Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28.9.15

Τα Παιδιά της Νύχτας - Το Μέτρημα της Ευτυχίας


Το Μέτρημα της Ευτυχίας

99... 100...


Ένας θόρυβος την απέσπασε από το μέτρημα της. Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε τριγύρω. Τίποτα. Όλα έμοιαζαν ήρεμα, συνηθισμένα. Εκείνη όμως ήξερε οτι δεν είναι ετσι.



Γνώριζε από πρώτο χέρι τι κρυβόταν πίσω από την σιωπηλή νύχτα.



Βρίσκονταν στην ταράτσα του σπιτιού της. Από μικρή εκεί ήταν το καταφύγιο της. Έπειτα από κάθε έντονο καυγά των γονιών της, σκαρφάλωνε από το παράθυρο του δωματίου της, και κατέληγε να ψάχνει λίγη ηρεμία εκεί πάνω. Όμως οι φωνές ακούγονταν ακόμα έντονα και τρυπούσαν τ' αφτιά.





Θυμάται τον εαυτό της, να κλείνει με τις μικροσκοπικές παλάμες τα αυτάκια της, σε μια προσπάθεια να μειώσει την ένταση της φωνής τους.



Κι έτσι όπως είχε κλειστά αφτιά και μάτια, χωρίς να ξέρει το γιατί, το βλέμμα της σηκώθηκε και αναζήτησε τον ουρανό.



Κοίταζε τα αστέρια και ξεχνιόταν. Άρχισε να μετράει, χάνοντας τον χρόνο.

Και έτσι απλά οι φωνές ήταν πλέον ανύπαρκτες. Το μόνο που άκουγε ήταν η ψιθυριστή φωνή της καθώς μετρούσε τ' αστέρια. Λες κι άμα τα μετρούσε όλα θα ανακάλυπτε ένα τεράστιο μυστικό. Λες και η δύναμη της ζωής, κρύβονταν πίσω τους.



101... 102...



Συνέχισε το μέτρημα μόλις διαπίστωσε ότι οι γονείς της είχαν σπάσει κάποιο γυάλινο αντικείμενο. Δεν θα ήταν κι η πρώτη φορά.



Χωρίς να το καταλάβει, δυο χέρια την άρπαξαν βίαια. Στον πατέρα της από καιρό δεν άρεσε αυτή της η συνήθεια. Την αποκαλούσε "άρρωστη", κι όποτε την έβλεπε την έστελνε στο δωμάτιο της. Δεν ήθελε το παιδί του να ξεχνιέται για λίγο, γιατί εκείνος δεν είχε αυτή την πολυτέλεια.



Εκείνη δεν αντέδρασε.



Την πέταξε στο δωμάτιο σαν να ήταν αντικείμενο κι όχι η κόρη του. Έκλεισε τα παντζούρια, και κλείδωσε την πόρτα.



Το κορίτσι κοίταξε το ταβάνι. Ήταν σκοτεινό. Άρχισε να σχεδιάζει με το μυαλό της αστέρια.



Είχε αποθηκεύσει μέσα της με ακρίβεια την θέση του κάθε αστεριού και μπορούσε ακόμα να ξεχωρίζει και αστερισμούς.



Ναι, ήταν άρρωστη. Ήταν εθισμένη με το μέτρημα των αστεριών, "το μέτρημα της ευτυχίας", όπως το αποκαλούσε η ιδία.

Αυτός ο εθισμός την έκανε να χαμογελάει, έστω και για λίγο.



Αναστέναξε σιγανά, το μόνο δείγμα αγανάκτησης που επέτρεψε στον εαυτό της να δείξει, να νιώσει.



103... 104...

Τζένη Βοζίκη