Ο Γδικιωμός του Έρωτα (Επεισόδιο 3, σκηνές 20-27)

20. ΕΞ., ΣΠΙΤΙ ΚΑΙΤΗΣ/ΑΥΛΗ - ΜΕΡΑ

Η Καίτη βρίσκεται στην αυλή της γιαγιάς της, γονατισμένη δίπλα στο τσοπανόσκυλο του θείου της, τον Μπέη, και τον χαϊδεύει, ενώ του περνάει στον λαιμό το λουρί του.

ΚΑΙΤΗ

Έλα, Μπέη μου, έλα, βολτίτσα! Στο Κουσκούνι θα σε πάω, στο χωριό της γιαγιάς Κατέρως, κι άμα θες θ' ανέβουμε και στον Ψηλό Ηλία, ναι, ναι, αγόρι μου! Ναι, ψυχή μου, ναι, όπου θέλεις θα σε πάω...

ΚΥΡΑ ΚΑΤΕΡΩ

Του 'λειψες του ζωντανού. Σαν στριλαπαρμένο κάνει που θα το πας βόρτα...

ΚΑΙΤΗ

Χαχα, λες; Εμένα πάντως μου 'χει λείψει ο άτιμος! Λοιπόν, πάμε τώρα γιατί έχει λυσσάξει, όπως λες κι εσύ... Φιλάκια! Δε θ' αργήσω πολύ...

ΚΥΡΑ ΚΑΤΕΡΩ

Στο καλό, δυχατέρα! Αν βρεις τον Σωτήρα μας ανοιχτό, μπες κι άναψε ένα κεράκι, έτσα για την ευλογία...

ΚΑΙΤΗ

Έγινε, εντάξει! Σαλουδάρω, που λέμε...

21. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΙΕΡΡΟΥ - ΜΕΡΑ

Χτυπάει το σταθερό τηλέφωνο, και η Φωτεινή το σηκώνει.

ΦΩΤΕΙΝΗ

Παρακαλώ; Α, εσύ είσαι, κοπέλα μου... Καλά είμαστε, ναι... Όχι, δεν είναι εδώ ο γιος μου, είναι στη δουλειά ακόμη... Το κινητό σου; Ναι, να του το δώσω... Εντάξει, καλό βράδυ! Γειά σου, γεια...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Τι έγινε, ρε μάνα; Ποιος ήταν;

ΦΩΤΕΙΝΗ

Η Βούλα, Πιέρρο μου... Ήθελε λέει να μου αφήσει το κινητό της, για να την πάρεις, ήμαρτον Παναγία μου...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Α καλά! Έχει τρελαθεί η κοπέλα, πες της...

ΦΩΤΕΙΝΗ

Τι να πω κι εγώ, βρε κορώνα μου! Δεν το σημείωσα καν, όμως, εννοείται, σιγά μην αφήσω να σου μιλάει αυτό το βούρλο... Έχω αρχίσει κι ανησυχώ εν τω μεταξύ μπας και θέλουν όντως να μας την πασάρουνε για νύφη η ανεμόμυαλη η Τασία κι ο καχριμάνης ο άντρας της...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καλά έκανες, μανούλα... Όσο για το άλλο, δεν πρόκειται να γίνει, εγώ πρώτος θα πω όχι, αν τολμήσουν να μου την προξενέψουνε! Λοιπόν, σ' αφήνω τώρα, πάω για λίγο τρέξιμο...

ΦΩΤΕΙΝΗ

Στο καλό, παλικάρι μου! Πρόσεχε...

22. ΕΞ., ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΓΥΘΕΙΟΥ - ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ - ΜΕΡΑ

Η Καίτη περπατάει με τον Μπέη λίγο πιο έξω από την Αρεόπολη, κρατώντας τον από το λουρί του. Ξαφνικά, ακούει τη ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΙΕΡΡΟΥ, ο οποίος τρέχει εκεί κοντά, και στρέφεται προς το μέρος του.

ΠΙΕΡΡΟΣ

(off)

Καίτη!

ΚΑΙΤΗ

Πιέρρο... Χαίρετε! Πώς κι από δω;

ΠΙΕΡΡΟΣ

(κοντανασαίνει, σκουπίζοντας τον ιδρώτα στο πρόσωπό του με το μπράτσο του)

Έκανα λίγο τρέξιμο... Εσύ για πού το 'βαλες, ποιος καλός άνεμος σ' έφερε στον δρόμο μου;

ΚΑΙΤΗ

Ε, να, έβγαλα βόλτα τον σκύλο, όπως βλέπεις...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ωραία! Δικός σου ο σκύλος; Τσοπάνης βλέπω...

ΚΑΙΤΗ

Ναι, ναι, τσοπανόσκυλο, ο Μπέης μας! Και που λες, όχι, δεν είναι δικός μου ακριβώς, ο θείος μου ο Δημήτρης τον έχει και τον παίρνει μαζί του και στις ελιές... Συνήθως τον βολτάρουν οι ξαδέλφες μου, η Ράνια κι η Μυρτώ, απλά σήμερα είχε ένα ατύχημα η άλλη τους γιαγιά από τον Κότρωνα η κυρά Ουρανία και έπρεπε να πάνε, οπότε έπεσε σε μένα ο κλήρος...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Κατάλαβα... Πώς τον είπες, Μπέη;

ΚΑΙΤΗ

Ναι, Μπέη... Τον ονομάσαμε έτσι, γιατί μας φαινόταν αρχοντικός από κουτάβι, που τον είχε δώσει ένας φίλος βοσκός στον θείο μου...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Του πάει πολύ, όντως! Είναι άρχοντας... Και με το επώνυμό σου πάει, Μπέης, μπεζαντές, Μπεζαντάκου...

ΚΑΙΤΗ

(χαμογελώντας πνιχτά)

Ισχύει!

ΠΙΕΡΡΟΣ

(κάνει βαθύ κάθισμα και χαϊδεύει τον σκύλο στη ράχη του και την τραχηλιά του)

Έι, φιλαράκο! Που είσαι εσύ; Τι είσαι εσύ μωρέ; Ε; Μπέης κανονικός, ο σκυλόμπεης της Μάνης!

ΚΑΙΤΗ

Σε συμπαθεί, βλέπω... Κι εσύ όμως πολύ φιλόζωος!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, είμαι! Μου άρεσαν τα σκυλιά από μικρός, και στεναχωριόμουν που δε μου έπαιρναν έναν... Ευτυχώς, είχαν οι άλλοι μου παππούδες στο Γύθειο, και μετά ο θείος μου ο Σταμάτης, ο αδερφός της μάνας μου, οπότε παρηγοριόμουν με τα δικά τους...

ΚΑΙΤΗ

Κατάλαβα, απωθημένο...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Δε λες τίποτα...

(σηκώνεται όρθιος)

Να σου κάνω παρέα στη βόλτα σου, μιας και βρεθήκαμε; Άμα θες δηλαδή...

ΚΑΙΤΗ

Θέλω, γιατί όχι;.. Κράτα και τον Μπέη άμα θες, κανένα πρόβλημα!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Οκέι, σ' ευχαριστώ! Να μου φύγει η λαχτάρα...

23. ΕΞ., ΚΟΥΣΚΟΥΝΙ - ΜΕΡΑ

Ο Πιέρρος κι η Καίτη μαζί με τον σκύλο προχωρούν και φτάνουν στην είσοδο του οικισμού Κουσκούνι, κοντά στο νεκροταφείο, όπου στέκονται δίπλα σε μια μάντρα, αγναντεύοντας τη θέα στον Μεσσηνιακό κόλπο και το Οίτυλο.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ωραία είναι εδώ πάνω. Δε θυμάμαι να 'χω ξανάρθει...

ΚΑΙΤΗ

Ναι, πολύ ωραία... Εγώ ερχόμουν συχνά μικρή, το Κουσκούνι βλέπεις είναι το χωριό της γιαγιάς μου της Κατέρως...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Αλήθεια;

ΚΑΙΤΗ

Ναι! Κάτσε να βγάλω και μια φωτογραφία, γιατί μ' αρέσει πολύ το τοπίο τέτοια ώρα... Δε συμφωνείς;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, συμφωνώ... Αλλά πιο πολύ απ' το τοπίο, ξέρεις τι μ' αρέσει;

ΚΑΙΤΗ

Τι;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εσύ η ίδια, κι η παρέα σου... Και νομίζω ότι νιώθω για σένα κάτι παραπάνω από συμπάθεια...

ΚΑΙΤΗ

Τι εννοείς;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εννοώ ότι σε σκέφτομαι συχνά, θέλω να σε βλέπω, να σ' ακούω, και μάλλον... Μάλλον είμαι ερωτευμένος μαζί σου, ναι, αν όλα αυτά είναι έρωτας...

ΚΑΙΤΗ

Είσαι ερωτευμένος...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, μαζί σου, Καίτη! Δεν έχω ερωτευτεί ποτέ ξανά κάποια με την πραγματική σημασία της λέξης, ειλικρινά σου μιλάω, όμως μέσα μου το νιώθω πια σίγουρα ότι τώρα εσύ είσαι η πρώτη...

ΚΑΙΤΗ

Μισό λεπτό, Πιέρρο... Πώς γίνεται να μου λες ότι είσαι ερωτευμένος μαζί μου, ενώ έχουμε μόλις έντεκα μέρες που ξαναβρεθήκαμε και μιλάμε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Κι όμως... Ο έρωτας δεν έχει λογική, Καίτη, έτσι δε λένε; Ούτε κανόνες... Οπότε ναι, δηλώνω ερωτευμένος μαζί σου, έστω και τόσο σύντομα!

Λέγοντας αυτά, ο Πιέρρος έρχεται λίγο πιο κοντά της, και κάνει να σπρώξει μια τούφα απ' τα μαλλιά της που της πέφτει στο πρόσωπο. Η Καίτη ωστόσο αποτραβιέται πισωπατώντας, και πιάνει το λουρί του Μπέη.

ΚΑΙΤΗ

Πρέπει να κατέβω... Αντίο!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Περίμενε, πού πας; Στάσου!

24. ΕΞ., ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΓΥΘΕΙΟΥ - ΑΡΕΟΠΟΛΗΣ - ΜΕΡΑ

Η Καίτη προχωράει μπροστά με τον Μπέη με γρήγορο ρυθμό, ενώ ο Πιέρρος την ακολουθεί το ίδιο βιαστικός. Κάποια στιγμή, τη φτάνει και την πιάνει από τον αγκώνα.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Περίμενε, Καίτη! Στάσου, σε παρακαλώ... Συγγνώμη, οκέι; Συγγνώμη! Είναι φορές που γίνομαι παρορμητικός... Νόμιζα, είχα την αίσθηση ότι κι εσύ ένιωθες κάτι για μένα, για αυτό σ' τα εξομολογήθηκα όλα αυτά...

ΚΑΙΤΗ

Δε φταις εσύ, Πιέρρο, εγώ πρέπει να σου ζητήσω συγγνώμη που φέρθηκα έτσι... Γιατί κι εγώ σε σκεφτόμουνα συχνά, και κάθε φορά που μιλάμε είτε στο messenger είτε στο τηλέφωνο, νιώθω ωραία, σαν να σε ξέρω χρόνια... Και γενικά μ' αρέσει να 'μαι δίπλα σου, κι εσύ μ' αρέσεις, δεν ξέρω τι μου γίνεται, πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό με κάποιον...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Θες να ξανασυναντηθούμε λοιπόν κάποια μέρα, κι αυτή τη φορά κανονισμένα; Μήπως βοηθηθούμε κι οι δυο να καταλάβουμε αν όντως υπάρχει κάτι μεταξύ μας...

ΚΑΙΤΗ

Μου ζητάς ραντεβού, δηλαδή;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, κατά κάποιον τρόπο... Χωρίς να σε πιέζω, βέβαια...

ΚΑΙΤΗ

Δε με πιέζεις, αλίμονο! Τι να πω, καλά θα ήταν...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ωραία, χαίρομαι! Θα σου στείλω, να το κανονίσουμε σύντομα... Οκέι; Κι ελπίζω να βγει κάτι καλό!

ΚΑΙΤΗ

Οκέι! Κι εγώ το ίδιο, γιατί μ' ενδιαφέρεις πραγματικά, Πιέρρο...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Κι εσύ το ίδιο, Καίτη, και το ξέρεις ήδη...

ΚΑΙΤΗ

(χαμογελώντας ντροπαλά)

Ναι...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Να προχωρήσουμε λίγο ακόμα μαζί, τι λες; Μέχρι το έμπα της Αρεόπολης, και μετά θα σ' αφήσω...

ΚΑΙΤΗ

Ναι, αμέ...

25. ΕΞ., ΑΡΕΟΠΟΛΗ - ΜΕΡΑ

Η Καίτη και ο Πιέρρος μαζί με τον σκύλο φτάνουν στην είσοδο της Αρεόπολης, κοντοστέκονται και αποχαιρετιούνται.

ΠΙΕΡΡΟΣ

Λοιπόν, κάπου εδώ θα πρέπει να καληνυχτιστούμε για σήμερα... Αν και δεν έχει δύσει ακόμη ο ήλιος...

ΚΑΙΤΗ

Δεν πειράζει, σε λίγο όμως θα δύσει, οπότε μετράει...

ΠΙΕΡΡΟΣ

(χαμογελώντας)

Σωστή!

ΚΑΙΤΗ

Σε χαιρετώ, λοιπόν! Και στείλε μου... για το ραντεβού που λέγαμε...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εννοείται! Να ξέρεις ότι ανυπομονώ ήδη από τώρα...

ΚΑΙΤΗ

Κι εγώ το ίδιο... Καληνύχτα, Πιέρρο!

ΠΙΕΡΡΟΣ

Καληνύχτα, Καίτη...

Με το που ολοκληρώσει τη φράση του, ο Πιέρρος μένει για ένα δευτερόλεπτο ακίνητος, κι ύστερα σκύβει και φιλάει απαλά την Καίτη στο ένα της μάγουλο. Η κοπέλα σαστίζει, και με κοντινό στο πρόσωπό της, μόλις το παλικάρι απομακρύνεται, τη βλέπουμε να αγγίζει με την παλάμη της το μάγουλο που τη φίλησε, έχοντας τα χείλη της μισάνοιχτα απ' την έκπληξη.

26. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΠΙΕΡΡΟΥ/ΜΠΑΛΚΟΝΙ - ΝΥΧΤΑ

Ο Πιέρρος κάθεται στο μπαλκόνι του σπιτιού, τον πλησιάζει ο Ηλίας και του μιλάει.

ΗΛΙΑΣ

Τι έγινε ρε Πιέρρε; Δεν έχεις ύπνο;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Όχι... Κάτσε λίγο να σου πω...

ΗΛΙΑΣ

Κάθισα... Για λέγε

ΠΙΕΡΡΟΣ

Σήμερα το απόγευμα βγήκα για τρέξιμο... και είδα την Καίτη, με τον σκύλο του θείου της...

ΗΛΙΑΣ

Έλα ρε! Σοβαρά; Και, τι έγινε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Της έκανα παρέα, πήγαμε μαζί μέχρι το Κουσκούνι... Κι εκεί της είπα ότι νιώθω ερωτευμένος μαζί της...

ΗΛΙΑΣ

Μωρέ μπράβο! Κι εκείνη πώς το πήρε;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Θα σου πω... Αντέδρασε στην αρχή, και νόμισα ότι τα σκάτωσα, όμως μετά απ' όσα άκουσα απ' το στόμα της, πιστεύω ότι μάλλον είναι αμοιβαία τα αισθήματα...

ΗΛΙΑΣ

Σκέφτεσαι να το προχωρήσεις δηλαδή μαζί της, όντως;

ΠΙΕΡΡΟΣ

Ναι, αν δω ότι βγαίνει, θα το προχωρήσω... Ήδη της ζήτησα να βγούμε ένα πρώτο ραντεβού και δέχτηκε...

ΗΛΙΑΣ

Μπράβο ρε αδερφέ! Όχι, μπράβο σου... Άλλος στη θέση σου δε θα το τολμούσε καν...

ΠΙΕΡΡΟΣ

Θέλω να το τολμήσω, Λιάκο... Αυτή η κοπέλα είναι ο τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί ως τώρα! Ακόμη κι αν χάσω, θα ξέρω ότι έπαιξα, ότι προσπάθησα ν' αποδείξω στον εαυτό μου πως δε με νοιάζει καθόλου μια ανόητη παλιά έχθρα και πως η καρδιά μου είχε δίκιο να επιμείνει...

ΗΛΙΑΣ

Σου εύχομαι να μη χάσεις, Πιέρρο, αλήθεια... Τέτοια κορίτσια δε βρίσκονται εύκολα, το ξέρεις εσύ καλύτερα από μένα! Τώρα όμως θα σ' αφήσω, γιατί κουτουλάω

ΠΙΕΡΡΟΣ

Εντάξει, μικρέ. Καλόν ύπνο!

Ο Ηλίας φεύγει, και ο Πιέρρος μένει να κοιτάζει τον έναστρο ουρανό, καθισμένος στη θέση του.

27. ΕΣ., ΣΠΙΤΙ ΚΑΙΤΗΣ/ΜΠΑΛΚΟΝΙ - ΝΥΧΤΑ

Η Καίτη στέκεται κι αυτή στο μπαλκόνι του σπιτιού της, ακουμπισμένη στα κάγκελα, και μιλάει με τη Μυρτώ στο κινητό της.

ΜΥΡΤΩ

(voice over)

Κάτσε ρε Κέιτ, δηλαδή ο γιατρός σου είπε ότι σε γουστάρει και σου ζήτησε να βγείτε;

ΚΑΙΤΗ

Ναι, ρε Μυρτώ, τι σου λέω τόσην ώρα; Και νομίζω ότι τον γουστάρω κι εγώ πολύ εν τέλει, αλλά θα περιμένω το ραντεβού για να το ξεκαθαρίσω περαιτέρω...

ΜΥΡΤΩ

Ντάξει, αυτό κι αν είναι ανατροπή! Είναι που δεν ήθελες να κάνεις σχέση σ' αυτή τη φάση της ζωής σου, και που δεν ψηνόσουν για Μανιάτη, ξαδερφούλα, μουχαχαχαχα...

ΚΑΙΤΗ

Τι να κάνω μωρή κι εσύ; Σάμπως το παρήγγειλα;

ΜΥΡΤΩ

Αυτό να μου πεις... Τέσπα! Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά, με το πρόσωπο μέσα κιόλας

ΚΑΙΤΗ

(γελώντας)

Τρελή! Καληνύχτα...

Η Καίτη κλείνει το τηλέφωνο, στρέφει κι αυτή το βλέμμα της στα αστέρια, και δίπλα της εμφανίζουμε παράλληλα τον Πιέρρο, όπως τον αφήσαμε στο τέλος της προηγούμενης σκηνής. Κλείνουμε, εστιάζοντας ολοένα και πιο κοντά τα πρόσωπά τους, μέχρι να μείνουν στην οθόνη μόνο τα μάτια τους, δείχνοντας πότε τον έναν πιο αχνά και τον άλλον πιο έντονα και το αντίστροφο.

 Μαρία Παπαθεοδώρου