Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

27.9.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 4) " To ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ"




   Μέσα στο σκοτάδι και την απόλυτη ησυχία της νύχτας, το κινητό μου άρχισε να κτυπάει σε ασταμάτητο  και ενοχλητικό ρυθμό.  Σήκωσα το δεξί μου χέρι  ενώ το κεφάλι μου άγγιζε ακόμα το απαλό λευκό μαξιλάρι  και μέσα στη νύστα μου το απάντησα.
«Ντέρεκ;» αποκρίθηκε με βαριά λαχανιασμένη φωνή
Απάντησα μ’ ένα μουγκρητό
«Φίλε κοίμισε;» ρώτησε βιαστικός μετά από λίγα δευτερόλεπτα
«Αχ…» βαριαναστέναξα και μόλις που άνοιξα τα μάτια μου. «Όχι κάνω ελεύθερη πτώση… Τι θες  να κάνω  τέτοια ώρα ρε άνθρωπε;» του απάντησα απότομα με ειρωνικό τόνο και κοίταξα το ρολόι, 3:15.  Γνώριζε πως τελείωνα αργά από τη δουλεία μου και αμέσως πήγαινα σαν ψόφιος για ύπνο. 
«Πρέπει να με ακούσεις δεν έχω χρόνο!» αποκρίθηκε λαχανιασμένος και προσπέρασε τα λόγια μου 
«Υπάρχουν υπόγειοι διάδρομοι.» επαναλάμβανε την ίδια πρόταση ασταμάτητα
«Ε; Τι; γιατί είσαι λαχανιασμένος;  Τι έπαθες;» τον ρώτησα  και άναψα το φωτιστικό δίπλα μου, είχα πια ξυπνήσει αν και το χασμουρητό δεν έλειπε από το στόμα μου.
«Ντέρεκ..» άρχισε να ψιθυρίζει με τρεμουλιασμένη φωνή
 «Μαξ;… Φίλε με ακούς; Μάξ;» φώναξα το μόνο που άκουγα ήταν μια εκκωφαντική σιωπή.
«Ντέρεκ…» συνέχυσε να ψιθυρίζει το όνομα μου
«Μαξ Γιατί ψιθυρίζεις;»
«Νομίζω πως, πως κάποιος είναι μαζί μου… Ντέρεκ!»  πρόσθεσε με τρεμουλιασμένη φωνή «Πρόσεξα μια σκιά έξω απ’ το παράθυρο… θα με βρουν. Πρέπει να μάθεις την αλήθεια πριν…. πριν να είναι αργά!»  έπειτα ακολούθησε σιωπή με τον εαυτό μου σε αγωνιά κι εκεί άκουσα εκείνο το χαρακτηριστικό κρότο από το όπλο  ενώ την ίδια  στιγμή το ξυπνητήρι ήχησε σαν δυνατή  βόμβα και  κατάφερε να με τινάξει από το κρεβάτι .   Η καρδία μου κτυπούσε σε γοργούς ρυθμούς που νόμιζα ότι θα πεταγόταν έξω.   Προσπαθούσα να ανασάνω  και όταν ακούμπησα το χέρι μου στο μέτωπο μου είχα ιδρώσει. 
   Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πήγα κατευθείαν στο μπάνιο.  Το δροσερό νερό στο πρόσωπο μου ήταν αρκετό για να μου προσφέρει μια ανάσα , μια μικρή ανακούφιση από εκείνον τον εφιάλτη.   Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και αναρωτήθηκα …. Άραγε αν ήμουν μαζί από την αρχή όλο αυτό θα συνέβαινε; …. Κι ενώ για ακόμα μια φορά χάθηκα στις σκέψης μου άκουσα φωνές από το διάδρομο.  Όχι δε βγήκα αμέσως έξω , προσπάθησα όμως να ακούσω τι έλεγαν και τα κατάφερα.  
  Θυμάστε όταν σας είχα αναφέρει πως έχω μυστικά;  Ένα από αυτό αφορά την ακοή μου… Ναι λοιπόν ,η ακοή μου είναι αρκετά καλή σαν λύκου.  Όταν με επιτυχία κατόρθωσα να ακούσω τη έλεγαν οι ψίθυροι , ανάμεσα τους αναγνώρισα τη φωνή της Μάριαμ.
«Θα είναι εντάξει;» ακούστηκε ταραγμένη
«Πραγματικά νοιάζεσαι;» ξεστόμισε μια ανδρική χοντρή φωνή
«Είναι υπό την ευθύνη μου..» πρόσθεσε με έντονο τόνο
«Τότε καλύτερα να κρατήσει το στόμα της κλειστό…. Αν βέβαια θέλει να ζήσει»  είπε και τα βαριά του βήματα ήχησαν καθοδικά από να τα σκαλιά.
Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω την  αδιάφορη είσοδο μου.
«Ντέρεκ!» αποκρίθηκε ξαφνιασμένη φορώντας κάτι απαίσιες γκρι πιτζάμες
«Καλημέρα σας» απάντησα με αδιάφορο βλέμμα
«Πως και τόσο πρωινός;»
«Το πρωί είναι η καλύτερη ώρα για τρέξιμο στο δάσος…. Η ησυχία που επικρατεί με χαλαρώνει»
«Ααα… Πολύ καλά..» είπε και το πρόσωπο της είχε χλομιάσει « Θα, θα τα πούμε» αποκρίθηκε και έφυγε βιαστική , μάλλον φοβήθηκε πως θα την ρωτούσα τι είχε συμβεί..
   Δεν έπρεπε να εκφράσω  ακριβώς πως αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή, τα συναισθήματα μου τα κρατάω μόνο για τον εαυτό μου.  Μα ναι, αυτή  θα είναι η πρώτη ύποπτη για μένα.
    Το υπόλοιπο της ημέρας κύλησε ομαλά… Τίποτα ύποπτο δε συνέβηκε και επιτέλους είχα ακόμα  μόνο μια ώρα μάθημα πριν το τέλος της μέρας.    Ανάμεσα στους μαθητές μου ήταν ο Τόμας , η Σίσι και η Έρρικα.
« Όπως είπα και πριν, ονομάζομαι Ντέρεκ Μίλερ και θα είμαι ο καθηγητής σας για φέτος»
«Χαχ! Γιατί; Του χρόνου θα έρθει άλλος;» ξεστόμισε ειρωνικά ένα αγόρι στο τέλος της αίθουσας και ξετίναξε τους συμμαθητές του στα γέλια.
  Εγώ πάλι  έσκυψα το κεφάλι χαμογελώντας γεμάτος σαρκασμό και δεν άργησα να του απαντήσω.
«Για όσους θα μείνουν σίγουρα το μάθημα, θα το ανακαλύψουν!»  τα γέλια κόπηκαν με μιας και ο νεαρός στραβοκατάπιε μένοντας άναυδος.  «Λοιπόν….. Σας έχω δύο λέξεις που είναι αρκετά σημαντικές…. Παρελθόν και Μέλλον.  Πείτε μου τι σκέφτεστε όταν ακούτε αυτές τις  δύο λέξεις.  θέλω να ξέρω το πρώτο συναίσθημα που σας προκαλεί η κάθε λέξη και γιατί.»  συνέχυσα να λέω « Άντζι ακούω» απεύθυνα τα λόγο στο νεαρό κορίτσι με τα μαύρα μαλλιά δίπλα στον Τόμας.
«Δύο λέξεις πολύ διαφορετικές , μα η μια αποτελεί συνέχεια της άλλης.  Το παρελθόν κανείς δε μπορεί να το ξεχάσει, στους περισσότερους μάλιστα προκαλεί αφόρητο πόνο όπως και σε μένα!  Το μέλλον είναι σαν μια ελπίδα, για κάτι καινούριο  που σε περιμένει…  Προσωπικά το μέλλον μου προκαλεί αγωνία για το τι θα αντιμετωπίσω!»
«Πολύ ωραία… Κάποιος άλλος;… Τόμας σε ακούμε» του απεύθυνα το λόγο
«Οι δύο αυτές  λέξεις  για μένα μου θυμίζουν το Yin και yang.  Συνυπάρχουν αρμονικά  και το  ένα ζει μέσα στο άλλο.   Στο παρελθόν κατοικεί μια μικρή κουκίδα από το μέλλον και στο μέλλον μια μικρή κουκίδα από το παρελθόν.   Πως μπορείς όμως να προχωρήσεις μπροστά όταν το παρελθόν σου σε στοιχειώνει;  Εμένα αυτά τα δυο μου προκαλούν φόβο γιατί ναι, είμαι δειλός.» ξεστόμισε ενώ τα μάτια του είχαν βουρκώσει.   Τα λόγια του  όντως είχαν χρωματιστεί από το φόβο!  Εκείνη τη στιγμή που τόνισε τη λέξη δειλός, η Έρρικα σηκώθηκε σαν σίφουνας από τη θέση της και  βρόντηξε όσο πιο δυνατά γινόταν την πόρτα της αίθουσας φεύγοντας .  Το βλέμμα του στράφηκε προς την πόρτα ενώ δεν άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν από το πρόσωπο του.
«Μην ταράζεστε… Δυστυχώς κάποιο μαθητές θέλουν να μείνουν το μάθημα… Ωραία τα λόγια σου Μαξ γεμάτα συναίσθημα…  Υπάρχει κανείς άλλος που θέλει να προσθέσει η να ρωτήσει κάτι;»
«Γιατί το κάνουμε αυτό; Ο προηγούμενος καθηγητής δεν το είχε κάνει ποτέ..» αποκρίθηκε ένα ξανθό αγόρι.
«Ο κάθε ένας έχει τον τρόπο του!  Αυτό το κάνουμε γιατί  στο θέατρο όλα παίζουν ρόλο… Για να καταφέρεις όμως να αποδώσεις σωστά ένα ρόλο, πρέπει να φέρεις και τα ανάλογα συναισθήματα.  Είσαι υποχρεωμένος να ταυτιστείς με τον πρωταγωνιστή για να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα στο κοινό σου.  Τα συναισθήματα είναι πολύ σημαντικά!   Γι’ αυτό σας ρωτάω τη συναίσθημα σας προκαλεί η κάθε λέξη.   Στο κάθε ένα από εσάς αποτελεί κάτι διαφορετικό.»
«Δε καταλαβαίνω..»
«Δε πειράζει… Στη πορεία θα καταλάβεις!  Κάντε ένα πεντάλεπτο διάλλειμα και έρχομαι.» αποκρίθηκα και μόλις που ξεπρόβαλα έξω από την πόρτα πρόσεξα την Έρρικα να κάθετε στο πάτωμα με την πλάτη ακουμπημένη στον μπεζ τοίχο. Ακόμα και τα ρούχα τους σου προκαλούσαν την αίσθηση της θλίψης.  Εκείνο το στενό μαύρο τζιν με την γκρίζα ζακέτα και την μαύρη φανέλα από μέσα.  Έμοιαζε σαν να πενθούσε για κάτι και το μυαλό μου σαν βέλος κατευθύνθηκε προς τον Μαξ.  Έκανα το βήμα να την πλησιάσω ενώ άκουγε μουσική.  Τα μαύρα Converse μου  της τράβηξαν αμέσως την προσοχή.   Σήκωσε το σκυφτό της κεφάλι και τα πράσινα μάτια της  αντίκρισαν το θυμωμένο πρόσωπο μου. Εκεί χαμήλωσε το βλέμμα της.   Στο διάδρομο δεν υπήρχε ούτε μύγα , τότε γονάτισα και με το δάκτυλο της σήκωσα το πιγούνι.
«Δεν μου αρέσει όταν οι μαθητές μου φεύγουν από την τάξη…» τόνισα με σοβαρό ύφος «Επίσης , αν σε έβλεπε ο διευθυντής  σίγουρα θα τα έβαζε μαζί μου και δεν γουστάρω καθόλου προβλήματα από την πρώτη μου μέρα.»
«Δε, δεν μπορώ να μπω εκεί μέσα… Απλά δεν μπορώ!» είπε και με κοίταξε γεμάτη τρόμο στα μάτια
«Άκου… Δεν γίνεται να σε αφήσω εδώ, πρέπει να παρακολουθήσεις το μάθημα και που ξέρεις ίσως τελικά σου φανεί χρήσιμο.  Αν πάλι όντως δεν αισθάνεσαι άνετα για δικούς σου λόγους και θες να μείνεις εδώ τότε…. Τότε μείνε, δική σου είναι η επιλογή, δεν πρόκειται να μπω στον κόπο να σε πιέσω άλλο..» ξεστόμισα και όταν πήγα να σηκωθώ αυτή μου άρπαξε τον καρπό
«Συγνώμη για, για χθες…. Δεν ήξερα τι έλεγα, αλλά…» εκεί σταμάτησε να μιλάει όμως η σιωπή της ήταν τόσο δυνατή που έμοιαζε να ζητάει βοήθεια.
«Είναι εντάξει… Δεν πειράζει, αυτό πλέον ανήκει στο παρελθόν.» πρόσθεσα και τόνισα την τελευταία μου λέξη.
Τότε έγνεψε καταφατικά και μου άφησε το χέρι
«Κχμ.. Και τώρα εγώ έχω ένα μάθημα να ολοκληρώσω… Με συγχωρείς λοιπόν» είπα φεύγοντας ενώ αυτή κράτησε το βλέμμα της πάνω μου σαν να μη μπορούσε να ξεκολλήσει…
    Όταν μπήκα μέσα η φασαρία κόπασε και συνέχισα κανονικά το μάθημα
«Μιλούσαμε για Παρελθόν και το Μέλλος σωστά;»
«Τι σημαίνουν για εσάς αυτές οι λέξεις;» αναρωτήθηκε η Σίσι
«Γα μένα ε;..» τότε πήρα μια ανάσα και η πόρτα άνοιξε με την Έρρικα να μπαίνει διακριτικά μέσα. «Για μένα το ΠΑΡΕΛΘΟΝ και το ΜΕΛΛΟΝ είναι σαν ταινίες…  Και οι δύο προβάλλονται σε διπλανές αίθουσες την ίδια στιγμή, αν το συνειδητοποιήσετε… Δεν μπορείς όμως  να παρακολουθήσεις και τις δύο συγχρόνως. Πρέπει κάποια στιγμή να  πάρεις την τολμηρή απόφαση και να διαλέξεις έργο.» συνέχυσα να λέω ενώ η Έρρικα με παρακολουθούσε με αγωνία «Όσο και αν σε έχει πονέσει, αν σε έχει τρομάξει η ακόμα και αν σου προκάλεσε ευχάριστα συναισθήματα το παρελθόν , εσύ πρέπει να προχωρήσεις μπροστά με στόχο το μέλλον.  Πρέπει αν αφήσεις πίσω τα συναισθήματα που σου δημιούργησε το παρελθόν αλλά όχι να τα ξεχάσει…. Απλά προχώρα μπροστά με προορισμό μόνο το μέλλον….
   Αυτό ναι, απαιτεί τόλμη … Μα να ξέρετε πως ακόμα κι αν προχωρήσετε, δε σημαίνει πως θα ξεχάσετε…  Το μέλλον δεν σημαίνει ξεχνώ, αλλά προχωρώ πατώντας πάνω στις στάχτες που δημιούργησα στο παρελθόν.»
«Καλά ε… Το άτομο είναι πολύ διαβασμένο!» ψιθύρισε ο Τζον στην Άντζι δίπλα του
«Πάμε σε μια άλλη λέξη λοιπόν! Συναίσθημα…  Γνωρίζει κανείς τι σημαίνει;»
«Χαχ!» ακουστικέ  Τζόν  κοντά στην Άντζι
«Νεαρέ, εσύ που γελάς γα πες μας λοιπόν τον ορισμό της λέξης..»
«Απλό! Συναίσθημα…. Συναισθήματα ….Είναι αυτά που νιώθουμε όταν μας συμβεί κάτι..»
«Σωστό! Για την ακρίβεια, είναι μια ευχάριστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που δημιουργείται από εντυπώσεις ή σκέψεις και παραμένει στη συνείδηση μας.  Και λέγοντας συνείδηση θα ήθελα να μου αναλύσετε αυτή τη λέξη..» όμως εκείνη τη στιγμή το κουδούνι ήχησε το τέλος του μαθήματος. «Την επόμενη φορά λοιπόν παιδία!» τόνισα βιαστικά για να τους προλάβω προτού φύγουν από την αίθουσα.
«Μα ακλουθεί Σαββατοκύριακο!» ξεστόμισε ο Τόμας
«Δεν πειράζει , λίγη σκέψη δε θα σας χαλάσει το Σαββατοκύριακο». Είπα και αποχώρισα με ένα χαμόγελο
   Ενώ αυτές οι δύο μέρες κύλισαν γρήγορα και ήσυχα ο εφιάλτης μου δεν έπαυε να με κυνηγάει!  Κάθε φόρα έβλεπα το ίδιο όνειρο και πάντα σταματούσε στην ίδια ακριβώς στιγμή…. Η υπομονή μου άρχισε να εξαντλείτε ενώ οι εξαφανίσεις στην πόλη συνεχίζονταν ραγδαία.  Η Μάριαμ προσπαθούσε να καθησυχάσει όλους όσους έμενα στην οικία , ο Τζάκσον τις περισσότερες ώρες χανόταν από το σπίτι , η Σίσι συνέχιζε να με φλερτάρει σε κάθε γεύμα της μέρας  ενώ ο Τόμας καθόταν ήσυχος κάτω από ένα μεγάλο πεύκο στη μέση της τεράστιας αυλής.   Έμοιαζε χαμένος , η ψυχή του ταξίδευε μακριά ενώ το κορμί του ήταν καρφωμένο εκεί να κοιτάει τον καταγάλανο ουρανό που τις περισσότερες φορές ήταν μουντός.   Η  Έρρικα αυτές τις δύο μέρες παρέμεινε κλειδωμένη στο δωμάτιο της  με τη Μάριαμ να τις αφήνει το φαγητό έξω από την πόρτα.  Ο Μπάτλερ πηγαινοερχόταν  συνεχώς ξοπίσω από την υπηρέτρια του σπιτιού Λάρα, μια 40αρα γυναίκα που ήταν ακόμα ελεύθερη.  Ο Θείος της Έρρικας πάλι δεν σταματούσε να φροντίζει τα λουλούδια στην αυλή.   Αυτός ο άνθρωπος  φαινόταν αρκετά ταχυπορημένος  με μόνη του παρηγοριά τα λουλούδια που πρόσεχε με τόση αγάπη. 
  Όταν τελείωσα με το πρωινό ανέβηκα στο δωμάτιο μου.  Ξάπλωσα για λίγο στο άνετο κρεβάτι μου και κοίταξα το ταβάνι βυθισμένος στις σκέψεις μου.  Τα μάτια μου έκλεισαν με μιας από τη νύστα και εκεί, ξεγλίστρησε για ακόμα μια φορά στο όνειρο  μου εκείνη η τρομερή βραδιά.  Σηκώθηκα απότομα στην ίδια ακριβώς σκηνή.  Εκείνη τη στιγμή η πόρτα μου κτύπησε δυο φορές ρυθμικά.
«Που χάθηκες εσύ;» ξεστόμισα στον Τζάκσον που μπήκε μέσα σαν οργισμένος τυφώνας  όταν άνοιξα την πόρτα
«Επτά! Επτά καταλαβαίνεις!» φώναξε επίμονα τον ίδιο αριθμό
«Ε;»  αναρωτήθηκα κάνοντας μια γκριμάτσα
«Τι μέρα είναι σήμερα; Κυριακή;!  Την Παρασκευή σημειώθηκαν 2 εξαφανίσεις, εχθές ακόμα μία και σήμερα… ΑΑ! Το αποκορύφωμα….. Σήμερα ακόμα τέσσερεις,  σύνολο;… Επτά!» έλεγε σαν τρελός και δεν σταμάτησε να πηγαινοέρχεται.
«Ηρέμησε!  Καλά πότε πρόλαβαν να σημειωθούν τέσσερεις ξαφνίσεις σήμερα;»
«Χεχ… Ντέρεκ δε καταλαβαίνεις εδώ μιλάμε για παρανοϊκά άτομα! Και κάνεις δεν ενοχλείτε από τα γεγονότα….  Αν δεν  ερχόταν  εδώ η Λύδια ακόμα κι εμείς θα ζούσαμε στο σκοτάδι με αυτές τις υποθέσεις… Δε, δε μπορώ… Και δεν είναι μόνο αυτό! Ακόμα καλά καλά δεν έχουμε βρει  τι συνδέει όλους αυτά τα άτομα…. Γιατί ναι   οι περισσότεροι είναι έφηβοι αλλά ανάμεσα τους υπάρχουν κι άλλοι πιο μεγάλοι … Τι σκατά γίνεται δε μπορώ να καταλάβω…»
«Τελείωσες» ξεστόμισα και τον άφησα να πάρει μια ανάσα
«Ναι…» αποκρίθηκε απογοητευμένος και κάθισε στο κρεβάτι
«Είσαι σίγουρος πως ψάξατε τα πάντα για όλους όσους έχουν εξαφανιστεί μέχρι τώρα; Θέλω να πω..»
«Ναι! Σπίτια , οικογένεια, σχολείο, πόλη, ηλικία….. Τα πάντα!»
«Δε γίνεται κάτι δε κολλάει τότε..» εκεί οι σκέψεις άρχισαν αν πλημυρίζουν το μυαλό μου.  «Τα επαγγέλματα;»
«Και αυτά! Τίποτα δεν έχουν κοινό…»
«Κι όμως κάτι πρέπει να υπάρχει… Καμία απαγωγή δε γίνεται τυχαία, ακόμα και μια δολοφονία έχει κάποιο κίνητρο… Αυτούς ο κόσμος  εδώ  δείχνει να μη τους λαμβάνει υπόψη, πλήρης αδιαφορία  κάτι πολύ παράξενο βέβαια…»
«Μμ, ναι σ’ αυτό …. Από όσους γονείς χάθηκαν τα παιδιά τους κάποιο ακόμα παραμένουν εδώ ενώ άλλοι έφυγαν από την πόλη..»
«Κι αυτό αποτελεί ένα στοιχείο… Για μια στιγμή!» ξεστόμισα και έκανα μια παύση. « Ψάξτε αν οι μαθητές είχαν κοινά μαθήματα!»
«Κι αυτό το κάναμε…. Τίποτα δε βγαίνει…»
«Δε γίνεται…» τόνισα « Η απάντηση πρέπει να βρίσκεται κάπου!»
«Ναι .. Προφανώς όχι μπροστά μας…»
« Κι όμως…. Τα κοινό μπορεί να συνδέει μαθητές με ανθρώπους μεγαλύτερους;  Το μόνο που μου κάνει κλίκ είναι τα μαθήματα…»
«Δηλαδή;»
«Δηλαδή, ίσως κάτι που να τους παραπέμπει σε ένα κοινό κλάδο κάτι τέλος πάντων.»
«Περίμενε λίγο..» ξεστόμισε και έπιασε αμέσως το κινητό του.  «Πηνελόπη βρες όλα τα μαθήματα που παρακολουθούσαν  τα άτομα από 19 και άνω  όταν ήταν ακόμα  μαθητές  μετά δες αν υπάρχει κάτι που να συνδέει  τους μεγαλύτερους  με τα μαθήματα  των ανηλίκων που έχουν εξαφανιστεί …. Αν βρεις κάτι κοινό πάρε με τηλέφωνο» είπε βιαστικός και έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο
«Τελικά δε ψάξατε και τα πάντα..» αποκρίθηκα ειρωνικά ενώ αυτός έκανε μια γκριμάτσα
«Εσύ;»
«Εγώ;»
«Τι έχεις;»
«Τι έχω;»
«Φαίνεσαι άυπνος..»
«Ξυπνάω πρωί για τρέξιμο μη το ξεχνάς αυτό!»
«Μμμμ, ναι! Κοίτα είπαμε να είμαστε ειλικρινείς…  Πες μου λοιπόν, κάτι βασανίζει τη ψυχή σου!»
«Έλα ρεε! Ψυχολόγε μου εσύ..»
«Μη με ειρωνεύεσθε… Αυτό ήταν και δικό σου αγαπημένο μάθημα.. Και τώρα που είπα μάθημα, Πραγματικά θέατρο; »
«Σ’ αυτό βρήκα θέση.. Τη θέση του Μαξ» ξεφώνησα και η καρδιά είχε γίνει πέτρα
«Θα τον βρούμε θα δεις!» αποκρίθηκε με μια σπίθα ελπίδας
Εγώ βαριαναστέναξα
«Τι έχεις; Είσαι έτσι για τον Μαξ;» συνέχυσε τις ερωτήσεις
«Κάθε φορά που πάω να κοιμηθώ βλέπω των ίδιο εφιάλτη…»
«Θα φταίει το μαξιλάρι σου!»
«Και κάθε φορά ξυπνάω στην ίδια ακριβώς στιγμή λες και.. Λες και ο χρόνος εκεί σταματάει. Παγώνει…. Κι εγώ ξυπνάω ταραγμένος »
«Παράξενο αυτό..»
«Το ξέρω..»
   Η Κυριακή μας αποχαιρέτησε  με ερωτήματα και η Δευτέρα δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση της.
«Καλημέρα παιδιά» πρόσθεμα με ένα ψεύτικο χαμόγελο . « Θυμάστε που είχαμε μείνει;»
«Στη λέξη συνείδηση» ξεστόμισε γεμάτος ενθουσιασμό ο Τζον
«Σωστά! Μήπως θα ήθελες να μας πεις τη σημαίνει;»
«Η συνείδηση επιδρά στη συμπεριφορά μας...  Είναι ο χώρος της σκέψης που δεν είναι συνειδητός!»
«Χμμ, κάποιος άλλος;»
« Συνείδηση…. Η πλήρης κατανόηση του τι κάνω….» πρόσθεσε η Έρρικα
«Πολύ σωστή απάντηση Έρρικα…  Η συνείδηση είναι η ικανότητα της αντίληψης κάποιων  ενεργειών μας και όσων συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο… Στην ουσία, συνείδηση ονομάζεται  το μέρος του ανθρώπινου μυαλού  που με βάση κάποιες ηθικές αρχές τον κάνει να διαχωρίζει το καλό από το κακό.  Η επίγνωση των πράξεων δηλαδή…  Όσο για την απάντηση του Τζον , αυτό που μας περιέγραψε λέγεται υποσυνείδητο!» εκεί έκανα μια μικρή παύση.
«Είναι εκείνο που συγκρατούμε αμυδρά στη συνείδησή μας έτσι;»
«Ακριβώς!  Ο Τζον κι εσύ το θέσατε πολύ σωστά… Το υποσυνείδητο όντως επιδρά στη συμπεριφορά μας...  Είναι ο χώρος της σκέψης που δεν είναι συνειδητός! Η συνείδηση και το υποσυνείδητο είναι σαν το παρελθόν και το μέλλον… Συνδέονται.  Το υποσυνείδητο αποτελεί εκτεταμένο πεδίο στο περιθώριο της καθαυτό συνείδησης …»
«Μα πως επηρεάζει τη συμπεριφορά;» αναρωτήθηκε η Σίσι
  « Γενικά το υποσυνείδητό είναι μέρος των στοιχείων που βρίσκονται  σε λήθη.  Έπειτα επανέρχεται στη συνείδηση και  έτσι επηρεάζει τη συμπεριφορά του ατόμου »  εκεί ήταν που κατάλαβα ότι ο εφιάλτης που έβλεπα και πάγωνε σε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή ήταν  το υποσυνείδητο μου.  Μου φώναζε πως έπρεπε να πω τη συνέχεια σε κάποιον… Αυτός ο κάποιος ήταν ο Τζάκσον.  Όχι δεν ήμουν ειλικρινείς μαζί του… Στη συνείδηση μου γνώριζα πως αυτό που του έκρυψα ήταν λάθος… Μα αυτό με είχε διατάξει…  Έτσι προσπάθησα να το αποφύγω και να το αφήσω στη ντουλάπα που λέγεται υποσυνείδητο.  Ο μόνος τρόπος για να σταματήσω αυτό τον εφιάλτη είναι να  πω τη συνέχεια…. Τότε  είναι που θα έχω τη συνείδηση μου ήρεμη.   «Στη ζωή όλων μας υπάρχουν πράγματα που δε μας αρέσει να τα βλέπουμε….  Δε θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε ίσως από φόβο…  Έτσι τα παραχωρούμε σε μια μεγάλη ντουλάπα που ονομάζεται ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ!   Αυτή η πόρτα  όμως , καμιά φορά ανοίγει από μόνη της και τότε όλα όσα κρύβαμε  για τόσο καιρό και δε θέλαμε να αντιμετωπίσουμε από τον εαυτό μας,  σαν τυφώνας  έρχονται  όλα μαζί πάνω μας  έτοιμα να μας κατασπαράξουν.    Τελικά στο τέλος αναγκαζόμαστε να τα δούμε … Η ζωή μας είναι γεμάτη από ντουλάπες με χωμένα πράγματα….  Επειδή  όμως δεν τα βλέπουμε δε σημαίνει ότι δε μας επηρεάζουν στη ζωή μας…» σταμάτησα να μιλάω ενώ όλοι τους με έβλεπαν με ένα θαυμασμό.
     Πλησίασα την έδρα τις αίθουσας και άρπαξα τα σενάρια.  «Ο άνθρωπος αντίγραφο» ξεστόμισα και η απορία χρωμάτισε τα βλέμματα τους
« Το μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου!» πρόσθεσε η Έρρικα έκθαμβη
«Ναι…»
«Του ποιού;» αναρωτήθηκε χαμένος ο Τζον
«Αυτό δεν είχε  πάρει  Νόμπελ λογοτεχνίας;»
«Ναι ‘Αντζι….. Και για όσους δεν ξέρουν πρόκριτε για ένα μυθιστόρημα,  ένα ερωτικό θρίλερ που σκηνοθέτησε ο καναδός Ντένις Βιλνέβ. «
«Θρ, θρίλερ;» ξεστόμισε ο Ντάνι  το αγόρι με τα παράξενα γαλιά τρομοκρατημένος
«Μχμ!... Πρόκειται για μια ταινία με τη δύναμη του υποσυνείδητου.»
« Άρα…. Γι’ αυτό αναφερόμαστε σε λέξεις!» πρόσθεσε η Σίσι
«Ακριβώς…   Το υποσυνείδητο είναι ένα θέμα που μας  απασχολεί ιδιαιτέρως.  Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη  “Εάν δεν έχεις επίγνωση αυτής της δύναμης και των παρενεργειών της, δεν γνωρίζεις στ' αλήθεια ποιος παίρνει τις αποφάσεις για σένα, δεν είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου”».

Chara Christ.