Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23.5.20

Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 36)


Βιολέτα
Από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου εκείνο το πρωινό ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Είχα ένα άσχημο προαίσθημα για τη μέρα που θα ακολουθούσε, αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς ένιωθα ή τι δε θα πήγαινε καλά. To στομάχι μου είχε ανακατευτεί και πάσχιζα να κρατήσω μέσα μου όσα είχα φάει εχθές.
Λίγα λεπτά αργότερα όμως ήταν πια ανυπόφορο και σηκώθηκα γρήγορα τρέχοντας προς το μπάνιο. Έκανα εμετό μέχρι που δεν έμεινε τίποτα, αλλά το αίσθημα δεν έλεγε να με εγκαταλείψει. Έκλεισα το καπάκι της τουαλέτας και κάθισα πάνω του ζυγίζοντας τις εναλλακτικές. Ίσως έπρεπε να αναγκάσω τον εαυτό μου να δει ένα όραμα. Όμως και μόνο η σκέψη έκανε την καρδιά μου να βουλιάξει. Τα φοβόμουν πολύ μετά τον πόνο του τελευταίου οράματος του Πειρατή. Είχε τόσο αίμα την προηγούμενη φορά και δεν ήθελα να διακινδυνεύσω με κάποιο τρόπο την υγεία του παιδιού. Βαθιά μέσα μου ήξερα πως δε θα του έκανα κακό, δε θα της έκανα κακό για την ακρίβεια. Οι γυναίκες στην οικογένεια ήμασταν πάντοτε δυνατές. Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό μου στη σκέψη ότι κουβαλούσα στα σπλάχνα μου ένα τοσοδούλικο πλάσμα και σε λίγους μήνες θα μπορούσα να το κρατήσω επιτέλους στα χέρια μου. Μερικές στιγμές ακόμη πέρασαν πριν σβηστεί το χαμόγελο και το μυαλό μου επιστρέψει στο άσχημο προαίσθημα. Ίσως έφταιγε η εγκυμοσύνη που το μυαλό μου ξεστράτιζε διαρκώς.
Κάθισα στο μπάνιο για πολύ ώρα μέχρι τελικά να μαζέψω το κουράγιο μου και να σηκωθώ. Ξύπνησα τον Απόλλωνα επιτακτικά και φύγαμε αμέσως. Φτάσαμε στο παλάτι χωρίς να συναντήσουμε ούτε ένα άτομο, ούτε ένα πλάσμα. Όσο προχωρούσαμε, το αίσθημα ανησυχίας μεγάλωνε και τελικά επιβεβαιώθηκε όταν περάσαμε τις πύλες στις οποίες δε βρισκόταν ούτε ένας φρουρός. Περάσαμε τη γέφυρα, μπήκαμε μέσα χωρίς πάλι να συναντήσουμε φρουρούς ή υπαλλήλους. Η πρώτη μου αλλαγή, υπάλληλοι και όχι υπηρέτες. Ήταν καιρός να σταματήσουμε να μειώνουμε την αξία των ανθρώπων που δούλευαν για να βγάλουν τα προς το ζην. Εξάλλου, η δουλειά τους δε διέφερε και πολύ από τους υπαλλήλους των ξενοδοχείων.
 «Απόλλωνα, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δεν υπάρχει ψυχή εδώ μέσα».
«Ίσως κοιμούνται ακόμη».
«Είναι παλάτι. Υπάρχει πάντα κόσμος εδώ πέρα. Αποκλείεται να κοιμούνται όλοι».
«Ίσως κάποια γιορτή ή λειτουργία στον ναό;»
«Αλήθεια το πιστεύεις;» Εκείνος αρχικά φάνηκε να σοκάρεται από τον αυστηρό τόνο της φωνής μου, αλλά γρήγορα συνήλθε.
«Στα αλήθεια η φωνή βασίλισσάς σου είναι σούπερ τρομακτική».
«Ευχαριστώ για το κομπλιμέντο» είπα και κοκκίνισα χωρίς να το θέλω. Θα πίστευε κανείς πως μετά από τόσα χρόνια που γνωριζόμασταν, πριν χάσω τις μνήμες μου και, αφού τον ξαναβρήκα λίγο πριν έρθω στην Άλλη Γη, θα ντρεπόμουν λιγότερο. Στην πραγματικότητα, ποτέ δε θα σταματούσα να νιώθω κολακευμένη και ντροπαλή μπροστά στα κομπλιμέντα του. Τον τελευταίο καιρό είχα αρχίσει να επανακτώ όλες μου τις αναμνήσεις ανέπαφες, μαζί με όλα τα συναισθήματα που τις συνόδευαν. Εκείνες οι ξεχασμένες στιγμές ευτυχίας ήταν το μόνο που είχα για να κρατάω το μυαλό μου στη σωστή θέση, το μόνο που είχα για να μην τα παρατήσω όλα και αποτρελαθώ.
«Τι κάνουμε τώρα;» ρώτησα τελικά κλείνοντας τις αναμνήσεις σε ένα κουτί προσωρινά.
«Άλλαξε όραση μήπως πιάσεις δονήσεις άρα και παρουσία άλλων στο κάστρο».
«Καλή ιδέα» είπα και έκλεισα τα μάτια μου αλλάζοντας αστραπιαία την όρασή μου. Στην αρχή όλα ήταν θολά. Κάτι με μπλόκαρε όμως, με λίγη επιμονή, όλα άρχισαν να καθαρίζουν και τότε είδα ένα σωρό κόσμο μαζεμένο στην αίθουσα του θρόνου.
«Είναι όλοι στην αίθουσα του θρόνου».
«Μήοως είναι τελικά κάποια τελετουργία για να είναι όλοι εκεί;»
«Έχω ένα άσχημο προαίσθημα. Μήπως να μείνεις εδώ, ώστε αν σε χρειαστώ να σε φωνάξω;»
«Αφού έχεις κακό προαίσθημα, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω άπραγος, ειδικά τώρα που έχω νέες ενισχυμένες δυνάμεις».
«Ενισχυμένες;»
«Θα τις δεις στη μάχη».
«Θα προτιμούσα να μην τις έβλεπα ποτέ τότε» είπα απλά και κοίταξα ευθεία μπροστά σε μια προσπάθεια να ηρεμήσω τη θάλασσα που μαινόταν μέσα μου. Πρόσταξα τα δάκρυα και τις μνήμες από εκείνο το βράδυ να θαφτούν και εκείνες με υπάκουσαν, αλλά μόνο προσωρινά.
 «Χρησιμοποίησε τον αέρα για να μην ακουστούμε. Αν και νομίζω πως με τόσο κόσμο είναι απίθανο να ακουστούν βήματα» είπα τελικά, αφού ένιωσα πως η φωνή μου είχε σταθεροποιηθεί.
«Καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι» είπε και μου χάιδεψε απαλά τους ώμους. Είχε καταλάβει πως και μόνο η λέξη μάχη μου έφερνε πολλά αρνητικά συναισθήματα. Ο Απόλλωνας κάλεσε τον αέρα για τους δύο μας. Με ελεγχόμενες κινήσεις φτάσαμε έξω από την αίθουσα του θρόνου όπου διαπιστώσαμε, με τρόμο σχεδόν, πως και καρφίτσα να έπεφτε, θα ακουγόταν. Αποκλείεται να μην ακουγόταν ούτε ένας ψίθυρος. Μέσα στην αίθουσα υπήρχαν εκατοντάδες άτομα. Κοιταχτήκαμε με νόημα και μπήκαμε με φόρα στην αίθουσα.
Ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου όταν είδα όλους τους καλεσμένους μου από τη χθεσινή γιορτή μαζί με το προσωπικό του κάστρου και τους φρουρούς να στέκονται ακίνητοι, γονατισμένοι τακτικά ο ένας δίπλα στον άλλο και να κοιτούν ευθεία. Οι κόρες των ματιών τους είχαν εξαφανιστεί. Τα μάτια τους ήταν ολόκληρα άσπρα. Χλωμό δέρμα και ματωμένα χείλη λες και κάποιος τους ρούφηξε το αίμα και μετά τους φίλησε. Ανατρίχιασα και μόνο στη σκέψη πως κάποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό και κοίταξα με τον φόβο εμφανή στο πρόσωπό μου ολόκληρη την αίθουσα μέχρι που αναγνώρισα την Ανθή, να βρίσκεται κατάχλωμη και γονατισμένη, ενώ τα χείλη της ήταν κατακόκκινα από το αίμα. Μια σταγόνα είχε ξεφύγει και είχε τρέξει στο πιγούνι της. Ένα δάκρυ έκανε την εμφάνισή του, πριν μετατραπεί σε οργή. Όποιος το έκανε, έπρεπε να πληρώσει.
«Τι έγινε εδώ πέρα;» βροντοφώναξα με τη δυνατή βασιλική μου φωνή. Κανείς όμως δεν απάντησε γεγονός που με έκανε να ανατριχιάσω για ακόμη μια φορά.
«Βλέπω είδες ήδη τις υπέροχες δημιουργίες μου. Δεν ήταν ακόμη ώρα. Είσαι ανυπόμονη νεαρή» είπε ειρωνικά μια φωνή. Κοίταξα τον Απόλλωνα, αλλά ούτε και εκείνος είχε καταλάβει σε ποιον ανήκε η αναθεματισμένη φωνή.
«Εμφανίσου» είπα διατηρώντας σταθερό τον τόνο της φωνής μου παρ’ όλη την ταραχή μου.
«Ευχαρίστως να ικανοποιήσω τη νέα μου βασίλισσα» είπε ξανά ειρωνικά γεγονός που με εκνεύρισε ακόμη περισσότερο. Ο καλοντυμένος νεαρός που μόλις το προηγούμενο βράδυ είχα στείλει στη φυλακή με πλησίασε με το χαμόγελο κολλημένο στα χείλη.
«Εσύ δεν έπρεπε να σαπίζεις σ’ ένα βρωμερό κελί;» ρώτησα ειρωνικά μιμούμενη τον τόνο του.
«Έπρεπε, αλλά ξέχασες το χάρισμά μου. Βλέπεις δεν είμαι σαν τα άλλα πρόβατα της αίθουσας. Ξέρω να κρατάω τις σκέψεις μου κρυφές και να αποκαλύπτω αυτά που θέλω, όταν το θέλω».
«Και ποιο είναι το χάρισμά σου;»
«Βιάζεσαι πάλι, αγαπητή μου. Δεν είναι η ώρα να μάθεις γι΄ αυτό. Ας γνωριστούμε πρώτα λίγο καλύτερα».
«Δεν επιθυμώ να μάθω τίποτα για εσένα παρά μόνο το όνομά σου ώστε να το γράψω έξω από το επόμενο κελί που θα σε κλείσω».
«Είσαι σκληρή γυναίκα. Μου αρέσει».
«Αδιαφορώ για τις προτιμήσεις σου».
«Πολύ σύντομα θα μάθεις να ενδιαφέρεσαι».
«Γιατί;»
«Μα για να τις ικανοποιείς».
«Το όνομά σου λοιπόν;»
«Μάριος, μεγαλειοτάτη» απάντησε και έκανε μια μικρή υπόκλιση.
«Θα σου έλεγα πως χάρηκα για τη γνωριμία, αλλά παραείμαι ειλικρινής για να το πω».
«Άουτς, γυναίκα» είπε, αλλά συνέχισε να χαμογελάει.
«Τι έκανες στον κόσμο και πώς έφυγες από το κελί σου;»
«Επειδή σε συμπάθησα, θα απαντήσω σε μια από τις δύο ερωτήσεις σου. Διάλεξε».
«Τι έκανες στους καλεσμένους και τους εργαζόμενους του παλατιού;» ρώτησα τελικά. Είχε μεγαλύτερη σημασία για εμένα η ασφάλεια και η υγεία τους παρά οι συνθήκες της δραπέτευσής του. Εξάλλου δεν ήθελα να του δώσω την ικανοποίηση ότι ενδιαφέρομαι για οτιδήποτε έχει ή δε έχει κάνει.
«Είσαι σοφή για τη νεαρό της ηλικίας σου. Θα σου το αναγνωρίσω. Ενδιαφέρεσαι πραγματικά γι΄ αυτό το μάτσο ανόητων που αποκαλείς υπηκόους. Πρόβατα και δούλοι είναι. Τίποτα περισσότερο».
«Πρόσεξε τα λόγια σου. Ο μόνος λόγος που είσαι ακόμη εδώ είναι γιατί θέλω να μάθω τι έκανες.
«Έχω κι εγώ ένα χάρισμα, μεγαλειοτάτη. Μπορώ να ελέγξω το σώμα οποιουδήποτε. Να τον κάνω άγαλμα ή πιόνι. Ζωντανό ή νεκρό. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα ματωμένο φιλί. Φανταστικό δεν είναι;»
«Εξαρτάται από τον ορισμό που δίνεις στη λέξη φανταστικό» είπα και άρχισε να γελάει. Είχε όμορφο γέλιο, ευχάριστο και κελαρυστό. Ήταν πολύ όμορφος έπρεπε να το παραδεχτώ. Καστανά μαλλιά, ίσια και καλοχτενισμένα. Σκουρόχρωμα ζεστά μάτια και δέρμα αψεγάδιαστο, ελαφρώς ηλιοκαμένο. Ολόλευκα ίσια δόντια και θεληματικό πιγούνι, έντονες γωνίες στο πρόσωπο και υπέροχα ζυγωματικά. Τούτος ο νεαρός ήταν πράγματι όμορφος. Όσο τον παρατηρούσα άρχισα να καταλαβαίνω, να ενώνω τα κομμάτια. Γούρλωσα τα μάτια και το στόμα μου, άθελά μου, άνοιξε διάπλατα.
«Είσαι και έξυπνη, τσούπρα. Πες και στον Απόλλωνα τι κατάλαβες. Είναι πιο αργόστροφος ξέρεις, όπως όλοι οι άντρες».
«Είναι άρχοντας. Βασικά θέλει να γίνει, ήταν να γίνει, δε με νοιάζει ιδιαίτερα, αλλά δεν υπάρχουν πια άρχοντες. Μόνο εγώ».
«Ακριβώς, ομορφιά. Έπρεπε να γίνω άρχοντας και θα γίνω».
«Δεν έχεις δικαίωμα στην εξουσία πια. Τα ιερά αντικείμενα δήλωσαν σ’ εμένα τη στήριξή τους. Η εξουσία είναι δικαιωματικά δική μου».
«Μπορεί να είναι τώρα, αλλά όχι για πολύ. Βλέπεις όλοι εμείς που προοριζόμασταν για άρχοντες και είδαμε το μέλλον μας να καταστρέφεται δεν είμαστε ευχαριστημένοι που μας πήρες τη δουλειά. Ομολογώ όμως πως εξολοθρεύοντας τους υπόλοιπους άρχοντες μας βοήθησες να πάρουμε όσα μας αξίζουν από τη γέννησή μας λιγάκι νωρίτερα. Οπότε, θα σου χαρίσουμε τη ζωή ξεπληρώνοντας έτσι τη χάρη που σου χρωστάμε».
«Και πού είναι οι υπόλοιποι που ισχυρίζεσαι πως σε υποστηρίζουν;»
«Άριστη ερώτηση. Και για να σου απαντηθεί πρέπει να σφυρίξεις».
«Η υπομονή μου εξαντλείται, νεαρέ αλαζόνα». Αν μπορούσα να σκοτώσω με μια ματιά θα ήταν ήδη νεκρός. Είχα γίνει πολύ σκληρή τώρα τελευταία και δεν το ήθελα. Όλα όμως πήγαιναν κατά διόλου και είχα σηκώσει τις άμυνές μου χωρίς να μπορώ να τις ξανακατεβάσω.
«Θα σε βγάλω εγώ από τον κόπο» είπε και σφύριξε. Άλλα πέντε άτομα εμφανίστηκαν έχοντας όλοι το παρουσιαστικό των παλιών αρχόντων, αλλά και τα νιάτα που έλειπαν σε εκείνους. Τρεις γυναίκες και δύο άντρες, όμως τώρα υπήρχαν και σκοτεινές αρχόντισσες όπως και φωτεινοί άρχοντες.
«Καλώς ορίσατε» είπα χαμογελώντας στους νέους που μπήκαν στην αίθουσα περπατώντας με ύφος νικητή.
«Καλώς σας βρήκαμε» είπε ένας μόνο νεαρός φωτεινός άρχοντας χωρίς ίχνος ειρωνείας ή οργής όμως το παράδειγμά του δεν το ακολούθησε κανείς άλλος. Μόνο μια σκοτεινή αρχόντισσα φάνηκε έτοιμη να μου απαντήσει στον χαιρετισμό όμως το άγριο βλέμμα που εισέπραξε από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας την έκανε να σωπάσει. Οι δυο τους ήταν η μειονότητα σε σχέση με την υπόλοιπη ομάδα. Ένας άντρας φωτεινός και μια γυναίκα σκοτεινή ήταν κάτι πρωτάκουστο.
«Και τι ζητάς, Μάριε; Γιατί εισέβαλλες έτσι στο κάστρο μου κάνοντας τους πολίτες κατάχλωμα ζόμπι;» είπα με προσποιητό ενδιαφέρον και γλύκα στη φωνή μου.
«Ξέρεις ήδη».
«Θες τον θρόνο; Ας γελάσω. Δεν έχεις κανένα κληρονομικό δικαίωμα» είπα παραβλέποντας να αναφέρω τις υπόλοιπες επιθυμίες του μιας και ο Απόλλωνας ήταν παρών.
«Έχω όμως δύναμη. Είμαστε έξι, είστε δύο» είπε κλείνοντας το μάτι. Δεν ήταν χαζός. Επίτηδες είχα κρύψει τις υπόλοιπες επιθυμίες του από την ομάδα και τώρα αυτό ήταν ένα μυστικό που μοιραζόμασταν. Ανάθεμά τον!
«Αυτό μπορεί να αλλάξει» είπα και πάγωσα τον χρόνο ξεπαγώνοντας τους δύο ασυνήθιστους άρχοντες.
«Σας δίνω μια και μοναδική ευκαιρία να παρατήσετε το γελοίο εγχείρημά σας και να ταχθείτε με το πλευρό του στέμματος».
«Μου αρέσει που είσαι ντόμπρα και μιλάς τόσο καθαρά» είπε ο νεαρός άρχοντας.
«Σε ευχαριστώ. Και εμένα μου αρέσει που είσαι διαφορετικός και ευγενικός. Το συνηθισμένο είναι κάπως βαρετό ξέρεις και την όλη ιστορία με τους άρχοντες την έχω ξαναζήσει».
«Εγώ είμαι μαζί σου αρκεί να έχω δουλειά και ασφάλεια και ξέρω πως θα μου δώσεις και τα δύο».
«Σε ευχαριστώ για την υποστήριξη και να ξέρεις θα ανταμειφθεί» είπα γλυκά λες και μιλούσα σε παιδί και όχι σε άντρα μεγαλύτερό μου.
«Και εσύ; Αποφάσισες;»
«Δε θέλω να σου κάνω κακό. Σε καμία από τις δυο σας» είπε και κοίταξε την κοιλιά μου.
«Το μυστικό σου είναι ασφαλές μαζί μου, το ίδιο και το παιδί σου. Όμως δε θα κάνω κακό και στην υπόλοιπη ομάδα» είπε κοιτάζοντας τον Μάριο.
«Τον αγαπάς;» ρώτησα χωρίς να βάλω φίλτρο στην ερώτηση που ξεπήδησε από τα χείλη μου.
«Πώς το κατάλαβες;»
«Δεν ξέρω. Το ένιωσα πιο πολύ».
«Είναι το χάρισμά της η αγάπη» είπε χαμογελώντας μου. Ένα κύμα χαράς και περηφάνιας σάρωσε την ψυχή μου. Η κόρη μου ήταν χαρισματική. Είχε σύνδεση με την αγάπη. Η καλύτερη δύναμη.
«Η δύναμή της κρύβει πολύ περισσότερα, αλλά δεν είναι η ώρα να σου εξηγήσω το εύρος των δυνατοτήτων της ούτε και το βαρύ χρέος που το συνοδεύει».
«Δε νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι για τους υπόλοιπους» είπα επιστρέφοντας στο θέμα. Έπρεπε να τελειώνω πριν κουραστώ από τη διαχείριση του χρόνου, αν και το πάγωμά του δε με είχε κουράσει στο ελάχιστο.
«Υπάρχει άλλος ένας που αξίζει να σωθεί» είπε ο φωτεινός.
«Ποιος είναι;» ρώτησα με μια αμυδρή ελπίδα στη φωνή.
«Ο Μάριος. Αξίζει να σωθεί από τον εαυτό του. Δεν ήταν πάντα έτσι ξέρεις. Οι δυνάμεις φταίνε».
«Κάνεις λάθος, νεαρέ μου. Δε θα μας δινόταν τίποτα παραπάνω από όσα μπορούμε να ελέγξουμε ή να χειριστούμε. Ξέφυγε και πρέπει να επέμβω».
«Δε θα είναι εύκολες οι νέες δυνάμεις» ξεφούρνισε η κοπέλα.
«Να μαντέψω, είσαι η δεύτερη σκοτεινή αρχόντισσα».
«Μάλιστα, μεγαλειοτάτη».
«Και εσύ πρέπει να είσαι ο τρίτος φωτεινός».
«Μάλιστα» είπε και εκείνος.
«Ο Απόλλωνας έχεις τις δυνάμεις του πρώτου. Μαζί θα τους αντιμετωπίσουμε και μετά κάποιος θα μου εξηγήσει τι στο καλό πάει στραβά με τις δυνάμεις σας». είπα τελεσίδικα και ο χρόνος επέστρεψε στους κανονικούς του ρυθμούς. 


Έλενα Παπαδοπούλου