Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

4.1.15

CPR of Love (Κεφάλαιο 7/Μέρος Α) "Alexander"


Αλέξανδρος

Λίγο πριν…

Το κλειδί για να ρίξεις μια γυναίκα; Ασφάλεια.
Οι γυναίκες είναι ευαίσθητα πλάσματα. Πολλοί τις παρομοιάζουν με τριαντάφυλλα. Δεν βρίσκω κάποιο λάθος σε αυτό. Σε μαγνητίζουν με την ομορφιά τους, το μεθυστικό τους άρωμά, μα αν δεν τις φερθείς με προσοχή… τσιμπάνε οι άτιμες.
«Θα είναι εντάξει».
«Πως είσαι τόσο σίγουρος;» Αναρωτιέται γυρνώντας το κεφάλι μπροστά και βολεύοντας ξανά το σώμα της- και τι σώμα!- ανάμεσα στο κάθισμα και την ζώνη ασφαλείας.
«Σκυλί που γαβγίζει δεν δαγκώνει».
«Μόνο ορμάει, φιλάει και εξαφανίζεται δίχως καμία εξήγηση» ξεφυσάει εκείνη.
«Δεν είναι τόσο κακός όσο νομίζεις. Απλά δεν το έχει πολύ με τις γυναίκες».
«Με τους ανθρώπους γενικότερα εννοείς;» προφέρει η Ανέτα και τα χείλη της τραβιούνται σε ένα μικρό χαμόγελο.
«Διακρίνω τα πρώτα ψήγματα μιας υποβόσκουσας συμπάθειας προς τον Δημήτρη;»
«Ουάου, Αλέξανδρε! Τι εντυπωσιακή επίδειξη λεξιλογίου…»
«Εσύ δεν έλεγες πως το έχω κλέψει το πτυχίο;» Την πειράζω.
«Είπα επίσης πως είσαι φυσικό ταλέντο. Αλλά αυτό δεν το συγκράτησες». Τεντώνει θεατρικά το λαιμό της γυρνώντας μου προφίλ.
«Θα φταίει που μου το λένε πολλές. Για πολλά θέματα».
Η Ανέτα στριφογυρνάει ειρωνικά τα μάτια, πριν ανταλλάξουμε δυο αθόρυβα γέλια. Λίγα λεπτά αργότερα κατεβαίνω σαν αστραπή από το αμάξι για να προλάβω να της ανοίξω ιπποτικά την πόρτα.
«Δεσποσύνη μου…» Υποκλίνομαι προσφέροντας της το χέρι μου. Εκείνη το δέχεται γελώντας με την μικρή μου παράσταση. 
Δυο θέσεις πιο πέρα πιάνω τον Δημήτρη να υψώνει το βλέμμα στον ουρανό με απελπισία, ενώ η Έρση κρατά το βλέμμα της μακριά από τον άντρα που περπατά δίπλα της.
 Όπως έλεγα, το μυστικό για να πλησιάσεις μια γυναίκα είναι να την κάνεις να αισθανθεί πως δεν κινδυνεύει από εσένα. Και με τον κίνδυνο δεν εννοώ απαγωγές, ληστείες, βιασμούς και χειροδικία. Οι γυναίκες όταν βλέπουν έναν κούκλο, ψήλο, ξανθό, με γαλάζια μάτια… ή έστω έναν μελαχρινό με άγριο, πράσινο βλέμμα δεν φοβούνται πως θα τις δώσει μία με το ρόπαλο και θα τις σύρει στην σπηλιά ο αγροίκος (Για την ακρίβεια κάτι τέτοιο μάλλον θα τις άναβε. Για αυτό έχει πέραση ο Δημήτρης). Αυτό που τρέμουν είναι πως μετά θα τις εγκαταλείψει μόνες και έρημες και θα πάει να βρει το επόμενο θύμα.
«Θυμάστε πως ήρθαμε εδώ για να διασκεδάσουμε, έτσι;» Πετάω στα ξινισμένα μούτρα του τραβάτε-με-και-ας-κλαίω ζευγαριού λίγο πριν η μουσική του κλαμπ κατακλύσει τα αυτιά μας.
Οι γυναίκες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτές που δεν τις έχεις πληγώσει ποτέ κανείς και αυτές που έχουν πληγωθεί από παλιότερες σχέσεις. Η πρώτη κατηγορία είναι εξαιρετικά σπάνια και αν βρείτε μια τέτοια τότε ζητήστε ταυτότητα πριν σας κλείσουν μέσα για αποπλάνηση ανηλίκου. Η δεύτερη κατηγορία… Μεγάλο κεφάλαιο…
Είτε το δείχνουν είτε όχι, όλες είναι κλεισμένες στο καβούκι τους. Όλες κρατούν ένα μικρό ή μεγάλο φρούριο πίσω από το οποίο προσπαθούν να αμυνθούν στον επιτήδειο που προσπαθεί να τις ξελογιάσει. Κάποιες υποχωρούν εύκολα, άλλες πάλι όχι. Στην πραγματικότητα κάθε γυναίκα είναι έτοιμη να δοθεί. Κάθε γυναίκα έχει το κουμπί της. Το μόνο που χρειάζεται είναι παρατηρητικότητα, ενδιαφέρον, χαμόγελο και μερικά κομπλιμέντα. Πολλά κομπλιμέντα. Και όχι. Οι σαχλαμάρες με  ζαχαροπλάστες, ζαχαροκάλαμα, πεφταστέρια και γκρεμοτσακισμένους αγγέλους δεν πιάνουν.
Οι γυναίκες δεν είναι πλέον κλεισμένες στο σπίτι, ούτε προφυλαγμένες από την χυδαιότητα και την σαρκική λαιμαργία μας μέχρι τα μεγάλα αποκαλυπτήρια του γάμου. Πλέον μπορούν να είναι πιο έμπειρες ή λυσσασμένες για σεξ από εμάς.
Όσο περνάει από το χέρι μου κάθε ανάγκη είναι σεβαστή και κάθε αίτημα μπορεί να ικανοποιηθεί. Η καρδιά μου δεν αντέχει να προσβάλει μια όμορφή γυναικά. Εξάλλου θα ήταν εγωιστικό να στερήσω την χάρη και την χαρά του κορμιού μου από τον κόσμο. Ευτυχώς δεν θέλουν όλες οι γυναίκες δέσμευση. Υπάρχουν και εκείνες που κυνηγούν απλώς την απόλαυση. Κατά κύριο λόγο επειδή έχουν απογοητευτεί από την ανικανότητα του αντρικού πληθυσμού στο τομέα των σχέσεων. Δυστυχώς για εμάς είναι ελάχιστες και καταβάθος ακόμη και αυτές αποζητούν την «συναισθηματική πληρότητα». Όχι απαραίτητα με παπά και κουμπάρο, μα οπωσδήποτε με μια σχέση που θα τις προσφέρει αγάπες και λουλούδια.
Το μυστικό για να βγεις αλώβητος τόσο εσύ όσο και το αυτοκίνητο σου από το ηδονικό πάρε δώσε είναι να ξεκαθαρίσεις την θέση σου από την αρχή. Οι γυναίκες δεν είναι μεταλλαγμένα όντα που δαιμονίζονται όταν είτε με το καλό είτε με το κακό τις στέλνεις στον αγύριστο επειδή δεν θέλεις σχέση. Αν εσύ στην προσπάθεια σου να την ρίξεις στο κρεβάτι έχεις αφήσει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, της έχεις γεννήσει ελπίδες και έχεις παίξει με τα συναισθήματά της δικαίως θα σου χαράξει το αμάξι, θα σου σκάσει τα λάστιχα και θα του βάλει φωτιά.
Όταν είσαι κάθετος από την πρώτη στιγμή στο τι ζητάς τότε εκείνη, ότι και αν αισθάνεται για εσένα, μετά την απομάκρυνσή σου από το ταμείο ξέρει πως δεν έχει δικαίωμα να σου ζητά τα ρέστα. Αν το κάνει τότε της συστήνεις έναν καλό ψυχολόγο για να αντιμετωπίσει τα ψυχικά της κενά. Πριν τα σπαρακτικά τηλεφωνήματα μέσα στην νύχτα γίνουν απειλές και καταλήξεις αλυσοδεμένος σε ένα υπόγειο με εκείνη από πάνω σου να φωνάζει «δικός μου, δικός μου, δικός μου…»
Τι γίνεται όμως όταν εκείνη θέλει να υποκύψει, μα φοβάται, επειδή ακριβώς ξέρει ότι την επόμενη μέρα δεν θα λάβει μια μεγάλη ανθοδέσμη με μια μελιστάλαχτη αφιέρωση;
Δεν μπορείς να την αναγκάσεις. Αν την κουβαλήσεις με την βία στην σπηλιά για ένα αμαρτωλό βράδυ φρόντισε να έχεις ανεκτική συνείδηση και βεβαιώσου πως οι δρόμοι σας δε θα διασταυρωθούν ποτέ ξανά για το υπόλοιπο της ζωής σου. Αν δεν πληρούνται οι παραπάνω προϋποθέσεις τότε συνεχίζεις την πορεία σου ανάμεσα στις πρόθυμες, αιθέριες συντροφιές. Διαφορετικά διακινδυνεύεις την υγεία των νεύρων σου και την θέση του αμαξιού σου .
«Όλα καλά;» Σκύβω κοντά στον φίλο μου μόλις τα κορίτσια τρέχουν στην πίστα για να χορέψουν.
Φυσικά για τον Δημήτρη δεν ισχύουν αυτοί οι κανόνες. Έζησε και εκείνος μια περίοδο κραιπάλης, μα, παρότι θα μπορούσε, δεν ήταν ποτέ ο τύπος που αναζητούσε συνεχώς καινούριο κορμί για το κρεβάτι του. Προτιμούσε την μοναξιά από την ανούσια παρέα. Κατέγραψε πολλές, μικρές, λανθασμένες και με τραγικό τέλος σχέσεις. Στην περίπτωση της Έρσης όμως φωνάζει καψούρα από μακριά. Το ίδιο και εκείνη. Πώς να τον αφήσω λοιπόν μόνο του όταν χάνει τον μπούσουλα κοντά της; Και ίσως αυτός να είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγούμε μια και καλή από το μεγαλύτερο λάθος που έκανε ποτέ στην ζωή του…
«Για να επανορθώσω που σε εκμεταλλεύτηκα, αν καταφέρεις να την σύρεις μέχρι την σπηλιά σου, τότε είναι δική σου για απόψε», απαντώ στο αγριεμένο του βλέμμα.
Και όμως εξακολουθεί να μου το παίζει δύσκολος!
Ποιος είπε πως στο παιχνίδι των σχέσεων μόνο οι γυναίκες πληγώνονται;
Μετά την αποχώρηση του σερβιτόρου καταφέρνω επιτέλους να πνίξω τα γέλια μου για την έκφραση του, αφού μας έπιασε σε μια στιγμή τρυφερών πειραγμάτων. Το βλέμμα μου εξετάζει ξανά την αίθουσα αναζητώντας ένα αξιόλογο γυναικείο δείγμα. Μα όταν εντοπίζω την Ανέτα να λικνίζεται με το μαύρο ύφασμα να διαγράφει προκλητικά το σώμα της, οφείλω να παραδεχτώ στον εαυτό μου πως εκείνη έψαχνα μέσα στο πλήθος.
«Θα έρθεις;»
Ο Δημήτρης γνέφει αρνητικά και τον αφήνω μόνο ελπίζοντας να βρει ένα τρόπο να παρασύρει το κορίτσι του. Όσο για εμένα…
Προσπερνώ γρήγορα ζευγάρια που κινούνται στους ξέφρενους ρυθμούς του μπιτ, για να βρεθώ κοντά στα κορίτσια. Δυο γαλάζια μάτια σταματούν επάνω μου και τα πονηρά της χείλη ανταποκρίνονται ενστικτωδώς στο χαμόγελό μου. Και αμέσως  στρέφεται στην Έρση για να καλύψει την αμηχανία της.
«Καλώς τον», φωνάζει η Έρση για να ακουστεί.
«Δεν πιστεύω να σας έλειψα…»
«Μπαα… καθόλου» απαντά η Ανέτα.
«Τότε να σας αφήσω μόνη δεσποσύνη», λέω κοντά στο αυτί της.
Χορεύω και με τις δύο, μα δείχνω την προτίμησή μου προς την Έρση. Τα δικά της μάτια όμως ξεστρατίζουν συνεχώς προς το τραπέζι μας.
«Δεν θα έρθει. Δεν το έχει και πολύ με τον χορό».
«Έπρεπε να το περιμένω» καταφέρνω να ξεχωρίσω τις λέξεις που μουρμουρίζει απογοητευμένη. «Λέω να κάνω ένα διάλειμμα» ανακοινώνει η Έρση μόλις τελειώνει το τραγούδι. «Θα το αντέξει ο πληγωμένος εγωισμός σου να αφιερώσεις την προσοχή στο αποκλειστικά με την Ανέτα;»
«Τι να πω; Έχω μεγάλη καρδιά».
«Άντε βρε ψωνάρα» με σπρώχνει μακριά η κοκκινομάλλα φίλη της.
Το χέρι μου τυλίγεται στην μέση της και την τραβώ κοντά μου. Αιφνιδιασμένη από την κίνηση καρφώνει τα μάτια της στα δικά μου και η διάθεση για χιούμορ ξαφνικά χάνεται. Μπορώ να δω την λαχτάρα και το δισταγμό στο βλέμμα της. Το αισθάνομαι στο σώμα της που σφίγγεται μεμιάς προσπαθώντας να διατηρήσει τον έλεγχο.
«Είμαι σίγουρη πως κάποιος καλόψυχος θα βρεθεί να με συνοδεύσει» λέει με προσποιητό ύφος ανωτερότητας.
«Φοβάμαι πως δεν μπορώ να το επιτρέψω αυτό» λέω κοντά στο αυτί της, με τα μαλλιά της να πέφτουν απαλά στο πρόσωπό μου. Τα χέρια μου χαϊδεύουν την γυμνή της πλάτη αναγκάζοντάς την ακολουθήσει τον ρυθμό μου.
Τι γίνεται όταν καταλαβαίνεις πως εκείνη θέλει να υποκύψει, μα φοβάται γιατί ξέρει πως για εσένα θα είναι μονάχα ένα φλογερό βράδυ; Ίσως και δύο. Ίσως και τρία. Αλλά μονάχα αυτό. Βράδια. Τι γίνεται όταν καταλαβαίνεις πως εκείνη θέλει κάτι παραπάνω από αυτό;
Η απάντηση ήταν πάντα απλή και εύκολη για εμένα. Φεύγεις.
Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της; Όταν την ψάχνεις στους διαδρόμους του νοσοκομείου; Όταν χαμογελάς αυτόματα κάθε φορά που την αντικρίζεις; Όταν εκμεταλλεύεσαι τα συναισθήματα του κολλητού σου για την φίλη της και βάζεις το χέρι σου στα τραπέζια της εκδήλωσης και στις βάρδιες ενός ολόκληρου τμήματος; Και όλα αυτά για να  μπορέσεις να οργανώσεις ένα διπλό ραντεβού. Για να την παγιδεύσεις. Μόνο και μόνο για μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να την πείσεις να περάσει ένα βράδυ μαζί σου. Ένα βράδυ. Χωρίς δεσμεύσεις.
Ένα βράδυ Αλέξανδρε. Και μετά φεύγεις.


Evelyna & Maria