Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

18.7.20

Παρουσίαση: Αυτή με το "Η Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου" της Χρύσας Αναστασίου


Αρχικά, να επισημάνω ότι "Η Κοιλάδα του Πράσινου Κρυστάλλου" θα έπαιρνε ένα άριστον βαθμό από μένα. Ένα 100%, ένα 10 με τόνο, ένα 5/5. Πριν ξεκινήσω να αναλύω, ας επεξηγήσω το βαθμό μου. Συνήθως, ο βαθμός δικαιολογείται με το τέλος του κειμένου, μα εδώ οφείλω να μιλήσω για το πεντάρι/άρια. Τι είναι ένα 5; Ένα γεμάτο σκορ; Ένα άριστα;


Σημαίνει ότι αυτό το βιβλίο είναι τέλειο; Όχι, δεν είναι. Είναι το αγαπημένο μου βιβλίο; Όχι, δεν είναι. Είναι ωστόσο στην κατηγορία του απείρως κοντά σε έναν τέλειο βαθμό, το οποίο οφείλω και να επισημάνω. Σε κάνει να νιώθεις ότι είναι ένα ολοκληρωμένο βιβλίο και δεν έχει τόση σημασία η κριτική και επικριτική αφαίρεση μονάδων σε αυτό το στάδιο. Βαθμολογώντας το ως ελληνικό αυτοτελές steampunk βιβλίο, είναι το καλύτερο που έχω διαβάσει λοιπόν και το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια.

Προτείνω αυτό το βιβλίο επίσης σε κάποιον νέο του είδους, μιας και ο τρόπος που παρουσιάζει τα στοιχεία του είναι φιλικός σε άτομα με μικρή επαφή με τη steampunk/arcanapunk κουλτούρα. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι απλό ή απλοϊκό βέβαια σαν setting.

Δεν θα κάνω πολλά spoils, μα θα αναφερθώ loosely σε σημεία της πλοκής του βιβλίου.

Πριν απ' αυτό, θέλω να επισημάνω το δυνατότερο σημείο κατά την άποψή μου, το οποίο είναι ο τρόπος που η Χρύσα γράφει. Είναι αρκετά συναισθηματικός κατά μία έννοια, ακόμη και στις περιγραφές. Η συγγραφέας καταφέρνει να περνάει μέσα από ένα εσωτερικό φίλτρο το οτιδήποτε συμβαίνει, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι έχει σημασία για τους χαρακτήρες πρώτα κι έπειτα για την πρόοδο της πλοκής. Δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω σωστά, μα η γραφή της σε βοηθάει να νοιαστείς για όσα συμβαίνουν και το παραμικρό φαντάζει σημαντικό και ενδιαφέρον.

Από την άλλη, να πω πως οι περιγραφές και οι αφηγήσεις σε ορισμένα σημεία είναι αρκετά πυκνές και ίσως επαναλήψιμες. Αν έπρεπε να αποδώσω μια λέξη για το pacing της Χρύσας στο κομμάτι αυτό θα διάλεγα: Σχολαστική. Λεπτολογεί. Αυτό είναι και καλό και κακό. Καλό γιατί γράφει καλά, με ροή, σημασία και συναίσθημα. Κακό, γιατί περί ορέξεως κολοκυθόπιτα και προσωπικά προτιμώ πιο fast-paced παραγράφους. Μα αυτό δεν αφαιρεί κάτι απ' το περιεχόμενο. Δεν με πείραξε τόσο και ούτε επηρέασε την αναγνωστική μου εμπειρία για να το καταλογίσω ως καθαρά "αρνητικό".
Το βιβλίο ξεκινάει δυνατά, πολύ δυνατά για την ακρίβεια. Για τα δικά μου δεδομένα, ίσως να με έβλαψε κιόλας ο πρόλογος. Είδα τόσα πολλά, έμαθα τόσα πολλά, ένιωσα τόσα πολλά και με το τέλος του, δεν μου είχε μείνει ενθουσιασμός για μυστήριο και περιπέτεια. Έπρεπε να περάσουν μερικά κεφάλαια για να με κερδίσει ξανά, μιας και ο βηματισμός είχε αλλάξει μαζί με ένα καινούργιο προσκήνιο και χαρακτήρες. Κατάφερε όμως να με κερδίσει και να χαράξει στο μυαλό μου ήδη απ' τα κεφάλαια 3-4 τα εξής: Πρώτον, η Χρύσα Αναστασίου ξέρει να γράφει. Δεύτερον, αυτό είναι στην ουσία του ένα βιβλίο όπως ορίζω εγώ το τι θα έπρεπε να είναι ένα βιβλίο.

Και τι εννοώ; Ο τελικός σκοπός κάθε συγγραφέα και αναγνώστη συνάμα θα έπρεπε να είναι να περάσουμε όλοι καλά. Δεν διαβάζω για να μιζεριάσω, ούτε να καταριέμαι κανέναν. Θέλω να διασκεδάσω και να εμπλακώ συναισθηματικά. Και η Χρύσα νιώθω ότι το καταλαβαίνει απόλυτα αυτό, είτε φροντίζοντας εσκεμμένα είτε εν αγνοία της να γράφει έτσι.

Για παράδειγμα, η σκηνή με τους Τρελοπίθηκους στο δάσος είναι απ' τις αγαπημένες μου σε όλο το βιβλίο. Ναι, γίνονται πραγματάκια και μετά το κεφάλαιο 3 και είναι υπέροχο το πού και πώς καταλήγει η ιστορία. Μα, εκεί ένιωσα όσα ήθελα να νιώσω. Απλά και μόνο επειδή παρουσιάζει ένα ζήτημα με τρόπο αστείο, διασκεδαστικό, οργανικό και το κάνει να μοιάζει το πιο σημαντικό πράγμα που βίωσες ποτέ μαζί με τους χαρακτήρες και προωθεί την πλοκή και τις προσωπικότητες όλων, χτίζοντας τον κόσμο και αφήνοντάς σε ευχαριστημένο και πλήρη. Αυτό είναι η ουσία του γιατί γράφουμε και διαβάζουμε. For fun. Πέρασα καλά και δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Σήκωσα τα μάτια μου για ένα λεπτό και σκέφτηκα "μόλις η Χρύσα Αναστασίου με έκανε να αγχωθώ με μπανάνες" και τότε, απλά είχε κερδίσει.

Ισορροπόντας στη γραμμή του πότε μιλάμε σοβαρά, του πότε αυτό είναι ρεαλιστικό, του πότε είναι εξωπραγματικό και κάνοντάς τα όλα να μοιάζουν πειστικά, ταιριαστά και άξια να νοιαστείς σε έναν κόσμο με steampunk μηχανές και μαγικούς νόμους, η Χρύσα πλάθει μια ιστορία που πρέπει να μπεις με προδιάθεση να μην σου αρέσει ώστε να μην σε κερδίσει τελικά.

Είναι γοητευτικό το οτιδήποτε συμβαίνει στο βιβλίο, βρίθει από προσωπικότητα και φαντασία και πραγματικά ένιωσα πόσο καλά πέρασε η Χρύσα για να σκεφτεί όλες τις λεπτομέρειες, χαρακτήρες και σκηνές που ξετυλίγονται. Και από κει και πέρα, δεν έχει σημασία το οτιδήποτε άλλο έχω να σχολιάσω.

Μην φοβάστε να χαθείτε σε φτιαχτούς κόσμους. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε, αν είναι σαν αυτούς που φτιάχνει η Χρύσα Αναστασίου.

Αλέξης Ζησιμόπουλος