Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10.7.19

Pisces (Κεφάλαιο 8) (Game of Shadows III) - "Η απόλυτη σιωπή"

«Πάλι μυστικά, Ντέρεκ» ακούστηκε η φωνή του Τζάκσον γεμάτη απογοήτευση.
Το βλέμμα του θυμωμένο. Κούνησε το κεφάλι αρνητικά και με προσπέρασε. Δεν ήθελε να ακούσει τίποτα εκείνη τη στιγμή. Η Σίσι έτρεξε ξοπίσω του βιαστικά, για να τον προφτάσει. Η Κιμ βαριαναστέναξε και κοίταξε την Έρρικα, η οποία  δεν τόλμησε να με κοιτάξει εκείνη τη στιγμή.
«Δε θέλω να σκορπίσω το χάος ανάμεσα σας αλλά ούτε και να σας φέρω σε κάποια σύγκρουση, Ντέρεκ».
«Το έκανες όμως» αποκρίθηκε ειρωνικά η Κιμ στον Μαξ.
«Εγώ απλώς  θέλω να ακούσω τη δική σου αλήθεια ή, μάλλον, τη δική σου εκδοχή της ιστορίας, όχι του πατέρα σου». Με κοίταξε έντονα «Τι είναι αυτό που κρύβει; Τι γνωρίζεις εσύ;» ρωτούσε και ξαναρωτούσε με επιμονή.
«Λοιπόν, αρκετά» φώναξε η Έρρικα. «Ντέρεκ, πάμε μέσα να μιλήσουμε».
Την κοίταξα. Είχα κομπλάρει.
«Τώρα!» πρόσθεσε και προχώρησε με θυμό προς το δωμάτιο.
«Ωχ» ξεστόμισε αγχωμένα η Κιμ.
«Τώρα θα μας αφήσουν έτσι;» αποκρίθηκε εκείνος στην Κιμ, ενώ η Έρρικα βροντούσε την πόρτα πίσω της με πολλή δύναμη.
«Θα τα πούμε μετά εμείς» ξεστόμισα στον Μαξ θυμωμένος και ταυτόχρονα ταραγμένος για ό,τι με περίμενε.
Η Έρρικα μου φάνηκε απίστευτα θυμωμένη. Πλησίασα την πόρτα. Σταμάτησα, πήρα μια ανάσα και γύρισα το κρύο πόμολο με θάρρος.
«Κλείσε» αποκρίθηκε και κάθισε στο κρεβάτι. «Γιατί, ρε Ντέρεκ; Γιατί;»
Ήταν ένα απεγνωσμένο «γιατί…» Δεν είχα λόγια. Δεν είχα λέξεις. Στο μυαλό μου επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
«Σε ρωτάω!»
Η φωνή της, γεμάτη ένταση, προσπαθούσε να με αφυπνίσει. Μα και πάλι τίποτα. Μόνο σιωπή.
«Γιατί τόσα μυστικά; Πάντα μυστικά…» σηκώθηκε και δε σταμάτησε να πηγαινοέρχεται από εκείνη τη στιγμή. «Όλο μυστήρια, σκέψεις που δε λες, αλήθειες που δεν αποκαλύπτεις… Γιατί;»
«Δεν ξέρω, εντάξει; Έτσι είμαι. Αυτός είμαι».
«Ντέρεκ, μαζί σου είμαι, όχι εναντίον σου. Είμαι εδώ για εσένα και για ό,τι πρόκειται να μας συμβεί. Για τα καλά και τα κακά. Είμαι εδώ» με πλησίασε και τα καταπράσινα μάτια της έλαμψαν «Πάντα ήμουν. Το ξέρεις».
«Δ-δε θα αλλάξω, Έρρικα. Αυτό είμαι. Αυτός είμαι! Προσπαθώ να… Να σας προστατεύσω. Να σε προστατεύσω. Δε θέλω να πάθεις κακό».
«Ντέρεκ μου, με το να κρατάς μυστικά και να μη λες την αλήθεια δε μας προστατεύεις. Ακριβώς το αντίθετο, μας πληγώνεις. Όλους. Και τα πράγματα έχουν χειρότερο αποτέλεσμα με τα ψέματα».
«Ό,τι αγαπάω το καταστρέφω»  ξεστόμισα γεμάτος απογοήτευση. Ίσως αυτή να ήταν η απάντηση στο «γιατί» της.
«Μη μιλάς έτσι». Ακούμπησε το χέρι στο μάγουλό μου και με ένα της χάδι –ναι, με ένα μόνο χάδι– μου έδωσε αμέσως δύναμη. «Κάνεις λάθος. Προσπαθείς για όλους».
«Έρρικα, υπάρχουν πράγματα που δε… Δεν ξέρω πώς να στο πω. Είναι σαν ένα βαρύ, πολύ βαρύ, φορτίο που δε θέλω να το κουβαλήσετε κι εσείς».
«Είδες ότι κάνεις λάθος;»
Την κοίταξα απορημένος.
«Δεν καταστρέφεις ό,τι αγαπάς. Προσπαθείς να το φροντίσεις. Ίσως με τον λάθος τρόπο. Τα μυστικά δε βοηθάνε. Είμαστε ομάδα. Καλύτερα να σταματήσουμε όλοι αυτήν τη δειλή σιωπή».
Έκανε μια παύση και μου φάνηκε σκεπτική, σαν να ήθελε να μου πει κι εκείνη κάτι.
«Έχεις απόλυτο δίκιο».
«Κι εγώ θέλω… και πρέπει, δηλαδή, να σου πω κάτι. Αφορά και τους δύο μας». Χαμήλωσε το βλέμμα και πήρε μια ανάσα.
«Τι;»  η λέξη βγήκε αυθόρμητα από το στόμα μου και το χέρι μου σήκωσε το πηγούνι της.
«Ξε-ξέρω ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά…» δείλιασε. «Είμαι έγκυος» ξεστόμισε και με άφησε άφωνο.
Τα συναισθήματα μου βουνό. Ή, καλύτερα, βουνά! Δεν είχα λόγια. Ήμουν απλά περικυκλωμένος από μια βουβή σιωπή. Μια σιωπή που ταυτόχρονα έκανε έναν δυνατό κρότο.  Παντού σιωπή. Ο «Γυάλινος κόσμος», που λέγαμε κάποτε, σκορπισμένα κομμάτια μέσα στο χάος της σιωπής.  Η απόλυτη σιωπή χάραξε το μεγαλύτερο σημάδι της. 

CHARA CHRIST