Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

6.6.20

Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 39)


Βιολέτα
«Θα σας εξηγήσω εγώ, μεγαλειοτάτη» είπε ο φωτεινός άρχοντας. Πριν ξεκινήσει να μιλάει, τον παρατήρησα λίγο καλύτερα, αφού δεν είχα παρόμοια ευκαιρία στο παρελθόν. Ήταν φωτεινός, αυτό ήταν σίγουρο, αλλά διέφερε πολύ. Είχε ξανθά μαλλιά, αλλά δεν ήταν άσπρα και άτονα σαν των προηγούμενων φωτεινών αρχοντισσών. Ήταν το ξανθό του σταχιού αναμειγμένο με ένα απαλό καστανό γεμάτο ζωηράδα και σπιρτάδα. Ήταν το ξανθό που ζητούσε κάθε κοπέλα από τον κομμωτή της και εκείνος πάσχιζε να κάνει το τεχνητό να φαίνεται φυσικό, λες και η κοπέλα κάθισε πολύ ώρα στον ήλιο.
Τα μάτια του ήταν και αυτά διαφορετικά με ένα μοναδικό τρόπο. Κάθε ίριδα είναι διαφορετική. Ποτέ δε θα βρεις δύο ανθρώπους οι οποίοι να έχουν ίδια ακριβώς ίριδα, αλλά σαν τη δική του δεν είχα ξαναδεί καμία. Ούτε καν μια που να έμοιαζε έστω και στο ελάχιστο. Ήταν τόσο μοναδική, σχεδόν σαν έργο τέχνης και λέω σχεδόν καθώς κανένας ζωγράφος δε θα μπορούσε καν να σκεφτεί να την αποτυπώσει στο χαρτί. Στο περίγραμμα τα μάτια του ήταν σκούρα πράσινα μέχρι που το πράσινο του δάσους συναντούσε το μπλε του ουρανού και δημιουργούσε ένα μοναδικό συνδυασμό. Και το τέλος, λίγο πριν το χρώμα συναντήσει το μαύρο της κόρης, τα μάτια του ήταν κίτρινα σαν απαλές πιτσιλιές που στόλιζαν το μοναδικό αποτέλεσμα χρωμάτων.
Το δέρμα του ήταν ανοιχτόχρωμο, άσπρο σαν το χιόνι, αλλά δεν ήταν ψυχρό. Ήταν το λευκό του παγωτού βανίλια που λιώνει στο στόμα και σου αφήνει μια γλυκιά επίγευση. Τα χείλη του λεπτοκαμωμένα και ροζ έκαναν την εμφάνισή του γλυκιά. Το αγγελικό του πρόσωπο, με όλη τη σημασία της λέξης, συμπλήρωνε ένα ψιλόλιγνο σώμα, δυνατό όμως και αθλητικό. Ο νεαρός ήταν ο πρώτος φωτεινός άρχοντας που έμοιαζε πραγματικά ον ταγμένο στο φως και το καλό μέχρι το μεδούλι, αν και ήξερα πως οι τίτλοι και η εμφάνιση μπορούσαν να παραπλανήσουν πολύ εύκολα. Και η Αρετή το ήξερε, κι το είχε χρησιμοποιήσει προς όφελός της. Βέβαια ο νεαρός δεν της έμοιαζε καθόλου, ή έτσι ήθελα να πιστεύω τουλάχιστον. Σε ένα κόσμο γεμάτο ασχήμια και κακία εγώ έπρεπε να αναζητώ την ομορφιά και την καλοσύνη και ύστερα να τη διδάσκω στα παιδιά μου, στον άντρα μου, στους γύρω μου.
«Λέγομαι Αλκίνοος και από εδώ είναι η Άρτεμις. Η μητέρα μας έφυγε από την Άλλη Γη μαζί με τον πατέρα σας πριν από δεκαεπτά χρόνια και σας παρέδωσε τις δυνάμεις της μαζί με τόσους άλλους. Όμως οι δυνάμεις είναι χαραγμένες στο γενετικό υλικό του καθενός. Παντρεύτηκε έναν γήινο και έμεινε έγκυος. Μόλις γεννηθήκαμε, κατάλαβε αμέσως πως θα είχαμε μοναδικές δυνάμεις, δυνάμεις αρχόντων, και έτσι γυρίσαμε εδώ και μεγαλώσαμε μαζί με τους υπόλοιπους μαθητευόμενους άρχοντες. Στην Άλλη Γη ο χρόνος κυλάει διαφορετικά και έτσι όλοι οι άρχοντες αποκτήσαμε σταδιακά την ίδια ηλικία, την ηλικία των εικοσιπέντε. Πάντα οι άρχοντες έχουν την ίδια ηλικία ακόμη και αν αρχικά είχαν και δέκα χρόνια διαφορά.
Το γεγονός ότι είμαστε δίδυμα βοήθησε να αναμειχθούν οι δυνάμεις μας σε συνδυασμό και με τα γήινα γονίδια μας. Έτσι, η Άρτεμις βλέπει αύρες και καταλαβαίνει τον χαρακτήρα και την ενέργεια που εκπέμπει ένα άτομο και διαβάζει τις σκέψεις. Παρόμοια και εγώ μπορώ να βλέπω κάποιες σκέψεις αποσπασματικά όπως και αύρες. Η κύρια δύναμή μου είναι η σύνδεση με τους νεκρούς, αλλά είναι εμπλουτισμένη χάρη στην ανταλλαγή».
«Αυτό δεν εξηγεί για ποιο λόγο ο Μάριος και η Κυριακή είχαν περίεργες δυνάμεις, ενώ οι άλλοι δύο είχαν κανονικές» είπα.
«Ο Μάριος και η Κυριακή είναι παιδιά από μεικτούς γονείς που είχαν διαφύγει και παραδώσει τις δυνάμεις τους. Αυτά ξέρουμε ως τώρα».
«Πρέπει να μάθουμε και άλλα. Η εξέλιξη στις δυνάμεις σας μπορεί να βοηθήσει πολύ, αλλά και να κάνει μεγάλη ζημιά».
«Δε χρειάζεται απαραίτητα να μάθουμε και άλλα. Χρειάζεται να υπάρχουν κοινότητες χαρισματικών και στη Γη. Σχολεία και καθηγητές για όλους εμάς, ώστε να χειριζόμαστε καλύτερα τα δώρα που μας δόθηκαν. Σαν αποικία στη Γη. Οι νέες δυνάμεις είναι γεγονός και υπάρχουν από τη στιγμή που άνθρωποι της Άλλης Γης ζευγάρωσαν με κανονικούς ανθρώπους. Κάτι σαν μετάλλαξη που οδήγησε στην εξέλιξη και διαφοροποίηση των δυνάμεων. Εσείς η ίδια είστε η απόδειξη. Η δύναμή σας, η εκ γενετής δύναμή σας, είναι η άντληση δυνάμεων. Κανένας πριν από εσάς δεν την κατείχε όπως κανένας δεν είχε το χάρισμα των ματωμένων φιλιών. Ο πατέρας σας ήταν από την Άλλη Γη και η μητέρα σας από τη Γη και η ανάμειξη δημιούργησε κάτι νέο και μοναδικό.
Τόσα χρόνια ήταν σαν κάποιος να βάζει την ύπαρξή μας κάτω από το χαλάκι ώστε να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Όμως ήρθε η ώρα να ασχοληθεί και κάποιος με μας και να αναγνωρίσει την ύπαρξή μας. Δεν είμαστε περίεργοι ή κακοί ούτε και χρειάζεται να γίνουμε πειραματόζωα. Είμαστε κάπως διαφορετικοί, αυτό είναι όλο. Δεν είμαστε απειλή για σας, αντίθετα. Είμαστε πολύ πιο όμοιοι από όσο θα περιμένατε».
«Δεν είπε κανείς πως θα γίνετε πειραματόζωα αρχικά. Και επιπλέον, για όσα παράπονα έχεις από την προηγούμενη διοίκηση δεν ευθύνομαι μήτε εγώ ούτε ο πατέρας μου. Φταίνε οι άρχοντες και οι χειρισμοί τους» είπα εκνευρισμένη και ο φωτεινός έσπευσε να ζητήσει συγνώμη για το μικρό του ξέσπασμα.
«Να φανταστώ πως εσείς οι δύο θέλετε να είστε υπεύθυνοι για το νέο εγχείρημα» είπα, αφού είχα ηρεμήσει και ο τόνος μου είχε πάψει να είναι επιθετικός και δύσπιστος.
«Δε με νοιάζει η δύναμη και η εξουσία. Θέλω μόνο να βοηθήσω τους δύο κόσμους να γεφυρωθούν. Ελεύθερη είσοδος και έξοδος. Ανάπτυξη και εξέλιξη. Η απομόνωση το μόνο που έκανε ήταν να βοηθήσει να χαθούν δυνάμεις και να λιγοστέψουν δραματικά οι γεννήσεις χαρισματικών ατόμων χρόνο με τον χρόνο. Θέλατε αλλαγές. Ορίστε η ευκαιρία σας. Και εμείς θα είμαστε οι άνθρωποί σας».
«Νεαρέ φωτεινέ, έχεις μεγάλα όνειρα και μου αρέσει. Ελπίζω να δείξεις και τον ανάλογο ζήλο για να τα πραγματοποιήσεις. Και φυσικά να είσαι έτοιμος να δεχτείς και το αποτέλεσμα που θα έχει η πραγματοποίηση τους».
«Δηλαδή θα με βοηθήσετε;»
«Όχι ακριβώς. Θα σου δώσω μια διορία να δείξεις δείγματα της δουλειάς σου και πέντε άτομα να σε βοηθήσουν να οργανώσεις την κοινότητά σου όπως επίσης και ένα έμβασμα για τη νέα σου αρχή. Όμως, η βασίλισσά σου είμαι εγώ και αν ξεφύγει από τον έλεγχό σου η κοινότητα θα επέμβω και θα τιμωρηθείς. Δε θα σου εγγυηθώ πως θα είσαι αρχηγός, επειδή αυτό είναι κάτι που πρέπει να κερδίσεις. Ούτε και σεβασμό ή εμπιστοσύνη μπορώ να σου δείξω μέχρι να γίνεις άξιος της με τα έργα, τα λόγια και τον χαρακτήρα σου».
«Είναι δίκαιο».
«Δεν τελείωσα. Θέλω η κοινότητα να στέλνει τα παιδιά για εκπαίδευση στην Άλλη Γη ένα μήνα τον χρόνο και οι ενήλικες να παραμένουν εδώ δύο εβδομάδες κάθε εξάμηνο. Κανείς δεν πρέπει να μάθει την ύπαρξή μας. Και τέλος, θέλω όλοι να στηρίξουν τον θρόνο και τον βασιλιά τους αν ποτέ παρουσιαστεί ανάγκη».
«Μάλιστα, μεγαλειοτάτη».
«Θέλω να με ενημερώνετε για τα πάντα και να έχω πρόσβαση σε κάθε νέα κοινότητα. Μπορείτε να παραμείνετε εδώ όσο καιρό θέλετε μέχρι να οργανώσετε τη μεταφορά τη δική σας και όσων σας ακολουθήσουν. Μετά το γάμο μου είστε ελεύθεροι να φύγετε για τη Γη πάντα με μυστικότητα και διακριτικότητα. Γι΄ αυτό και ο αριθμός της πρώτης κοινότητας θέλω να είναι περιορισμένος και τα άτομα προσεκτικά διαλεγμένα ώστε η κοινότητα να είναι αυτάρκης».
«Πότε είναι ο γάμος σας;» ρώτησε η Άρτεμις. Η ερώτησή της ήταν μια αφορμή να παρατηρήσω και εκείνη για πρώτη φορά. Η Άρτεμις και ο Αλκίνοος ήταν η μέρα με τη νύχτα. Το δέρμα της έμοιαζε με παγωτό, αλλά όχι βανίλια. Έμοιαζε με σοκολάτα. Γλυκιά και ρευστή σοκολάτα γάλακτος. Τα μαλλιά της ήταν κόκκινα και καστανά, φωτεινά και εκρηκτικά όπως και οι ίριδες των ματιών της. Απέπνεαν δύναμη και μαχητικότητα. Διαρκώς περίεργα και κατάπληκτα αναζητούσαν αύρες και χρώματα γύρω από τους ανθρώπους. Καστανά με κόκκινες πιτσιλιές και γραμμές κοντά στην κόρη, σαγηνευτικά και μαγευτικά. Τα χείλη της σαρκώδη και μεγάλα στο χρώμα του ροδάκινου. Κοιτάζοντάς τη, παγιδευόσουν με ένα της βλέμμα. Ποτέ κανένας σκοτεινός δεν είχε τέτοια επιρροή πάνω μου. Τούτη η κοπέλα ήταν τόσο μοναδική όσο και ο αδερφός της.
«Όσο πιο γρήγορα γίνει, τόσο πιο γρήγορα θα φύγετε, οπότε περιμένω να βοηθήσετε στην προετοιμασία. Ένας μήνας είναι αρκετός νομίζω. Αυτά για σήμερα. Αύριο θέλω να μιλήσω ξανά μαζί σας για τις λεπτομέρειες. Τοποθεσία, έκταση, αριθμός μελών και όλα τα σχετικά. Είστε ελεύθεροι να φύγετε» είπα και αποχώρησαν με μια υπόκλιση.
«Και τώρα οι δυο μας» είπα χαμογελαστά στον Απόλλωνα έχοντας απαλλαγεί από ένα τεράστιο βάρος και νιώθοντας γεμάτη ενέργεια και καλή διάθεση.
«Σε βλέπω πολύ πιο ορεξάτη σήμερα».
«Αισθάνομαι πράγματι πολύ καλύτερα».
«Έχεις ακόμη μια δουλειά, τους τέσσερεις φυλακισμένους».
 «Θα μείνουν εκεί αρκετό καιρό οπότε φαντάζομαι μπορούν να περιμένουν λιγάκι ακόμη».
«Τότε, τι λες, πάμε στου Πειρατή;»
«Φύγαμε» είπα πιο ήσυχη, χωρίς άγχος και χωρίς ένα σωρό δυνάμεις να με κάνουν να νιώθω σαν ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί, επιτέλους μετά από πολύ καιρό.



Έλενα Παπαδοπούλου