Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5.7.14

Το παιχνίδι της ζωής (Κεφάλαιο 18)


Σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει τη στιγμή που έμαθα ότι αγνοείται και να άρχισε ξανά να κυλά μόλις τον αντίκρισα. Η καρδιά μου ζωντάνεψε, αρχίζοντας να χτυπά ξανά. Με παρατηρούσε και ο ίδιος σιωπηλός και ατάραχος.
-Όλα τελείωσαν! Είπε μόνο.
Άνοιξε την τηλεόραση και δυνάμωσε τη ένταση. Η φωνή μιας δημοσιογράφου και τα πλάνα από το δικαστικό μέγαρο μου τράβηξαν την προσοχή μου.

-………. σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η εγκληματική σπείρα, σχετίζεται με τη εν ψυχρώ δολοφονία της Νίνας Μακρίδη και του συζύγου της Νίκου Πέτρου που έγινε το περασμένο καλοκαίρι έξω από γνωστό πολυκατάστημα, καθώς επίσης και με την εξαφάνιση του γνωστού επιχειρηματία Ιωσήφ Μακριδη.Αυτή την στιγμή ανακρίνονται στον εισαγγελέα ο Μιχαήλ Ποντίκης και η σύζυγος του επιχειρηματία Ζωή Ποντίκη καθώς και άλλα δέκα άτομα που σχετίζονται με την πολύκροτη υπόθεση…………
Αφού τελείωσε το ρεπορτάζ , χαμήλωσε ξανά τον ήχο της τηλεόρασης και γύρισε να με κοιτάξει.
-Είστε ασφαλείς πια. Και εσύ και η Ιωάννα! είπε με ένα ψυχρό ύφος αλλά τα μάτια του μαρτυρούσαν μια συναισθηματική φόρτιση.
-Σε ευχαριστώ πολύ για ότι έκανες για τους γονείς μου όσο έλειπα. Τους γύρισα στο σπίτι τους.  Συνέχισε τυπικά.
-Περιμένει ένα αυτοκίνητο έξω για να σε μεταφέρει στο σπίτι σου. Εκεί σε περιμένουν η Ιωάννα, οι θείοι σου και….. ο αρραβωνιαστικός σου . είπε τελικά σαν να πετούσε δηλητήριο .
Ένιωσα κεραυνοβολημένη από το κατηγορηματικό βλέμμα του. Έκανε να φύγει και τινάχτηκα από το κρεβάτι μου , αρπάζοντας τον από το χέρι για να τον σταματήσω.
-Ιωσηφ…..να σου εξηγήσω  είπα με απόγνωση.

Κοντοστάθηκε και γύρισε και με κοίταξε άγρια.
- Είχες παντρευτεί την Ποντίκη……. και έπειτα μας έδιωξες μακριά. Πήγαμε στην Γερμανία και εκεί προσπάθησα να ξεκινήσω μια νέα ζωή για μένα και την Ιωάννα. Εκεί γνώρισα τον Χριστόφορο στο νοσοκομείο που δούλευα και αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Σαν φίλοι. Τα Χριστούγεννα με ζήτησε σε γάμο και εγώ δέχτηκα. Ήμουν μόνη και ήταν το μοναδικό μου στήριγμα μήνες τώρα.
Οι εξηγήσεις μου έβγαιναν σαν χείμαρρος . 
-Τον αγαπάς; Με ρώτησε κοφτά.
-Δε ξέρω…….αλλα δείχνει να με αγαπάει. Είπα μπερδεμένη και δυο χοντρά δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου.
Με άρπαξε από τους ώμους, στάθηκε από πάνω μου σαν ένας οργισμένος γίγαντας και κάγχασε με πόνο.
-Κανένας δε σε αγάπα περισσότερο από εμένα.Τ’ ακούς; Κανένας! Είπε κοιτάζοντας με με παραφροσύνη.
Μου έκοψε την ανάσα.
-Πως μπορείς να μου λές ότι με αγαπάς, όταν δε μου μίλησες, δεν με εμπιστεύτηκες; Όταν με έδιωξες μακριά σου και παντρεύτηκες μια άλλη χωρίς εξήγηση. Τσαλαπάτησες την καρδιά μου και με άφησες να φύγω σε μια ξένη χώρα μόνη με ένα παιδί. Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε….. είπα κλαίγοντας με λυγμούς.
-Σε προστάτευα. Παραμέρισα την αγάπη μου για σένα και σε έδιωξα για να μη πάθεις κακό. Μόνο η ιδέα ότι μπορεί να σε σκότωναν, σκότωνε εμένα Μαριάννα. Νομίζεις ότι εγώ ήμουν καλά μακριά σου; Ξάπλωνα κάθε βράδυ μήνες τώρα,δίπλα σε μια δολοφόνο και έμενα ξάγρυπνος το βράδυ ,γιατί φοβόμουν να μη με σκοτώσει και δε σε ξαναδώ. Έκλεινα τα μάτια και σκαφτόμουν εσένα όλη νύχτα. Η δική σου σκέψη μου έδινε ζωή τη μέρα και με κρατούσε ξύπνιο τη νύχτα. Ονειρευόμουν τη στιγμή που όλα θα τελείωναν και θα σε είχα ξανά κοντά μου.Ο ηλίθιος! Νόμιζα ότι όλο αυτό το σχέδιο θα ήταν το κλειδί για την ελευθερία μας. Έπαθα ψύχωση και έβαλα όλη μου τη δύναμη για να πετύχει. Ακόμα και τους γονείς μου δεν υπολόγισα και τους άφησα να με νομίζουν για αγνοούμενο, βάζοντας σε κίνδυνο την υγεία τους. Και ποιο το αποτέλεσμα; Να μου λες ότι σε αγαπάει κάποιος άλλος τη στιγμή που εγώ πήγα στην κόλαση για χάρη σου.
-Έπρεπε να μου μιλήσεις Ιωσήφ! Με άφησες να πιστεύω άλλα. Ψιθύρισα μέσα από τους λυγμούς μου, θέλοντας απελπισμένα να τον κάνω να με ακούσει.
Τα μάτια του γυάλιζαν και εγώ πονούσα και μόνο που τον κοιτούσα.
-Έπρεπε. Αλλά δεν το έκανα. Τώρα θα πληρώσω το λάθος μου είπε κουρασμένα. Άφησε τα χέρια του να πέσουν βαριά από τους ώμους μου και έφυγε.

Όταν μπήκα στο σπίτι, είδα τον Χριστόφορο να κάθεται με την Ιωάννα αγκαλιά στο σαλόνι. Αγκάλιασα τον θείο και την θεία μου που φαίνονταν αναστατωμένοι και τους καθησύχασα. Ο Χριστόφορος σηκώθηκε και ήρθε κοντά μου .
-Είσαι καλά αγάπη μου; Ρώτησε με ενδιαφέρον και με έσφιξε στην αγκαλιά του.
Το άγγιγμα του το έβρισκα πλέον ακόμα πιο άβολο και απωθητικό.
-Καλά είμαι. Είπα και τραβήχτηκα από τη αγκάλιασμα του.
Στράφηκα στην Ιωάννα που στεκόταν δίπλα μας,με τα ματάκια της να με κοιτάζουν λυπημένα και ανήσυχα, περιμένοντας να την αγκαλιάσω.
Η δική της αγκαλιά ήταν η παρηγοριά μου. Γλυκιά ,ζεστή και οικεία. Αυτό το παιδί ήταν τελικά το μόνο σταθερό θεμέλιο της ταραγμένης ζωής μου
Πήρα τον Χριστόφορο και πήγα πάνω στο διαμέρισμα μου για να μιλήσουμε.
-Γιατί ήρθες; Τον ρώτησα εκνευρισμένη. Δε μου άρεζε που δε σεβάστηκε την επιθυμία μου και ήρθε αναπάντεχα.
-Σου τηλεφωνούσα μέρες τώρα και δε μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σου. Ανησύχησα!
-Δεν έπρεπε να έρθεις εδώ.
-Είμαι αρραβωνιαστικός σου και έχω κάθε δικαίωμα να ξέρω τι σου συμβαίνει.
‘Έχεις ένα παρελθόν και εγώ δεν είχα ιδέα.
Τα γαλάζια μάτια του με κοιτούσαν θυμωμένα. Και τότε αναρωτήθηκα, αν ήθελα αυτά τα μάτια να με κοιτάζουν για το υπόλοιπο της ζωής μου. Και αποφάσισα πως δεν ήθελα.
Βγάζω χωρίς δεύτερη σκέψη το δαχτυλίδι και του το δίνω.
-Λυπάμαι αλλά δε μπορώ να σε παντρευτώ είπα και ένιωσα σαν να έφευγε ένα βάρος από επάνω μου.
Όταν απρόσμενα ένιωσα την παλάμη του να τσούζει το πρόσωπο μου κατάλαβα το μέγεθος της οργής του. Δε το περίμενα. Αλλά μια παράξενη χαρά με κυρίευσε που έβγαζε τον πραγματικό του χαρακτήρα τώρα. Πλέον ήμουν βέβαιη για την απόφαση μου να τον χωρίσω, χωρίς ίχνος αμφιβολίας και τύψεων.
-Νομίζεις ότι μπορείς να παίζεις μαζί μου παλιογύναιο! Ούρλιαξε και σήκωσε το χέρι να με χτυπήσει ξανά. Απέφυγα το χτύπημα του και με μια κλωτσιά στην κοιλιά τον έστειλα μερικά μέτρα παρά πέρα. Έπεσε κάτω παρασέρνοντας το τραπεζάκι του σαλονιού και διπλώθηκε στα δυο, βογκώντας από τον πόνο.
-Σίγουρα δεν έχεις ιδέα για το παρελθόν μου, αν είχες δε θα τολμούσες να σηκώσεις χέρι πάνω μου.  Και εγώ δεν είχα καταλάβει ποιος τελικά είσαι. Και τώρα μάζεψε τα και φύγε από το σπίτι μου γιατί αλλιώς θα φωνάξω την αστυνομία.

GreekWriter