Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

24.6.15

Χωρίς Αντάλλαγμα (Κεφάλαιο 2)


Το Σαββατοκύριακο που μεσολάβησε ήταν βαριά συννεφιασμένο και μουντό, με τις χοντρές στάλες της βροχής να χτυπάνε δυνατά στα τζάμια και ύστερα να κυλάνε αργά σαν δάκρυα που ξεπηδούν απ' τα μάτια και καίνε γλυκά το πρόσωπο. Η μυρωδιά του μουσκεμένου χώματος του έξυσε την μνήμη, του θύμιζε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό με τα άλλα παιδιά να τσαλαβουτάνε μέσα στις λάσπες, να κυλιούνται, να βρομίζουν τα ρούχα τους παίζοντας μπάλα. Ο ίδιος να μην μπορεί να γευτεί αυτήν την παιδική ξεγνοιασιά καθηλωμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι. Τα άλλα παιδιά βέβαια τον αγαπούσαν, τον έβαζαν τερματοφύλακα και σούταραν πάνω στην αγκαλιά του. Κι όταν ένοιωθαν πως τα ζήλευε, τον πιτσίλιζαν και αυτόν με λάσπες, για να μην ξεχωρίζει απ' αυτά. Ήταν τόσο τυχερός που παρά το πρόβλημα του, δεν έμεινε στο περιθώριο, ίσα ίσα που ήταν πάντα στο επίκεντρο της αγάπης και ίσως αυτό να ταν και το ισχυρότερο φάρμακο απέναντι στους πόνους που τον χτυπούσαν συχνά μετά τις αρκετές εγχειρήσεις του. Η φιλία, η αγάπη, το παιχνίδι είναι δυνάμεις που μπορούν να επουλώσουν τις πιο βαθιές πληγές, όχι μονάχα στο σώμα αλλά πόσο μάλλον στην τραυματισμένη ψυχή.

Γιατί ο Οδυσσέας δεν στεναχωριόταν για τα πόδια του, δεν έκλαιγε που δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα άλλα παιδιά, να περπατήσει, να χορέψει, αντίθετα έκλαιγε γιατί δεν είχε και αυτός μια μάνα να τον πάρει μια αγκαλιά και να τον παρηγορήσει. Να τον φιλήσει γλυκά στο μέτωπο, να του χαϊδέψει απαλά τα μαλλιά και να του διώχνει την θλίψη απ' τα μάτια του. Να του πει με στοργική φωνή, πως παρότι δεν μπορεί να σηκωθεί και να σταθεί στα πόδια του, γι 'αυτήν θα είναι ο πιο γρήγορος. Αυτό θα πει μάνα και αυτό δεν το ένιωσε ποτέ ο Οδυσσέας, αχ και να είχε μία, φτερά θα έβγαζαν τα πόδια του, ίσως κιόλας να κατάφερνε να περπατήσει με όπλο την αγάπη της, γιατί τόσο δυνατή είναι η αγάπη της μάνας λένε.

Όταν έφτασε έξω απ' το τεράστιο κτίριο της εταιρίας, έμεινε να κοιτάζει τον σκουρόχρωμο μεγαλοπρεπή γίγαντα με τα πολλά μικρά παράθυρα. Μπήκε στον περίβολο της εταιρίας και προσπέρασε τους δεκάδες άνδρες ασφαλείας πριν μπει στο εσωτερικό του κτιρίου σπρώχνοντας το καροτσάκι του πάνω στο γρανιτένιο πάτωμα. Το εσωτερικό ήταν λιτό, δίχως υπερβολές και από παντού ξεπετάγονταν διάφορα άτομα που έμπαιναν από γραφείο σε γραφείο, κομψοί μέσα στα κουστούμια τους. Ήταν εμφανές πως υπήρχε ένας πυρετός προετοιμασιών για το συμβούλιο και όλοι ήταν σε μεγάλη ένταση. Αμέσως μόλις τον αντιλήφθηκε τον πλησίασε μια χαμογελαστή μελαχρινή κοπέλα που έδειχνε να τον περίμενε και να γνωρίζει ποιος είναι. Αφού τον καλημέρισε και του συστήθηκε μπήκαν μαζί στο ευρύχωρο ασανσέρ και η κοπέλα αφού πάτησε το κουμπί του 5ου ορόφου, άρχισε να του περιγράφει εν συντομία τι θα ακολουθούσε τις επόμενες ώρες εκεί. 

Βγήκαν από το ασανσέρ και μπήκαν σε μια τεράστια αίθουσα με ένα μακρόστενο οβάλ ξύλινο γραφείο και καμιά τριανταριά αναπαυτικές καρέκλες. Ήδη καμιά δεκαριά άτομα είχαν πάρει τις θέσεις τους και περίμεναν τους υπόλοιπους, άλλοι διαβάζοντας οικονομικές εφημερίδες και άλλοι χωμένοι στα τάμπλετ τους. Στην κεφαλή του τραπεζιού υπήρχε μια διακριτική επιγραφή  που έγραφε “Πρόεδρος” και ακριβώς πίσω απ' αυτήν την θέση κρεμόντουσαν δύο κάδρα στον τοίχο, ένα με μια κυρία και μια μαύρη κορδέλα πάνω του και ένα με έναν ηλικιωμένο κύριο. Ο Οδυσσέας υπέθεσε πως η κυρία θα ήταν μάλλον η Φανή και στο διπλανό κάδρο ο πατέρας της και ιδρυτής της εταιρίας, όπως είχε διαβάσει στις πληροφορίες της εταιρίας. Η συνοδός του τράβηξε ήσυχα την διπλανή καρέκλα απ' αυτήν του προέδρου και την απομάκρυνε ώστε να χωρέσει το αναπηρικό καροτσάκι, ενώ η ίδια έκατσε σε μια καρέκλα ακριβώς πίσω του, όπου ήταν οι θέσεις για τους βοηθούς. Μέσα στα επόμενα λεπτά η αίθουσα άρχισε να γεμίζει και ο Οδυσσέας ένοιωθε όλα τα βλέμματα να συναντιούνται κρυφά πάνω του. Τελευταίος μπήκε στην αίθουσα ο πρόεδρος και έπεσε ξαφνική σιωπή. Ήταν γύρω στα πενήντα πέντε, μεγαλόσωμος με γκρίζους κροτάφους και λίγα παραπανίσια κιλά μαζεμένα στην κοιλιά που πεταγόταν μέσα απ' το πουκάμισο.

“Σας καλωσορίζω όλους στην πρώτη γενική συνέλευση της εταιρίας μετά τον θάνατο της αειμνήστου μητέρας μου” και συνέχισε να μιλάει για την μητέρα του, για την πορεία της εταιρίας με αυτήν στο τιμόνι και για τα σχέδια που έχει για το μέλλον της εταιρίας, την νέα προοπτική που θέλει να φέρει στην κερδοφόρα εταιρία. Μίλαγε για πάνω από μισή ώρα και ο Οδυσσέας παρατήρησε πως δεν τον κοίταξε ούτε για μια στιγμή. Στην συνέχεια πήραν τον λόγο και διάφορα άλλα άτομα που κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος, πριν ο πρόεδρος ζητήσει την ψήφο των υπολοίπων για την διάδοχη κατάσταση στο τιμόνι της εταιρίας και συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Οδυσσέας είδε τον έναν μετά τον άλλον να σηκώνουν το χέρι τους και σήκωσε και αυτός το δικό του. Ο Μάνος Χριστοφορίδης αναλάμβανε  και τυπικά πρόεδρος της εταιρίας και ανακοινώθηκε νέο συμβούλιο μετά από έναν μήνα για να συζητηθεί ο σχεδιασμός της εταιρίας υπό την νέα ηγεσία. Στην συνέχεια πέρασαν όλοι να συγχαρούν αυτοπροσώπως τον νέο πρόεδρο πριν αποχωρήσουν απ' την αίθουσα.

Μόλις αποχώρησε και ο τελευταίος ο Μάνος γύρισε και κοίταξε τον φανερά βαριεστημένο Οδυσσέα που είχε βαρεθεί τόση ώρα να ακούει αοριστολογίες και συγχαρητήρια. Ο Μάνος του έδωσε το χέρι και ο Οδυσσέας το έσφιξε δυνατά.
“Εσύ πρέπει να είσαι λοιπόν ο Οδυσσέας! Χαίρομαι που σε γνωρίζω.”
“Ευχαριστώ πολύ, παρομοίως.”
“Πως σου φαίνεται η εταιρία;”
“Μια χαρά αλλά δεν γνωρίζω απ' αυτά. Βασικά δεν έχω καταλάβει πως έχω μπλεχτεί σε όλο αυτό. Ήλπιζα πως ίσως εδώ μπορούσα να μάθω κάτι.”
“Μα πραγματικά δεν ξέρεις τίποτα;” ρώτησε απορημένος ο Μάνος
“Πράγματι Κύριε. Μόνο ένα γράμμα απ' την μητέρα σας έλαβα μα δεν ξεκαθάριζε κάτι.”
“Η μητέρα σε συμπαθούσε πολύ και κυρίως τον πατέρα σου. Αυτόν θα έπρεπε να ρωτήσεις ή την μητέρα σου”
“Την μητέρα μου; Μα η μητέρα μου έχει πεθάνει. Την ξέρατε;”
Ο Μάνος ξέσπασε σε δυνατά γέλια
“Όχι απλά την ξέρω, ήμασταν παντρεμένοι κιόλας. Μα εσύ δεν έχεις ιδέα! Δεν σου έχει πει τίποτα ο πατέρας σου; Αν είχε πεθάνει η Χριστίνα θα ήμουν ο πρώτος που θα το μάθαινε.”
“Μα τι λέτε; Πως είναι δυνατόν; Η μητέρα μου έχει πεθάνει απ' όταν ήμουν μικρός, ποτέ μου δεν την γνώρισα.”
“Η μητέρα σου ζει αγαπητέ μου, τώρα βέβαια για σας μπορεί και να έχει πεθάνει, δεν θα μου προκαλούσε καμία έκπληξη.”
“Μα που είναι; Ξέρετε που είναι;”
“Φυσικά και γνωρίζω, τόσα λεφτά μου στοιχίζει κάθε μήνα, τα λάθη δυστυχώς πάντα πληρώνονται. Ρώτα και τον πατέρα σου.”
“Πείτε μου σας παρακαλώ, που μπορώ να την βρω;” ο Μάνος δίστασε όμως κατάλαβε πως πλέον είχε κάνει το λάθος και δεν θα μπορούσε να αρνηθεί. Πήρε ένα χαρτάκι και έγραψε πάνω το όνομα και την διεύθυνση της Χριστίνας και του το έβαλε στην παλάμη. 
Ευχαριστώ πολύ είπε ο Οδυσσέας με προφανή διάθεση να φύγει γρήγορα.
“Στάσου δεν ήξερα ότι δεν γνωρίζεις. Μην πεις σε παρακαλώ πως από μένα έμαθες κάτι, δε θέλω να έχω θέμα με τον πατέρα σου.”
“Μην ανησυχείς, σου δίνω τον λόγο μου.”
“Πριν φύγεις πρέπει να πούμε και για την εταιρία. Έχεις το 30% και είσαι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος εδώ μέσα, σε έχω ανάγκη, χρειάζομαι την στήριξη σου.”
“Στα αλήθεια δεν έχω καμία διάθεση να εμπλακώ, τώρα μονάχα θέλω να μάθω για την μητέρα μου. Δικιά σου είναι η εταιρία και τα αφήνω όλα εν λευκώ πάνω σου.”
“Ευχαριστώ πολύ, όμως να ξέρεις πως έχεις δικό σου γραφείο εδώ και αν θες μπορείς να αρχίσεις να δραστηριοποίησε. Έχω ακούσει πως έχεις και μεγάλο ταλέντο στα μαθηματικά. Η Δήμητρα πίσω σου είναι η γραμματέας σου και μπορεί να σε ενημερώσει για οτιδήποτε.
“Εντάξει! Να είστε καλά, θα το σκεφτώ.”
“Χάρηκα που σε γνώρισα και μπορείς να έρθεις να με βρεις όποια στιγμή θελήσεις.” 
Έδωσαν τα χέρια και ο Οδυσσέας βγήκε απ' την αίθουσα με την Δήμητρα που είχε μείνει σιωπηλή τόση ώρα. 
“Δήμητρα εσύ ξέρεις τι γίνεται εδώ και τα αφήνω όλα πάνω σου για ότι με αφορά. Να με ενημερώνεις μόνο για ότι είναι απολύτως απαραίτητο.” 
“Μάλιστα κύριε, όπως θέλετε.”
“Και να μου μιλάς στον ενικό σε παρακαλώ.
“Θα προσπαθήσω” είπε με ένα αμήχανο χαμόγελο.

Ο Οδυσσέας δεν γύρισε σπίτι μόλις βγήκε έξω από την εταιρία. Άνοιξε την παλάμη και κοίταξε το χαρτάκι που κρατούσε τόση ώρα σφιχτά μέσα της.

Χριστίνα Ιωαννίδου 
Σαμοθράκης 15, Μαρούσι 

Τάσος Σκλάβος