Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

25.5.20

Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 37)


Βιολέτα
Οι δύο νέοι μου σύμμαχοι παρέμειναν στη θέση τους δίπλα στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας τους παριστάνοντας πως τίποτα δεν είχε αλλάξει, τίποτα δεν είχε συζητηθεί και συμφωνηθεί μεταξύ μας.
Όμως βρίσκονταν εκεί, απέναντί μου, αλλά έτοιμοι να με βοηθήσουν αν τα πράγματα έφταναν στο απροχώρητο. Δεν ήθελα όμως να φτάσουν εκεί και να αναγκαστώ να αντιμετωπίσω τους υποτιθέμενους νέους άρχοντες σε ανοιχτή μάχη. Μια εξάδα άρχοντες ήταν αρκετοί για μια ζωή.
«Μάριε, όπως έκανα και με τους προκατόχους σου, θα σου δώσω μια ευκαιρία που δε σου αξίζει πραγματικά. Φύγε τώρα παραδίδοντας πρώτα τις δυνάμεις σου και θα σε αφήσω να ζήσεις ελεύθερος, μακριά από τη φυλακή. Αρνήσου και θα υποστείς τις συνέπειες».
«Αν οι συνέπειες έρθουν από εσένα θα τις υποστώ μετά χαράς» είπε με αλαζονικό ύφος και έπειτα κοίταξε μια φωτεινή αρχόντισσα και όλοι γύρω μας πάγωσαν στο χρόνο. Ακόμη και εκείνη. Τι πήγαινε λάθος με τις δυνάμεις τους τέλος πάντων;
«Οι δυο μας τώρα. Γιατί δεν αποκάλυψες όλες μου τις επιθυμίες; Φοβάσαι τον Απόλλωνα;»
«Δεν τις συγκράτησα ξέρεις. Διάβασα τόσους ανθρώπους εχθές. Εξάλλου, οι επιθυμίες και οι σκέψεις σου δεν είχαν κάτι ξεχωριστό, τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να αποτυπωθούν στη μνήμη μου. Θυμάμαι όμως κάποιου άλλου τις σκέψεις. Εκείνου ναι, ήταν μοναδικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Ήταν του πατέρα σου συγκεκριμένα. Χάρηκε που σε φυλάκισα. Δεν είχε το κουράγιο να το κάνει ο ίδιος».
«Ο πατέρας μου ήταν ανέκαθεν δειλός. Ίσως και κοντόφθαλμος τώρα που το σκέφτομαι. Δεν μπορούσε να οραματιστεί τον νέο μου κόσμο. Όσο για τις σκέψεις μου, λες ψέματα και το ξέρουμε και οι δύο. Ας υποσχεθούμε κάτι, δε θα λέμε ψέματα ο ένας στον άλλο. Έτσι θα κάνουμε μια καλή αρχή».
«Θα κάνω ό,τι θέλω» είπα και ένιωσα το χέρι του να μου δίνει ένα χαστούκι στο μάγουλο, αν και βρισκόταν αρκετά μακριά μου.
«Πώς το έκανες;»
«Είναι μια φανταστική δύναμη που έχω».
«Θες να δεις και μια δική μου φανταστική δύναμη;» ρώτησα και τον χαστούκισα χρησιμοποιώντας το νερό και τον αέρα για να ενισχύσω τη φόρα και τη δύναμη του νερού. Το μάγουλό του κοκκίνισε και δημιουργήθηκε σημάδι, αλλά εκείνος ούτε που αντέδρασε.
«Ο πόνος δε με ενοχλεί. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για εσένα. Θα σου μάθω πολλά για τον πόνο, αν μου δώσεις την ευκαιρία».
«Και για ποιο λόγο να το κάνω;»
«Γιατί έτσι θα σταματήσω τα πάντα. Οι άλλοι είναι πολύ υπάκουοι. Μια θέση θέλουν μόνο. Ο Απόλλωνας θα είναι μια χαρά και όλοι θα ξυπνήσουν».
«Όλα αυτά τα κάνεις για να βρεθώ στο κρεβάτι σου;»
«Ναι και όχι μόνο εκεί. Στο μπάνιο, την κουζίνα, το σαλόνι, την αυλή, το πάτωμα. Παντού» απάντησε απλά.
«Γιατί το θες; Τι το ξεχωριστό έχω εγώ από τις χιλιάδες κοπέλες εκεί έξω;»
«Εγώ θέλω εσένα και μόνο εσένα. Χρόνια σε παρακολουθώ σιωπηλά και βαρέθηκα να το κάνω στα κρυφά. Θέλω να γίνω βασιλιάς με εσένα βασίλισσά μου».
«Μπορείς να γίνεις βασιλιάς στον άλλο κόσμο αν θες».
«Δεν μπορείς να με σκοτώσεις».
«Μπορώ να αμυνθώ».
«Δε θα το κάνεις. Κατά βάθος θες και εσύ να τα παρατήσεις όλα και να ζήσεις φυσιολογικά. Μόνο εγώ μπορώ να σου το προσφέρω αυτό. Ο Απόλλωνας δεν είναι γεννημένος για βασιλιάς, ενώ εγώ είμαι».
«Κάνεις λάθος» είπα και τον πάγωσα. Πράγματι ο Απόλλωνας δεν ήταν βασιλιάς, όμως τον αγαπούσα, ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να με στηρίξει και να με καθοδηγήσει. Ήταν κάποιος με τον οποίο μπορούσα να μοιραστώ το βάρος. Έπρεπε να τους πάρω τις δυνάμεις και να τους στείλω με τους παλιούς άρχοντες. Μόνο έτσι θα ήταν ακίνδυνοι. Πώς όμως θα άντεχα τις νέες δυνάμεις; Είχα ήδη τόσες πολλές, ακόμη και πριν πάρω των πρώτων αρχόντων. Έπρεπε να τις μοιράσω πριν με καταστρέψουν. Νέο βάρος και νέα ευθύνη, σκέφτηκα πικραμένη.
Εισέβαλλα στο μυαλό των τεσσάρων αρχόντων ταυτόχρονα, όμως ήταν πιο δύσκολο από όσο περίμενα. Είχαν υψώσει όλοι τους προστατευτικά τείχη γύρω από το μυαλό και την ψυχή τους. Ισχυρά, αλλά όχι αδιάβλητα. Με λίγη βοήθεια από τη φωτιά, τον αέρα, τη γη και το νερό, τα τείχη κατεδαφίστηκαν με έναν ανατριχιαστικό νοητό θόρυβο. Θα πρέπει να πόνεσε πάρα πολύ, αλλά δεν μπορούσαν να αντιδράσουν. Τους κρατούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα παγωμένους.
Πρώτα θα έπαιρνα τις δυνάμεις του Μάριου. Το νεκροταφείο που είχα δει ήδη αρκετές φορές εμφανίστηκε μπροστά μου λίγο διαφορετικό όμως από τις άλλες φορές. Ήταν πιο σκοτεινό, γεμάτο ομίχλη. Η επιγραφή που δήλωνε τον κάτοχο των δυνάμεων ίσα που διαγραφόταν. Ήταν ζοφερά και τρομακτικά, αλλά έπρεπε να τον αντιμετωπίσω. Η αλλαγή των ονομάτων ήταν ακόμη πιο δύσκολη και από το γκρέμισμα του προστατευτικού τοίχου. Προέβαλλε αντίσταση ακόμη και μαρμαρωμένος και τεχνικά αδύναμος να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις μου. Όμως τα στοιχεία ήταν κοντά μου και ο αέρας απομάκρυνε την ομίχλη και βοήθησε να καθαρίσει ο τόπος. Το νερό ξέπλυνε το όνομα του Μάριου και η φωτιά χάραξε το όνομά μου. Έπειτα η γη βοήθησε στον εξαγνισμό των δυνάμεων, ώστε να περάσουν στη φωτεινή πλευρά.
Την ίδια διαδικασία επανέλαβα και για τη δεύτερη φωτεινή αρχόντισσα. Το βιβλίο προστατευόταν από χοντρές αλυσίδες και ένα τεράστιο λουκέτο, αλλά αυτά ήταν τρωτά μπροστά στο μεγαλείο των στοιχείων. Πιο έμπειρη από παλιά και πιο δυνατή, έσπασα το λουκέτο και έσβησα το όνομα της Κυριακής, όπως λεγόταν η κοπέλα, γράφοντας το δικό μου. Άλλη μια δύναμη. Καινούρια και ισχυρή. Το κεφάλι μου άρχισε να πονάει, αλλά οι πρώτοι άρχοντες δεν αντιστάθηκαν καθόλου. Δεν είχαν πνευματικές ικανότητες, τουλάχιστον όχι στον βαθμό των υπολοίπων, οπότε ήταν εύκολο να παραβιάσω τις άμυνές τους και να σβήσω το όνομά τους από τα τέσσερα βάζα που είδα μπροστά μου. Ένα διάφανο βάζο για κάθε στοιχείο και τέσσερεις μικρές ταμπέλες.
Τώρα είχα άλλη μια δουλειά προτού επαναφέρω τον χρόνο και λήξω τη γελοία προσπάθεια για εξουσία. Υπερβολικά γελοία, απάντησε το μυαλό μου και υποψίες άρχισαν να γεννιούνται. Ακόμη και με τα προστατευτικά τείχη, όλα ήταν τόσο εύκολα, τόσο προφανή. Ένας όμορφος άντρας ερωτεύεται μια κοπέλα με εξουσία και θέλει να την κάνει δική του. Πολύ προβλέψιμο. Τι έκανε άλλους πέντε ανθρώπους να τον ακολουθήσουν; Και τι τελικά έκανε δύο από αυτούς, τους πιο μοναδικούς, να με ακολουθήσουν μέσα σε λίγα λεπτά και μερικές κουβέντες; Τίποτα από όσα έγιναν δεν ήταν αληθινά. Κάτι έκρυβαν, κάτι υπήρχε πίσω από τις πράξεις τους και έπρεπε να βρω τι ήταν. Πριν όμως, έπρεπε να ξυπνήσω τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην αίθουσα. Μιας και δεν ήξερα πώς λειτουργούσε το χάρισμά του, έστειλα το νερό να τους θεραπεύσει, χωρίς όμως να πετύχει τίποτα. Ματωμένα φιλιά είχε δώσει οπότε ίσως το αίμα να ήταν η απάντηση.
Προχώρησα προς την Ανθή και ακούμπησα τον ώμο της. Ύστερα κατέλαβα το σώμα της κοιτάζοντάς τη με την άλλη μου όραση. Η δύναμη του Μάριου εξαπλωνόταν σαν μαύρο δηλητήριο στο σώμα της. Αμέσως τον μίσησα ακόμη περισσότερο. Πώς τολμούσε να κάνει κακό στους υπηκόους μου και τους πολίτες του τόπου μου; Τα στοιχεία δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν να σώσω την Ανθή. Μόνο οι καταραμένες δυνάμεις του μπορούσαν και δεν ήξερα πώς να τις χειριστώ. Ανάθεμα.
Πήρα μερικές βαθιές ανάσες και συγκεντρώθηκα παρά τον πόνο και την εξάντληση που απλωνόταν στο σώμα μου. Ξεκλείδωσα τις δυνάμεις και ένιωσα αμέσως τη σαρωτική τους δύναμη. Ήταν πολύ δύσκολο να τις ελέγξω, αλλά είχα το δώρο του νονού το οποίο άφησα να με κατακλύσει και να εξαγνίσει τις δυνάμεις. Το δώρο θα πρόσταζε τη δύναμη να βοηθήσει τους ανθρώπους στην αίθουσα, αλλά θα με εξαντλούσε ψυχικά. Δεν είχα άλλη επιλογή. Ήταν καθήκον και ευθύνη μου. Ένιωσα τη δύναμη να πάλλεται μέσα μου και να παλεύει μέχρι που υποτάχτηκε και εκείνη, όπως ακριβώς ο πρώην κάτοχός της ήθελε να υποταχτεί το βασίλειό μου. Ύστερα άρχισε να συγκεντρώνεται στα χέρια μου. Έκοψα το χέρι μου και μόλις χύθηκε αρκετό αίμα η παλλόμενη μπάλα σαν έκρηξη χρωμάτων και φωτός απλώθηκε σε όλη την αίθουσα μαζί με ένα θεραπευτικό κύμα νερού. Ένας ένας άρχισαν να συνέρχονται, όλοι μέσα στη σύγχυση και την παραζάλη.
«Φρουροί, πάρτε τους τέσσερεις ταραξίες και πετάξτε τους στα μπουντρούμια. Θα ασχοληθώ εγώ μαζί τους όταν συνέλθω. Μην τους αφήσετε να ξεφύγουν» διέταξα και τους είδα να ζαρώνουν από φόβο και ντροπή.
«Ανθή, θέλω να ελέγξεις αν είναι όλα καλά και Αλέξανδρε, θέλω να μαζέψεις ένα μέλος από κάθε οικογένεια. Αν δε δώσω δυνάμεις, θα τρελαθώ τελείως. Οι υπόλοιποι χρειάζεστε ύπνο» είπα και επανέφερα τον χρόνο. Ο Απόλλωνας σαν να διαισθάνθηκε τι θα ακολουθούσε έφτασε δίπλα μου αστραπιαία και με σήκωσε στην αγκαλιά του μεταφέροντάς με στο δωμάτιο, όπου και κοιμήθηκα για μέρες, όπως μου φάνηκε.
Απόλλωνας
Μόλις ο χρόνος επανήλθε, τα συναισθήματά της με χτύπησαν σαν κεραυνός. Ήταν πολύ αδύναμη και έπρεπε να την προστατεύσω, να τη βοηθήσω. Αφού τη μετέφερα στο κρεβάτι, γύρισα στην αίθουσα όπου επικρατούσε ακόμη χαμός. Ύψωσα τη φωνή μου και με τον αέρα φρόντισα να τη μεταφέρω σε όλους.
«Ησυχάστε επιτέλους» βροντοφώναξα και οι ομιλίες κόπηκαν μαχαίρι.
«Ευχαριστώ. Τώρα για να ξεκαθαρίσουμε το μπέρδεμα, πρέπει να με ακούσετε όλοι. Ανθή πήγαινε στη βασίλισσά σου και μείνε μαζί της. Είναι πιθανόν να αισθανθεί αδιαθεσία» είπα και η Ανθή ψέλλισε ένα μάλιστα και αποχώρησε από την αίθουσα με σκυφτό το κεφάλι.
«Αλέξανδρε, εσύ κάλεσε ένα μέλος από κάθε οικογένεια όπως σε πρόσταξε η Βιολέτα. Θέλω να διαλέξεις έμπιστα, εργατικά και άξια άτομα. Θέλω οι φτωχές οικογένειες να διαχωριστούν ώστε να τους δοθούν δυνάμεις χρήσιμες για την επιβίωσή τους. Πήγαινε αμέσως να ξεκινήσεις και πάρε και δέκα μέλη του προσωπικού για να σε βοηθήσουν μαζί με τον αέρα για να μεταφερθείς γρήγορα» διέταξα και έστειλα τον αέρα κοντά του. Ο Αλέξανδρος διάλεξε δέκα άτομα και αποχώρησε και εκείνος με τη σειρά του δίνοντας οδηγίες στην ομάδα του.
«Το συμβούλιο του πολέμου θέλω να θωρακίσει το βασίλειο και να φροντίσει να φύγουν με ασφάλεια οι βασιλείς των άλλων δύο καθώς και να μεταφερθούν εδώ οι απόγονοί τους για τα δώρα. Θέλω να διπλασιαστεί η φρουρά του κάστρου και να τετραπλασιαστεί η φρουρά της βασίλισσας. Τέλος, θέλω να επιστρέψουν όλοι όσοι είναι στη Γη. Κηρύξτε κατάσταση ανάγκης. Όσοι δεν επιστρέψουν, θα κατηγορηθούν για λιποταξία» διέταξα και εκείνους οι οποίοι έφυγαν νευριασμένοι. Δε νομίζω πως είχαν συνηθίσει να τους διατάζουν.
«Φρουροί, θέλω να μεταφέρετε την ομάδα των έξι νεαρών στα ειδικά κελιά με εξαίρεση τους ασυνήθιστους νεαρούς, τη σκοτεινή αρχόντισσα και το φωτεινό άρχοντα. Στα ειδικά κελιά επαναλαμβάνω και βεβαιωθείτε ότι θα μείνουν εκεί» είπα και έριξα λιπόθυμους τους τέσσερεις επίδοξους σφετεριστές του θρόνου με το νερό και κυρίως με τον πάγο.
«Οι υπόλοιποι μην επιστρέψετε στις δουλειές σας για σήμερα. Αυτό που περάσατε ήταν άσχημο, ίσως και επίπονο, και είναι αναγκαία η ξεκούραση. Βρεθείτε με αγαπημένα σας πρόσωπα και χαλαρώστε. Η βασίλισσά σας πάντα θα σας προστατεύει. Μην ξεχάσετε τι έγινε εδώ σήμερα. Θέλω όλοι να μάθουν πόσο ισχυρή, μεγαλόψυχη και ευγενική είναι, αλλά και πως μπορεί να τιμωρεί σκληρά όποιον θέτει σε κίνδυνο το βασίλειο και την ίδια» είπα και οι υπάλληλοί του κάστρου άρχισαν να συνοδεύουν τους εμβρόντητους ευγενείς του βασιλείου έξω από το παλάτι.
Μέσα σε δέκα λεπτά η αίθουσα είχε αδειάσει και είχαμε μείνει μόλις τρία άτομα: εγώ και οι δύο περίεργοι της ομάδας.
«Και τώρα οι τρεις μας» είπα έχοντας χάσει την ξαφνική αυτοπεποίθηση και δύναμη που μου επέτρεψε να γίνω βασιλιάς άξιος στη θέση της βασίλισσας.
«Έχεις φοβερή αύρα ακόμη κι αν εξαιρέσω την εμπειρία του θανάτου» είπε ο νεαρός φωτεινός. «Δεν ξέρει πως είσαι ανεπηρέαστος από τις δυνάμεις της πια;» ρώτησε έπειτα.
«Δεν είχα την ευκαιρία να της το πω. Το μυαλό και το σώμα μου πλέον προστατεύονται».
«Άκουσες δηλαδή όσα ειπώθηκαν σήμερα. Γιατί δεν αντέδρασες;»
«Δεν ήθελα να της στερήσω την ευκαιρία να αποδείξει ποια είναι σε όλο το βασίλειο, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Κυρίως βέβαια να αισθανθεί δυνατή. Πέρασε πολλά και χρειαζόταν να θυμηθεί ποια είναι και τι μπορεί να κάνει».
«Σε άλλαξε ο θάνατος» είπε τότε η κοπέλα.
«Προς το καλύτερο θέλω να πιστεύω, αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος».
«Και εγώ νομίζω πως είναι προς το καλύτερο. Σε άκουσα και σε είδα πριν. Δεν είσαι πια ο Απόλλωνας το αγόρι της Βιολέτας. Είσαι ο Απόλλωνας, βασιλιάς και σύζυγος».
«Σε ευχαριστώ. Θέλω να ρωτήσω κάτι αλλά να μην παρεξηγηθώ. Είναι περιέργεια όχι κακία».
«Για ποιο λόγο είμαστε ανάποδοι δε θα ρωτούσες;» είπε η κοπέλα και κατέβασα το κεφάλι μου ντροπιασμένος. Έπρεπε να είχα σκεφτεί μια καλύτερη λέξη, έπρεπε να τους είχα χαρακτηρίσει ασυνήθιστους, σκέφτηκα.
 «Αυτό θα σας το εξηγήσουμε όταν συνέλθει η Βιολέτα. Πρέπει να τη βοηθήσουμε με τις νέες δυνάμεις και με ένα σωρό άλλα».
«Όταν λες ένα σωρό άλλα, εννοείς και ένα παιδί, έτσι;»
«Ήθελε να σου κάνει έκπληξη ξέρεις».
«Δε θα μάθει ότι το ξέρω αν δεν της το πείτε» είπα, μα λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και εγώ ο ίδιος είχα ξεχάσει τι δεν έπρεπε να μάθει η Βιολέτα. Όσο και αν προσπαθούσα, εκείνο κατάφερνε να ξεφεύγει και να μου κρύβεται. Ό,τι και αν ήταν, είχα χαθεί πια και δεν μπορούσα να κυνηγάω κάτι άπιαστο, όχι τη στιγμή που υπήρχαν τόσες εκκρεμότητες.
 «Έχουμε πολλά να κάνουμε πριν ξυπνήσει. Πάμε να ξεκινήσουμε, τι λέτε;»





Έλενα Παπαδοπούλου