Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

23.9.15

Η Τελετή (Κεφάλαιο 11)


"Λοιπόν. Το νερό είναι ζωή. Είναι δύναμη. Νερό υπάρχει μέσα στον καθ' ένα και στο οτιδήποτε." λέω και με παρακολουθεί να περπατάω και να δείχνω γύρο μου. ¨Ο λόγος που υπάρχουμε είναι το νερό. Μέχρι και στο πιο μικρό λουλούδι, στο πιο ψηλό βουνό, στην πιο ξερή έρημο υπάρχει νερό." Τώρα με κοιτάει με μάτια που γυαλίζουν. Σαν να λες ένα καινούριο παραμύθι σε ένα παιδάκι. Ασυναίσθητα χαμογελάω και συνεχίζω. "Με το νερό μπορείς να φτιάξεις κάτι όμορφο και φωτεινό."
       Λέγοντας αυτά, φέρνω μια τεράστια φούσκα νερού πάνω από τα κεφάλια μας. Οι παλάμες μου είναι κλειστές. Βγάζω από μέσα μου την πιο κρύα ανάσα που έχω και η σφαίρα παγώνει. Ανοίγω απότομα τα χέρια μου και χιόνι αφράτο μας περιτριγυρίζει. Αυτός ανοίγει τις παλάμες του για να πιάσει το χιόνι, που λιώνει μόλις έρθει σε επαφή με το ζεστό του δέρμα.
"Αλλά μπορείς επίσης να φτιάξεις κάτι άσχημο και σκοτεινό." Συνεχίζω. Κλείνω τα μάτια και σηκώνω τα χέρια μου ψιλά. Αμέσως κατάμαυρα σύννεφα μας περικυκλώνουν ρίχνοντας αλησμόνητα αστραπές και βροντές. Το βλέμμα του σκληραίνει. Κατεβάζω τα χέρια μου και ο γαλανός ουρανός ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Ο Ντάνιελ με κοιτάζει και μου κάνει νεύμα ότι κατάλαβε και εγώ συνεχίζω...
"Μπορείς να δώσεις ζωή σε κάτι." Πηγαίνω κοντά σε ένα ετοιμοθάνατο λουλούδι. Παίρνω νερό και το ρίχνω πάνω του. Ακουμπάω το χέρι μου στο χώμα και κλίνω τα μάτια. Νιώθω το νερό να μπαίνει μέσα στις ρίζες του και να εξαπλώνεται παντού. Ανοίγω τα μάτια μου και το ξεραμένο λουλούδι έχει ανθίσει και έχει πάρει ένα πανέμορφο κίτρινο χρώμα. Γυρνάω να κοιτάξω τον Ντάνιελ και συνειδητοποιώ ότι έχει κολλήσει τα μάτια του πάνω στο λουλούδι. Το στόμα του είναι ορθάνοικτο. Βάζω τα γέλια και αυτός συνέρχεται. Σοβαρεύω και τα μάτια μου καρφώνονται στην γη.
"Έτσι όμως όπως έδωσες μια ζωή, μπορείς να πάρεις εκατοντάδες άλλες." λέω χωρίς να τραβήξω το βλέμμα μου. Σφίγγω τις παλάμες μου και ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλό μου. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλο το χορτάρι που με περιβάλει γίνεται κατάμαυρο και ξερό. Ένα τρομερό τρύπημα στο κεφάλι, με κάνει να γονατίσω. Πάλι αυτός ο πονοκέφαλος. Χειροτερεύει.

"Ηρέμισε Σίσσυ.....Χορτάρι είναι θα ξανά φυτρώσει." μου λέει βοηθώντας με να στηριχτώ στα πόδια μου. Δεν μπήκα στον κόπο να του εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη και ότι δεν στεναχωριέμαι για το γρασίδι.
"Ναι έχει δίκιο." Του απαντάω τελικά.
"Ωραία! Πολύ ωραία ιστορία και πολύ τέλεια επίδειξη! Σίγουρα ξέρει πώς να σαγηνεύεις έναν άντρα. Τώρα. Πώς μπορώ να κάνω μερικά από αυτά?" Λέει και δείχνει γύρο του. Επίδειξη? Για να ρίξω εσένα δηλαδή? Τι εννοεί? Τι ανυπόμονος! Ξέχνα το Τατιάνα! Απλός συνέχισε.....
"Μερικά από αυτά θα μπορέσει α κάνεις σε καμιά δεκαριά χρόνια..... Άντε αν είσαι τόσο καλός σε αυτό όσο και στην πάλι τότε σου δίνω επτά." Του λέω περιπαικτικά.
"Τι? Τότε γιατί μου τα έδειξες?" Πετάγεται και μου λέει σαστισμένος.
"Για να καταλάβεις το νόημα του....ΑΑΑΑΑΑ. Ξέχνα το!" Λέω και κάθομαι ακριβός μπροστά από το ποτάμι. "Κάτσε." του λέω ενώ προσπαθώ να κάνω με τις δυνάμεις μου το ποτάμι λίμνη. Να μην κινείτε τίποτα..."Κλείσε τα μάτια, τώρα.....τι ακούς?"
"Τα πουλιά. Το θρόισμα των φύλων στα δέντρα, το ποτάμι...."
"Εκεί. Τι ακούς στο ποτάμι?" Του λέω διακόπτοντάς τον πριν συνεχίσει. Τότε προσπαθεί να κάνει αποτυχημένα τον ήχο που ακούει. Δεν το περίμενα αυτό και πεθαίνω στα γέλια. Ανοίγει τα μάτια του και με κοιτάει τσαντισμένος. "Τιιιιιι? Εσύ μου είπες να σου πω τι ακούω!" Μου λέει προσπαθώντας να δικαιολογηθεί.
"Οκ. Συγνώμη. Θα γίνω πιο συγκεκριμένη!" Λέω ενώ σκουπίζω τα δάκρυα από τα μάτια μου "Προσπάθησε να μου πεις τι σου λέει. Κάτι προσπαθεί να σου πει. Συνεχίζω. Και πάνω που πήγε να κλείσει τα μάτια του τα γουρλώνει.
"Είσαι τρελή? Το νερό δεν μιλάει! Δεν έχει στόμα για να μιλήσει! Τι περιμένεις? Να πιάσουμε και κουβεντούλα?" Λέει ενώ μου δείχνει το στόμα του σαστισμένος.
"Αν είχε πάντως στόμα το πρώτο πράγμα που θα έλεγε είναι σκάσε και άκου." Ξανακλείνει τα μάτια ενώ μουρμουρίζει κάτι.
"Ξέρεις σε ακούω! Δίπλα σου είμαι!" Του λέω ειρωνικά και σταματάει. "Λοιπόν τώρα. Άκου μόνο το νερό. Απομόνωσε όλους του άλλους ήχους. Τα πάντα. Και άκου το." Μένει για λίγο σιωπηλός. Μετά τον βλέπω να σφίγγει ανήσυχα τα φρύδια του.
"Κάτι ακούω....Ακούω φωνές....πολλές φωνές." μου λέει χωρίς να είναι σίγουρος.
"Σςςςς.....Συγκεντρώσου." Του λέω πολύ σιγά.
"Δεν μιλάνε....Τραγουδάνε...."Ένα χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου αφού καταλαβαίνω ότι είναι πολύ κοντά. Κλείνω τα μάτια μου για μια στιγμή και ακούω αυτό το τραγούδι που τόσο λατρεύω. "Είναι πανέμορφο" Λέει ο Ντάνιελ και παίρνει βαθιά ανάσα. Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω έναν αναστεναγμό να ξεφεύγει από τα χείλη του. Ανοίγει σιγά-σιγά τα μάτια του. Θα ορκιζόμουν ότι ήταν έτοιμος να δακρύσει. Ότι και αν ήταν εξαφανίστηκε.
"Συγχαρητήρια! Μόλις συνέδεσες το πνεύμα σου με το στοιχείο του νερού."
"Τι αυτό ήταν? Τώρα μπορώ να κάνω διάφορα με το νερό?" Με ρωτάει ανυπόμονα.
"Εεεε, Περίπου...." Του λέω και σηκώνομαι και μπαίνω μέσα στο ποτάμι.
"Έλα μέσα" Του κάνω νεύμα και με ακολουθεί.

      Έρχεται απέναντί μου και του εξηγώ κάποιες τεχνικές για να μπορέσει να δώσει σχήμα στο νερό. Έτσι συνεχίζουμε για αρκετές ώρες δείχνοντάς του διάφορες κινήσεις. Στην αρχή για να μάθει να ελέγχει την ροή και την κατεύθυνση του. Τα πάει περίφημα ως τώρα. Σιγά-σιγά αρχίζει και σουρουπώνει. Ρίχνουμε χαλαρά ο ένας στα χέρια του άλλου μια λωρίδα νερό.

"Λοιπόν..... Μιας και ξέρεις τόσα για εμένα γιατί δεν μου λες τίποτα και για εσένα?" μου λέει ο Ντάνιελ χωρίς να αποσπάσει, την προσοχή του, από την άσκηση που κάναμε.
"Τι θες να μάθεις?" Λέω επιφυλακτικά ενώ αυτός ο πονοκέφαλος ξαναέρχεται πίσω....
"Πρώτα από όλα που τα ξέρει όλα αυτά?" Μου απαντάει. Τι να του πω τώρα? Με είχε πει κάποτε στρατιώτη. Μάλλον ότι δικαιολογία και αν του πω, που δεν έχει σχέση με την αυλή δεν θα την πιστέψει. Έτσι του λέω όποια βλακεία μου ήρθε πρώτα στο κεφάλι.
"Ζούσα στην αυλή." Μόνο αυτό μου βγαίνει. Δεν μου έρχεται να πω τίποτα άλλο. Έχω σκαλώσει.
"Και πώς έφυγες?" με ρωτάει μπερδεμένος. Τώρα έτσι όπως τα έκανες λούσου τα! Μπράβο Τατιάνα!
"Ήμουν στρατιώτης και με εκπαίδευαν από μικρή. Όμως είπαν ότι είμαι επικίνδυνη και με διώξανε." ελπίζω να το έχαψε.
"Και σε διώξανε έτσι απλά?" Όχι δεν το έχαψε....... Πονοκέφαλος....Ερωτήσεις....Τα συναισθήματά μου φουντώνουν μέσα μου. Πόνος , απογοήτευση, φόβος, θυμός.
"Τέρμα οι ερωτήσεις!" Λέω απότομα και νιώθω τα πάντα γύρο μου να γυρίζουν. Ή να γυρίζω εγώ. Δεν ξέρω.
"Μα περίμενε δεν καταλαβαίνω!" Απαντάει αφήνοντας να πέσει η λωρίδα του νερού που πήγαινε και ερχόταν όλη αυτή την ώρα.
"Είπα ΤΕΡΜΑ!" Φωνάζω. Αυτός ο πονοκέφαλος με σκοτώνει! Σφίγγω τα μάτια μου με όλη μου την δύναμη προσπαθώντας να το ελέγξω. Νιώθω να καίγομαι. Να παίρνω φωτιά. Πονάει τόσο πολύ!
"Σίσσυ! ΑΑΑΑΑ...." Τον ακούω να φωνάζει ταραγμένος. Κοιτάζω γύρο μου και βλέπω όλο το νερό κοντά μου να βράζει! Πράγματι καίγομαι! Ένα φως με κάνει να κλείσω τα μάτια μου. Φωνές. Αυτές οι φωνές πάλι. Ο άντρας που είχα δει εκείνη την μέρα στην λίμνη. Παίρνει ένα κοριτσάκι μακριά.
"Ανελίζ ΟΧΙ!!!!" ουρλιάζει απελπισμένη μια γυναίκα πίσω της. Κουνάει μανιωδώς τα χέρια της και αέρας χτυπάει τους άντρες που την κρατάνε και πέφτουν κάτω. Ακούγεται ένα εκκωφαντικός θόρυβος από την άκρη του διαδρόμου και η γυναίκα πέφτει νεκρή στο κρύο πάτωμα. ΟΧΙ!!!! ΤΙ ΕΓΙΝΕ? Μαύρο εμφανίζεται στα μάτια μου και οι φωνές σταματούν. Αυτή η γυναίκα έκανε χρήση αέρα. Είναι μία από εμάς? Τι ήταν αυτό πάλι? Δεν καταλαβαίνω. Δύο χέρι με τραβάνε μακριά από το νερό.

"Σίσσυ?" Τον ακούω να λέει. Θέλω να ουρλιάξω από τους πόνους.
"Σίσσυ είσαι καλά? Με ακούς?" Ανοίγω τα μάτια μου και τον βλέπω από πάνω μου.
"Φύγε!" Του φωνάζω.
"Μα εσύ?! Δεν φεύγω!" Λέει επιφυλακτικά.
"ΘΑ είμαι καλά. Αύριο. Τώρα φύγε!" Λέω πιο ήρεμα.
"Μα...." πάει να πει.
"Είπα φύγε!" Φωνάζω και σηκώνω το χέρι μου βγάζοντας φλόγα για να τον απομακρύνω. Πισωπατάει.
"Σίσσυ?" Επαναλαμβάνει.
"Φύγε. Θα είμαι καλά. Στον υπόσχομαι." Νεύει θετικά.
"Αν πάθεις κάτι θα το πληρώσει πολύ άσχημα. Να σε προσέχεις." Λέει και φεύγει διστακτικά.

       Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.... Έχω αρχίσει είδη και θεραπεύομαι και αν με έβλεπε μπορεί να μου έμενε στον τόπο. Μπορεί βέβαια να μην καταλάβαινε και τίποτα. Ή μήπως τα ξέρει όλα αλλά παρόλο αυτά κάνει τον ανήξερο. Μπαααα.
     Αποδιώχνω αυτήν την σκέψη από το μυαλό μου. Είμαι πολύ καλύτερα και μπορώ να σηκωθώ τώρα. Πάλι καλά η θερμοκρασία του νερού δεν ήταν αρκετή για να λιώσει το φόρεμα μου. ήταν όμως αρκετή για να κάψει την σάρκα μου. Αλήθεια....Ο Ντάνιελ δεν κάηκε? Δεν τον παρατήρησα καθόλου. Μάλλον πρόλαβε να βγει εγκαίρως από το νερό. Ο πονοκέφαλος εξαφανίζεται σιγά-σιγά και εγώ γυρνάω πίσω στο μοτέλ. Σήμερα δεν υπάρχει καμία περίπτωση το πνεύμα μου να πάει πουθενά. Χρειάζεται και αυτό ξεκούραση κάποια στιγμή. Άσε που δεν έχω καμία όρεξη πάλι για πονοκεφάλους και ιστορίες. Επιτέλους ξαπλώνω και με παίρνει ο ύπνος απευθείας.

                         ....

      Ανοίγω τα μάτια μου και νιώθω τέλεια! δεν έκανα καμία "επίσκεψη" χτες το βράδυ και τώρα δεν χτυπάει την πόρτα μου ο πονοκέφαλος. Τεντώνομαι για να ξεπιαστώ. Προσπαθώ να διώξω τα χτεσινά γεγονότα από το κεφάλι μου και το καταφέρνω με επιτυχία καθώς η ανυπόφορη ζέστη μου τραβάει την προσοχή. Σήμερα είναι η τέλεια μέρα για να του μάθω για την φωτιά, την οποία φαίνεται ότι είδη κατέχει αρκετά. Πάλι καλά η σημερινή μέρα θα είναι πιο χαλαρή. Ζεστή μεν αλλά χαλαρή.
     Ξεκινάω για να πάω στο ποτάμι. Όταν φτάνω εκεί ο Ντάνιελ δεν φαίνεται πουθενά. Μάλλον κάτι του έτυχε. Μάλλον φοβήθηκε το χτεσινό και τα παράτησε. Ή ακόμα χειρότερα με κατάλαβε..... Οοοοο... Σταμάτα Τατιάνα να γεμίζεις το μυαλό σου με άχρηστα πράγματα! Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Τέλος. Η ζέστη είναι τρομερή αλλά αν ξέρεις πως να την χρησιμοποιείς προς όφελός σου τότε είναι απόλαυση. Όπως με την φωτιά.... που είχα σκοπό να του δήξω σήμερα. Μα που είναι? Έχει αργήσει πολύ.
    Το πήρα απόφαση! Δεν θα έρθει... Έχουν περάσει τόσες ώρες και εγώ κάθομαι σαν την ηλίθια και τον περιμένω ακόμα! Κανένας δεν θα το έκανε αυτό! Γιατί το κάνω εγώ λοιπόν? Παρόλο που έχω πείσει τον εαυτό μου ότι δεν θα έρθει θαμμένο βαθιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, ακόμα ελπίζω ότι θα έρθει τρέχοντας με μια πολύ καλή δικαιολογία. Μα ποιον κοροϊδεύω? Το αγοράκι τα έκανε πάνω του χτες....Όχι ότι πήγε να καεί ζωντανός αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!
    Και τώρα τι? Δεν έχω τι άλλο να κάνω εδώ. Ο μόνος λόγος που έμεινα τόσο ήταν αυτός. Είμαι ξαπλωμένη στο γρασίδι, χαμένη για μια ακόμα φορά στις σκέψεις μου. Η ώρα πρέπει να κοντεύει 4¨00 μ.μ Δεν θέλω να γυρίσω σπίτι ακόμα. Τουλάχιστον ας απολαύσω την τελευταία μέρα της ελευθερίας μου και μετά πάλι πίσω στην "φυλακή" μου. Μα τι λέω? Έχω ορκιστεί αιώνια πίστη! Δεν είναι φυλακή. Είναι το καθήκον μου.
     Ενώ είμαι ξαπλωμένη παίζω με μια μικρή φλογίτσα πιγενοφέρνοντάς την ανάμεσα στα δάκτυλά μου. Βαρέθηκα.... Ανακάθομαι στο γρασίδι και κοιτάζω το ποτάμι που ρέει μπροστά μου. Παρόλα αυτά που τράβηξε εξαιτίας μου τα νερά του είναι ήρεμα και κρυστάλλινα! Κοιτάζω γύρο μου μήπως έρχεται κανείς, αλλά τίποτα. Βγάζω το φόρεμά μου ,που με το ζόρι ζει ακόμα, το βάζω σε ένα ψιλό κλαδί και βουτάω μέσα στα καταγάλανα νερά. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Κάνω σβούρες και κυνηγάω τα ψάρια σαν πεντάχρονο κοριτσάκι. Έτσι και αλλιώς δεν πρόκειται να το ξανανιώσω αυτό. Είμαι κάτω από το νερό και μπροστά μου παρακολουθώ να πηγαινοέρχεται ένα πανέμορφο μοβ ψαράκι. Απομακρύνεται και βγαίνω και εγώ στην επιφάνεια.
        Δεν περνάνε 5 λεπτά που είμαι εδώ έξω και ακούω χαχανητά από εκεί που ήρθα νωρίτερα. Βουλιάζω στο νερό και έχω έξω μόνο τα μάτια μου έχοντας τις δυνάμεις μου σε ετοιμότητα. Μα τι λέω? Είμαι γυμνή μέσα στην μέση του δάσους, μέσα σε ένα ποτάμι! Τα χαχανητά πλησιάζουν. Είναι ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Εμφανίζεται πρώτα το κορίτσι. Κάπου την ξέρω......Νάντια? Τι δουλειά έχει εδώ η αδερφή του Μπράντον? Γουρλώνω τα μάτια μου που δεν περίμενα να την δω. Αλλά παραλίγο να πνίγω στην θέα του αγοριού που την κυνηγούσε. Ο Ντάνιελ. Βυθίζομαι και κάθομαι βαθιά. Θα περιμένω μέχρι να φύγουν και ύστερα θα βγω.
     Αυτή την Νάντια δεν την συμπάθησε ποτέ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς από έναν τόσο πιστό και αξιότιμο άνθρωπο (από τον στρατηγό Μιγκέλ), βγήκαν δύο τόσο άξεστα και χαζά παιδιά? (ο Μπράντον και η Νάντια). Πάντως δεν μου φαίνεται περίεργο που τον έβαλε αυτή μέσα στην φούστα της. Από μικρή έκανε όλους του νέους στρατιώτες ότι ήθελε. Φυσικά είχαμε και τον μπαμπάκα που της επέτρεπε να βγαίνει έξω. Πανούργα γυναίκα. Βασικά όμως δεν το δέχομαι.
     Πώς το έκανε αυτό? Την μία μέρα με φιλάει και την επόμενη με αποφεύγει-στήνει και βρίσκεται και με άλλη? Αυτό προσπαθούσα να αποφύγω....Μάλιστα! Τώρα ζηλεύω κιόλας! Άμα το παραδεχτώ.....Λες να ξεκολλήσω? Όχι..... Δεν θα το πω...... Ποτέ! Πρέπει αν σταματήσω αυτούς τους εσωτερικούς διαλόγους. Η Τατιάνα no2 αρχίζει να με περνάει για τρελή. Πφφφφ.... Συγκεντρώνω την προσοχή μου σε αυτούς. Κάτω από το νερό δεν βλέπω ούτε ακούω καλά. Το μόνο που μπορώ να διακρίνω είναι δύο φιγούρες να κάθονται στην όχθη του ποταμού. Αλλά δεν ακούω τίποτα άλλο εκτός από μπουρμπουλήθρες!
     Κλίνω τα μάτια και συγκεντρώνομαι. Συγκεντρώνομαι στο πώς το νερό έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Ο αέρας αρχίζει και μου μεταφέρει διάσπαρτες λέξεις μέχρι που ακούω καθαρά. Μάλλον έχασα ένα κομμάτι. Λένε η περιέργεια σκότωσε την γάτα. Σήμερα η περιέργεια σκότωσε την Τατιάνα.

"Τι πας να κάνεις εκεί?" Ακούω την Νάντια να λέει παιχνιδιάρικα.
"Εσένα σαν τι σου φαίνεται να κάνω?" Λέει ο Ντάνιελ με το ίδιο ύφος. Το αίμα μου έχει ανέβει στο κεφάλι! Δεν βλέπω αλλά μπορώ να ακούσω καθαρά και το μυαλό μου πάει στο χειρότερο.
"Σταμάτα!" Την ακούω να λέει πιο σοβαρή αυτή την φορά
"Γιατί? Τι Έγινε?" την ρωτάει αλλά ακούγετε λες και ξέρει είδη την απάντηση. Λες και δεν τον ενδιέφερε τι έκανε. Απλός ήθελε να το κάνει. Καλά το λέω ότι κάνει πολλές ερωτήσεις. Σκάσε και κάνε αυτό που σου λένε. Σταμάτα.
"Δεν μπορούμε. Δεν μπορώ! Δεν γίνεται μια του επιπέδου μου να συστήσει ως αγόρι της έναν του επιπέδου σου!" Λέει η Νάντια και μπορώ να την φανταστώ πώς υψώνει υπεροπτικά το ανάστημά της. Ένα χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου.
"Δεν χρειάζεται να προχωρήσουμε σε αυτό το θέμα." γουρλώνω τα μάτια στο άκουσμα αυτών των λέξεων. Μπράβο. Ωραίος είναι και αυτός. Δεν το περίμενα. Βασικά όλα τα περίμενα από αυτόν! Έχω χάσει το "ακουστικό" μου με την επιφάνεια και δεν μπαίνω στον κόπο να το ξαναβρώ. Απλός περιμένω.

      Μετά από κάνα δεκάλεπτο το πολύ νιώθω κάτι να με χτυπάει στο κεφάλι. Νάτο πάλι. Στρέφω το βλέμμα μου προς την επιφάνεια και βλέπω μια φιγούρα μόνη της μπροστά μου. Είναι ο Ντάνιελ και πετάει πετραδάκια. Πάλι τσαντισμένος θα είναι. Τότε μια πανούργα ιδέα έρχεται στο μυαλό μου. Για να δούμε ποιος θα τρελάνει ποιον σήμερα?
     Αρχίζω και βγαίνω σιγά-σιγά από το νερό. Στην αρχή δεν φάνηκε να με προσέχει αλλά όσο περισσότερο βγαίνω στην επιφάνεια τόσο περισσότερο ανοίγει στόμα και μάτια. Είμαι από την μέση και πάνω έξω από το νερό. Κοιτάζω ευθεία μπροστά μου χωρίς να του δίνω σημασία. Τον βλέπω να με ακολουθεί σε κάθε μου βήμα με τα μάτια του. Όταν δεν μπορεί πια να με δει γιατί περνάω από δίπλα του, τινάζει το κεφάλι του από την άλλη μεριά. Ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίζεται στα χείλη μου. Βάζω το φόρεμά μου και πάω και στέκομαι μπροστά του. Δεν τολμάει να σηκώσει το βλέμμα του.

"Λοιπόν.....Που ήσουν σήμερα?" Τον ρωτάω τελικά.
"Είχα δουλειά." Λέει απότομα.
"Κρίμα...και είχα ωραία σχέδια για σήμερα." Του απαντάω με το ίδιο ειρωνικό ύφος με πριν. Τότε γουρλώνει τα μάτια και πετάγεται όρθιος.
"Σε είδα. Ήσουν καμένη χτες! σχεδόν όλη! Τώρα τίποτα! Πώς?" φωνάζει δείχνοντας με ,με το δάχτυλό του. Ναι τελικά θα είχε φρικάρει αν με έβλεπε να θεραπεύομαι. Βλέπω το χέρι που με δείχνει. Είναι γεμάτο εγκαύματα σαν τα δικά μου χτες.
"Στο είπα. Θα είμαι καλά. Έχω μια ειδική συνταγή με φυτά που εξαφανίζει τα εγκαύματα" Ωραία! Κι άλλα Ψέματα! "Έλα θα φτιάξω λίγο και για τα δικά σου."
"Όχι....δεν" λέει επιφυλακτικά, αλλά τον διακόπτω.
"Κάτσε κάτω και περίμενε." Ωραία και τώρα τι?
      Κόβω μερικά φίλα από ένα δέντρο πιο πέρα έτσι ώστε να μην με βλέπει. Τα λιώνω και γίνονται αλοιφή. Με ένα μεγάλο φύλο το βάζω μέσα και τον πλησιάζω. Κάθομαι δίπλα του και παίρνω το χέρι του μέσα στα δικά μου. Δεν έχει πουθενά αλλού καψίματα παρά μόνο στα χέρια. Πρέπει να τα έπαθε όταν με τράβηξε έξω. Κάηκε για εμένα. Βλεφαρίζω για να διώξω τις σκέψεις μου. Βάζω λίγο από αυτό το πράγμα που έφτιαξα στα χέρια του και βάζω όλη μου την δύναμη για να τον θεραπεύσω. Σε παρακαλώ. Πρέπει. Πρέπει να πετυχαίνει και στους άλλους. Δεν βλέπω αν πέτυχε γιατί με εμποδίζει η "αλοιφή" που του έβαλα. Το ελπίζω όμως. Φέρνω λίγο νερό και τον καθαρίζω. ΝΑΙ!!!!! Τα κατάφερα! Τα χέρια του είναι σαν καινούρια!

"Είδες"? Στο είπα!" Του λέω περιπαιχτικά. Έχει μείνει με γουρλωμένα τα μάτια του να κοιτάει τα χέρια του.
"Μα πώς?" πάει να πει.
"Κάποια μέρα θα στα πω και αυτά. Ο ήλιος όμως δύει και είχα σκοπό να σου μάθω για την φωτιά σήμερα. Χωρίς ήλιο δεν μπορώ." του λέω και σηκώνομαι όρθια. Με ακολουθεί.
"Λοιπόν.....εμμ... τα λέμε αύριο. ΜΗΝ αργήσεις και ετοιμάσου για εξαντλητική προπόνηση!" Του λέω και φεύγω.
"Σίσσυ?!" μου φωνάζει
"Ναι?" διστάζει....
"Ευχαριστώ." Λέει τελικά, Δεν με έπεισε. Ούτε το εννοούσε ούτε αυτό ήθελε να πει....
"Εγώ ευχαριστώ" Του λέω και του κλείνω το μάτι.

Ναι....... Τελικά....Εγώ τον τρέλανα σήμερα!!!
Και μου άρεσε......
ΠΟΛΥ!

Voula GK