαν, αφού έμεινε λίγα λεπτά μαζί μου για να βεβαιωθεί ότι συγκεντρώθηκα επαρκώς, έφυγε για το τμήμα του, το οποίο τον περίμενε υπομονετικά στο κέντρο της αίθουσας. Αντιστάθηκα στην παρόρμησή μου να ανοίξω τα μάτια να δω τι κάνουν και προσπάθησα να ακολουθήσω τις οδηγίες που μου είχε δώσει. Θεωρητικά έπρεπε να απομονωθώ τόσο ώστε να νιώθω μόνη στο δωμάτιο, για να μπορέσω να απορροφήσω την ενέργεια που υπήρχε στα άλλα επίπεδα, έτσι ώστε να καταφέρω να ολοκληρώσω τα στάδια της ύλης. Ναι, υπήρχαν διάφορα επίπεδα ενέργειας και έτσι όπως μου τα εξήγησε ο Σεμπάστιαν, τα φαντάστηκα σαν τα επίπεδα της ατμόσφαιρας, όπως μας τα έδειχναν στο σχολείο. Έπρεπε λοιπόν να γίνω τόσο ζεν, ώστε να καταφέρω να γίνω υπαρκτή και για τις άλλες ψυχές. Ήταν ενοχλητικό να είμαι η μόνη που δεν μπορούσαν να αγγίξουν. Ήξερα πως όλοι είχαν περάσει από αυτό το στάδιο λίγο πολύ, όμως δεν έπαυα να νιώθω μειονεκτικά με την κατάστασή μου. Ένιωθα πως με είχε προδώσει το σώμα μου, πως ήμουν πιο αδύναμη από τους άλλους. Ήθελα να αποδείξω την αξία μου.

Λίγο πριν με εξαναγκάσει ο Σεμπάστιαν να συλλογιστώ, χαιρέτησα το ολιγομελές τμήμα των εφτά ατόμων, και μετά τις συστάσεις μού αποκάλυψαν πως είναι οι αρχάριοι εκπαιδευόμενοι Επιδρομείς, η δεύτερη ειδικότητα της Σχολής, η οποία ήταν υπεύθυνη για την επικράτηση του φωτός έναντι του σκοταδιού. Ο Σεμπάστιαν δε με άφησε να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, όμως τον έβαλα να μου υποσχεθεί πως θα μου εξηγούσε αργότερα.

Είχα πεισμώσει τόσο που δεν ξεκόλλησα τα βλέφαρά μου ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ακόμη κι όταν ανακλαστικά πήγαιναν να ανοίξουν από μόνα τους, τα έσφιγγα για να το αποφύγω. Θα συγκεντρωνόμουν, ο κόσμος να χαλούσε. Δεν ήξερα πόση ώρα είχε περάσει, εδώ δεν καταλάβαινα τις υπόλοιπες ώρες βέβαια... Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως η φασαρία γύρω μου είχε σταματήσει και ο χώρος ακουγόταν σαν να ήταν άδειος.

Άνοιξα τα μάτια μου όμως δεν κατάφερα να εστιάσω αμέσως το βλέμμα μου. Ο χώρος ήταν σχεδόν ολοσκότεινος, έχοντας ένα σκούρο γκρι χρώμα, αντί για μαύρο, πράγμα που υποδείκνυε πως υπήρχε κάπου μια αμυδρή πηγή φωτός. Το μοναδικό πράγμα που ξεχώριζε μέσα σε όλο το τοπίο ήμουν εγώ. Ένιωθα να εκπέμπω φως, σαν ακτινοβολία η οποία αναμειγνυόταν με το υπόλοιπο σκοτάδι όσο απομακρυνόταν από πάνω μου.

Ένα αίσθημα φόβου άρχισε να πλημμυρίζει κάθε εκατοστό του σώματός μου και ένιωθα πως είχα σταματήσει να αναπνέω. Το υποσυνείδητό μου μου απαγόρευε να κάνω το παραμικρό βήμα, όμως ήξερα πως έπρεπε να το παρακούσω. Κινήθηκα προσεκτικά, έχοντας ορατότητα μόνο λίγα εκατοστά πέρα από τα πόδια μου. Μέχρι που ένιωσα μια κίνηση στον χώρο και πάγωσα ξανά στη θέση μου.

Δεν μπορούσα να προσδιορίσω αν βρισκόμουν σε κάποιο δωμάτιο ή σε μια τεράστια ανοιχτή έκταση. Όμως με μια γρήγορη ματιά προς το σημείο από το οποίο θεώρησα πως προήλθε ο ήχος της κίνησης, αντίκρυσα μια ευμεγέθη σκοτεινή φιγούρα. Η θύμηση της πρώτης μου ημέρας στο αστρικό πεδίο ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου. Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν από τον τρόμο. Ο σκούρος όγκος μεγάλωνε καθώς ερχόταν προς το μέρος μου κι ένα αργό σύριγμα έφτασε στα αυτιά μου. Πισωπάτησα ανακλαστικά. Αν είχα λειτουργική καρδιά, σίγουρα θα χτυπούσε σαν τρελή.

Πλέον μπορούσα να καταλάβω πως το ύψος της φιγούρας ήταν πολύ μεγαλύτερο από το δικό μου, ίσως διπλάσιο, και πως τα άκρα της ήταν εξαιρετικά μακρύτερα από ότι θα όριζαν οι ανθρώπινες αναλογίες. Δεν ήμουν σίγουρη αν τα φαντάστηκα, όμως μου φάνηκε πως είχε γαμψά νύχια στις άκρες των δαχτύλων του. Το σίγουρο ήταν πως δεν είχε φιλικές προθέσεις.

Πισωπατούσα συνεχώς, έχοντας πάντα το βλέμμα μου καρφωμένο πάνω του, κι εκείνο με πλησίαζε γρήγορα. Ένιωσα τον παγωμένο τοίχο στην πλάτη μου και κατάλαβα πως πλέον ήμουν παγιδευμένη. Ήξερα εκείνη τη στιγμή πως είχε έρθει το τέλος μου.

Το ανθρωπόμορφο υπερμέγεθες τέρας ήρθε γοργά κατά πάνω μου κι εγώ έκλεισα τα μάτια μου, την ώρα που ένιωσα ένα έντονο κάψιμο στο στομάχι μου.

Αγγελίνα Παπαδημητρίου