Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

10.11.14

Η Τελετή (Κεφάλαιο 3)



Βγαίνω από το δωμάτιό μου και χτυπάω την πορτα της Κάσιας απαλά. Δεν ακούω απόκριση και μπαίνω μέσα πολύ σιγά καθώς νόμιζα ότι μάλλον την πείρε ο ύπνος. Κοιτώ μέσα και την βλέπω να κάθετε στο κρεβάτι με καρφωμένο το βλέμμα της στον τοίχο. Τα μάγουλά της ήταν βρεγμένα αλλά δάκρυα δεν κυλούσαν πια.
 «Κάσι?» είπα απαλά και πετάχτηκε ολόκληρη. Σαν να κοιμόταν και να ξύπνησε απότομα.
«Τάτι?» μου λέει σχεδόν ψιθυριστά, σκουπίζοντας τα μάγουλά της και τα μάτια της με την άκρη του φουστανιού που κρατούσε σφιχτά στα χέρια της.
      Μόλις μπόρεσε να δει καλά μέσα από τα θολά μάτια της κατευθείαν εστίασε στο κομμάτι της πίτας. Χαμογέλασα και της το προσέφερα ευγενικά και εκείνη το άρπαξε και ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη της. Κόβει μια μεγάλη μπουκιά και την βάζει στο στόμα της. Κλίνει τα μάτια και με απόλαυση το τρώει σιγά-σιγά. Εγώ κάθομαι στα πόδια του κρεβατιού και την κοιτώ εξίσου όλο απόλαυση να τρώει την πίτα. Καταπίνει, αφήνει κάτω το κομμάτι και σοβαρεύει. Ωχ.. Πρέπει αν είναι πολύ σοβαρό για να άφησε το αγαπημένο της γλυκό έτσι απλά στην άκρη.
«Τατιάνα?» Ωχ! Για να με λέει έτσι σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Ανησυχώ.
«Τι έγινε γλυκιά μου?» της λέω καθησυχαστικά.
«Δεν θέλω να σε χάσω» λέει και είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Πάω να την παρηγορήσω αλλά συνεχίζει.
«Εκείνη την μέρα.» όχι πάλι αυτό. « την μέρα της στέψης σου. Ήταν όλα τόσο τέλεια και τόσο σωστά.» την διακόπτω.
«Ξέρω τι έγινε Κάσι. Μπροστά ήμουν. Μην το σκέφτεσαι σε παρακαλώ.»
«Όχι. Πρέπει να το πω. Μη με διακόπτεις.» στρέφω  τα μάτια μου προς τα πάνω για να δείξω ότι με ενοχλεί η όλη συζήτηση, αλλά συνεχίζει. Σταυρώνει τα χέρια μπροστά της και συνεχίζει.
«Όλα ήταν τέλεια. Πέρασαν οι πέντε κεραυνοί και όλα έπρεπε να τελειώσουν. Τότε εμφανιστήκαν αυτοί οι βάρβαροι και ήθελαν να σε σκοτώσουν, ή να σε πάρουν μακριά. Ήσουν σε πολύ μεγάλη απόσταση από εμένα και είχα τρομάξει τόσο πολύ. Με πήραν μακριά σας αλλά πρόλαβα να δω την μαμά να μπαίνει μπροστά σου για να σε προστατέψει. Το μόνο που θυμάμαι μετά είναι εσένα να ουρλιάζεις το όνομα της. Ξύπνησα και σε έψαχνα απεγνωσμένα.» δάκρυα κυλούσαν ποτάμι στα μαγούλα της και εγώ θέλω απλός να φύγω από εδώ. Ανατριχιάζω σε κάθε μου ανάμνηση που με τρώει. Δεν θέλω να το θυμάμαι. Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Γιατί το κάνει τώρα αυτό? «Όταν επιτέλους ήρθες διπλά μου, μου είπες ότι η μαμά δεν είναι πια κοντά μας και με αγκάλιασες. Δεν θέλω να σε χάσω. Όχι όπως έχασα και εκείνη. Μη με αφήσεις και εσύ! Σε παρακαλώ!»
      Κλαίει τώρα πια τόσο πολύ που δεν μπορεί να αναπνεύσει. Ένα δάκρυ φεύγει από τα μάτια μου καθώς με αγκάλιαζε  σφιχτά, αλλά το σκουπίζω άμεσος. Δεν πρέπει να βάλω και εγώ τώρα τα κλάματα. Την σφίγγω πάνω μου και την κουνάω σαν μωρό που κλαίει και μαμά του προσπαθεί να το ηρεμίσει.
«Δεν πρόκειται να σε αφήσω ποτέ. Αλώστε μην ανησυχείς. Θα είμαστε ασφαλής. Είναι μυστική αυτή τη φορά η στέψη κατά κάποιο τρόπο. Ε?» της λέω ψιθυριστά. Τότε σηκώνεται. Σκουπίζει τα δάκρυά της και με κοιτάζει απορημένα.
«Δεν ξέρεις?» λέει προσπαθώντας να ηρεμίσει από τα αναφιλητά που την πνιγούν.
«Να ξέρω τι Κάσι?» λέω φανερά έντρομη. Τι γίνετε? Γιατί τα μαθαίνω όλα τελευταία εδώ μέσα?
«Τατιάνα. έχεις περάσει ειδή από πέντε κεραυνούς. Σήμερα θα πρέπει να αντέξεις ακόμα έξι» την κοιτώ απορημένη. Το μυαλό μου παίρνει χίλιες στροφές. Τι εννοεί?
     Σηκώνομαι και πάω στο δωμάτιό μου. Ναι. Τώρα είναι η κατάλληλη ώρα να διαβάσω επιτέλους αυτό το βιβλίο. Η μόνη φορά που το είχα ανοίξει ήταν μια μέρα πριν γίνω 18, δηλαδή πριν γίνει η τελετή, για να διαβάσω τους όρκους μου. Τους θυμάμαι μέχρι σήμερα και πρέπει και για την υπόλοιπη ζωή μου φυσικά. Ο όρκος μιας βασίλισσας είναι ιερός. Σήμερα λοιπόν θα περάσω για δεύτερη φορά από την ίδια τελετή εφόσον πριν από τέσσερεις μήνες κατέστρεψαν την πρώτη.
     Ψάχνω όλο το δωμάτιο. Πουθενά. Α ναι! Το κρεβάτι του Έκτορα. Μόλις έμαθα τους όρκους μου το πέταξα στο πάτωμα καθώς είχα αργήσει. Σίγουρα το βρήκε ο Έκτορας και το έκανε παιχνίδι ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Το βρίσκω κάτω από το μαξιλάρι του άθικτο. Λες και το είχε πάρει και το έβαλε κάπου για να μην χαθεί-χαλάσει. Κάθομαι στο κρεβάτι και χαϊδεύω τον Έκτορα και του λέω «Ευχαριστώ φιλαράκο.» με γλύφει μια φορά στο χέρι σαν να μου λέει «παρακαλώ» και πέφτει να ξανακοιμηθεί. Ανοίγω το βιβλίο.


«Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ.»



    Αρχίζει λέγοντας τα λόγια του ιερέα. Μετά ορκίζομαι εγώ αιώνια υπηρεσία στον λαό μου και ότι θα θυσιάσω τα πάντα για το κάλο του. Μετά ο ιερέας κάνει τις ευχές στους θεούς για να με ευλογήσουν στο στοιχειό της γης. Αν συμφωνούν για την ευλογία μου τότε στέλνουν έναν κεραυνό κατευθείαν πάνω μου κάνοντας με ικανή να ελέγξω την γη μέχρι τα έγκατα της. Μετά έρχεται το στοιχείο της φωτιάς, που μου δίνει την ιδιότητα να καταστρέψω όπως και να σώσω ολόκληρα χώρια, από πυρκαγιές  και να λιώσω και το πιο σκληρό μέταλλο. Μετά το νερό, που με αφήνει να αναπνεύσω κάτω από την επιφάνειά του και να σταματήσω ολόκληρες παλίρροιες. Όπως και να δημιουργήσω. Τέλος ο αέρας που με κάνει να δημιουργώ τυφώνες και στροβίλους. Αυτές είναι οι πρώτες τέσσερεις αστραπές που συμβολίζουν και τα τέσσερα στοιχειά της φύσης.
     Έπειτα έρχεται το πνεύμα. Το πνεύμα μου δίνει  αυτή την χρυσή μου αύρα. Ενώ όλοι έχουν γαλάζια σχεδόν άσπρη αύρα, όταν χρησιμοποιούν τις δύναμης τους, εγώ έχω χρυσή, που αντιπροσωπεύει την άγεσαι μου, την δύναμή μου. Έτσι λένε τουλάχιστον τα πιστεύω μας και τα βιβλία μας. Εγώ πάντα πίστευα ότι δεν είναι μόνο αυτό. Πολλά μυστήρια πράγματα έχουν γραφτεί για το φαινόμενο του πνεύματος αλλά τίποτα δεν ήταν αποδεδειγμένο. Επίσης παρόλο που έχω δει με τα μάτια μου και τους έχω νιώσει αυτούς τους κεραυνούς έκτος από μερικά πράγματα δεν έχει ποτέ κανένας βασιλιάς ή βασίλισσα, στην ιστορία, χρησιμοποιήσει όλη αυτή την δύναμη που λέει εδώ μέσα ότι μας δύνεται.
    Τέλος πάντων. Πέντε κεραυνοί. Οι πρώτοι πέντε κεραυνοί που πέρασα. Είναι εξουθενωτικοί. Ειδικά το πνεύμα. Τότε βρήκαν ευκαιρία να μου επιτεθούν. Τότε που ήμουν ευάλωτη. Γιατί? Γιατί να κάνουν κάτι τέτοιο? Μου πήραν τον πάτερα μου. Τώρα την μητέρα μου. Τι άλλο θέλουν τέλος πάντων? Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτή η βεντέτα?
    Συνέρχομαι και βλεφαρίζω για να αποδιώξω τα δάκρυα που έχουν μαζευτεί στα μάτια μου. Τα καταφέρνω με επιτυχία καθώς η αναζήτηση μου για  απαντήσεις με τραβούν πίσω στο βιβλίο. Έκτη αστραπή.. Έκτη αστραπή? Μα καλά που είναι? Α! Να τη! Η έκτη αστραπή σινιάλει το τέλος της τελετής. Πιο δυνατή και πιο ισχυρή από όλες για να δήξει την παρουσία και την δύναμη των θέων. Μετά έρχονται κάποια αλλά λόγια από τον ιερέα για κλείσιμο. Κυρίος ευχαριστίες. Τι? Αυτό ήταν? Και τι έγινε? Δεν καταλαβαίνω!
Τελευταία σελίδα:

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Σε περίπτωση που δεν απελευθερωθούν και οι έξι αστραπές, ο βασιλιάς ή η βασίλισσα θα πρέπει να επαναλάβει την τελετή από την αρχή μέχρι να εκτελεστεί σωστά. Όμως, υπάρχει κίνδυνος σε περίπτωση που έχει περάσει το ίδιο άτομο Ίδη μια αστραπή, στην δεύτερη του ιδίου στοιχείου, να δημιουργηθούν διάφορα εγκεφαλικά ή ραδιενεργά συμπτώματα. Όπως: σε κάθε χρίση των δυνάμεων υψηλός κίνδυνος ανεξέλεγκτης δύναμης, ψύχωση με λάθος τρόπο και πράγματα, υπερβολικός θυμός, εγκεφαλική-ψυχολογική οδύνη, περίεργες δύναμης και κυρίως θάνατο.


    Το βιβλίο πέφτει από τα χέρια μου. Όχι. Μπορεί να γίνω επικίνδυνη. Το να πεθάνω είναι το καλύτερο που μπορεί να μου συμβεί! Για τους γύρο μου τουλάχιστον. Ο Θεοί! Το ήξεραν! Αυτοί που τους σκότωσαν. Τον μπαμπά και την μαμά. Το ήξεραν! Δεν με σκότωσαν εκείνη την μέρα? Θα το κάνουν σήμερα έστω και με έμμεσο τρόπο. Τουλάχιστον θα έχουν πετύχει τον στόχο τους. Όχι! Δεν θα τους περάσει όμως!
    Η πόρτα κτυπάει και με βγάζει  από τις σκέψης μου. Δεν απαντάω και μετά από λίγο μπαίνει μέσα η Κάσια. Έρχεται, μου πιάνει το χέρι και μου λέει στοργικά.
«Έμαθες ε? Μα καλά. τι έπαθαν τα χείλη σου?» αυτόματα ακουμπώ τα χείλη μου και τα νιώθω να τσούζουν. Κοιτώ τα δάχτυλα μου που μόλις ακούμπησα πάνω τους και έχουν αίμα. Αμέσως σκουπίζω τα χείλη μου, μορφάζοντας από το τσούξιμο και νεύω θετικά στην Κάσια για την πρώτη της ερώτηση.
«Τότε υποσχέσου μου ότι δεν θα δεχτείς να πας.» με κοιτάζει ικετευτικά μέσα στα μάτια. Σηκώνομαι όρθια και κάνω κύκλους στο δωμάτιο σκεπτόμενη. Σταματάω για λίγο και πάω προς την πόρτα.
«Που πας?» μου λέει απελπισμένη.
«Να μιλήσω στον Άντονι.»
«Να του πεις τι?»
«Να ετοιμαστεί για το βραδύ. Έχουμε μια τελετή να τελειώσουμε». Εκείνη την στιγμή πέφτει στα πόδια μου και σπαράζει στο κλάμα ουρλιάζοντας.
«ΟΧΙ!. Μην φύγεις! Είναι επικίνδυνα! Μην με αφήσεις μόνη μου!» σταματάω και τραβάω απαλά το πόδι μου. Ανοίγω την πόρτα και γυρνά να την κοιτάξω.
«Δεν πρόκειται να μείνεις ποτέ μόνη σου. Στο ορκίζομαι.» και έτσι  κλείνω την πόρτα  πίσω μου  και πάω να ενημερώσω τον Άντονι.
    Μετά από δυο ώρες συζήτησης πάει 3:00 μμ η ώρα. Γυρνάω στο δωμάτιο μου κοιτάζοντας τους τοίχους σκεπτόμενη. Και αν μηνώ φυτό? Και αν γίνω ψυχοπαθής? Αν θελήσω να τους σκοτώσω όλους? Το χτύπημα του ποδιού μου σε κάτι σκληρό με διώχνει από τις σκέψεις μου. Είναι τα δώρα του Μπράντον και του Ματ. Ακόμα εδώ είναι? Τα βάζω μέσα στο δωμάτιο και η περιέργεια τελικά με σκότωσε και άνοιξα να δω τι είναι. Ένα γράμμα πάνω στο δώρο του Μπράντον.
«Αυτό το μικρό δωράκι για να αναδεικνύει τέλεια το σώμα σου σήμερα βασίλισσα μου. Ελπίζω να σου αρέσει.»
    Στρέφω τα μάτια μου προς τα πάνω ως ένδειξη απόγνωσης και το πέταξα στο καλαθάκι με τα σκουπίδια. Από κάτω ένα κατακόκκινο  φόρεμα μέχρι το πάτωμα με ένα κόψιμο στο πλάι μέχρι λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Το κοσμούσε μια χρυσή αλυσίδα στην μέση που έφερνε το ύφασμα να δέσει πάνω μου, αναδεικνύοντας έτσι όπως είπε το σώμα μου. Χρυσούς κρίκους και χρυσό κολιέ είχε από κάτω του. Διπλά είχε μαύρες γόβες πολύ ψιλές με ασημένια στρας. Και από κάτω? Τι είναι αυτά? Εσώρουχα.. Κατευθείαν έβαλα τα γέλια. Ένα ωραίο μαύρο σουτιέν με δαντέλα πάνω του. Ωραία επιλογή. Αλλά μισό λεπτό. Ενίσχυση από σιλικόνη είναι αυτό μέσα? Το πέταξα επίσης στα σκουπίδια. Σλιπάκι? Τι είναι ακριβός αυτό? Περίμενα κανένα στρινγκ. Το περνώ στα χέρια μου και το εξετάζω. Ε, ΟΧΙ! Ενίσχυση και στο εσώρουχο? Το πετάω με αΐδια στον κάδο. Άραγε αυτό το φόρεμα θα αναδείξει το «τέλειο σώμα μου» με ή χωρίς  τις αΐδιες που μου έστειλε?
    Ανοίγω το δώρο του Ματ. Ένα μάξι αεράτο, στράπλες γαλάζιο φόρεμα με στρας κάτω από το στήθος. Ωραίο. Ασημένιες γόβες, ασημένια κοσμήματα. Πουθενά εσώρουχα. Πάλι καλά. Οπ. Τι είναι πάλι αυτό? Ένα μικρό μαύρο κουτάκι. Πάνω του κολλημένο ένα γράμμα.
«Αυτό το μικρό δωράκι για να φωτίζει τα τέλεια μάτια σου σήμερα βασίλισσα μου. Ξέρω ποσό σας αρέσει εσάς τις γυναίκες ο καλλωπισμός. Ελπίζω να σου αρέσουν.»
    Ανοίγω το κουτάκι. Ψεύτικες βλεφαρίδες. Σοβαρά τώρα? Ανοίγει και από την άλλη μεριά. Φακοί επαφής με γαλάζιο. Σαν το δικό του χρώμα περίπου. Αχα... κατάλαβα και αυτού πόσο του αρέσουν τα «τέλεια μάτια μου». Πέταμα ΟΛΑ! Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου. 4:00 μμ η ώρα. Στις 8:00 μμ βάζω το ξυπνητήρι για να ξεκινήσω να ετοιμάζομαι για την τελετή. Πρέπει ναι είμαι ξεκούραστη αν θέλω να αντέξω. Πρέπει να αντέξω. Τα μάτια μου βαραίνουν και βαθύς ύπνος με παίρνει στην αγκαλιά του.


Voula GK