Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26.5.20

Λίγα λόγια για το Every Dead Thing από την Έρση Λάβαρη

Συνολικά η εικόνα του κειμένου ήταν πάρα πολύ καλή, με πλούσιο λεξιλόγιο και ακριβείς περιγραφές, που οδηγούσαν σε έντονες εικόνες και επιτυχή μεταβίβαση των συναισθημάτων του εκάστοτε αφηγητή στον αναγνώστη. Συμβάντα φαινομενικά ασύνδετα με την κυρίως πλοκή εν τέλει αποδεικνύεται πως δεν την καθυστερούσαν, αλλά, αντιθέτως, την προωθούσαν, ενώ πρόσωπα που φάνταζαν άσχετα, επρόκειτο για χαρακτήρες που αποτελούσαν, πολλές φορές, σημαντικές πτυχές της αφήγησης.
 
Όπως και σε κάθε μεγάλο κείμενο, ωστόσο, αναδύονται παρατηρήσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν είτε ως αδυναμίες, είτε ως ισχυρά σημεία και αναγνωριστικά της γραφής του συγγραφέα. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, αδυναμίες.
 
Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν ότι ο Τζον Κόνολι αναλωνόταν κυρίως σε γραφικές περιγραφές βίας, γεμίζοντας ολόκληρες σελίδες με λεπτομέρειες που αποσκοπούσαν απλώς στην πρόκληση φρίκης, αμελώντας έτσι άλλες, σημαντικότερες πληροφορίες που θα μπορούσαν να προκύψουν μέσα από περισσότερο χρήσιμες εικόνες. Η βία είναι σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα συστατικά του είδους στο οποίο ανήκει το συγκεκριμένο βιβλίο, ο Κόνολι όμως θα μπορούσε να έχει περιοριστεί στα απαραίτητα - άντε και λίγο παραπάνω από τα απολύτως απαραίτητα, έτσι ώστε να μην μπορεί το κείμενο να χαρακτηριστεί στεγνό - αντί να αποτυπώνει με κάθε λεπτομέρεια τα ανατομικά χαρακτηριστικά ενός γδαρμένου ανθρώπου κάθε φορά που εμφανίζεται στο κείμενο ένας γδαρμένος άνθρωπος (και εμφανίζεται αρκετές). Η επανάληψη της ίδιας περιγραφής με όλες τις απωθητικές λεπτομέρειες που περιέχει καταντάει όχι μόνο κουραστική, αλλά και ενοχλητική ακόμη.
 
Επιπλέον, γίνεται αναφορά σε τόσο πολλά πρόσωπα, που στο τέλος κανείς χάνει τον λογαριασμό και αρχίζει να τα μπερδεύει μεταξύ τους. Αυτό δεν θα συνέβαινε αν τα περισσότερα πρόσωπα που αναφέρονταν έπαιζαν κάποιο ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής, όμως στην προκειμένη περίπτωση ένα όνομα, όμοιο με κάποιο άλλο, αναφερόταν χωρίς να σχετίζεται με κάποιο γεγονός που απασχολεί την αφήγηση αρκετές φορές ώστε ο αναγνώστης να το θυμάται αμυδρά, αλλά όχι αρκετά καλά ώστε να μην το μπερδέψει με κάποιο που του μοιάζει. Αναγκάστηκα αρκετές φορές να γυρίσω πίσω για να κοιτάξω ποιος ήταν εν τέλει ο χαρακτήρας για τον οποίο διάβαζα.
 
Τέλος, αυτό που με προβλημάτισε αρκετά ήταν το κίνητρο. Ο χαρακτήρας που ήταν υπεύθυνος για τους φόνους που κάλυψαν το μεγαλύτερο τμήμα του κειμένου δεν είχε ισχυρό κίνητρο. Στην ουσία εκτέλεσε τις πράξεις στις οποίες προέβη, όπως αναφέρει και ο ίδιος, "επειδή μπορούσε". Ουσιαστικά ακόμη κι αυτό αποτελεί κίνητρο, όμως από ένα κείμενο τέτοιου μήκους περίμενα κάτι λιγότερο απογοητευτικό, μια απάντηση περισσότερο ικανοποιητική, περισσότερο γεμάτη. Αισθάνθηκα στο τέλος ότι εκεί υπήρχε κάποιο κενό, ότι δεν ολοκλήρωσα την ιστορία του Τσάρλι Πάρκερ.
 
Παρόλα αυτά, το κείμενο ήταν αρκετά καλό και χωρίς τρύπες, και προτείνεται σε όσους κλίνουν προς την αμερικανική αστυνομική λογοτεχνία.


Έρση Λάβαρη