Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17.2.21

Ή Άργυρος Χορδή (Κεφάλαιο 13, μέρος 1)

Η Δευτέρα ήρθε γρηγορότερα από ό,τι ήλπιζα. Αστρικό ή μη σώμα, κάθε φορά δεινοπαθούσα για να σηκωθώ από το κρεβάτι και ο ήχος της καμπάνας δε βοηθούσε καθόλου. Μόλις το υποσυνείδητό μου αντιλήφθηκε πως έχει συνδεθεί με την πραγματικότητα, κατάλαβα την άθλια κατάσταση, στην οποία βρισκόμουν. Το κορμί μου ήταν εντελώς μουδιασμένο, ενώ το κεφάλι μου έμοιαζε πως θα σπάσει.

Έπρεπε να με ακολουθούν και εδώ οι ημικρανίες;

Η προηγούμενη νύχτα ήταν ό,τι πιο δύσκολο είχα διαχειριστεί στα είκοσι δύο χρόνια της ζωής μου· και είχα ζήσει δύσκολες καταστάσεις. Είχα ευτυχώς επανέλθει μετά από λίγη ώρα, αντικρύζοντας έναν έντρομο Ρέτζι να έχει καθίσει στο πάτωμα του διαδρόμου δίπλα μου και να προσπαθεί να με ξυπνήσει, δίχως να μπορεί να με ταρακουνήσει ούτε να με βοηθήσει να σηκωθώ.

«Τι στο καλό έπαθες, μου λες;»

Έφερα τα χέρια στους κροτάφους μου και τους έτριψα απαλά. Το μοναδικό που θυμόμουν ήταν μία περίεργη αίσθηση και απόλυτο σκοτάδι.

«Υποθέτω υπερφόρτωση» δήλωσα.

«Μήπως δεν έπρεπε να σου το πω;» ρώτησε δειλά, κοιτάζοντάς με ανήσυχα.

«Απλώς πες μου, αν είναι όντως τόσο απόλυτα σίγουρο».

Δεν ήθελα να ακούσω την απάντηση, όμως ο φίλος μου δε μου έκανε τη χάρη. Ξεφύσηξα ηττημένη. Οι επιθυμίες μου εκείνην τη στιγμή βρίσκονταν ανάμεσα στο να τρέξω και να βρίσω τον Σεμπάστιαν και στο να χωθώ κάτω από το πάπλωμά μου και να κλάψω μέχρι το πρωί. Το πρώτο δεν ήταν δυνατό, καθώς ο εκπαιδευτής μου έλειπε στην εξόρμηση, οπότε ο διχασμός μου δε διήρκησε πολύ.

«Σε πειράζει, αν πάω στο δωμάτιό μου;»

Αναλογίστηκε για λίγο και έπειτα ένευσε καταφατικά.

«Για σήμερα σου το επιτρέπω» χαμογέλασε.

 

Σήμερα ξεκινούσε η πρώτη εβδομάδα Κατευθύνσεων, με τους Ερευνητές να ανοίγουν την αυλαία στο θέατρο του παραλόγου. Αν είχα προσαρμοστεί κάπως όλες τις προηγούμενες ημέρες στην Ακαδημία, πλέον δεν υπήρχε η παραμικρή διάθεση να συμμετάσχω στο οτιδήποτε. Παρόλο που οι Ερευνητές ήταν η κατεύθυνση που μου ήταν η πιο άγνωστη και μυστήρια. Η αλήθεια ήταν πως και οι τρεις είχαν τα δικά τους χαρακτηριστικά, όμως στις άλλες δύο ήταν περισσότερο ξεκάθαρα. Οι Επιδρομείς πολεμούσαν και οι Κατασκευαστές κατασκεύαζαν. Η κατεύθυνση των Ερευνητών ήταν πολύ ασαφής και γενικόλογη. Ερευνούσαν… Τι; Πώς;

Και τι θα γινόταν, αν δεν πήγαινα καθόλου; Ίσως έρχονταν να με πάρουν με το ζόρι. Για όλα τους είχα ικανούς πλέον.

Όλα είναι δυνατά στο αστρικό πεδίο. Η θύμηση της φράσης του Σεμπάστιαν έμοιαζε σαν χτύπημα στο στομάχι. Γιατί μου είχε πει ψέματα;

Όχι. Το να καθίσω όλη την ημέρα στο κρεβάτι δε θα είχε καθόλου καλά αποτελέσματα. Αφού το αναλογίστηκα λίγο περισσότερο, σηκώθηκα αποφασιστικά και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι. Στα μισά με διέκοψε ένα διακριτικό χτύπημα στην πόρτα.

«Εντάξει, κέρδισα».

Κοίταξα την Άντρεα εντελώς παραξενεμένη.

«Ο Ρέτζι επέμενε πως θα απέφευγες να έρθεις σήμερα».

Όντως κάποιος ήρθε να με πάρει με το ζόρι!

«Να του πεις πως ήταν πολύ κοντά στο να κερδίσει. Αλλά το μυαλό μου δεν είναι καλή παρέα για την ώρα».

Έπειτα από λίγα ακόμη λεπτά, βρισκόμασταν καθοδόν για την αίθουσα, στην οποία θα λάμβανε χώρα η πρώτη συνάντηση με τους Ερευνητές. Προσπάθησα να εστιάσω σε αυτό, όμως δε γνώριζα και τι ακριβώς εμέλλετο να συμβεί και το να κάνω σενάρια δεν οδηγούσε ποτέ σε καλό. Σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, στην Ακαδημία οι σπουδές ολοκληρώνονταν σε ένα διάστημα αντίστοιχο του ενός περίπου χρόνου. Η επιλογή κατεύθυνσης ήταν υποχρεωτική, ακόμη και αν δε σε ενδιέφερε να συνεχίσεις να ασχολείσαι με αυτό μετά από την αποφοίτηση. Μπορούσες, για παράδειγμα, να ολοκληρώσεις την εκπαίδευση στους Κατασκευαστές, όμως να «εργαστείς» ως μπάρμαν. Συνήθως μόνο στους Επιδρομείς οι σπουδαστές συνέχιζαν με κατάταξη στα επίσημα σώματα πολεμιστών της Ακαδημίας. Πράγμα που είχε μια λογική, καθώς για ποιον λόγο να εκπαιδευτείς στο πώς να αντιμετωπίζεις δαίμονες και κινδύνους, αν δε σκοπεύεις να συνεχίσεις σε αυτό.

«Μου χρωστάς» δήλωσε η Άντρεα, μόλις συναντήσαμε τον φίλο μας έξω από την αίθουσα.

«Μπορώ να σου πω πως δε με νοιάζει καθόλου» σχολίασε εκείνος.

«Πώς γίνεται αυτό; Πού πήγε η ανταγωνιστική σου φύση;»

«Ήταν ένα κόλπο. Όταν στοιχηματίζεις σε κάτι που δε θέλεις καθόλου να συμβεί, αν όντως γίνει, τουλάχιστον έχεις να χαίρεσαι που κέρδισες. Αν χάσεις, δε στεναχωριέσαι». Μας έκλεισε το μάτι, χαμογελώντας πλατιά με την καταπληκτική φιλοσοφία του.

Το κακό ήταν πως… έμοιαζε λογική.

«Τι είχατε στοιχηματίσει;» αποφάσισα να ρωτήσω, μιας και δεν μπορούσα να φανταστώ τι υλικό θα ήταν χρήσιμο.

«Μία χάρη. Οποιαδήποτε» απάντησε η φίλη μου. «Δίχως αντιρρήσεις και ερωτήσεις».

«Ενδιαφέρον…»

Οι δύο μεγάλες πόρτες της αίθουσας άνοιξαν, έτοιμες να υποδεχτούν το σύνολο των ανειδίκευτων μαθητών της Ακαδημίας.

«Νομίζω πως θα πάθω τίποτα από την υπερβολική ανυπομονησία» έφτασε στα αυτιά μου η σιγανή φωνή της. «Περίμενα τόσο καιρό τις εβδομάδες κατευθύνσεων».

Ανασήκωσα τους ώμους μου σε ένδειξη αδιαφορίας και ο Ρέτζι συμπλήρωσε:

«Η Άντρεα έχει φτάσει πριν ακόμη και από εμένα στην Ακαδημία. Έχει παλιώσει» την πείραξε.

Εκείνη στένεψε τα μάτια της επιδεικτικά.

«Για αυτό θα με σέβεστε. Είμαι η μεγάλη της παρέας».

Υπομονετικά μετακινηθήκαμε στις θέσεις του μεγάλου αμφιθεάτρου και με μια γρήγορη ματιά μέτρησα όλους τους τριάντα συμμαθητές μου.

«Άντρεα» τράβηξα την προσοχή της φίλης μου, η οποία παρατηρούσε τον χώρο γύρω της. «Πριν από πόσο καιρό ήρθες;»

«Κάτι λιγότερο από έναν χρόνο».

Οι μαθηματικές μου γνώσεις ήταν σχετικά αδύναμες, όμως δεν ήταν δύσκολο να φτάσω στο συμπέρασμα πως, βάσει του αριθμού των νεοφερμένων, μιλούσαμε για μία αποκοπή ψυχής ανά δύο εβδομάδες… Και αυτό, αν υπολογίσουμε πως κάθε ψυχή που αποκόπτεται, εντοπίζεται από τους Ανιχνευτές.

Ένας δυνατός ήχος καμπάνας γέμισε τον χώρο και μας ανάγκασε να πάψουμε κάθε ομιλία. Η συζήτησή μας έληξε πρόωρα και η προσοχή μας στράφηκε στην πόρτα. Δύο επιβλητικές φιγούρες εισήλθαν, φορώντας τους επίσημους μανδύες της ειδικότητάς τους και όχι την ενδυμασία της Ακαδημίας. Φυσικά στο αριστερό μέρος δέσποζε το χρυσό έμβλημα με την ασημένια χορδή, ωστόσο θύμιζαν περισσότερο μέλη μιας μυστικιστικής αίρεσης παρά καθηγητές. Στάθηκαν στη μέση απέναντί μας και κατέβασαν αργά τις κουκούλες τους, αποκαλύπτοντας τα πρόσωπά τους. Είχαν και οι δύο μακριά μαλλιά, μόνο που ο ένας ήταν σε γενικές γραμμές πολύ ανοιχτόχρωμος, σχεδόν άσπρος. Κατευθείαν μου ήρθαν στο μυαλό τα ξωτικά από τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, όμως με μια γρήγορη ματιά παρατήρησα πως τα αυτιά τους ήταν φυσιολογικά.

Κούνησα το κεφάλι μου για να αποδιώξω αυτές τις γελοίες σκέψεις και συγκεντρώθηκα στα τεκταινόμενα. Ο πιο σκουρόχρωμος άνδρας, τον οποίο είχα ξαναδεί σίγουρα στη συγκέντρωση τις προάλλες να περιστοιχίζει τον διευθυντή μαζί με τον Σεμπάστιαν, πήρε τον λόγο.

«Νεαροί μου Άνιμους, σας καλωσορίζουμε και επίσημα στην Ακαδημία μας. Είθε η διαμονή σας εδώ να σας αποδώσει όσα αναζητούσατε και να σας καθιστήσει χρήσιμους και λειτουργικούς στην κοινωνία μας» τα χέρια του ήταν τεντωμένα στον αέρα.

Κανείς από εμάς δεν αντέδρασε.

«Από σήμερα ξεκινούν οι τρεις εβδομάδες των κατευθύνσεων, με τη δική μας να δίνει το έναυσμα των μαθημάτων και της εκπαίδευσής σας. Ονομάζομαι Ναθάνιελ Μάλντορ και είμαι ο νέος επικεφαλής των Ερευνητών της Ακαδημίας. Αριστερά μου βρίσκεται ο Αουρέλιους Λάντον, ο έως τώρα υπεύθυνος της οικογένειάς μας».

Ο δεύτερος, εξίσου ψιλόλιγνος, άνδρας υποκλίθηκε ελαφρά. Παρόλο που εμφανισιακά έμοιαζε περίπου πενήντα χρονών, το πρόσωπο και τα μάτια του πρόδιδαν τη σοφία αιώνων ­–τα σχεδόν άσπρα μαλλιά ήταν το μόνο που ενίσχυε αυτή την εντύπωση. Ήταν από τους λίγους που θα μπορούσα να πω με ευκολία πως βρισκόταν πολύ καιρό στο αστρικό πεδίο.  Χαμογελούσε καλοσυνάτα, όμως δεν πήρε τον λόγο, αφήνοντας αυτό τον ρόλο στον Ναθάνιελ.

«Στην εβδομάδα που ξεκινά θα επιχειρήσουμε να σας δείξουμε τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας μας, να σας διδάξουμε κάποια βασικά πράγματα, αλλά και να σας εμφυσήσουμε τον τρόπο ζωής μας. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να συμμερίζεστε την κοσμοθεωρία μας, για να εισέλθετε στην ομάδα. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα το διαπιστώσουμε όλοι στην πορεία. Θα ήθελα, λοιπόν, να σηκωθείτε όλοι ανά σειρά και να περάσετε από εδώ, δηλώνοντας το όνομά σας, για να σας δώσουμε το πρόγραμμα της εβδομάδας και όσα θα χρειαστείτε για την πρώτη φάση».

Υπακούσαμε τις εντολές του επικεφαλής των Ερευνητών, δίχως να φέρουμε καμία αντίρρηση. Όταν έφτασε η σειρά μου, στάθηκα μπροστά του, νιώθοντας τη μεγάλη διαφορά ύψους μας. Από κοντινή απόσταση έμοιαζε νεαρός, όμως και οι δύο άντρες απέπνεαν κάτι μυστικιστικό. Ίσως να έφταιγαν τα μακριά μαλλιά, ίσως οι μανδύες, ωστόσο δεν έμοιαζαν με καθημερινούς ανθρώπους.

«Ναντίν Βιλνέβ» δήλωσα, αντιγράφοντας τη διαδικασία που είχαν ακολουθήσει όσοι βρίσκονταν μπροστά μου.

 «Ω! Η τελευταία προσθήκη» δήλωσε ο Ναθάνιελ και οι δύο άντρες αντάλλαξαν μία γρήγορη ματιά. «Χαίρομαι ιδιαιτέρως που σε γνωρίζω».

«Παρομοίως» απάντησα εμφανώς αμήχανα.

Ο Αουρέλιους Λάντον αποφάσισε πως εκείνη ήταν η ιδανικότερη στιγμή να χρησιμοποιήσει τις φωνητικές του χορδές. Ο τόνος του ήταν σιγανός, απέπνεε την ίδια ηρεμία που κυριαρχούσε στον ίδιο.

«Εκπαιδευόμενη του Σεμπάστιαν. Δεν αμφιβάλλω πως θα μεγαλουργήσεις. Να του δώσεις τα σέβη μου».

«Ε, φυσικά» παρέλαβα το πρόγραμμα και τον μανδύα μου από το χέρι του Ναθάνιελ, την ώρα που εκείνος συμπλήρωσε:

«Ναντίν, όταν έχεις λίγο χρόνο, θα επιθυμούσα να συζητήσουμε για το “ζήτημά” σου».

Δεν ήξερα πώς ακριβώς να αντιδράσω, οπότε τον ευχαρίστησα και αποδέχτηκα την πρόσκλησή του, παρακαλώντας μέσα μου να το ξεχάσει. Ο τρόπος που μου μίλησε για αυτό έκρυβε ένα ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, το οποίο με τρόμαζε. Δεν είχα καμία όρεξη να γίνω το πειραματόζωο κανενός.

 Αγγελίνα Παπαδημητρίου