Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20.6.14

Το παιχνίδι της ζωής (Κεφάλαιο 15)



Ένα χρόνο μετά……

Την παραμονή των Χριστουγέννων περπατούσαμε με τον Χριστόφορο και την Ιωάννα στους χιονισμένους δρόμους της Βιέννης κρατώντας σακούλες με χριστουγεννιάτικα ψώνια. Έπειτα θα πηγαίναμε όλοι μαζί στο σπίτι μου, για να ετοιμάσουμε το εορταστικό μας δείπνο .Ξόδεψα πάνω από χίλια ευρώ για τα δώρα. Φυσικά τα χρήματα δεν ήταν πλέον πρόβλημα για μένα, αφού είχαμε πολλά και εγώ και η Ιωάννα. Αυτό ήταν το τίμημα της φυγής μας. Τα χρήματα και φυσικά ο εκβιασμός. Κοντά ένα χρόνο πριν φύγαμε από το σπίτι των Μακρίδων κατά ένα εκατομμύριο ευρώ πλουσιότερες. Η συμφωνία ήταν να πάρει η Ιωάννα το ποσό των 800 χιλιάδων ευρώ  σαν κληρονομιά από την μητέρα της και εγώ των 200 χιλιάδων ευρώ σαν κηδεμόνας της, με την προϋπόθεση ότι θα μετακομίζαμε μόνιμα στο εξωτερικό προς άγνωστη κατεύθυνση. Η οικογένεια Μακρίδη παραιτήθηκε από το δικαίωμα της κηδεμονίας της μικρής για πάντα και εγώ σαν κηδεμόνας της υπέγραψα ότι δεν θα είχαμε στο μέλλον καμιά άλλη αξίωση από την περιουσία της οικογένειας αυτής. Τις διαπραγματεύσεις της έκανα με τον δικηγόρο του Ιωσήφ αφού ο ίδιος δεν εμφανίστηκε ξανά μπροστά μου μετά την τελευταία μας νύχτα τα περσινά Χριστούγεννα. Όλα έγιναν μέσα σε δυο εικοσιτετράωρα.  Όταν είδα τον δικηγόρο μπροστά μου με το συμφωνητικό στο χέρι, νόμιζα ότι κάποιος μου έκανε πλάκα. Μετά όμως  κατάλαβα ότι ήμουν διαμεσου μιας ψυχρής συμφωνίας που έκανε πλέον ξεκάθαρα τα κίνητρα του Ιωσήφ και έπρεπε να πάρω τις αποφάσεις μου. Ήθελε την Ιωάννα μακριά από την μυθική του περιουσία. Ο άντρας που είχα κάποτε αγαπήσει ήταν τελικά ένα τέρας ,ένας αμείλικτος συμφεροντολόγος. Αν δε συμφωνούσα θα μου έπαιρναν μια για πάντα την  Ιωάννα και θα κινδύνευα να μη την δω ξανά. Και η Ιωάννα θα έμενε με ανθρώπους που στην ουσία δε θα την αγαπούσαν ποτέ, εξαιρώντας φυσικά την κ. Ανθή. Σκέφτηκα ψυχρά και λογικά και έτσι διάλεξα την επιμέλεια της ανιψιάς μου, τα χρήματα και την φυγή μας μακριά απ’ολους και απ’όλα. Ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια καινούρια αρχή. Ήταν σαν να μηδένιζε το κοντέρ της άθλιας ζωής μου και να ξεκινούσε ξανά από την αρχή.
Ένα χρόνο μετά βρισκόμουν στη Γερμανία με τις πληγές μου επουλωμένες μεν, αλλά με τα σημάδια ακόμα ορατά. Ένα χρόνο μετά κοίταζα τον εαυτό μου στο καθρέφτη και δεν αναγνώριζα αυτή τη γυναίκα που έβλεπα. Είχα κόψει τα μακριά μαλλιά μου μέχρι τον ώμο μου και τα έβαψα κόκκινα. Ντυνόμουν πιο θηλυκά πλέον και οι τρόποι μου μαλάκωσαν. Βρήκα δουλειά, πήρα δίπλωμα οδήγησης και ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης. Νοίκιασα μια ωραία μονοκατοικία με κήπο σε ένα καλό προάστιο της Βιέννης και έγραψα την Ιωάννα σε έναν από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία. Το τελευταίο εξάμηνο έβγαινα με τον Χριστόφορο που ήταν ορθοπεδικός στην κλινική που δούλευα . Η σχέση μας  όλο αυτό το διάστημα κρατιόταν σε ένα φιλικό επίπεδο και είχε σταματήσει σε μερικά αθώα φιλιά, αν και τελευταία με πίεζε για περισσότερα. Εγώ όμως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του, δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από μια καλή συντροφιά, κάτι που είχα μεγάλη ανάγκη μετά απ’οσα πέρασα. Ήταν γλυκός, ευγενικός και προστατευτικός με εμένα και την Ιωάννα. Και η Ιωάννα τον συμπαθούσε πολύ, γιατί της έκανε όλα τα χατίρια και περνούσε χρόνο μαζί της, διαβάζοντας της παραμύθια και παίζοντας μαζί της παιχνίδια. Όσο όμως και να συμπαθούσε τον Χριστόφορο, υπήρχαν και στιγμές που θυμόταν και ανέφερε και τον Ιωσήφ. Όταν άκουγα το όνομα του από τα χείλη της ήταν σαν να πονούσαν ξανά οι επουλωμένες πληγές μου και σαν να ξυπνούσαν μνήμες μέσα μου, που ήθελα να μείνουν ναρκωμένες. Και τότε το βράδυ μόλις εμένα μόνη ,έμπαινα στο διαδίκτυο και διάβαζα τα διάφορα άρθρα από τον ελληνικό τύπο για τον γάμο της χρονιάς. Μεγέθυνα τις φωτογραφίες και τις κοιτούσα με μάτια υγρά. Η Ζωή μέσα στο ακριβό λευκό νυφικό της να χαμογελά θριαμβευτικά και ο πανέμορφος γαμπρός δίπλα της να στέκεται σοβαρός και ψυχρός. Ευχόμουν με όλο το μίσος της ψυχής μου να ήταν δυστυχισμένος, όσο δυστυχισμένη ένιωθα και εγώ όταν κοιτούσα αυτές τις φωτογραφίες. Τα ξημερώματα με έβρισκαν διαλυμένη και πριν ξυπνήσω την Ιωάννα για το σχολείο ,φορούσα ένα διάπλατο χαμόγελο και γινόμουν ξανά ως δια μαγείας η καινούρια και ψύχραιμη Μαριάννα.

Φάγαμε όλοι μαζί με την Ραπουνζελ να κλωθογυρίζει στα πόδια μας. Ανοίξαμε τα δώρα μας και κατά τις δέκα, είδα την Ιωάννα να χασμουριέται. Την πήγα στο κρεβάτι της και της διηγήθηκα ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι και στα μισά της ιστορίας την πήρε ο ύπνος.  Όταν βγήκα στο σαλόνι ο Χριστόφορος με περίμενε με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και τα φώτα κλειστά, μπροστά στο αναμμένο τζάκι. Μου άπλωσε το χέρι και με έβαλε να καθίσω στην αγκαλιά του. Με τα χέρια του έκανε ένα ελαφρύ μασάζ στον αυχένα μου. Αν και το άγγιγμα του φαινόταν να έχει ερωτική διάθεση, για μένα δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απλό χαλαρωτικό μασάζ.
-Είσαι πολύ σφιγμένη Μαριάννα. Πρέπει να χαλαρώσεις μου είπε τελικά και μου έδωσε στο χέρι το ποτήρι με το κρασί.
-Ότι πεις γιατρέ! Του είπα εύθυμα και ρούφηξα μια γουλιά.
Με τον αντίχειρα του χάιδευε τον λαιμό μου.
-Να μείνω απόψε εδώ; Ρώτησε βραχνά ενώ στα γαλάζια μάτια του σπίθιζε ένας ακόρεστος πόθος.
-Χριστόφορε, σε παρακαλώ μη με πιέζεις.
-Είμαστε τόσους μήνες μαζί και μοιάζει σα να μη πηγαίνουμε παρακάτω. Δε μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που σε φρενάρει;
-Δε είμαι ακόμα έτοιμη!
-Δε θα είσαι ποτέ έτοιμη αν δεν ξεπεράσεις το παρελθόν σου.
Τον κοίταξα έκπληκτη και αυτός πήρε τα χέρια μου μέσα στα δικά του.
-Ξέρω ότι όλη αυτή η στάση σου έχει να κάνει με κάποιον που σε πλήγωσε. Αλλά πρέπει να ξέρεις ότι επειδή κάποιο κάθαρμα σε πλήγωσε, δε σημαίνει ότι το ίδιο θα κάνω και εγώ. Σε θέλω Μαριάννα. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνώ μαζί σου. Θέλω να κάνουμε οικογένεια μαζί. Δέξου και σου υπόσχομαι να ότι θα είμαι ένας πολύ καλός πατέρας για την Ιωάννα και ένας υποδειγματικός σύζυγος για σένα.
Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα και το στόμα μου έχασκε από το σοκ. Μου έκανε πρόταση γάμου και εγώ έπρεπε να απαντήσω.
Από τη τσέπη του παντελονιού του βγάζει ένα βελούδινο κόκκινο κουτάκι και το ανοίγει μπροστά μου. Ένα μεγάλο διαμάντι με δέσιμο πλατίνας άστραψε μπροστά στα μάτια μου και έκανε τη σαστιμάρα μου ακόμα μεγαλύτερη.
-Πες μου ναι και θα σε κάνω την πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου.
Τα λόγια του ήταν δελεαστικά και ένα εισιτήριο για να φύγω μια για πάντα από την παλιά μου ζωή κάνοντας ένα μεγάλο βήμα προς τη σταθερότητα. Μπορεί να μη ήμουν ερωτευμένη μαζί του αλλά ήμουν σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα μάθαινα να τον αγαπώ.
-Ναι! Ψέλλισα χωρίς να το καταλάβω.
Με αγκάλιασε σφιχτά ,γελώντας από χαρά και έπειτα έβγαλε το δαχτυλίδι από τη θήκη του και το πέρασε στο δάχτυλο του αριστερού χεριού μου. Το ένιωσα παράξενα βαρύ στο χέρι μου. Δε ήμουν σίγουρη για την απόφαση μου, αλλά θα προσπαθούσα. Μήπως και ο έρωτας τι μου πρόσφερε; Μόνο πόνο, θλίψη και αδιέξοδα. Ο Χριστόφορος ήταν καλός και τίμιος άντρας και σίγουρα κάποια στιγμή θα με έκανε ευτυχισμένη. Και εκεί που η ιδέα φάνταζε σαν επιγραφή νέον στο μυαλό μου, ήρθε πάλι η ζωή μπροστά μου κλείνοντας μου το μάτι και προσκαλώντας με σε μια νέα παρτίδα.

Το τηλέφωνο χτύπησε ξαφνικά. Το παιχνίδι άρχισε ξανά.

GreekWriter