Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

27.6.20

Λίγα λόγια για το The Handmaiden's Tale από την Έρση Λάβαρη

“People will do anything rather than admit that their lives have no meaning. No use, that is. No plot”.

Σε κάποιο δυστοπικό μέλλον που οι δημογραφικοί δείκτες διεθνώς καταβαραθρώνονται, που ο πόλεμος εξαντλεί τους ανθρώπινους και τους εδώδιμους πόρους και που οι κοινωνίες όπως τις ξέρουμε μετασχηματίζονται από τις καθολικές μεταβολές, στις βορειοανατολικές πολιτείες των Η.Π.Α. αναδύεται ένας ιδιότυπος κρατικός σχηματισμός αυστηρά πατριαρχικός και απόλυτα χριστιανικό-κεντρικός. Η Δημοκρατία της Γκιλιάντ κατατάσσει τους πολίτες σε συγκεκριμένες κατηγορίες και ξεχωρίζει τις κοινωνικές κάστες βάσει της τυποποιημένης τους ενδυμασίας, και αποσκοπεί, ως επί το πλείστον, σε δύο βασικές σταθερές: στην αδιατάρακτη τήρηση της τάξης και στην πληθυσμιακή αύξηση. Στα πλαίσια της αυστηρής αυτής δημογραφικής ανασύστασης γόνιμες γυναίκες αιχμαλωτίζονται από τις Αρχές και ανατίθενται σε εύπορα νοικοκυριά ως κάποιου τύπου ιδιότυπες παλλακίδες, που μοναδικός τους σκοπός είναι η τεκνοποίηση.

Ως εκ τούτου, η Όφρεντ τοποθετείται ως αναπαραγωγική θεραπαινίδα σε κάποιο τέτοιο άτεκνο νοικοκυριό με σκοπό να το ολοκληρώσει εξασφαλίζοντάς του ένα παιδί, προτού προχωρήσει στο επόμενο. Μέσα από τα μάτια της παρακολουθούμε την διαμονή της στο σπίτι του Διοικητή και την προσπάθειά της να τα βγάλει πέρα με μια βάρβαρη ζωή δίχως πλοκή, όπως την αντιλαμβάνεται η ίδια, ερχόμενη αντιμέτωπη με την Σύζυγο, τις Μάρθες – άγονες γυναίκες που τελούν χρέη υπηρετικού προσωπικού –, τον σοφέρ, που ενδέχεται να εργάζεται ως κατάσκοπος για την Αρχή, και εν γένει μια κοινωνία αιμοδιψή, σεξιστική, με μια σαφή συγκεκαλυμμένη ροπή προς την μισανθρωπία.

Η Μάργκαρετ Άτγουντ φαντάζεται τον κόσμο του μέλλοντος και τον σκιαγραφεί με λεπτομέρεια μέσα από τα μάτια μιας εκ των πιο αδικημένων αυτής της αποκρουστικής καινούριας κοινωνίας, με τρόπο απλό αλλά γλαφυρό, έντονα συναισθηματικό και αναπάντεχα ωμό. Το κείμενο ρέει γρήγορα και με συνοχή, τα σημεία-κλειδιά είναι σαφή και τεκμηριωμένα και κατανοητά, η αφήγηση είναι προσεγμένη και ομοιόμορφη και σ’ αφήνει στο τέλος με ένα αίσθημα αδικίας. Η απώλεια, η επιπεδότητα της ζωής χωρίς φιλικούς και συντροφικούς δεσμούς και η έμφυτη κοινωνική ανάγκη του ανθρώπινου νου υπερτονίζονται και προβληματίζουν, όπως και η ανατριχιαστική διαχρονικότητα της κατά τ’ άλλα δυστοπικής θεματολογίας.

Οι χαρακτήρες έχουνε μεγάλο ενδιαφέρον, ιδίως όταν αναλαμβάνουν τους ρόλους τους στα πλαίσια της Δημοκρατίας. Ο Διοικητής που δεν είναι τύπος και υπογραμμός παρά την θέση του στην Αρχή, η Σύζυγος που πονάει και επιτίθεται επάνω στην άμυνά της, οι Μάρθες που επικρίνονται για μια έλλειψη γονιμότητας για την οποία δεν ευθύνονται, η ίδια η Όφρεντ που είναι απελπισμένη και υποφέρει στην αιχμαλωσία της και οι άλλες Θεραπαινίδες, που παλεύουν, περηφανεύονται, παθιάζονται, παραιτούνται… Τα ψυχογραφικά στοιχεία αυτής της πονεμένης ημερολογιακής μαρτυρίας καταφέρνουν να αποδώσουν τον εσώτερο κόσμο αρκετών από τους χαρακτήρες που εμφανίζονται, είτε πρόκειται για κάποιους που φαίνονται πολύ ή για άλλους που βλέπουμε λιγότερο.

Εν πολλοίς, η Ιστορία της Θεραπαινίδας πρόκειται για ένα ήπιο μυθιστόρημα που όμως θέτει πολλούς προβληματισμούς σχετικά με την επικαιρότητα και την πορεία μας στον χρόνο, ένα σύγχρονο κλασικό που έχει φωνή και δικαιούται να ακουστεί. Διαβάζεται εύκολα, είναι μικρό και έχει να πει πολλά για τις ανάγκες του ανθρώπου και την ευθραυστότητα της σταθερότητας που νομίζουμε πως υπάρχει στις ζωές μας. Νομίζω πως θα κάνει πολύ καλή εντύπωση στους αναγνώστες της δυστοπικής και δραματικής λογοτεχνίας.



Έρση Λάβαρη