Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20.9.15

Τα Παιδιά της Νύχτας - Χάρτινες Ευχές


Χάρτινες Ευχές

Άφησε ένα ακόμα να επιπλέει.

Κάθισε εκεί για λίγο, μέχρι που το είδε να απομακρύνεται και να φτάνει ως την μέση της σκοτεινής λίμνης. Ήξερε ότι θα συνέχιζε για αρκετά μέτρα μέχρι να βυθιστεί.

Ξαφνικά της δημιουργήθηκε η επιθυμία για ένα ακόμα.
Πήρε στα χέρια της ένα κομμάτι χαρτί και ξεκίνησε να φτιάχνει ένα, μεσαίου μεγέθους, χάρτινο καραβάκι.

Παλιά της φαινόταν πολύ δύσκολο, μετά όμως από τόσο καιρό τα χέρια της πήγαιναν αυτόματα.

Από παιδί είχε μάθει.

Η μητέρα της ήταν πόρνη στο επάγγελμα κι ο πατέρας της ένας άγνωστος που δεν γνώρισε ποτέ. 

Είχε γεννηθεί από λάθος. 

Λάθος... Αυτή την λέξη έμαθε να την ακούει αρκετές φορές, μια κι η μητέρα της την φόρτωνε συχνά με αυτή την κατηγορία.

Σε όλη της την ζωή λοιπόν, έμαθε να πιστεύει ακόμα κι η ίδια πως είναι λάθος.

Ένα λάθος, το οποίο δεν γνώρισε ποτέ μητρική αγάπη, δεν πήρε ούτε έδωσε ποτέ μια αληθινή αγκαλιά, δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά...

Ένα λάθος, που δεν είχε την πολυτέλεια να αποκτήσει παιχνίδια, γιατί αυτά είναι για τα παιδιά κι όχι για τα λάθη. Δεν είχε ποτέ φίλους, γιατί οι φίλοι είναι για τους ανθρώπους, όχι για εκείνη.

Αυτά τουλάχιστον της επέβαλε η μητέρα της να πιστεύει. 

Οπότε η μόνη της ασχολία, όταν η μητέρα της έφερνε ένα πελάτη στο σπίτι ή πήγαινε σε ένα πελάτη, ήταν να φτιάχνει χάρτινα καραβάκια. 

Της είχε δείξει μια φορά μία δασκάλα της στο σχολείο κι από τότε κόλλησε.

Έμαθε να τα φτιάχνει με μεγάλη μαεστρία σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά από αρκετή εξάσκηση που έκαναν τα μικροσκοπικά, τότε, χεράκια της.

Στη δεξιά πάντα πλευρά έγραφε ευχές:

Φίλοι.

Κούκλες.

Βόλτα στο πάρκο.

Μπαμπάς.

Μαμά...

Και μετά τα άφηνε σ' ένα οποιοδήποτε μέρος με νερό. Τα κοίταγε μέχρι το χαρτί να λιώσει και να βυθιστεί περνώντας την ευχή της στον πάτο.

Στα δεκαέξι της χρόνια η μητέρα της έφερε έναν πελάτη στο σπίτι. Ετοιμάστηκε να φύγει για να μην ενοχλεί όταν η μητέρα της την σταμάτησε. Της εξήγησε ότι ο πελάτης ήταν για εκείνη.
Κάτι έσπασε μέσα της... Την γέμισε θλίψη στον υπέρτατο βαθμό. Δεν μπορούσε καν ν' αναπνεύσει. 
Η ίδια μου η μητέρα, σκέφτηκε.
Παρόλα αυτά δεν έκλαψε.

Προσπάθησε να ξεφύγει.
Εκείνη την μέρα δεν έφυγε απ'το σπίτι.

Κοιτώντας τ'αστέρια εκείνη τη νύχτα, με το μελανιασμένο μάτι της, η ευχή της ήταν μια: 

Θάρρος.

Το επόμενο πρωινό, πριν ακόμα ξυπνήσει η γυναίκα που πλέον αρνιόταν να αποκαλεί μητέρα της, έβαλε σε μια τσάντα τα λιγοστά της ρούχα κι ένα πακέτο χαρτιά μαζί με μερικά στυλό κι έφυγε απ'το σπίτι της χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Και να που τώρα, μετά από χρόνια, είναι έτοιμη να γράψει μια ευχή.
Με φίλη την νύχτα, που μόνο εκείνη γνωρίζει την κάθε της επιθυμία.

Κρατάει το στυλό αναποφάσιστη, αλλά τελικά γράφει:

Σκοτάδι.

Τζένη Βοζίκη