Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17.10.14

Η Τελετή (Κεφάλαιο 1)



Ξυπνάω και τα μάτια μου είναι έτοιμα να πάρουν φωτιά. Το κεφάλι μου πονάει. Ναι. το πιστεύω ότι αυτές οι αναμνήσεις θα με σκοτώσουν ή θα με τρελάνουν κάποια μέρα. Ήταν ένα εφιάλτης. Ένας πολύ άσχημος εφιάλτης.
      Κοιτάω το ρολόι δίπλα, στο κομοδίνο μου και ο Έκτορας με το που είδε κίνηση εκσφενδονίστηκε πάνω μου και άρχισε να με πλακώνει στα φιλιά. Μέσα από μια ροζ γλωσσίτσα που με καταβροχθίζει καταφέρνω να δω την ώρα. 5:00.π.μ. μα καλά? Γιατί ξύπνησα τόσο νωρίς? Σήμερα υποτίθεται ότι είχα ρεπό την προπόνησή μου. Χαϊδεύω στοργικά το κεφάλι του Έκτορα και σηκώνομαι καθιστή στο κρεβάτι μου.   
      Ανακάθομαι για λίγο για να διώξω την ζαλάδα που μου χαρίζει ακόμα αυτός ο άστατος ύπνος μου.  Κοιτάω την ανάγλυφη ξύλινη ντουλάπα μου, να υψώνετε μερικά μετρά μακριά μου και πάνω της το ημερολόγιό μου κρεμασμένο και ανοιγμένο σον μήνα του Αυγούστου. Ωραία εικόνα! Δεν την είχα παρατηρήσει τόσο καιρό. Αποστρέφω το βλέμμα μου και επανέρχομαι. Σηκώνομαι πάνω πάω στο μπάνιο να κάνω ένα ντουζ. Βγάζω τα ρούχα μου και μετά το κοτσιδάκι μου που κρατούσε τα μακριά μαλλιά μου όλο το βράδυ για να μην μπλεχτούν. Τα χτενίζω και τα αφήνω να πέσουν ανέμελα μέχρι περίπου την μέση μου. Είναι κατάμαυρα και έχουν μερικές αμυδρές μπούκλες εδώ και εκεί.
      Ανοίγω το ντουζ και μπαίνω μέσα. Όταν βρίσκομαι στο μεγάλο μου μπάνιο μου αρέσει πάντα να παίζω με τις δυνάμεις μου του νερού. Θυμάμαι την μητέρα μου να παθαίνει εγκεφαλικό κάθε φορά που έμπαινε μετά από εμένα στο μπάνιο. Παντού και όλα μούσκεμα! Θυμάμαι πιο μικρή έφτιαχνα φτερά από νερό και πιτσιλούσα τα πάντα κάνοντας ότι πετάω νεραιδόσκονη. Τι ωραία φτερά, τι ωραίες αναμνήσεις!
      Επανέρχομαι στην πραγματικότητα και συνειδητοποιώ ότι η χρυσή μου αύρα φαίνετε. Γιατί φαίνετε? «Οχ!...» συνέρχομαι από τις σκέψης μου και αφήνω όλο το νερό που έχω μαγέψει να πέσει από το ταβάνι στο οποίο έχει φτάσει. Η βρύση έκανε έναν θόρυβο σαν να μπορούσε να ξανά αναπνεύσει αφού την είχα φρακάρει και αυτήν. Ασυναίσθητα βάζω τα γέλια. Συνεχίζω το μπάνιο μου. Βγαίνω έξω και τυλίγομαι με μια πετσέτα. Κάθομαι στο κρεβάτι μου από την άλλη μεριά που είχα σηκωθεί όπου και είχα στρώσει τα ρούχα μου. Μπροστά μου ένας ολόσωμος επίσης σκαλιστός καθρέφτης και δίπλα του ένα παράθυρο. Κοιτώ το είδωλό μου στον καθρέπτη. Βλέπω μπροστά μου μια νεαρή βρεγμένη κοπέλα με γαλαζοπράσινα μάτια και κάτασπρο δέρμα.
    Ακούω το κινητό μου να κτυπάει για μήνυμα. Το ανοίγω.

«καλή μέρα βασίλισσά μου! Ανυπομονώ να σε δω σήμερα το βράδυ. Μπράντον.» όχι πάλι αυτός! Ααα δεν τον μπορώ άλλο! Άραγε τι εννοούσε με αυτό το σήμερα τα βράδυ? Ποιος ξέρει τι σχεδιάζει πάλι. Κάθομαι μες στα νεύρα πάλι μπροστά από τον καθρέφτη. Ο Έκτορας έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου.
    Εκείνη την στιγμή ξανά κτυπάει το κινητό μου με το ίδιο ακριβός μήνυμα άλλα διαφορετικό όνομα. «Ματ» έχουν σκοπό να με κάνουν να κάνω φόνο σήμερα! Μα καλά συνεννοημένοι είναι? Εκείνη την στιγμή μου περνά μια σκέψη από το κεφάλι. Λες να με θέλουν για την βασιλεία μου ή για αυτό που είμαι? Δεν λέω και οι δυο είναι γλυκούληδες αλλά εγωιστές και ψωνάρες! Ο Μπράντον είναι ψήλος με ονειρεμένο σώμα, ξανθός με μάτια γκρι. Το μόνο που με χαλάει στην εμφάνισή του είναι η μύτη του που είναι σαν να του έχουν δώσει μπουνιά και έχει σπάσει, και γύρει προς τα κάτω. Α! ή σαν μια μάγισσα σαν αυτές που βλέπουμε στις παλιές ταινίες να είναι η μητέρα μου. Ξεπερνώ τις κακίες  που σκέπτομαι και συνειδητοποιώ ότι ένα χαμόγελο έχει αιχμαλωτιστεί στα χείλη μου. Δαγκώνω το κάτω χείλος μου συνεχίζοντας παρόλο αυτά να χαμογελώ.
    Κοιτάζω το ρολόι. 7:00 πμ. μη έχοντας τι άλλο να κάνω σκύβω το κεφάλι μου και συνεχίζω τις σκέψεις μου. Ο Ματ από την άλλη έχει τέλεια γαλλική μύτη. Μαύρα μαλλιά και καταγάλανα μάτια. Τα χείλη του είναι κόκκινα και σαρκώδη. Με έχω πιάσει πολλές φόρες να φαντασιώνομαι να τον φιλάω. Βλεφαρίζω λίγο σφίγγοντας τα φρύδια μου σαν να λέω στον εαυτό μου: «Ίου μα καλά τι σκέπτεσαι? Με αυτόν τον τύραννο? Λογικέψου!». Κουνάω το κεφάλι μου για να συνέρθω και να συνεχίζω. όμως αυτό που δεν μπορώ πάνω του είναι το ύψος του. Μου πέφτει πολύ λίγο πιο κοντός αλλά και πάλι δεν μπορώ να φανταστώ ότι είμαι μαζί με έναν κοντύτερο. κόμπλεξ? Βίτσιο? Δεν ξέρω πως το λένε αλλά δεν μπορώ!
    Ξανακοιτάζω το είδωλό μου στο καθρέφτη. Έρχονται ξανά στην μνήμη μου οι αρχικές μου σκέψης. Τώρα θα κάνω την δίκη μου αξιολόγηση δίχως να πω κάτι παραπάνω η κάτι λιγότερο. Με εξετάζω προσεκτικά. Βλέπω μπροστά μου ένα κορίτσι με κατάμαυρα μακριά βρεγμένα μαλλιά. Βρεγμένα? Πιάνω απότομα τα μαλλιά συνειδητοποιώντας ότι χάθηκα μέσα στις σκέψης μου και ξέχασα να τα στεγνώσω. Πάλι αλλαγή θέματος. μην αποφεύγεις την κατάσταση Τάτη. μην την αποφεύγεις! Θα έλεγα πως το παρουσιαστικό μου είναι αρκετά αξιοζήλευτο, με τα καλλίγραμμα μακριά ποδιά. Με ωραίες καμπύλες να τα αναδεικνύουν, καλλίγραμμη μέση με επίπεδη κοιλιά, στήθος που θα μπορούσα να πω χωρίς δισταγμό πως τείνει προς το μεγάλο. Το μοναδικό ίσως που «χαλάει» το παρουσιαστικό μου, είναι οι ώμοι μου επειδή είναι ανοιχτοί, πιο πλατιοί για το σωματότυπό μου από ότι θα έπρεπε. Με όλη αυτή την γυμναστική όμως μου φαίνετε λογικό. Στο πρόσωπό μου αναγράφονται ωραία κόκκινα χείλη ούτε πολύ μεγάλα ούτε πολύ μικρά, κατακόκκινα μάγουλα και φυσιολογική μύτη. Μεγάλα πράσινα μάτια με λίγο γαλάζιο και γκρι μέσα τους. Όμορα λεπτά φρύδια με μια μαύρη μακριά φράντζα να κρύβει το δεξί.  Αυτό το παρουσιαστικό σίγουρα τραβάει την προσοχή. Αλλά τόση προσοχή?
    Σίγουρα η αδελφή μου από την άλλη  αξίζει τα βλέμματα του κόσμου. Μοιάζουμε πολύ στα χαρακτηριστικά του προσώπου μόνο που αυτή έχει καταγάλανα μάτια που έρχονται σε αντίθεση με τα μαύρα σγουρά μαλλιά της. Είναι ένα χρόνο το πολύ μικρότερη αλλά δεν την φαίνετε, σε λίγους μήνες θα γίνει και αυτή 18. Είναι πιο μικροκαμωμένη και αυτό την κάνει πιο γλυκιά.
    Ξανακοιτάζω το πρόσωπό μου και σηκώνομαι όρθια. Κάπου στο 1,74 κοιτάζω ένα όμορφο αλλά ταυτόχρονα άγριο από την δουλειά πρόσωπο. Δίνω στον εαυτό μου το πιο γοητευτικό βλέμμα που μπορώ. Προσπαθώ αλλά δεν μου βγαίνει. Κλείνω τα μάτια και ένα γλυκό αεράκι μπαίνει μέσα και με ηρεμεί. Όταν τα ανοίγω ένα γαλήνιο πρόσωπο με κοιτάζει. Τόσο όμορφο και γοητευτικό. Μακάρι να μπορούσα να ήμουν έτσι όλη την ώρα.
    Με την άκρη του ματιού μου παίρνω είδηση δυο φιγούρες να τρέχουν στην αυλή. Η μια είναι η Κάσια, η αδελφή μου. Με ένα μακρύ γαλάζιο φόρεμα να ανεμίζει. Το πρόσωπό της είναι σκληρό και θυμός την κυριεύει. Μα καλά τι γίνετε? Πίσω της τρέχει να την προλάβει ο σύμβουλός μου. Τι δουλειά έχει μαζί του? Στο πρόσωπό του διαγράφετε η αγωνιά και το στρες, σαν να παρακαλάει για κάτι. Κατευθύνονται προς τα εδώ, λογικά η Κάσια πάει στο δωμάτιο της, δίπλα στο δικό μου. Πετάγομαι πάνω ντύνομαι γρήγορα και πιάνω τα βρεγμένα μου μαλλιά έναν ψιλό κότσο. Τρέχω προς την πόρτα και περιμένω..


Voula GK