Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18.6.20

Ταξίδι στις θύμισες (Κεφάλαιο 41)


Βιολέτα
Το δεύτερο γεγονός που με έκανε να ξεφύγω από τη ρουτίνα μου ήταν η συνάντηση με τους δύο άρχοντες για την κοινότητα στη Γη καθώς και η συζήτησή μου με την Άρτεμις λίγο αργότερα, περίπου δύο εβδομάδες πριν από τον γάμο.

Το προσωπικό του παλατιού είχε στρώσει το τραπέζι στη βεράντα, αν και ο καιρός δεν είχε φτιάξει ιδιαίτερα. Εξάλλου είχαμε ακόμη Φλεβάρη. Δύο μεγάλες σόμπες και ένα διάφανο περιτύλιγμα γύρω από το μπαλκόνι έκαναν τον χώρο ζεστό και ευχάριστο. Ωστόσο, εγώ ήμουν τυλιγμένη με μια χοντρή κουβέρτα στην αγαπημένη μου κούνια, όπου και πέρασα μεγάλο μέρος της εγκυμοσύνης μου. Φορούσα ένα από τα πιο τεράστια φούτερ μου για να μπορώ να φοράω από μέσα άλλο φούτερ. Και φυσικά φορούσα κολάν και τεράστια φόρμα. Ήταν από τις ελάχιστες φορές που δε με είχε αναγκάσει η Ανθή να φορέσω ένα από τα απαίσια φορέματα που διέθετε πλέον η ντουλάπα μου. Κάθε πρωί ένιωθα όλο και πιο μόνη χωρίς την Ηλέκτρα. Μόνο εκείνη μπορούσε να με κάνει να βάλω φόρεμα - ίσως και η Ανθή - και τώρα που φορούσα μόνο αυτά, τη σκεφτόμουν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Και με πονούσε όλο και περισσότερο. Ο Απόλλωνας καθόταν δίπλα μου φορώντας ένα ξεβαμμένο τζιν και ένα λεπτό μπλουζάκι και απέναντι μας οι δύο υπεύθυνοι για την αποικία στη Γη.
«Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Δεν έχω και όλη τη μέρα» είπα με ουδέτερο τόνο. Όλο το πρωί είχα ναυτία και εμετούς και τα νεύρα μου δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση.
«Μάλιστα, μεγαλειοτάτη» πήρε τον λόγο ο Αλκίνοος, όπως ήταν αναμενόμενο.
«Αρχικά, έχουμε ήδη κάνει μεγάλη πρόοδο και μένουν λίγες λεπτομέρειες μόνο να καθοριστούν. Η πρώτη αποικία της Άλλης Γης θα ιδρυθεί στην Αγγλία, γύρω στα εκατό χιλιόμετρα από το Λονδίνο. Η έκταση φτάνει τα διακόσια στρέμματα και περιλαμβάνει ένα σχολείο, τα σπίτια για τις είκοσι οικογένειες που θα στεγαστούν καθώς και μερικές πολυκατοικίες για όσους δε διαθέτουν οικογένεια. Στο σύνολο θα είναι περίπου εκατό, ίσως εκατόν πενήντα άτομα. Οι χαρισματικοί δε θα ξεπερνούν τους ογδόντα.
Στην τοποθεσία περιλαμβάνεται ένα μικρό κέντρο υγείας, ένα κομμωτήριο, ένας κινηματογράφος και άλλα μαγαζιά με τρόφιμα και ρούχα. Σε κάθε οικογένεια θα παραχωρηθεί γη για καλλιέργεια και ζώα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα τα μέλη να δουλέψουν αλλού αν χρειαστεί, αρκεί τα χρήματα να μένουν μέσα στην κοινότητα. Με βάση τον αριθμό των ατόμων οι περισσότερες θέσεις έχουν ήδη καταληφθεί και μένουν λίγες μόνο ανάγκες που δεν μπορούμε να καλύψουμε με δικά μας εργατικά χέρια. Οι δάσκαλοι έχουν ήδη βρεθεί και ενημερωθεί και τα παιδιά θα παρακολουθούν παράλληλα και κανονικά μαθήματα. Θα μπορούν να σπουδάσουν κιόλας».
«Ακούγονται αρκετά καλά όσα μου είπες. Φαίνεται πως έχεις κάνει καλή δουλειά. Ποιο είναι το ποσό που απαιτείται για την ίδρυση;»
«Το έχω καλύψει. Μια τοπική τράπεζα θα στηρίξει το εγχείρημά μας. Η κόρη του διευθυντή παρουσίασε μοναδικές ικανότητες. Η γυναίκα του πέθανε στη γέννα και ο ίδιος είναι θνητός που σημαίνει πως δεν έχει ιδέα τι να κάνει. Του υποσχέθηκα να συμπεριληφθούν στην κοινότητα σε αντάλλαγμα με το δάνειο που θα μας παρέχει».
«Θα ήθελα η κοινότητα να είναι λίγο πιο ανοιχτή, αν με καταλαβαίνεις. Αυτό που προτείνεις είναι κάπως σαν απομόνωση και θα τραβήξει τα βλέμματα πάνω σας. Ίσως τα παιδιά να πηγαίνουν σε κανονικό σχολείο και κάποιοι να δουλεύουν εκτός κοινότητας και αντίστοιχα θνητοί εντός της» προχώρησα στην επόμενη ένστασή μου.
«Έτσι όμως χάνεται η ελευθερία μας» παραπονέθηκε και η ενόχληση ήταν εμφανή στη φωνή του.
«Ποτέ δε θα είχατε πλήρη ελευθερία να χρησιμοποιείτε τις δυνάμεις σας εφόσον φεύγετε από την Άλλη Γη. Οι περισσότεροι θα πρέπει να καλύπτουν τα μάτια τους και να κρύβουν τις ικανότητές τους. Το ίδιο και τα παιδιά που θα πρέπει να παρακολουθούν και απογευματινά μαθήματα, όμως είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσετε. Κανείς δεν πρέπει να μάθει για μας. Είναι πολύ επικίνδυνο, προς το παρόν τουλάχιστον».
«Μάλιστα, μεγαλειοτάτη» είπε και κοίταξα τον Απόλλωνα στέλνοντάς του μήνυμα με τον αέρα πως ήταν η ώρα να απασχολήσει τον καλεσμένο μας για να κάνω εγώ και η μικρή μου το θαύμα μας.
«Θα ήθελες να σου κάνω μια μικρή ξενάγηση στο κάστρο και να συζητήσουμε οι δυο μας τα υπόλοιπα ζητήματα; Δεν είναι ανάγκη να ασχολείται με όλες τις μικρολεπτομέρειες η Βιολέτα. Έχει ήδη πολλές δουλειές» είπε ο Απόλλωνας στον Αλκίνοο με ύφος που έδειχνε πως δε θα έπαιρνε το όχι ως απάντηση.
«Μα φυσικά» είπε και σηκώθηκε μαζί με την Άρτεμις από το τραπέζι.
«Όχι εσύ, γλυκιά μου. Θα ήθελα να σου μιλήσω λίγο, αν δεν έχεις πρόβλημα» είπα και κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Έπειτα με πλησίασε και κάθισε μαζί μου στη μεγάλη κούνια. Ήταν περισσότερο σαν τριθέσιος καναπές για να πω την αλήθεια. Μόλις τα αγόρια αποχώρησαν με μια διακριτική υπόκλιση, γύρισα στο πλάι και ανέβασα τα πόδια μου στην κούνια. Κάθισα οκλαδόν, τυλίχτηκα λίγο καλύτερα με την κουβέρτα και έβαλα τη λεκάνη που κουβαλούσα παντού, στο πάτωμα δίπλα μου.
«Γιατί θέλατε να μου μιλήσετε; Έγινε κάτι;»
«Όλα είναι μια χαρά. Ήθελα να σου μιλήσω σχετικά με την απόφαση να ιδρύσουμε αποικία. Εννοώ ο Αλκίνοος θέλει να φύγει και να εγκατασταθεί εκεί και είναι κάτι που αγαπάει και το κάνει με μεράκι. Και εγώ θα τον υποστηρίξω ως το πρώτο βήμα να έρθουν κοντά οι δύο κόσμοι. Όμως εσύ θες πραγματικά να φύγεις ή το κάνεις επειδή θα πάει εκείνος και κατά κάποιο τρόπο σε ανάγκασε να ακολουθήσεις παίρνοντας την απόφαση και για τους δυο σας;» πήρα μια ανάσα και χαμογέλασα απολογητικά.
«Τους λατρεύω τους μονολόγους σας. Με κάνει να αισθάνομαι σαν να είμαι φίλη σας».
«Δεν είσαι σαν φίλη μου. Είσαι φίλη μου. Γι΄ αυτό και σου μιλάω. Αλλιώς για ποιο λόγο να ασχοληθώ;» απάντησα και τόνισα τη λέξη φίλη για να της δείξω πως το εννοούσα.
«Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Όμως στα αλήθεια θέλω να φύγω. Δεν υπάρχει κάτι που να με κρατάει εδώ».
«Και αν υπήρχε;»
«Σαν τι να υπήρχε δηλαδή; Δεν έχω μέλλον εδώ».
«Κανονικά δεν έπρεπε να σου μιλήσω, γιατί έτσι θα προκαλέσω αλλαγές στο μέλλον. Όμως θεωρώ πως το όραμά μου φανερώθηκε για να το κάνω να πραγματοποιηθεί».
«Δε θέλω να μάθω».
«Και όμως θες. Βλέπεις, δεν έχω κατανοήσει πλήρως τις δυνάμεις της όμως μου αποκαλύπτει πράγματα συνέχεια. Και ένα από αυτά ήταν το μέλλον του Μάριου».
«Και τι σημασία έχει το μέλλον του; Δεν αγαπάει εμένα».
«Το μέλλον του Μάριου έχει μεγάλη σημασία, επειδή είναι συνδεδεμένο με το δικό σου. Δεν μπορώ να σου αποκαλύψω όλα όσα ξέρω, αλλά θα είστε πολύ ευτυχισμένοι. Και αγαπημένοι κυρίως».
«Εσείς θα παρατούσατε όλο σας το μέλλον για ένα αγόρι;»
«Κανονικά εδώ έπρεπε σαν μέλλουσα μαμά να απαντήσω κάτι του στυλ να κυνηγάς τα όνειρά σου και οι έρωτες θα έρθουν ή κάτι παρόμοιο. Ελπίζω να μη σε απογοητεύω λέγοντάς σου πως μερικές φορές επιλέγοντας ένα αγόρι δε σημαίνει πως εγκαταλείπεις τα όνειρά σου ούτε ότι αποτυγχάνεις ως γυναίκα. Εγώ έκανα κάτι παρόμοιο. Το μέλλον μου άλλαξε με τον Απόλλωνα. Αν δεν ήταν εκείνος, μπορεί να ήμουν νεκρή. Και αν δεν ήμουν, θα βρισκόμουν στη Γη να κρύβομαι, ενώ οι άρχοντες θα ήταν στην εξουσία. Μπορεί ακόμη να σπούδαζα και να παντρευόμουν στα τριάντα ή να κατέληγα με δέκα γάτες. Τώρα είμαι βασίλισσα όσο τρομακτικό και αν είναι, και θα κάνω οικογένεια όπως ονειρευόμουν πάντα, επειδή επέλεξα αυτή τη ζωή, τη ζωή με τον Απόλλωνα».
«Αν φύγω; Τότε τι θα γίνει;»
«Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Ούτε και θα κάνω την επιλογή για εσένα. Μπορείς ακόμη να φύγεις και να διαπρέψεις στη Γη. Να αγαπήσεις κάποιον και να κάνεις οικογένεια ή να μην κάνεις. Μπορεί να μείνεις εδώ και να μην ταιριάξεις τελικά με τον Μάριο. Όλα εξαρτώνται από τη δική σου επιλογή και τι θες να κάνεις με τη ζωή σου. Εγώ έχω δει μόνο μια εκδοχή, αλλά υπάρχουν εκατοντάδες και σου δίνεται ευκαιρία να διαλέξεις εσύ ποια θες να ζήσεις».
«Δεν ξέρω τι να κάνω».
«Το περίμενα γι΄ αυτό έχω μαζί μου κάτι που θα σε βοηθήσει να αποφασίσεις. Είναι περίεργο, αλλά πρέπει να με εμπιστευτείς».
«Θα το κάνω» είπε και έβγαλα το νόμισμα από την τσέπη μου.
«Αν βγει κορώνα, θα πας στη Γη όπως είχες κανονίσει. Αν βγει γράμματα, θα μείνεις εδώ και θα δώσεις μια ευκαιρία στον Μάριο».
«Θα αφήσω ένα νόμισμα να αποφασίσει για τη ζωή μου;»
«Είπες θα με εμπιστευτείς» είπα και δεν απάντησε οπότε πήρα το νόμισμα και το πέταξα στον αέρα. Η Άρτεμις το παρακολούθησε να υψώνεται και στη συνέχεια να προσγειώνεται στην παλάμη μου. Έκλεισα τη χούφτα μου και με κοίταξε ανυπόμονα.
«Το νόμισμα δε θα αποφασίσει για εσένα. Στοίχημα όμως πως όση ώρα ήταν στον αέρα παρακαλούσες από μέσα σου να βγει γράμματα». Το στόμα της άνοιξε διάπλατα και ανοιγόκλεισε μερικές φορές τα μάτια της. Ένα σωρό συναισθήματα πέρασαν από το βλέμμα της και τελικά χώθηκε στην αγκαλιά μου και έκλαψε. Είχα δίκιο. Ήθελε να μείνει όσο δύσκολη και αν ήταν μια τέτοια απόφαση και όσες συνέπειες και αν είχε.
«Όλα θα πάνε καλά, γλυκιά μου» της είπα και η Άρτεμις χαμογέλασε.
Το τελευταίο γεγονός που μου θύμισε πόσο απίστευτα πράγματα μπορώ να κάνω με τις δυνάμεις μου έγινε μια βδομάδα πριν από τον γάμο. Οι ετοιμασίες είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί και έμενε μια σημαντική λεπτομέρεια, η κουμπάρα. Ήθελα να ζητήσω από την Ηλέκτρα, αλλά ποτέ δεν έβρισκα το θάρρος να το κάνω. Έτσι, είχα φορέσει το άνετο τζιν μου, μερικές στρώσεις ρούχα και αθλητικά και είχα πάει στο δάσος. Η ηρεμία και η απομόνωση ήταν ό,τι χρειαζόμουν μαζί με ένα καλό περίπατο παρέα με μουσική για να βρω λίγο κουράγιο.
Περπατώντας στο δάσος, χαζεύοντας το μοναδικό τοπίο, αποφάσισα να την πάρω τηλέφωνο. Δυστυχώς ή ευτυχώς βγήκε τηλεφωνητής και μόλις άκουσα τη φωνή της δάκρυσα. Πόσο μου έλειπε! Ετοιμαζόμουν να το κλείσω, αλλά τελικά αποφάσισα να αφήσω μήνυμα.
«Ηλέκτρα, εγώ είμαι, η Βιολέτα. Ξέρω πως το πιθανότερο είναι να μη θες να μου ξαναμιλήσεις και έχεις κάθε δίκιο, αλλά έχουν γίνει πολλά και δεν μπορούσα να σου μιλήσω πριν όλα τελειώσουν αλλιώς θα σε έβαζα σε κίνδυνο. Για να μη τα πολυλογώ, αν θες μπορείς να γίνεις η κουμπάρα μου στον γάμο μου σε μια βδομάδα και εγώ θα σου πω τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Η πρόσκλησή σου θα έρθει σε λιγότερο από δύο λεπτά και σου συνιστώ να μην ανοίξεις τον μικρό φάκελο μέχρι τη μέρα του γάμου. Μου λείπεις πολύ και σε αγαπάω, ό,τι και αν γίνει» είπα και έκλεισα το τηλέφωνο. Έβαλα ξανά μουσική και άρχισα να περπατάω προς τα πίσω όταν ένα ενοχλητικό βουητό στα αυτιά με έκανε να σταματήσω και να αναζητήσω την πηγή του θορύβου. Δεν υπήρχε τίποτα, όμως ο θόρυβος μεγάλωνε και το κεφάλι μου άρχισε να πονάει σαν τρελό.
Μέσα στην παραζάλη και την ταραχή μια ανάμνηση πετάχτηκε στο μυαλό μου. Ήμουν μια βδομάδα πριν το γάμο που σήμαινε πως είχα ένα όραμα να πραγματοποιήσω. Το τελευταίο όραμα του Πειρατή. Ένα όραμα τόσο ισχυρό που στην ουσία αν δεν το έβλεπα, δε θα πραγματοποιούνταν ποτέ. Αυτό και αν ήταν φοβερό. Έτσι, κάλεσα τον αέρα και τον παρακάλεσα να με μεταφέρει γρήγορα στους γονείς μου και εκείνος, όπως πάντα, δε με απογοήτευσε.
Η πραγματικότητα δε διέφερε στο ελάχιστο από το όραμα και όταν ολοκλήρωσα τον ρόλο μου εκπληρώνοντας ένα κομμάτι του μέλλοντος, γύρισα στο δάσος και κάλεσα τον Απόλλωνα. Μαζί κάναμε μια βόλτα περπατώντας χέρι με χέρι, με τους ώμους να χτυπούν μεταξύ τους, τα κεφάλια να απέχουν χιλιοστά για να έχει ο καθένας ένα ακουστικό και τα πόδια να πηγαίνουν με τον ίδιο ρυθμό. Γυρίσαμε μεγάλο μέρος του δάσους και έπειτα πήγαμε πίσω στο ξέφωτο και κάναμε πικνίκ. Καθίσαμε σε μια καρό κόκκινη κουβέρτα, φάγαμε μπαγκέτες με κοτόπουλο και τραγουδήσαμε φάλτσα κάνοντας το μοναδικό πουλί στο ξέφωτο να πετάξει μακριά κρώζοντας ενοχλημένο.
«Είναι υπέροχα εδώ».
«Είχαμε πολλές μέρες να αφιερώσουμε χρόνο σ’ εμάς».
«Σε αγαπάω τόσο πολύ».
«Πες το ξανά».
«Σε αγαπάω».
«Πάλι».
«Σε αγαπάω» είπε και με φίλησε στο μάγουλο.
«Σε αγαπάω» είπε και με φίλησε στο στόμα.
«Σε αγαπάω» είπε και μου μίλησε το χέρι ξεκινώντας από τα δάχτυλα φτάνοντας μέχρι το μπράτσο.
«Και εγώ σε αγαπάω» είπα και ξάπλωσα βγάζοντας τα παπούτσια μου. Εκείνος ξάπλωσε δίπλα μου και μαζί κοιτάξαμε τα αστέρια και γελάσαμε μέχρι το ξημέρωμα που γυρίσαμε στην Άλλη Γη και στο πανδοχείο όπου κάναμε έρωτα και ήταν όπως κάθε φορά, σαν την πρώτη φορά. 


Έλενα Παπαδοπούλου