Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

20.9.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 3) "Η Σκιά του δολοφόνου"


«Ηρέμησε!» ξεστόμισα γελώντας
«Νομίζεις ότι είναι αστείο; Αν το μάθει ο…»
«Πάψε! Δεν είμαι τόσο χαζός…» απάντησα με έντονο τόνο στη φωνή μου
«Αν σε..»
«Αρκετά! Φτάνει… Κανείς δε θα με ανακαλύψει» αποκρίθηκα γουρλώνοντας τα μάτια μου και τον τρόμαξα για μια στιγμή «Κατάλαβες… Κανείς!»   είπα και απομακρύνθηκα από κοντά του
«Μίλερ; Ντερεκ Μίλερ;» πρόσθεσε όταν πρόσεξε τη νέα μου ταυτότητα
«Ο παλιός είναι αλλιώς..» αποκρίθηκα και ακούμπησα τη πλάτη μου στο τοίχο με σταυρωμένα τα χέρια.
«Αχ… Καλά δε το καταλαβαίνεις; … Βρίσκεσαι σε μεγάλο κίνδυνο… Παίζεις κορόνα γράμματα τη ζωή σου αυτή τη στιγμή!» έλεγε ταραγμένος και περπατούσε πάνω κάτω
«Όχουυ! Σταμάτα επιτέλους… Άλλωστε δεν είναι η πρώτη μου φορά. Εδώ ήρθα για ένα σκοπό και αν δεν μάθω τι πραγματικά συνέβη στο φίλο μου δε θα ησυχάσω.»
«Ντέρεκ» ξεφούρνισε το όνομα μου με σοβαρό ύφος «Αν θυμάμαι καλά, εσύ είχες αρνηθεί να συμμετάσχεις, τώρα τι έχει αλλάξει … Και μη μου πεις ότι ήρθες απλά για τον κολλητό σου γιατί αυτό είναι η αφορμή!  Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι εσύ κάτι άλλο έχεις στο μυαλό σου … Άλλωστε αυτή την υπόθεση την έχουμε αναλάβει εμείς… Δε..»
«Και να που καταλήξατε!» τον διέκοψα εκνευρισμένος «Πόσοι έχουν χαθεί και δε το πήρατε χαμπάρι, ε;» απάντησα προσπερνώντας τα αρχικά του λόγια, δε μου συμφέρει να απαντήσω σ’ αυτά. 
«Για να μη πολυλογούμε,  γιατί σε ξέρω καλά  και σε εκτιμώ, αυτό το γνωρίζεις…. Ότι χρειαστείς θα είμαι εδώ, αν όμως ..»
«Δε θα..»
«Αν όμως λέω,» συνέχυσε με έντονο τόνο «  λέμε τώρα Αν συμβεί το οτιδήποτε και σε ανακαλύψει,  δε θα είμαι εκεί για να σε σώσω ξανά αυτό να το θυμάσαι.» είπε και τα μάτια του δεν έφυγαν ούτε στιγμή από πάνω μου. Μα μόλις είπε αυτά που ήθελε  πλησίασε τη πόρτα.
«Τίποτα δε θα συμβεί.» Τον πρόλαβα προτού φύγει. « Ξέρω τι κάνω, δεν είμαι χαζός στο έχω ξανά πει… Και Τζάκσον , γνωρίζω πολύ περισσότερα για την υπόθεση από ότι εσύ. Όμως θέλω να φτάσω στην αλήθεια και αυτό θα κάνω ακόμα και αν χρειαστεί να βάψω τα χέρια μου με αίμα.» αποκρίθηκα για τελευταία φορά ενώ αυτός παρέμεινε γυρισμένος πλάτη φεύγοντας.
   Το μόνο άτομο που με γνωρίζει η μάλλον με γνώριζε καλύτερα από όλους ήταν ο Μάξ…  Αυτός ήξερε όλα μου τα μυστικά όπως κι εγώ, γιατί μαζί μεγαλώσαμε σε εκείνη τη φρικτή κόλαση.   Πρέπει να τηρήσω την υπόσχεση μου και να ανακαλύψω την αλήθεια, αλλά μέχρι τότε πρέπει να είμαι πολύ προσεχτικός με το ποιους θα συναναστρέφομαι εδώ μέσα.  Καθώς σκεφτόμουν  άνοιξα το σημειωματάριο μου , εκεί μέσα είχα γράψει όλα όσα μου εμπιστευτικέ ο Μάξ για αυτή τη σκοτεινή υπόθεση.  Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζω σχεδόν τα πάντα για όλους όσους μένουν εδώ  κι έτσι θα παίξω σωστά το παιχνίδι που ετοιμάζω  για να βρω τι πραγματικά συμβαίνει  σ’ αυτό το μέρος.
   Ξάπλωσα για λίγο στο κρεβάτι  ενώ διάβαζα γι’ αυτό το κορίτσι που λεγόταν Έρρικα , το παρελθόν της ήταν το πιο ενδιαφέρον μέχρι τώρα.  Τόσο μυστήριο και ζοφερό,  που δεν πίστευα στα μάτια μου αυτά που διάβαζα, είχα μείνει  έκθαμβος.  Μα καθώς το κεφάλι μου ακουμπούσε το μαλακό κι άνετο μαξιλάρι   ξαφνικά πρόσεξα μια σκιά έξω από το παράθυρο.  
  Τα μάτια μου παρέμειναν καρφωμένα εκεί για λίγο.   Σηκώθηκα σαν ελατήριο βιαστικά και με μια κίνηση πλησίασα κοντά στο παράθυρο…. Δεν βιάστηκα αν το ανοίξω έπρεπε να προσέχω τις κινήσεις μου.  Όταν ξεπρόβαλα από το μπαλκόνι δεν υπήρχε κανείς, άλλωστε ήταν ψηλά και τα άλλα μπαλκόνια είχαν αρκετή απόσταση μεταξύ τους.  Αν και ήμουν σίγουρος πως είδα κάτι έπρεπε να το παίξω αδιάφορος αλλιώς η κάθε μου κίνηση εδώ μέσα θα τραβούσε υποψίες.  Τέντωσα τα χέρια μου και πήρα μια βαθιά ανάσα κοιτώντας το περιβάλλον γύρω μου.  Η Αυλή ήταν τόσο μεγάλη που θα χωρούσε ολόκληρο στρατό. Και έκπεμπε ένα παράξενο συναίσθημα ανατριχίλας.   Ακούμπησα τους αγκώνες μου και “απολάμβανα” αυτή την παράξενη θέα.  Εκεί οι σκέψεις πάλι άρχισαν να ζώνουν το μυαλό μου.  Έχω τόσα μυστικά που δεν αποκάλυψα σε κανέναν εκτός από εκείνον… ο Μάξ ήταν ο μοναδικός που γνώριζε τα πάντα για μένα , η  μάλλον σχεδόν τα πάντα…  Ακόμα κι από αυτόν κρατούσα μυστικά…. Ναι, δεν είμαι ειλικρινείς  αλλά τις υποσχέσεις μου τις κρατάω… Και καθώς σκεφτόμουν άκουσα ένα θόρυβο στην πόρτα μα προτού προλάβω να πλησιάσω μια κόλλα χαρτί ξεπρόβαλε  από κάτω.   Έμοιαζε με σημείωμα και δεν άργησα να το διαβάσω.
«Φύγε όσο πιο γρήγορα γίνετε αλλιώς θα σε σκοτώσουν»
  Αυτά δε με τρόμαζαν, σίγουρα θα το είχε γράψει ο Τζάκσον με σκοπό να με φοβίσει… Στο πίσω μέρος του μυαλού μου όμως με βάση τα όσα γνώριζα για όλους όσους μένουν εδώ, ίσως να ήταν κι ένας από αυτούς.  Εγώ θα το ανακαλύψω όμως, τον τρόπο τον ξέρω. 
  Ενώ οι ώρες κυλούσαν εγώ δεν σταμάτησα να διαβάζω όλα αυτά που μου είχε πει ο Μάξ για την Έρρικα.  Κάτι στην ιστορία της δεν μου κολλούσε…  Αυτό το κορίτσι βασανίστηκε τρομερά σύμφωνα με τα λόγια του φίλου μου, πέρασε πολλούς και φρικτούς μήνες σε ψυχιατρείο γιατί όπως είχαν αναφέρει οι θετοί γονείς της έβλεπε ανθρώπους που δεν υπήρχαν και άκουγε ανύπαρκτες φωνές.  Υπήρχαν και άλλα επιχειρήματα, όμως ο Μαξ δεν μου τα είχε αναφέρει , το μόνο που μου είχε τονίσει είναι ότι αυτό το κορίτσι κρύβει το κλειδί  αυτού του μυστηρίου.  Έπειτα γύρισα στις δύο τελευταίες σελίδες όπου είχα σημειώσει τις πιο πρόσφατες εξαφανίσεις κι εκεί θυμήθηκα εκείνο το ανατριχιαστικό τηλεφώνημα.  Πήρα μια βαθιά ανάσα και άφησα το μυαλό μου να επαναφέρει εκείνη τη στιγμή ξανά μέχρι να βγάλω μια άκρη.  Όλα όσα συνδέονται με την υπόθεση πρέπει να τα μελετήσω όσο σκληρά νι αν είναι.
    Ο Μαξ εκείνο το βράδυ με είχε πάρει τηλέφωνο..  «Υπάρχουν υπόγειοι διάδρομοι.» επαναλάμβανε την ίδια πρόταση και για μια στιγμή άρχισε να ψιθυρίζει… Όταν τον ρώτησα γιατί αυτή ήταν τα τελευταία του λόγια «Νομίζω πως, πως κάποιο είναι μαζί μου… Ντέρεκ!»  πρόσθεσε με τρεμουλιασμένη φωνή «Πρόσεξα μια σκιά έξω απ’ το παράθυρο… θα με βρουν. Πρέπει να μάθεις την αλήθεια πριν…. πριν να είναι αργά!»  έπειτα ακολούθησε σιωπή με τον εαυτό σε αγωνιά κι εκεί άκουσα εκείνο το χαρακτηριστικό κρότο από το όπλο, μετά  η γραμμή κόπηκε.    Δεν είναι σίγουρο αν είναι νεκρός η αν τον έχουν απλά απαγάγει, σίγουρα είχε τραυματιστεί …. Ο φόβος που τον αγκάλιασε εκείνη την νύχτα ήταν αρκετός για να με τρομάξει.   Ο Μάξ ήταν δυο χρόνια πιο μεγάλος από εμένα όταν τον πρωτογνώρισα σε εκείνη την κόλαση όπου ζήσαμε για πέντε χρόνια.  Τον έχω σαν τον μεγάλο αδελφό μου και είμαι υποχρεωμένος να ανακαλύψω τη πραγματικά του έχει συμβεί  και τι ήταν αυτό που είχε ανακαλύψει  εκείνο το βράδυ… Μα κυρίως σε ποιον ανήκει αυτή η σκιά που τον είχε τρομάξει. 
  Χωρίς να το καταλάβω η ώρα είχε περάσει και κατέβηκα με προορισμό την κουζίνα για το φαγητό.  Κοντά στο τζάκι καθόταν ακόμα εκείνος ο άντρας και όταν με πρόσεξε το βλέμμα του έκπεμπε ένα μυστήριο απέναντι μου.  Έπειτα έσκυψε το κεφάλι του και προσηλώθηκε στην εφημερίδα που διάβαζε, ενώ εγώ δεν δίστασα να περάσω από κοντά του για να δω την αντίδραση του… Μα όταν το έκανα, το χέρι του άρπαξε σφιχτά τον καρπό μου.  Τα μάτια του αντίκρισαν τα δικά μου σαν ηλεκτρισμένα. Όχι δεν τρόμαξα, απλά παραξενεύτηκα γιατί σαν να προσπαθούσε να μου πει κάτι.   Εκείνη τη στιγμή η εφημερίδα που διάβαζε έπεσε στο πάτωμα , σαν να το είχε κάνει ξεπίτηδες… Έσκυψα να την πάρω κι εκεί που τον πλησίασα αρκετά μου ψιθύρισε διακριτικά στο αυτί  σπάζοντας την σιωπή «Ξέ, ξέρουν για σένα» είπε με δισταγμό και μου άφησε το χέρι.   Εγώ τον κοίταξα με απορία μα έφυγα προς την κουζίνα όταν άκουσα κάποιον να κατεβαίνει από τις σκάλες.
   Η καρδιά μου άρχισε να ταλαντεύεται μα δεν έπρεπε να γυρίσω να τον κοιτάξω,  έτσι ακούμπησα το κρύο πόμολο και άνοιξα την πόρτα κάνοντας τον αδιάφορο.   Αυτό που μου είπε με είχε σοκάρει μα έπρεπε να κρατήσω την ψυχραιμία μου.  Αυτός πάλι γιατί με κοιτούσε έτσι κι πως μπορεί να μιλάει;  Κατά τα λεγόμενα του Μαξ όντως δε μπορούσε να πει λέξη…. Προσπέρασα όλες μου τις σκέψης και κράτησα για λίγο το μυαλό μου καθαρό  ενώ μπήκα μέσα.  Εκεί συνάντησα τον Τζάκσον να τρώει και λίγο πιο πέρα από αυτόν την Έρρικα.  Στο τραπέζι κάθονταν ακόμα δύο άτομα ενώ οι υπόλοιπες θέσεις παρέμειναν άδειες  κατά τα διάρκεια. 
«Ντέρεκ!» ξεστόμισε γεμάτη ενθουσιασμό η χοντρή γυναίκα που με υποδέχτηκε
«Κυρία Μάριαμ» αποκρίθηκα με ένα ψεύτικο χαμόγελο
«Να σου γνωρίσω και τα υπόλοιπα άτομα που δε γνώρισες…. Από εδώ ο Τόμας μαθητής στο λύκειο πιο κάτω» αποκρίθηκε δείχνοντας μου το μελαχρινό νεαρό αγόρι  που καθόταν απέναντι από τον Τζάκσον  «Και από εδώ η Σίσι» ανέφερε το κορίτσι με τα μαύρα μαλλιά δίπλα στην Έρρικα. «Κάθισε το φαγητό είναι έτοιμο όπως βλέπεις. « είπε και μου έδηξε με χαρά το γεμάτο τραπέζι.  Τόσα πολλά φαγητά δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. 
  Εγώ προχώρησα προς το μέρος των αγοριών μα καθώς περνούσα από εκεί πρόσεξα την Έρρικα να γράφει κάτι σε ένα μεγάλο τετράδιο φαινόταν τόσο απορροφημένη που μου είχε κάνει εντύπωση.   Κάθισα κοντά στον Τζέισον  κι εκεί ο νεαρός που καθόταν απέναντι μας άρχισε να με βομβαρδίζει με ερωτήσεις.
«Θα διδάσκεις στο λύκειο μας και αν ναι τι μάθημα;»
«Θέατρο, συγκεκριμένα υποκριτική.» απάντησα ενώ γέμιζα με φαγητό το άδειο πιάτο μου
«Αλήθεια;!! Αυτό το μάθημα είναι το μοναδικό κοινό που έχουμε εμείς οι τρις εδώ πέρα.» πρόσθεσε κοιτώντας τα κορίτσια
«Καθηγητής ε; Πόσο χρονών είστε» πετάχτηκε η Σίσι ενώ την ίδια στιγμή ο Τζάκσον σοκαρισμένος καθώς έπινε νερό   το έφτυσε κατευθείαν  στον Τόμας απέναντι του.
 «Τι ερωτήσεις είναι αυτές που κανείς βρε κορίτσι μου..» αποκρίθηκε ο Τζάκσον  κι έπειτα απολογήθηκε στον Τόμας.
«Ε να μην ξέρουμε;»
«Παίζει κάποιο ρόλο;» αναρωτήθηκα με σοβαρό ύφος
«Όχι απλά… Να, κουβέντα να γίνεται..» πρόσθεσε και συνέχυσε τα νάζια
«26» απάντησα μονολεκτικά και συνέχυσα το φαγητό μου
«26;» αποκρίθηκε σοκαρισμένη « Θα έπαιρνα όρκο ότι είστε πιο μικρός!»  είπε με ένα χαμόγελο..
«O προηγούμενος καθηγητής μας ήταν λίγο πιο μεγάλος από εσένα μα κι αυτό φαινόταν εικοσάρης! Όλες οι μαθήτριες ήταν τσιμπημένες μαζί του και σίγουρα τώρα θα είναι και μαζί σου»  πρόσθεσε ο Τόμας που μόλις είχε καθαρίσει το πρόσωπο του από το νερό.
Εγώ αποκρίθηκα με ένα μισό χαμόγελο  ενώ αυτοί συνέχισαν να μιλάνε
«Ελπίζω να μην μας βάζεις κι εσύ πολλές εργασίες…» ξεστόμισε η Σίσι
«Μας τελείωσε ο πληθυντικός;» αποκρίθηκα ειρωνικά και δεν απάντησα στην ερώτηση της. 
«Χμμ, ο προηγούμενος ήταν πιο καλός..» ψιθύρισε στην  Έρρικα την στιγμή που σηκώθηκα για να φύγω «Ελπίζω να μην τα φτιάξεις και με αυτόν, δε θέλουμε και άλλες απόλυες..!» συνέχυσε να της λέει μα εκείνη οργισμένη έκλεισε το τετράδιο της και έφυγε πρώτη από το χώρο.
  Εγώ ακολούθησα ξοπίσω της για να αποσυρθώ στο δωμάτιο μου και καθώς βγαίναμε τα σκαλιά αυτή σκόνταψε στο τελευταίο με αποτέλεσμα να πέσει στο κρύο πάτωμα.
«Να προσέχεις που πατάς..» ξεστόμισα με μια γένια  και τότε πρόσεξα τη σελίδα από το βιβλίο της.
    {  Η πόρτα άνοιξε  και μια σκιά πλησίασε  απειλητικά στο δωμάτιο.  Ο φόβος τις στιγμής που έζωσε το κορμί μου παραλίγο να τον αφήσει να με βρει, μα τότε  το αγόρι που κρυβόταν πίσω από το γράφει έτρεξε με θάρρος προς το μέρος του και…. }
Εκεί ήταν που το χέρι της έκλισε το τετράδιο.
«Ευχαριστώ για τη βοήθεια» πρόσθεσε ειρωνικά  κα όταν το σήκωσε πρόσεξα τον τίτλο απέξω
«Η σκιά του δολοφόνου;»  αποκρίθηκε με απορία «Γράφεις βιβλίο;»
«Τι σε νοιάζει;  Παρατήστε με όλοι…»  είπε και έφυγε βιαστικά προς το δωμάτιο της
    Αυτό που είχε γράψει μου κίνησε τις υποψίες…  Έπρεπε με κάποιο τρόπο να διαβάσω αυτό που είχε γράψει, γιατί κάτι μέσα μου έλεγε πως είχε σχέση με τον Μαξ.  
«Ντέρεκ!» ακούστηκε η φωνή του Τζάκσον πίσω μου
«Χα…. Παρακαλώ»
« Πρέπει αν σας μιλήσω για το σχολείο στο οποίο θα αρχίσετε δουλειά» άρχισε να μιλάει παράξενα μα τότε κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά.. Το βλέμμα του έγνεψε διακριτικά προς τον Λευκό πίνακα  με το θλιμμένο πρόσωπο δίπλα μας .
  Στη κόρη του ματιού του πίνακα  ένα κόκκινο φωτάκι αναβόσβηνε , ναι μας παρακολουθούσαν… Μα πως δεν το είχα προσέξει πιο πριν…
«Πάμε στο δωμάτιο μου ν σας δήξω το αυριανό πρόγραμμα;»  ξεστόμισε
« Ναι, βεβαίως..»
  Όταν μπήκαμε στο δωμάτιο αυτός άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω ταραγμένος.
«Δε, δε ξέρω τι θα κάνουμε!  Εδώ τις κάμερες τις έχω απενεργοποιήσει»
«Πως;»
«Τι πως; Είμαι Hacker  το ξεχνάς αυτό;»
«Σωστά…» ξεστόμισα και πήρα μια βαθιά ανάσα. « Πρέπει να με βοηθήσεις»
«Σε τι ακριβώς;»
«Θέλω να πάρω το τετράδιο που κρατά εκείνο το νεαρό κορίτσι με τα πράσινα μάτια»
«Της Έρρικα; Γιατί;»
«Έχω τους λόγους μου..»
«Ναι, για να σε βοηθήσω πρέπει να γνωρίζω κι εγώ αυτούς τους λόγους…»
«Δεν είναι ανάγκη»
«Αν θες τη βοήθεια μου τότε πρέπει να συνεργαστούμε σωστά Ντέρεκ» αποκρίθηκε κάνοντας μια γκριμάτσα
«Αλλιώς;» ξεστόμισα ειρωνικά
«Αλλιώς βγάλτα πέρα μόνος σου!»
«Τόσα χρόνια τι κάνω νομίζεις» απάντησα με έντονο τόνο
«Τώρα πραγματικά παραλογίζεσαι!» είπε με απογοήτευση
«Συγγνώμη…» απάντησα  με ένα βαρύ αναστεναγμό
«Ντέρεκ για να συνεργαστούμε σωστά πρέπει να είμαστε ειλικρινείς… Τι το θες το τετράδιο;»
  Όσο κι αν δυσκολευόμουν να μιλήσω έπρεπε γιατί αν δεν το έκανα δεν με βοηθούσε.
«Νομίζω πως …. Βασικά το βράδυ που εξαφανίστηκε ο Μαξ… Εκείνη την νύχτα με είχε πάρει τηλέφωνο.» ανέφερα με δισταγμό
«Τι πράγμα;»
«Αυτό το κορίτσι έγραψε κάτι που μόλις το διάβασα μου θύμισε εκείνη τη βραδιά… Θέλω να μάθω τη συνέχεια και τότε θα σου πω τα πάντα το υπόσχομαι..»
«Ντέρεκ κατά, καταλαβαίνεις τι μου λες;»
«Τζάκσον χρειάζομαι τη βοήθεια σου…  Πρέπει να με βοηθήσεις σε παρακαλώ.» ακούστηκα απελπισμένος
Αυτός για απάντηση μου έγνεψε καταφατικά μα τα γαλάζια μάτια του δεν μου έδειχναν εμπιστοσύνη. Παρόλα αυτά δέχτηκε να με βοηθήσει και την επόμενη μέρα το σχέδιο που καταστρώσαμε  θα έμπαινε σε εφαρμογή.   Το ξημέρωμα με βρήκε στο μπάνιο μετά από το τρέξιμο  στο δάσος δίπλα από την οικία. Το μυαλό δεν έπαψε να σκεπάζετε από τις σκέψεις και δε θα ησύχαζα αν δεν πετύχει το σημερινό σχέδιο μας.
  Κανείς δεν είχε ξυπνήσει ακόμα γιατί ήταν αρκετά πρωί,  έτσι κι εγώ μέσα στην απέραντη ησυχία  πλησίασα στο δωμάτιο μου για να φορέσω ένα από τα πουκάμισα μου. Είχα ξεχάσει να πάρω πουκάμισο όταν θα άλλαζα.   Όταν άνοιξα την πόρτα η εκκωφαντική σιωπή βοήθησε τις έκανες τις σκέψεις να πληθαίνουν.   Τότε πρόσεξα πως η μπαλκονόπορτα ήταν μισάνοιχτη κάτι που μου κίνησε υποψίες αφού δεν την είχα ανοίξει.  Παρέμεινα για λίγο σκεπτικός με το βλέμμα καρφωμένο στη μπαλκονόπορτα και εκεί ήταν που άκουσα κάτι κάτω από το κρεβάτι.   Με μια γρήγορη κίνηση γονάτισα  και άρπαξα το χέρι ενός ατόμου που κρυβόταν εκεί κάτω.
«Έρρικα;» ξεστόμισα σοκαρισμένος ενώ αυτή είχε μείνει στήλη άλατος από το φόβο. Φορούσε ροζ πιτζάμες και φαινόταν τρομαγμένη  « Τι κάνεις εσύ εδώ;» αποκρίθηκα μ έντονο τόνο ενώ το χέρι μου κρατούσε σφιχτά το μπράτσο της
«Ε, εγ, εγώ…»
«Σε ρωτάω τι διάολο κάνεις εσύ εδώ;»  μα τη στιγμή που πήγε να μου απαντήσει άκουσα φωνές και βήματα στο διάδρομο. Πλησίασα στη πόρτα και ενώ την  άρπαξα απότομα από τη μέση και την έφερα κοντά .. με μια κίνηση της έκλεισα το στόμα με το χέρι μου.  Η καρδιά της κτυπούσε  ασταμάτητα και δεν έπαψε να κοιτάει τους κοιλιακούς στο κορμί μου.  Δεν είχα καταφέρει να ακούσω ποιος ήταν στο διάδρομο  και τότε χαρτί για ακόμα μια φορά ξεπρόβαλε κάτω από την πόρτα μου. «Είσαι ο επόμενος» έγραφε το σημείωμα.  Αυτή δάγκωσε το χέρι μου και μου ξέφυγε αρπάζοντας το χαρτί από το πάτωμα.
«Θα σε σκοτώσουν κι εσένα έτσι;»
«Τι;»
«Δε με θυμάσαι;»
«Εγώ; Εσένα.. από πού;»
«Έλα τώρα… Ξέρω ποιος είσαι! Όπως κι εσύ ξέρεις ποια είμαι…» έλεγε με μια σιγουριά
«Δε μου λες κοπέλα μου μήπως παίρνεις ληγμένα»
«Πρέπει αν εμπιστευτώ κάποιον, πρέπει να..»
«Γατί ήρθες εδώ; Και κυρίως τι γυρεύεις κάτω από το κρεβάτι μου..» ξεστόμισα με αγριάδα
«Πρέπει να με βοηθήσεις! Αυτοί βρίσκονται παντού!» αποκρίθηκε με φόβο
«Ποιοι αυτοί;  Κι γιατί ζητάς βοήθεια από έναν άγνωστο.. Τι  θες από μένα;»
«Δεν είσαι άγνωστος ! Θυμήσου μαζί μεγαλώσαμε! Θυμήσου!»  τόνισε την τελευταία της λέξη
Τότε ξαφνικά κτύπησε βίαια η πόρτα
«Μην ανοίξεις..»  είπε και με κοίταξε στα μάτια με έντονο βλέμμα και ταυτόχρονα κατατρομαγμένο
  Εγώ δεν μπορούσα αν μην ανοίξω  μα τον έκανα την κίνηση για να ακουμπήσω το πόμολο στην πόστα αυτή με σταμάτησε λέγοντας
«Μην τους αφήσεις να με πάρουν» ψιθύρισε ταραγμένη μα εγώ δεν την άκουσα.
  «Εδώ είσαι! Δώστε της το ηρεμιστικό.» ξεστόμισε η Μάριαμ ενώ ήταν ακόμα με τις πιτζάμες της οι δυο άντρες που βρίσκονταν ξοπίσω της άρπαξαν την Έρρικα και αθόρυβα την πήγαν στο δωμάτιο της . 
«Με συγχωρείς γι’ αυτό… Συχνά παθαίνει κρίσεις! Έχει λιγάκι παράξενο ιστορικό..»  αποκρίθηκε χωρίς να επεκταθεί και έφυγε
«Το πήρα» με πλησίασε ο Τζάκσον  ενώ εγώ είχα χαθεί μέσα στις σκέψεις μου
«Αλήθεια;» αναρωτήθηκα με ενθουσιασμό
«Δυσκολευτικα λιγάκι μα μόλις βρήκα την ευκαιρία μπήκα και το πήρα… Αυτή πως βρέθηκε εδώ;»
«Δε ξέρω…. Νομίζεις πραγματικά ότι είναι τρελή;»  τον ρώτησα
«Κάθε μέρα κάνει το ίδιο πράγμα, εντάξει όχι το να μπουκάρει σε ξένα δωμάτια αλλά πάντα το κάνει αυτό… Στο είχα πει εχθές! Ο Μαξ δεν σου το είχε αναφέρει» πρόσθεσε ειρωνικά
«Όχι» απάντησα με ένα βλέμμα απορίας.
«Παράξενο!»
«Όταν φτάσουμε στο σχολείο θύμισε μου να σου αναφέρω κάτι.» πρόσθεσα παίρνοντας το τετράδιο από τα χέρια του και του έκλεισα την πόρτα στα μούτρα.
  Το σχέδιο μας ήταν εξ αρχής να πάθει την κρίση όπως κάθε πρωί και ένας από μας να την εντοπίσει ώστε όλοι να είναι απασχολημένοι μαζί της ενώ ο άλλος θα πλησίαζε στο δωμάτιο και θα άρπαζε  το τετράδιο.   Μα το ότι βρέθηκε στο δωμάτιο μου με παραξένεψε πολύ, ιδιαίτερα τα λόγια της.
Κάθισα στο κρεβάτι και άρχισα να το διαβάζω από την αρχή μέχρι έφτασα στη σελίδα που έψαχνα.
«  Ζούμε εγκλωβισμένοι μέσα στις σκιές τους.  Σκιές που δε θα δούμε ποτέ τα πρόσωπα τους.  Ναι είναι πολλοί και είναι εναντίον μας, έχουν μυστικά και  απαιτούν να παίξουμε το παιχνίδι τους.   Κατάφεραν να διαλύσουν την πεντάδα μας και να τρομοκρατήσουν αυτούς που έμεινα πίσω.  Εκείνη η βραδιά με έκανε να αρχίσω να αφηγούμαι αυτή την ιστορία, γιατί τότε εμφανίστηκε η σκιά που μου έκλεψε ότι πιο πολύτιμο είχα γνωρίσει τα τελευταία χρόνια.   Πώς να αποκάλυψης όμως την αλήθεια όταν δεν έχεις όλα τα κομμάτια του πάζλ;   Και κυρίως ποιος θα σε πιστέψει;  

  Η ευθύνη για εκείνη την βραδιά ήταν αποκλειστικά δική μου, δεν έπρεπε να του το ζητήσω… Μόνο ο Τόμας ,εγώ κι αυτός είχαμε απομείνει… Και τώρα όλα πάνε κατά διαόλου.  Δεν έπρεπε να ανακατευτούμε σε αυτή την ιστορία, μια ιστορία που κοστίζει ανθρώπινες ζωές.  Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του όταν καταφέραμε να ξεφύγουμε από τους υπόγειους διαδρόμους  “ Κρύψου και φύλαξε τον χάρτη, θα επιστρέψω..”   Όταν επέστρεψε ήταν λαχανιασμένος και κρύφτηκε πίσω από το γραφείο, τότε ήταν και η καταραμένη στιγμή που μας ανακάλυψε.   Η πόρτα άνοιξε  και μια σκιά πλησίασε  απειλητικά στο δωμάτιο.  Ο φόβος τις στιγμής που έζωσε το κορμί μου παραλίγο να τον αφήσει να με βρει, μα τότε  το αγόρι που κρυβόταν πίσω από το γραφείο έτρεξε με θάρρος προς το μέρος του και πάλεψε μαζί του μέχρι τη στιγμή που ο δυνατός κρότος από το τρομερό πιστόλι της σκιάς τον πυροβόλησε.  Είχα κλείσει τα μάτια και τα αυτιά μου, δεν μπορούσα να δω τι είχε συμβεί ενώ ήμουν ακόμα κριμένη στην ντουλάπα….  Δεν ξέρω αν τον σκότωσε η όχι, όμως βρίσκονται παντού και θέλουν το κακό μας γιατί απλά δεν είναι άνθρωποι αλλά τέρατα που κρύβονται στις ζοφερές σκιές τους»  τότε σταμάτησα να διαβάζω αφού εκεί τελείωνε το κομμάτι.   Όλα όσα διάβασα έκρυβαν από κάτι, και αυτό το κορίτσι σίγουρα δεν είναι τρελό!  Οι ιστορίες αυτέ έχουν μια δόση αλήθειας ειδικά η τελευταία. Πρέπει να ξεδιαλύνω αυτό το μυστήριο και να φτάσω στο τέλος ακόμα και αν πρέπει να παίξω το παιχνίδι τους… Αυτό που κατάλαβα όμως, είναι πως τελικά όσο προσπαθώ να ανοίξω μια πόρτα στο μυστήριο , τόσο πιο πολλές θα βρίσκω μπροστά μου.  

Chara Christ.