Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29.8.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 1) "Η υπόσχεση"


Μέσα στην ατελείωτη και δυνατή βροχή, ήμουν εκεί, μ’ ένα φτυάρι στο χέρι, τη  μαύρη κουκούλα μου στο κεφάλι και ένα φανάρι. Περπατούσα βιαστικά στο βρεγμένο χώμα, ενώ τα καινούρια αθλητικά μου είχαν γίνει χάλια.  Σταμάτησα κοντά στο μεγάλο πεύκο μέσα σ’ αυτή τη τεράστια αυλή, και βυθισμένος στις σκέψης μου άρχισα το σκάψιμο. Το κρύο αεράκι δε μπορούσε να παγώσει άλλο τη βασανισμένη μου ψυχή και η βροχή δεν ήταν άξια να απαλύνει αυτό τον πόνο.   Έσκαβα ασταμάτητα αυτό το χώμα που μύριζε μυστικά και ψέματα, πόνο αλλά και αίμα.  Είχα μια μικρή ελπίδα πως δε θα ήταν αλήθεια αυτό που μου είχε πει, μα δε μπορούσα να μη το ψάξω.  Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που αναγκαστικά να βρεθώ εδώ, σ’ ένα μέρος γεμάτο ερωτήματα, ανθρώπους που κρύβουν  ζοφερά μυστικά και λένε το ένα ψέματα μετά το άλλο.  Όλοι τους είναι μπλεγμένη σ’ αυτή την ιστορία, γι’ αυτό είμαι σίγουρος. Ο κάθε ένας από αυτούς ξέρει να κινεί καλά τα νήματα , και βρίσκεται καλά κρυμμένος πίσω από τις σκιές των άλλων ώστε να καλύψει το δικό του μυστικό.  Μα το ερώτημα που με απασχολεί περισσότερο, είναι αν υπάρχει έστω κι ένας από αυτούς  που να μην έχει βάψει τα χέρια του με αθώο αίμα.  Είναι άραγε ένας από αυτούς πραγματικά αθώος; 
  Τότε θυμήθηκα εκείνο το τραγικό τηλεφώνημα, εκείνη την απαίσια στιγμή. Τι να είχε ανακαλύψει ο Μάξ; Πως πραγματικά  βρέθηκαν όλοι αυτοί εδώ;  Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί μεταξύ τους;  Αν δε βρω την αλήθεια σ’ αυτή την υπόθεση δε θα φύγω από αυτή τη κατοικία, δε μπορώ να φύγω από εδώ έλεγα στον εαυτό μου και συνέχιζα να σκάβω ενώ το τζιν μου είχε γεμίσει λάσπη. Η σταγόνες βροχής που έπεφταν ασταμάτητα στο πρόσωπο μου δεν θα γίνονταν ποτέ η αιτία για να σταματήσω το σκάψιμο. Μια μικρή σκέψη πέρασε τότε γρήγορα από το μυαλό μου, βροχή, αυτή η βροχή δε θα καταφέρει ποτέ να ξεπλύνει τα σκοτεινά τους μυστικά, τις αμαρτίες , τα λάθη τους και αυτή τη βαμμένη με αίμα γη. Το μυαλό μου ήταν έτοιμο να εκραγεί!  Μα συνέχυσα, δε σταμάτησα ούτε στιγμή, μέχρι εκείνη την ώρα που το φτυάρι μου ακούμπησε το κρύο νεκρό του σώμα.
  Τρόμαξα, ξαφνιάστηκα, ανατρίχιασα δεν ήθελα να το πιστέψω, δε μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που κοιτούσα με τα μάτια μου. Ο κολλητός μου ήταν στ’ αλήθεια νεκρός.  Ακόμα και η τελευταία μου ελπίδα είχε γίνει στάχτη.  Τα γόνατα μου αγκάλιασαν αθόρυβα το λασπωμένο χώμα κοντά του.  Τα  καστανά μου μάτια βούρκωσαν.   «Μάξ» ξεστόμισα μέσα απ’ τα δόντια μου. Χαμήλωσα το βλέμμα γιατί δε μπορούσα να κοιτάω άλλο και δάγκωσα τα χείλη μου για να μην ουρλιάξω.  Το σώμα μου είχε παραλύσει από το σοκ. «Τι στο καλό είχες ανακαλύψει φίλε; Τι;» ξεστόμισα.
   Δεν μπορούσα να κοιτάω το πρόσωπο του γνωρίζοντας ότι δε θα μου μιλήσει, δε θα χαμογελάσει ξανά. Αυτά τα  γαλανά του μάτια  θα παραμείνουν βυθισμένα στο σκοτάδι, δε θα δουν ξανά το φως του ήλιου. Ήταν σκληρό να το πιστέψω…. Αυτά τα μάτια δε θα ανήγαν ποτέ ξανά, αυτό το λαμπερό χαμόγελο είχε σβήσει.
  Τα μαύρα μαλλιά του ήταν λασπωμένα, και το σώμα του μισό-τυλιγμένο σε ένα βρόμικο παλιό γκρι ρούχο.  Όταν τον ξεσκέπασα προσεκτικά  το βλέμμα μου καρφώθηκε στο πόδι του, εκεί όπου η καταραμένη σφαίρα του είχε δημιουργήσει πληγή, τότε θυμήθηκα το δυνατό κρότο που είχα ακούσει στο τηλεφώνημα του.   Κρατώντας τον στην αγκαλιά μου πρόσεξα ένα σημάδι από σύριγγα στο λαιμό του. Έτσι πρέπει να τον σκότωσαν, γιατί αυτοί δεν είναι άνθρωποι, δεν αξίζουν να λέγονται έτσι.  Και όχι δεν είναι μόνο ένας αλλά πολλοί.   Μα ναι, ένας είναι που κινεί τα νήματα, ένας είναι που παίζει αυτό το φρικτό παιχνίδι με τις ζωές αθώων ανθρώπων σαν πιόνια . «Θα τους βρω και θα τους ξεσκεπάσω, κυρίως θα τον βρω και θα τον ξεσκεπάσω, στο υπόσχομαι…. Το υπόσχομαι» αποκρίθηκα και συγκράτησα τα δάκρια μου.
  Μετά απ’ όσα είχα ζήσει, ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην κλάψω ποτέ ξανά για κανέναν και για τίποτα. Εκείνη τη βραδιά ήταν μόνο ένας από αυτούς, αλλά ποιος;  Ποιος μπορεί να είναι ο άκαρδος δολοφόνος;  Ποιος;
«Θα τους ξεσκεπάσω όλους φίλε , το ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ» τόνισα τη τελευταία μου λέξη

Μα αυτό… Όχι… Όχι δεν είναι η αρχή της ιστορίας, αλλά η αρχή του μυστηρίου.

Chara Christ.