Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9.12.20

Η Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 7 - Μέρος ΙΙ) Revised

 

Είχα στη διάθεσή μου δύο ώρες, αρκετές για να προσανατολιστώ στον χώρο και να δω τη θεματολογία των βιβλίων. Και μόνο που βρέθηκα στο τεράστιο δωμάτιο, ένιωσα πιο άνετα.

Θεέ μου, πόσο φυτό είμαι; αναλογίστηκα και απαίτησα από τον εαυτό μου να σκάσει.

Έπειτα από κάποιες βόλτες, στάθηκα σε έναν διάδρομο με βιβλία ψυχολογίας και αυτοβελτίωσης. Άνοιξα ένα στην τύχη και η πρώτη μου κίνηση ήταν να το φέρω κοντά στο πρόσωπό μου και να το μυρίσω. Απογοήτευση. Καμία μυρωδιά δεν αναδύθηκε από τις σελίδες του.

Το άφησα αποκαρδιωμένη πίσω και συνέχισα τη διαδρομή μου. Συνέλεξα κάποια βιβλία που μας είχε προτείνει η κυρία Σάλιβαν για την εργασία, όπως και κάποια άλλα που ισχυρίζονταν πως μπορούσαν να σε διδάξουν do it yourself πράγματα για το αστρικό πεδίο. Η μόδα του εικοστού πρώτου αιώνα δεν έλλειπε ούτε από εδώ. Κάθισα σε ένα από τα ελεύθερα τραπέζια, έτοιμη να βουτήξω στη μελέτη.

Εκείνη την ώρα δεν είχε πολύ κόσμο. Δύο άτομα μελετούσαν μαζί σε ένα τραπέζι μακριά μου, ενώ ένας κύριος που έμοιαζε περίπου πενήντα χρονών κρατούσε σημειώσεις στην άλλη άκρη του μεγάλου τραπεζιού που είχα καθίσει και εγώ. Ήταν παράξενο αυτό που συνέβαινε στην Ακαδημία. Οι Άνιμους μπορεί να έδειχναν είκοσι, τριάντα ή σαράντα χρονών, όμως να βρίσκονταν εδώ για εκατονταετίες. Μόνο στα μάτια τους μπορούσες να ξεχωρίσεις τη σοφία των χρόνων τους.

Το ίδιο θα συνέβαινε και σε εμένα, αν δεν κατάφερνα να φύγω… Και αν έμενα και εγώ εδώ για πάντα; Ο χρόνος μου λιγόστευε, έπρεπε να βιαστώ. Γιατί από ένα σημείο και μετά δε θα είχα σε τι να επιστρέψω. Ο τόπος, η πατρίδα σου είναι εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποί σου. Αν αυτοί χαθούν, τι νόημα υπάρχει να επιστρέψεις;

Μετά από λίγη ώρα σκέψεων και μελέτης, κοίταξα το μεγάλο ξύλινο ρολόι πάνω από την είσοδο. Κοντοζύγωνε η ώρα για το επόμενο μάθημά μου. Μάζεψα τα βιβλία μου και κατευθύνθηκα στο γραφείο της βιβλιοθηκονόμου, για να ρωτήσω αν μπορώ να τα πάρω μαζί μου.

«Φυσικά, απλώς γράψε το όνομά σου εδώ και τους τίτλους που πήρες» μου απάντησε χαμογελαστή, δίνοντάς μου ένα ήδη σημειωμένο χαρτί.

Λίγο πριν το παραδώσω, παρατήρησα ένα αφημένο βιβλίο πάνω στο γραφείο της με τίτλο «Τα μυστικά της Ακαδημίας», ενώ πάνω στο εξώφυλλο δέσποζε το όνομα του συγγραφέα με μεγάλα γράμματα: Μάρκος Δάβης.

«Μπορώ να δανειστώ και αυτό;»

«Εννοείται». Πήρε το μεμονωμένο βιβλίο και το ακούμπησε πάνω στη μικρή μου στοίβα. «Προβλέπεται μελέτη τις επόμενες ημέρες;» αστειεύτηκε.

«Απεξάρτηση από το κλάμπινγκ» συνέχισα επίτηδες, προκαλώντας το γέλιο της.

Αφού τη χαιρέτησα, βγήκα από τη βιβλιοθήκη και κινήθηκα προς το δωμάτιό μου, ώστε να αφήσω τους νέους προσωρινούς μου φίλους εκεί, πριν πάω στο μάθημα παρασκευής φίλτρων.

Στο συγκεκριμένο υπήρχε απαρτία. Όλοι οι μαθητευόμενοι που βρίσκονταν χθες στην αίθουσα προπόνησης το παρακολουθούσαν και πολύ γρήγορα εντόπισα τον Ρέτζι και την Άντρεα, η οποίοι με προσκάλεσαν στον γεμάτο φιαλίδια πάγκο τους.

Ο κύριος Τζον Τζέτερ, ένας Αφροαμερικανός, κοντοκουρεμένος άντρας που έμοιαζε γύρω στα τριάντα, είχε ορισθεί αρμόδιος για τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου μαθήματος. Το υψηλό ανάστημά του κάλυπτε ο ίδιος μαύρος μανδύας, ενώ το χαμόγελό του ήταν πλατύ, όταν μπήκε αμέσως μετά στην αίθουσα.

«Καλημέρα, μαθητευόμενοι» μας χαιρέτησε, ενώ στάθηκε στο μεγάλο γραφείο μπροστά μας. «Να καλωσορίσω και εγώ με τη σειρά μου το νέο μας μέλος».

Όχι πάλι!

«Ναντίν, χαιρόμαστε πολύ που βρίσκεσαι στην ομάδα μας. Ελπίζω να είσαι έτοιμη να δημιουργήσουμε λίγη υγρή μαγεία» ανεβοκατέβασε πονηρά τα φρύδια του, ενισχύοντας τα λόγια του.

«Φυσικά» απάντησα, ενώ είχα ήδη αρχίσει να αισθάνομαι άβολα, παρότι η εύθυμη προσωπικότητά του μου προκαλούσε συμπάθεια. Θύμιζε παλιάς κοπής ροκ σταρ. Εύκολα μπορούσα να τον φανταστώ σε μία σκηνή να τραγουδά αλά Φρέντι Μέρκιουρι.

«Σήμερα θα ασχοληθούμε με την παρασκευή του φίλτρου επούλωσης. Όπως μαρτυρά το όνομά του, είναι ένα σκεύασμα, το οποίο μας βοηθά να γιατρέψουμε πληγές. Έστω ότι υπάρξει κάποια εγκοπή στο σώμα σας, λίγες σταγόνες αρκούν για να εξαναγκάσουν την πληγή να κλείσει και να σταματήσει η οποιαδήποτε διαρροή».

Παρατήρησα πως με μαεστρία δεν αναφέρθηκε στο τι ακριβώς θα ήταν αυτό που θα έτρεχε από την πληγή.

«Ανοίξτε όλοι τα βιβλία σας. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα βρείτε τις οδηγίες για την παρασκευή του. Όλα τα υλικά υπάρχουν στα ράφια που βρίσκονται περιμετρικά στην αίθουσα. Έχετε μία ώρα».

Ρίχνοντας μια ματιά στις οδηγίες, η απελπισία μου κόντευε να χτυπήσει κόκκινο. Ήταν τρεις σελίδες!

«Δε μου κάνει εντύπωση που θέλει μία ώρα» μουρμούρισα. «Σας έχω πει πως μισώ τη μαγειρική;»

«Έλα, εγώ τη λατρεύω!» απάντησε η Άντρεα. «Μη σε παίρνει από κάτω, και εμένα στην αρχή μου φαινόταν πολύ δύσκολο. Το σημαντικό είναι να ακολουθήσεις τα βήματα κατά γράμμα. Δε χωράνε παρεκτροπές εδώ».

Πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά, ενώ μία ώρα μετά το φίλτρο της Άντρεα έμοιαζε φανταστικό, του Ρέτζι ανθρώπινο και το δικό μου θα το χαρακτηρίζαμε επιεικώς καλό. Το χρώμα διέφερε αρκετά και η σύστασή του ήταν πιο αραιή από των υπολοίπων.

«Ακόμη θα έκανε τη δουλειά του πάντως» με παρηγόρησε ο καθηγητής, αφού επιβράβευσε τους δύο διπλανούς μου. «Είναι πολύ καλό για πρώτη προσπάθεια».

Τον ευχαρίστησα, ενώ η ματιά μου έπεσε στον Ερμή που ανακάτευε ένα φίλτρο με εντελώς διαφορετικό χρώμα. Με κοίταξε και αυτός, ενώ ανασήκωσε τους ώμους του γελώντας. Δεν μπορούσα να πω με σιγουριά, αν είχε αποτύχει ή αν είχε πειραματιστεί επίτηδες.

Αφού τελείωσε τον έλεγχο όλων των αποτελεσμάτων, μας αποδέσμευσε για το δεύτερο διάλειμμα της ημέρας.

«Μη σκοτίζεσαι» ξεκίνησε να λέει ο Ρέτζι, ενώ κατευθυνόμασταν προς την τραπεζαρία. «Και εμένα με εκνευρίζουν τα φίλτρα. Είναι βαρετά».

«Είναι μέχρι να μάθουμε να φτιάχνουμε κανένα φίλτρο έρωτα, όπως αυτό στο Χάρι Πότερ. Τότε θα σου τραβήξει το ενδιαφέρον» τον κορόιδεψε η Άντρεα.

«Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι το χρειάζομαι, μικρή;» ανασήκωσε επιδεικτικά το ένα του φρύδι. «Αφού όποια θέλω, την έχω».

«Όχι και όποια θες».

Ο Ρέτζι άνοιξε το στόμα του να απαντήσει, όμως αποφάσισα πως ήταν μία καλή στιγμή να επέμβω.

«Ποιος φτιάχνει τα φίλτρα ενδυνάμωσης;»

«Ονομάζονται Επιστήμονες. Είναι μια εξειδικευμένη ομάδα από την κατεύθυνση των Ερευνητών. Κάθε κατεύθυνση έχει τη δική της αντίστοιχη ομάδα» μου έλυσε την απορία η Άντρεα.

«Ενδιαφέρον».

Αφού πήραμε τρία μπουκάλια από τον υπεύθυνο διαμοιρασμού, κατευθυνθήκαμε προς μία από τις αυλές που διέθετε η Ακαδημία, την οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενα της παρέας μου, θα λάτρευα. Και δεν είχαν άδικο.

Βγαίνοντας στον υπαίθριο χώρο, πήρα μια βαθιά ανάσα τη στιγμή που αντίκρισα το υπερθέαμα που ξεπρόβαλε μπροστά μου –κάποιος είχε κάνει υπερβολικά καλή δουλειά στο συγκεκριμένο σημείο. Η αυλή ήταν κατάμεστη με τεχνητά λουλούδια, δέντρα και φυτά, τα οποία κάλυπταν μία έκταση που το βλέμμα μου δεν μπορούσε εύκολα να ορίσει το τέλος της.

Η Ακαδημία έμοιαζε να βρίσκεται πραγματικά στη μέση του πουθενά. Ήταν ένα τεράστιο κτίριο γεμάτο χρώματα και ύλη που σχεδόν δεν ήξερες αν στέκεται στο «έδαφος» ή αν αιωρείται. Οι τοίχοι καλύπτονταν από κάποιο είδος κισσού, το οποίο έκρυβε τις όμορφες πέτρες πίσω του. Το τοπίο έρχονταν να συμπληρώσουν κάποια στέγαστρα με παγκάκια, άλλα κυκλικά, άλλα τετράγωνα, όλα βαμμένα στο χρώμα του ξύλου. Ρυάκια με τρεχούμενο νερό σε λίμνες με μικρές και μεγάλες πέτρες έδιναν μια γαλάζια νότα στο κατά τα άλλα πράσινο και καφέ τοπίο. Ήταν μαγευτικό.

Προχωρήσαμε σε ένα κοντινό, άδειο από κόσμο, στέγαστρο και καθίσαμε στα παγκάκια που βρίσκονταν εκεί. Άνοιξα το μπουκάλι μου και συλλογιζόμουν διάφορα, ενώ είχα αφήσει τον Ρέτζι και την Άντρεα να απορροφηθούν σε μία δική τους συζήτηση. Ήπια την πρώτη γουλιά από το μαγικό μου φίλτρο και χαμογέλασα αυθόρμητα με τον παραλληλισμό για το γαλατικό χωριό. Όλα εδώ ήταν τόσο πρωτόγνωρα. Οι μέρες περνούσαν κι εγώ ένιωθα ότι έβλεπα ένα μεγάλο όνειρο διαρκείας, περιμένοντας στωικά να ξυπνήσω στη φυσιολογική μου ζωή. Ίσως γι’ αυτό είχα καταφέρει να δείξω τόση υπομονή με όλα τα περίεργα που συνέβαιναν.

Η ώρα πέρασε με έναν συνδυασμό ονειροπόλησης και μικροκουβέντας με τους δύο συντρόφους μου. Σηκωθήκαμε σχετικά απρόθυμα και κατευθυνθήκαμε προς τη γνωστή αίθουσα προπόνησης. Δεν είχαν έρθει όλοι ακόμη, όμως ο Σεμπάστιαν ήταν ήδη εκεί. Μόλις μας εντόπισε, ήρθε προς το μέρος μας και, αφού μας χαιρέτισε με τον κλασικό τυπικό του τρόπο, στράφηκε σε εμένα:

«Είχα δίκιο;»

Σάστισα για λίγο, έπειτα θυμήθηκα.

«Αν εξαιρέσουμε το ότι το φίλτρο επούλωσης που έφτιαξα μπορεί να κάνει χειρότερη την πληγή, μάλλον πήγε καλά η ημέρα. Σε ευχαριστώ. Το προτιμώ από το να διαλογίζομαι συνεχώς».

«Ωραία. Τώρα όμως δεν το γλιτώνεις» χαμογέλασε και εγώ ξεφύσηξα με στόμφο.

«Δεν προλαβαίνω να φύγω, φαντάζομαι».

«Έλα, Ναντίν» πετάχτηκε ο Ρέτζι. «Πρέπει να αποκτήσεις ύλη, για να φτιάξουμε μυστική χειραψία».

«Πόσο είσαι; Πέντε;» σχολίασε η Άντρεα, ρίχνοντάς του μία πειρακτική αγκωνιά.

Το πρόσωπο του Σεμπάστιαν παρέμενε σοβαρό, παρ’ όλα τα σχόλια της παρέας μου, ενώ μου υπέδειξε το σημείο που είχα εξασκηθεί και χθες.

Ανασήκωσα τους ώμους μου παραδομένη και χαιρέτισα τα δύο παιδιά, που πήγαν προς το μέρος μιας άλλης παρέας. Κάθισα πάνω σε ένα στρώμα γυμναστικής, κοντά σε έναν άδειο από εξοπλισμό τοίχο.

«Θα χρειαστεί να προσπαθήσεις να απομονωθείς από τη φασαρία και να συγκεντρωθείς. Η ενέργεια είναι εδώ και σε περιμένει».

Δεν μπορούσα να περιγράψω πόσο δεν ήταν στη φύση μου ο διαλογισμός, καθώς δεν μπορούσα να τιθασεύσω τη σκέψη μου, η οποία πετούσε από συνειρμό σε συνειρμό. Είχα αποφασίσει ότι θα τα καταφέρω όμως.

Ο Σεμπάστιαν, αφού έμεινε για λίγα λεπτά μαζί μου, ώστε να βεβαιωθεί ότι συγκεντρώθηκα επαρκώς, έφυγε για το τμήμα του, το οποίο είχε πλέον ολοκληρωθεί και τον περίμενε στο κέντρο της αίθουσας. Αντιστάθηκα στην παρόρμησή μου να ανοίξω τα μάτια να δω τι κάνουν και προσπάθησα να ακολουθήσω τις οδηγίες που μου είχε δώσει. Θεωρητικά έπρεπε να απομονωθώ τόσο, ώστε να νιώθω μόνη στο δωμάτιο, για να μπορέσω να απορροφήσω την ενέργεια που υπήρχε τόσο σε αυτό, όσο και στα άλλα επίπεδα. Ναι, υπήρχαν διάφορα επίπεδα ενέργειας και, έτσι όπως μου τα εξήγησε ο Σεμπάστιαν, τα φαντάστηκα σαν τα επίπεδα της ατμόσφαιρας, όπως μας τα έδειχναν στο σχολείο. Έπρεπε λοιπόν να γίνω τόσο ζεν, ώστε να καταφέρω να γίνω υπαρκτή και για τις άλλες ψυχές. Ήταν ενοχλητικό να είμαι η μόνη που δεν μπορούσαν να αγγίξουν. Ήξερα πως όλοι είχαν περάσει από αυτό το στάδιο λίγο πολύ, όμως δεν έπαυα να νιώθω μειονεκτικά με την κατάστασή μου. Αισθανόμουν πως με είχε προδώσει το σώμα μου, πως ήμουν πιο αδύναμη από τους άλλους. Ήθελα να αποδείξω την αξία μου.

Είχα πεισμώσει τόσο που δεν ξεκόλλησα τα βλέφαρά μου ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ακόμη κι όταν ανακλαστικά πήγαιναν να ανοίξουν από μόνα τους, τα έσφιγγα για να το αποφύγω. Θα συγκεντρωνόμουν, ο κόσμος να χαλούσε. Δεν ήξερα πόση ώρα είχε περάσει –εδώ δεν καταλάβαινα τις υπόλοιπες ώρες βέβαια–, όμως κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως η φασαρία γύρω μου είχε σταματήσει και ο χώρος ακουγόταν σαν να ήταν άδειος.

Άνοιξα τα μάτια μου, αλλά δεν κατάφερα να εστιάσω αμέσως το βλέμμα μου. Όλα γύρω μου ήταν εντελώς σκοτεινά, ενώ το μοναδικό πράγμα που ξεχώριζε μέσα σε όλο το τοπίο ήμουν εγώ. Έμοιαζα να εκπέμπω φως, σαν ακτινοβολία η οποία αναμειγνυόταν με το υπόλοιπο σκοτάδι όσο απομακρυνόταν από πάνω μου.

Έφυγαν όλοι;

Ήταν εξαιρετικά απίθανο να με είχαν ξεχάσει εκεί ή να είχα συγκεντρωθεί τόσο που δεν άκουσα τίποτα. Εξάλλου, το μέρος δεν είχε την ίδια «αίσθηση» με την προπόνησης. Κάτι είχε πάει στραβά. Πολύ πολύ στραβά.

Έσμιξα τα μάτια μου μήπως και διακρίνω κάτι μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι. Καμία επιτυχία.

Ένα αίσθημα φόβου άρχισε να πλημμυρίζει κάθε εκατοστό του σώματός μου και ένιωθα πως είχα σταματήσει να αναπνέω. Το υποσυνείδητό μου μου απαγόρευε να κάνω το παραμικρό βήμα, όμως ήξερα πως έπρεπε να το παρακούσω. Κινήθηκα προσεκτικά, έχοντας ορατότητα μόνο λίγων εκατοστών πέρα από τα πόδια μου. Μέχρι που το ένιωσα… μια παρουσία. Δεν ήμουν μόνη μου και σίγουρα αυτό που με συντρόφευε δεν είχε φιλικές διαθέσεις. Πάγωσα ξανά στη θέση μου.

Δεν μπορούσα να προσδιορίσω αν βρισκόμουν σε κάποιο δωμάτιο ή σε μια τεράστια ανοιχτή έκταση. Προσπάθησα να αφουγκραστώ, να εντοπίσω κάτι που θα πρόδιδε τι ήταν αυτό που βρισκόταν κοντά μου. Η αίσθηση που κατέκλυζε το κορμί μου σιγά σιγά θύμιζε αυτό που είχα νιώσει την πρώτη μέρα στο αστρικό πεδίο… Ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν από τον τρόμο. Αν είχα λειτουργική καρδιά, σίγουρα θα χτυπούσε σαν τρελή. Πισωπατούσα χωρίς να το ελέγχω, μιας και δεν μπορούσε να μου εγγυηθεί κανείς πως η απειλή βρισκόταν μπροστά μου. Όμως κάπως το ένιωθα.

Έκλεισα τα μάτια μου και το μετάνιωσα στη στιγμή. Ένα αργόσυρτο απειλητικό σύριγμα ακούστηκε απελπιστικά κοντά μου και, πριν προλάβω να ανοίξω τα βλέφαρά μου ξανά, το γνώριμο πλέον κάψιμο απλώθηκε στο στομάχι μου…


Αγγελίνα Παπαδημητρίου