Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7.9.15

Χωρίς Αντάλλαγμα (Κεφάλαιο 5)


Η ώρα κυλούσε βασανιστικά αργά, ξέρεις αυτή η αίσθηση όταν περιμένεις έντονα κάτι και νιώθεις τους δείκτες των ρολογιών μαρμαρωμένους, που κάθε πέντε λεπτά κοιτάς μηχανικά το ρολόι σου και παίρνεις πάντα την ίδια απογοητευτική απάντηση. Μπορούσε να παρατηρήσει τους ανθρώπους, σαν μικρές κουκκίδες να περιτριγυρίζουν τον Ιερό Βράχο και να χαίρονται άλλη μια υπέροχη, ζεστή μέρα. Η πλειοψηφία βέβαια, θα πρέπει να 'ναι τουρίστες που διένυσαν πολλά χιλιόμετρα, όχι απλώς για να γευτούν τον καυτό ήλιο, τις χρυσές αμμουδιές ή τη νόστιμη μεσογειακή κουζίνα, αλλά με όνειρο ζωής να δουν από κοντά έναν πολιτιστικό θησαυρό, που δεσπόζει πάνω απ' την Αθήνα. 

Η Χριστίνα ξεπρόβαλε από μακριά, και αμέσως το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω της. Αν και μικροσκοπική περπατούσε πάντα με έναν ιδιαίτερο αέρα. Τα φαρδιά γυαλιά ηλίου της ,τον εμπόδιζαν να διαπιστώσει αν και το δικό της βλέμμα ήταν πάνω του. Καθώς πλησίαζε όλο και περισσότερο, ένιωσε αυτόν τον δυνατό κόμπο στο στομάχι, που πάντα τον θυμόταν όταν ήταν κάτω από πίεση. Με τον καιρό είχε καταφέρει να τον τιθασεύσει κάπως, όμως κάτι τέτοιες στιγμές είναι πάνω από τις δυνάμεις σου να τον συγκρατήσεις και απλά προσπαθείς να τον αντέξεις. Ήπιε μια γουλιά καφέ και προσπάθησε να δείξει ήρεμος. Η Χριστίνα τράβηξε την καρέκλα και κάθισε απέναντί του δίχως να βγάλει τα γυαλιά και να διασταυρώσουν τα βλέμματά τους. Αυτά τα ίδια βλέμματα που πριν λίγο καιρό πετούσαν σπίθες κάθε φορά που συναντιόνταν. 

“Φαίνεσαι κουρασμένος.” αποκρίθηκε με έντονη αμηχανία. 
“Νόμιζα πως είχες πάψει να ασχολείσαι με το πως φαίνομαι” όσο και να ήθελε να φανεί χαλαρός, δεν μπορούσε να κρύψει πόσο έβραζε μέσα του. 
“Σε παρακαλώ μην το κάνεις αυτό.” συνέχισε με τον ίδιο αμήχανο τρόπο. “και σταμάτα να με κοιτάς με αυτό το βλέμμα, δεν το αντέχω.”  
“Πρέπει να μου πεις , τι έχει συμβεί. Την αλήθεια!”
“Μα νομίζω πως έχεις ήδη μάθει”αποκρίθηκε ψυχρά. 
“Και δεν άξιζα ούτε μια εξήγηση;” 
“Σε παρακαλώ!”  
“Πώς μπόρεσες να μου κρύψεις κάτι τέτοιο και μάλιστα χωρίς να μου πεις έστω μια δικαιολογία;” φώναξε, ενώ τα μάτια του πετούσαν φλόγες.

Πριν καταφέρει να συνεχίσει, ένιωσε ένα χέρι να τον κρατά δυνατά στην πλάτη, γύρισε και είδε τον Μάνο, να τον κοιτά απαξιωτικά στα μάτια, με εκείνο το ειρωνικό χαμόγελο.

Ο Μάνος ήταν ο μοναχογιός μιας αρκετά πλούσιας οικογένειας. Συνήθως κυκλοφορούσε σε κοσμικά ακριβά μαγαζιά και σπαταλούσε με μεγάλη επιτυχία την οικογενειακή του περιουσία, αφού παρότι ήδη κοντά στα τριάντα πέντε στις επιχειρήσεις του πήγαινε μόνο για να πάρει λεφτά ή για να φλερτάρει με κάποια από τις όμορφες κοπέλες, που δούλευαν εκεί. Ήταν μεγαλόσωμος, μελαχρινός, ελαφρά αξύριστος και πάντα ντυμένος με ακριβές μάρκες. 

Ο Μάνος τράβηξε την καρέκλα και έκατσε δίπλα στην Χριστίνα, δίχως το προκλητικό χαμόγελο να φύγει στιγμή απ' τα χείλη του. Ο Λεωνίδας δεν τον είχε ξαναδεί, είχε όμως προλάβει να ενημερωθεί για το ποιος ήταν. Η αλήθεια ήταν, ότι τον είχε φανταστεί τελείως διαφορετικό, όμως τι σημασία είχε; Σημασία είχε μόνο, πως ξαφνικά η Χριστίνα δίχως αφορμή, είχε επιλέξει να είναι μαζί του. 

Είχε φανταστεί, πως ένας τέτοιος τύπος ήταν δύσκολο να κυκλοφορούσε μόνος, χωρίς κάποια διακριτική προστασία. Έριξε λίγες προσεχτικές ματιές τριγύρω, οι οποίες ήταν αρκετές για να επιβεβαιώσει την υποψία του. Λίγα μέτρα πιο κει κάθονταν, πάνω σε μια πέτρινη μάντρα, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, δύο μεγαλόσωμοι φουσκωτοί άντρες, που πριν εμφανιστεί ο Μάνος δεν βρίσκονταν εκεί. 

“Σου είπα πως θα του άρεσε η έκπληξη αγάπη μου” είπε ο Μάνος και άρπαξε το χέρι της Χριστίνας σφίγγοντας το ανάμεσα στα δικά του.
“Λεωνίδα, δεν ήρθαμε εδώ για να μαλώσουμε, απλά θέλω να σου ξεκαθαρίσω πως είμαι πλέον αλλού, πως έκανα την επιλογή μου και θέλω να με αφήσεις να προχωρήσω” είπε, δίχως στιγμή να τον κοιτάξει στα μάτια. Ο Λεωνίδας δεν απάντησε. 
“Και τώρα μπορείς ήσυχα να φύγεις, όσο για το λογαριασμό μην νοιάζεσαι, θα τον τακτοποιήσω εγώ.” είπε γεμάτος ειρωνεία ο Μάνος. 

Ο Λεωνίδας συνέχισε να μένει σιωπηλός, φαίνεται πως κάπου αλλού είχε καρφωθεί το μυαλό του, πως μια άλλη σκέψη στριφογύριζε μέσα του. Σηκώθηκε αργά, τους έριξε από ένα απαξιωτικό βλέμμα και έγνεψε ειρωνικά στους τύπους που κάθονταν λίγα μέτρα πιο κει, θέλοντας να δείξει πως τους είχε αντιληφθεί. Έσκυψε προς το Μάνο και του είπε πως έχει ήδη πληρώσει και να ξοδεύει τα χρήματά του για αυτές που τα εκτιμούν. Δεν είπε κάτι άλλο, η σιωπή του έμοιαζε η καλύτερη επιλογή εκείνη τη στιγμή, αφού δεν τους ξεκαθάριζε τις προθέσεις του. Έτσι αμίλητος, χάθηκε μέσα στα στενά πλακόστρωτα σοκάκια. 

Με τη Χριστίνα, είχαν γνωριστεί πριν τρία περίπου χρόνια, τελείως τυχαία σε μία μουσική συναυλία και πολύ γρήγορα κατάλαβαν πως ταιριάζουν. Ο Λεωνίδας είχε ερωτευτεί αυτό το υπέροχο χαμόγελο και τα φωτεινά γεμάτα λάμψη και ενέργεια μελιά της μάτια. Ο ίδιος ήταν αρκετά σοβαροφανής και μετρημένος και έτσι είχε αποφασίσει να αφήσει τον εαυτό του, να παρασυρθεί από την γεμάτη ζωηρότητα και σκέρτσο Χριστίνα. Ο καθένας ήξερε τα ελαττώματα και τις ιδιαιτερότητες του άλλου και η αλήθεια είναι πως στην πορεία της σχέσης κατάλαβαν και οι δύο, πόσο διαφορετικοί χαρακτήρες ήταν. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να συνεχίσουν, ίσα ίσα, που ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που ένιωθαν τόσο ερωτευμένοι. Ο Λεωνίδας είχε διακρίνει από νωρίς την ματαιοδοξία της, την αδυναμία της για φανταχτερά ρούχα και κοσμήματα, σε ένα γενικότερο τρόπο επίδειξης, που την διακατείχε. Ήθελε να πιστεύει, πως ήταν μία απλή νεανική παρόρμηση, η οποία θα ατονούσε σταδιακά με το πέρασμα του καιρού και τον ερχομό των σημαντικών στη ζωή τους. Από την ημέρα, που την είχε γνωρίσει, η Χριστίνα δούλευε ως γραμματέας σε μια από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της χώρας. Η θέση της δεν ήταν τυχαία, η Χριστίνα ήταν η προσωπική γραμματέας του προέδρου της εταιρείας, ο οποίος είχε αναρριχηθεί σε έναν από τους πλουσιότερους Έλληνες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η εταιρεία ανήκε στη σύζυγό του και πως ο ίδιος είχε επωφεληθεί από αυτόν τον γάμο, για να φτάσει εκεί που είναι σήμερα. Οι δυο τους είχαν και ένα γιο, τον Μάνο, ο οποίος δεν είχε δείξει το παραμικρό ενδιαφέρον, να ασχοληθεί με τα της εταιρείας. Ο πατέρας από την άλλη είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του σε αυτήν και ξόδευε πάνω από δώδεκα ώρες την ημέρα στο γραφείο, ώστε να μπορεί να φέρει εις πέρας όλες τις απαιτητικές ευθύνες για την λειτουργία και διαχείριση μιας εταιρείας τέτοιου βεληνεκούς. 

Η Χριστίνα ήταν ευχαριστημένη με τη δουλειά της, αφού άλλωστε ήταν και το δεξί χέρι του Ηλία. Φυσικά, ήταν και η ίδια επιφορτισμένη με πολλές και σημαντικές αρμοδιότητες, ενώ έχαιρε και της απολύτου εμπιστοσύνης του προέδρου. Ο μισθός της ήταν μεγαλύτερος από του Λεωνίδα και αυτό το θέμα πάντα ταλαιπωρούσε τη σχέση τους, αφού η ίδια φρόντιζε πάντα, να ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του σε προσωπικά είδη και άφηνε πάντα το Λεωνίδα, να τακτοποιεί τις πάγιες ανάγκες τους. Δεν τον πείραζε, που η Χριστίνα δεν συνείσφερε σε αυτές τις ανάγκες, αλλά εκνευριζόταν με τον υπερβολικό ανούσιο καταναλωτισμό της. 

Τάσος Σκλάβος