Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

21.7.20

Παρουσίαση: Αυτή με το "Σκοτεινά Βήματα: Πλειάδα" του Αλέξη Ζησιμόπουλου


H Πλειάδα, το δεύτερο μυθιστόρημα του Αλέξη Ζησιμόπουλου αλλά το πρώτο στην σειρά «Σκοτεινά Βήματα», πρόκειται για μια ιστορία γεμάτη περιπέτεια, φανταστικά πλάσματα, μαγεία, θεούς και φυσικά στοιχεία. Η Μάχη των Πυλών, με όλη της την ένταση, την βαναυσότητα και την συντριβή, ξεδιπλώνεται μέσα από τα μάτια των μελών της 32ης Πλειάδας και μας ταξιδεύει σ' έναν κόσμο ολότελα διαφορετικό από τον δικό μας.

Ο Ζεθ, που θέλει να γίνει ήρωας, απορρίπτεται από τον πρώτο των ξωτικών και στρατηγό στην μάχη μεταξύ της θεάς Θέλις και του θεού Νέστρις, τον περίφημο Νταλξ -που μάχεται στο πλευρό της πρώτης-, ο οποίος επιλέγει την νεαρή Κελαίνη για τον στρατό του, φαινομενικά αδύναμη, αντί για τον ίδιο που είναι αποφασισμένος να πολεμήσει στο πλάι του. Μετά από μια πεισματική εσωτερική αναζήτηση ο Νταλξ τον δέχεται στην Πλειάδα του, μια ομάδα τεσσάρων ακόμη στρατιωτών, δυο εκ των οποίων είναι τα ξωτικά Λαξένδρα και Λεπένια, που ρόλος τους είναι η εξασφάλιση της ειρηνικής διαπραγμάτευσης με το αντίπαλο στρατόπεδο. Ενώ η Μάχη των Πυλών μαίνεται σε πολλά διαφορετικά μέτωπα και η ανάγκη παρέμβασης είναι επίμονη, ο Ζεθ μαζί με την Κελαίνη, την Λεπένια, τον Κρείτο και την Λαξένδρα, και υπό την καθοδήγηση των ξωτικών που είναι επικεφαλής της 32ης Πλειάδας, των αδελφών Νταλξ, Λίθια και Ντέμοντ, ο καθένας τους χρίζεται με ένα Πάθος -δύναμη που μέσω της ψυχής προσδίδει στον αποδέκτη δυνατότητες που σχετίζονται με τα στοιχεία της φύσης- και μαθαίνει να το χειρίζεται προς όφελος των ίδιων και, κατ' επέκταση, της έκβασης της μάχης.

Σ' έναν κόσμο που οι θεοί στρέφονται ενάντια στα ίδια τους τα πλάσματα ή επιθυμούν την εξόντωση κάποιων που δημιούργησαν οι άλλοι, τα ξωτικά, μια κατατρεγμένη φυλή, προσπαθούν να καταξιώσουν το είδος τους ανάμεσα στα υπόλοιπα. Παράλληλα άλλα πλάσματα, όπως οι δράκοι ή οι ομογενείς του Προδ -μιας πραγματικά αξιολάτρευτης φτερωτής γάτας, πιστού συντρόφου της Λαξένδρα-, που έχουν σχεδόν ολότελα εξαφανιστεί, ακόμη υφίστανται διώξεις λόγω της ξεχωριστής τους δύναμης και της δικής τους ιδιαιτερότητας. Το στοιχείο της δίωξης των ιδιαίτερων πλασμάτων, από τα οποία είτε θεοί είτε άνθρωποι αισθάνονται πως απειλούνται και γι' αυτό επιδιώκουν τον αφανισμό τους, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες θέσεις του μυθιστορήματος. Μια μεταφορική μεταγλώττιση του ρατσισμού, μια μικρογραφία του, ίσως, διαμορφώνεται εύγλωττα από τον συγγραφέα που δεν παραλείπει να αφηγηθεί τμήματα της ιστορίας από την δική τους οπτική και να δώσει την δική τους εύθραυστη τοποθέτηση σ' αυτόν τον αφιλόξενο τόπο.
 
Η γλώσσα είναι μεστή και ζωντανή, οι ιδέες του συγγραφέα εντυπωσιακές (από τη ποικιλία των Παθών των θεών, των ξωτικών και των ανθρώπων μέχρι και τα μαγικά πλάσματα, ο Αλέξης Ζησιμόπουλος είναι γεμάτος ευφάνταστες εκπλήξεις), και οι εικόνες παραστατικές, γλαφυρές, δοσμένες με προσοχή και επιμέλεια. Οι χαρακτήρες είναι στην πλειοψηφία τους πολύ συμπαθείς (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις· Αμάρνα, κοιτάζω εσένα), δένεσαι μαζί τους, τους συμπονάς και τους ακολουθείς, τους νοιάζεσαι. Οι σκηνές της μάχης, δε, είναι καταπληκτικές! Ο συγγραφέας έχει σαφή κλίση στις ένοπλες αναμετρήσεις και τις αποδίδει εντυπωσιακά, και είναι τα κοσμήματα του μυθιστορήματος.

Το μόνο που με έβγαλε λίγο από το κλίμα, ήταν η περιληπτική απόδοση των σχέσεων των χαρακτήρων (οι βασικοί χαρακτήρες είναι μεταξύ τους φίλοι, ωστόσο η εξέλιξη αυτής της φιλίας είναι ως επί το πλείστον παρασκηνιακή). Θα ήθελα να είχα δει περισσότερο την ανάπτυξη της σχέσης του Ζεθ και της Κελαίνης, έτσι ώστε ορισμένα συναισθήματα να δικαιολογούνται εκ θεμελίων. Μου φάνηκε πως σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρχε μεγάλη επιβράδυνση στην αφήγηση επειδή παρεμβάλλονταν ογκώδεις περιγραφές ενδυμάτων που θα μπορούσαν να έχουν αποδωθεί πιο λιτά για να μην διακοπεί η ροή του κειμένου. Ωστόσο το μυθιστόρημα ήτανε ζωντανό, διατηρούσε το ενδιαφέρον σταθερό και θα ήταν, εάν δεν είχα την εξεταστική μου, κυριολεκτικά εκείνο το βιβλίο που διαβάζεις άνετα μέσα σε ένα απόγευμα. Έχει όμορφα μηνύματα να μεταδώσει σχετικά με τις διακρίσεις, τα αίτια που μας οδηγούν στο να τις επιδιώκουμε και στα αποτελέσματά τους, και πολλές εντυπωσιακές ιστορίες (Νταλξ, κοιτάζω εσένα) που διαμορφώνουν τους χαρακτήρες με ακόμη περισσότερο δυναμισμό.

Εν πολλοίς, η Πλειάδα ήταν ένα μυθιστόρημα ενός πολλά υποσχόμενου Έλληνα συγγραφέα που δεν του έλειπε τίποτα. Ένας καινούριος κόσμος δομείται από το μηδέν χωρίς να αφήνει κενά, οι χαρακτήρες είναι πιστοί και αληθινοί, η δράση αδιάκοπη και οι εξελίξεις, τόσο των ηρώων όσο και της πλοκής, καταιγιστικές. Θα κάνει σίγουρα εντύπωση στους αφοσιωμένους αναγνώστες του fantasy. Από πλευράς μου είμαι ήδη εντυπωσιασμένη με τον κόσμο του Αλέξη Ζησιμόπουλου, και ανυπομονώ να γνωρίσω την Λίλιαν μέσα από την αποστολή της στα Σκοτεινά Bήματα!
 
 
Έρση Λάβαρη