Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

21.10.20

The Damaged Trooper (Κεφάλαιο 3)

~Όθροξορ, 23η μέρα της 516ης χρονιάς μετά το Μέγα Αμάρτημα~

Στο μαρμάρινο έδαφος της ψηλοτάβανης αίθουσας ήταν γονατισμένοι τέσσερις Πολόπετροι. Τρεις άντρες, δύο Πυροξαγγάνιοι και ένας Βορνίτιος, και μία Βορνίτια. Γύρω τους ήταν τοποθετημένοι μερικοί αναμμένοι πυρσοί. Μπροστά τους υπήρχε από ένα χρυσό σκεύος.

Ο Ντάντο προσπάθησε να διακρίνει κάποιο ίχνος συναισθήματος στα μάτια τους. Το πρόβλημα ήταν ότι κοιτούσαν κάτω και δεν μπορούσε να τα εξετάσει.

Η επιτροπή, μαζί και ο Ντάντο, προχώρησαν και στάθηκαν μπροστά από τους τέσσερις Πολόπετρους. Ο Ντάντο στάθηκε μπροστά από τη Βορνίτια.

«Ας ξεκινήσουμε» είπε ο Λέρνι.

Μία από τις δύο Βορνίτιες που τους είχαν υποδεχτεί υποκλίθηκε βιαστικά και ξεκίνησε.

«Μίρσο Γκορζ» είπε. Ο πρώτος Πυροξαγγάνιος, εκείνος που ήταν γονατισμένος μπροστά από τον Λέρνι, σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε. Ο Λέρνι παρέμεινε ανέκφραστος. Το βλέμμα του ήταν ψυχρό και άψυχο. «Ο Μίρσο συμμετείχε πριν μία εβδομάδα στις σωματικές δυάδες κατασκευής της γέφυρας που χτίζουμε για γρηγορότερο πέρασμα στη λίμνη Ζνέα. Η λίμνη αυτή, όπως γνωρίζετε φυσικά, αποτελεί πλούσια πηγή ψαριών».

«Και τι συνέβη;»

«Για αρχή, η σωματική δυάδα του διπλασίασε τη δική του αδυναμία. Μα κάτι τέτοιο συμβαίνει πάντα, είναι αναπόφευκτο. Το πρόβλημα είναι ότι η σωματική δυάδα δεν μπορούσε να στηριχτεί καλά στα δυο της πόδια. Αυτό προκάλεσε καθυστέρηση στο χτίσιμο της γέφυρας. Όταν επανήλθε στο σώμα του, τον εξετάσαμε σχολαστικά. Τα γόνατά του είναι αδύναμα και ευπαθή. Πέρα του ότι το απέκρυψε από μας, και αυτό φυσικά αποτελεί μεγάλο λάθος, το σημαντικότερο είναι ότι δεν είναι κατάλληλος» ολοκλήρωσε.

«Κατάλαβα» σιγομουρμούρισε ο Λέρνι. Ο Μίρσο κατέβασε το κεφάλι του.

«Καρσώ» συνέχισε η Βορνίτια. Ο δεύτερος Πυροξαγγάνιος σήκωσε το πρόσωπό του. Μπροστά στον Πέβαλ αυτή τη φορά. «Ο Καρσώ είναι εκπληκτικά ανόητος. Θα σας εντυπωσίαζε η ηλιθιότητά του» είπε ξερά. Δεν μπήκε καν σε λεπτομέρειες. Ο Πέβαλ έμεινε σιωπηλός και ο Καρσώ χαμήλωσε ντροπιασμένος το κεφάλι του. «Κερτ Κάστα» συνέχισε και ο τρίτος άντρας, ο Βορνήτιος, σήκωσε το κεφάλι του. «Ομοίως με τον Μίρσο -δεν το απέκρυψε βέβαια-, υποφέρει από σωματική ανωμαλία. Συγκεκριμένα, έχει σκολίωση. Δεν είναι κατάλληλος».

«Κατάλαβα» μιμήθηκε τον Λέρνι ο Ζίζου, ο τρίτος Φεγγαρόπετρος σύντροφος του Ντάντο. Ο Κερτ χαμήλωσε το κεφάλι του.

«Και φτάνουμε στη Λάβια Ρούζο. Η συγκεκριμένη γυναίκα αρνήθηκε να Συντηχθεί». Η Λάβια σήκωσε το κεφάλι της με αλαζονεία. Ο Ντάντο την κοίταξε με περιέργεια. Γιατί να μη θέλει να Συντηχθεί;

«Γιατί;» ρώτησε μεγαλόφωνα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι σύντροφοί του θα τον είχαν αναγκάσει να σωπάσει, μα σε εκείνη την αίθουσα, οι Φεγγαρόπετροι έθεταν τους κανόνες. Μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει -σε λογικά πλαίσια.

«Δε μας είπε. Απλώς αρνήθηκε».

«Γιατί;» Ο Ντάντο απευθύνθηκε στη Λάβια, η οποία συνέχιζε να τον κοιτάζει με το ίδιο ύφος. Ο Ντάντο υπολόγισε ότι Αφυπνίστηκε περίπου στην ηλικία των είκοσι πέντε χρονών. Είχε ξανθά, κοντοκουρεμένα και ατημέλητα μαλλιά, καφέ μάτια και μερικά κίτρινα πετρώματα αγκάλιαζαν τη δεξιά πλευρά του λαιμού της.

«Δεν ήθελα» είπε ξερά. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ο Λέρνι είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του. Ο Ντάντο το κατάλαβε και αποφάσισε να μην το τραβήξει άλλο.

«Κατάλαβα» είπε. Η Λάβια χαμογέλασε ειρωνικά και χαμήλωσε το κεφάλι της. Ο Ντάντο ένιωθε ενοχλημένος και… ηττημένος.

Ο Λέρνι έκανε νόημα στην όρθια Βορνήτια που μιλούσε προηγουμένως. «Ήρθε η ώρα. Σηκώστε τον αριστερό καρπό σας προς τον Φεγγαρόπετρο που βρίσκεται απέναντί σας» είπε αυστηρά εκείνη, απευθυνόμενη στους μη κατάλληλους.

Οι τέσσερις μη κατάλληλοι υπάκουσαν.

Και η πρώτη Τελετή Κατάπνιξης του Ντάντο ξεκίνησε.

Ο Ντάντο όφειλε να ακολουθήσει την τυπική διαδικασία πάνω στην οποία εκπαιδευόταν από τότε που Αφυπνίστηκε. Δεν ήταν τόσο δύσκολη, όσο βαρύνουσας σημασίας. Οι Αφυπνόπετροι αντιμετωπίζονταν από όλες τις υπόλοιπες φυλές -εκτός των Ανήμερων- ως θεοί. Συγκεκριμένα οι Φεγγαρόπετροι, ως θεριστές. Γνώριζε ότι έπρεπε να υπερασπιστεί και να προάγει την αδέκαστη φήμη της φυλής του. Μα…

Ο Λέρνι ξεκίνησε πρώτος. Εκείνος ξεκινούσε πάντα πρώτος. Ήταν ο γηραιότερος από τους τέσσερις. Μα και ο γηραιότερος του μεγαλύτερου ποσοστού της φυλής του. Κόντευε τα τετρακόσια εβδομήντα έτη. Γλίτωσε οριακά από τα μαύρα χρόνια του πολέμου. Έβγαλε από την τσέπη του ένα ασημένιο κοφτερό μαχαίρι. Δεν ήταν μακρύ, μα δε χρειαζόταν να είναι. Ένας απλός σουγιάς θα αρκούσε. Σήκωσε το άλλο του χέρι, το αριστερό, οριζόντια, με την παλάμη του να κοιτάζει προς τα πάνω. Η λεπίδα πλησίασε το δέρμα του, λίγο πιο χαμηλά από το ύψος του αγκώνα. Οι φλέβες του έκαιγαν εσωτερικά. Διαισθάνονταν το μαχαίρι να πλησιάζει με στόχο να τις απελευθερώσει από τον θερμό πέτρινο γκρίζο χυλό τους. Μπήγοντας σταθερά και απαλά τη λεπίδα, έσκισε το δέρμα του όσο βαθιά έπρεπε, μα όχι βαθύτερα. Έριξε κάτω το σουγιά. Εκείνος προσγειώθηκε μέσα στο χρυσό μπολ που βρισκόταν ανάμεσα σε αυτόν και τον Μίρσο.

Και τότε ξεκίνησε.

Με τη δεξιά παλάμη που κρατούσε λίγο πριν τον σουγιά, άρχισε να τραβάει νοητά το πέτρινο αίμα του προς τα πάνω. Δεν το ακουμπούσε, μα το γκρίζο αίμα την ακολουθούσε. Η παλάμη συνέχισε να ανυψώνεται, μέχρι που ο αντίχειρας και το μικρό του δάχτυλο άρχισαν να πλησιάζουν μεταξύ τους, κλείνοντας την επιφάνεια της παλάμης. Και τότε, σαν το αίμα να υπάκουγε πιστά στο θέλημά της, άρχισε να ορθώνεται μικρότερη επιφάνεια αίματος, και μικρότερη, και μικρότερη… Μέχρι που η επιφάνεια ήταν ανεπαίσθητη. Τότε ο Λέρνι ακινητοποίησε την κλεισμένη σχεδόν παλάμη του, η οποία έγινε γροθιά. Ο Λέρνι της έσφιξε με όλη του τη δύναμη. Τόσο, που η γροθιά του άρχισε να τρέμει. Το πέτρινο αίμα που είχε ανορθωθεί από την επιφάνεια της πληγής έπηξε. Όταν ο Λέρνι χαμήλωσε το δεξί του χέρι, χαλαρώνοντάς το, το πηγμένο αίμα άρχισε να υπόκειται στη βαρύτητα. Με μια αστραπιαία κίνηση, το άρπαξε λίγο πριν πέσει στο έδαφος.

Η πέτρινη μυτερή λεπίδα από Φεγγαρόπετρα ήταν έτοιμη. Η πληγή του είχε πάψει να ξερνάει αίμα, διότι ήταν βαθιά, μα όχι βαθύτερη. Άρπαξε το οριζόντιο χέρι του Μίρσο και το έκοψε ακριβώς στο ίδιο σημείο χρησιμοποιώντας τη δεύτερη λεπίδα, εκείνη που διαμορφώθηκε από το ίδιο του το αίμα. Μα η πληγή αυτή ήταν βαθύτερη από τη δική του και το αποτέλεσμα που θα επέφερε στον Μίρσο τραγικότερο.

Ο Μίρσο άρχισε να ξερνάει το ροζ πέτρινο αίμα του. Ο σουγιάς που είχε πέσει μέσα στο χρυσό μπολ άρχισε να πνίγεται μέσα στον ροζ χυλό που βαλλόταν από ψηλά. Τα πετρώματα του δέρματός του άρχισαν να χάνουν το χρώμα τους, όσο το μπολ γέμιζε. Όταν τα πετρώματα απέκτησαν το χρώμα της κοινής πέτρας, το ροζ μπολ άρχισε να γεμίζει με αίμα -κοινό αίμα. Ο Μίρσο ήταν πια θνητός. Ο εμετός σταμάτησε μερικά δευτερόλεπτα μετά. Το μπολ είχε σχεδόν ξεχειλίσει όταν ο Λέρνι πέταξε μέσα και τη δεύτερη λεπίδα. Ο Μίρσο λιποθύμησε και το περιεχόμενο του μπολ στερεοποιήθηκε. Δημιουργήθηκε ένα αλλόκοτο μείγμα. Ροζ χρώμα αναμειγμένο με μερικές επεμβάσεις κόκκινου. Στο χρυσό πάτο του μπολ, μπορούσε κανείς να διακρίνει αμυδρά δύο λεπίδες. Εκείνες που, συνεργατικά, πήραν την αθανασία του Μίρσο.

Ο Ντάντο είχε ανατριχιάσει. Δεν προσπάθησε να κρύψει την απέχθειά του. Δεν ήξερε αν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο στη Λάβια. Γύρισε προς το μέρος της. Εκείνη είχε σηκώσει το κεφάλι της, χωρίς να της ζητηθεί, και του χαμογελούσε διαβολικά.

«Ίσως εσύ, που με καταδικάζεις, να φοβάσαι περισσότερο από μένα, που καταδικάζομαι» γρύλισε με μίσος. Ο Ντάντο μαρμάρωσε. Και τότε ο Λέρνι έφυγε από τη θέση του, σπρώχνοντας τους συντρόφους τους προς τα πίσω. Όταν έφτασε στον Ντάντο, τον κοίταξε βλοσυρά και του έκανε νόημα να υποχωρήσει. Ο Ντάντο έκανε πίσω τρεκλίζοντας.

Ο Λέρνι χαστούκισε δυνατά τη Λάβια κρατώντας σφιχτά το χέρι της. Εκείνη θα έφευγε πίσω από τη δύναμη του χτυπήματος αν δεν τη συγκρατούσε. Το χαμόγελο δεν έφευγε από τα χείλη της. Ο Ντάντο αισθάνθηκε τη σκηνή αρρωστημένη και απωθητική. Ήθελε να κάνει εμετό.

Ο Λέρνι, που αντιλήφθηκε την ανικανότητα του Ντάντο, τους έδωσε εντολή να του δώσουν τους σουγιάδες τους και να φύγουν, περιμένοντάς τον έξω από το κάστρο. Θα ολοκλήρωνε εκείνος τη διαδικασία και για τους επόμενους τρεις μη κατάλληλους.

Θα χάσει τόσο αίμα… σκέφτηκε ο Ντάντο, βγαίνοντας από την αίθουσα.

Αρτεμησία Σ.