Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

7.10.15

Η Τελετή (Κεφάλαιο 12)


Παρόλο που ο ήλιος έχει χαθεί δεν θέλω να γυρίσω ακόμα στο μικρό σκοτεινό δωματιάκι μου. Κάνω βόλτες στα σοκάκια και τους δρόμους του χωριού. Παρατηρώ τις λιγοστές βιτρίνες που υπάρχουν και τα μικρά καφενεία γύρο μου. Όλα είναι τόσο ήρεμα και ξέγνοιαστα. Μακριά από σκοτούρες και βάσανα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Έχουν μείνει δύο μέρες. Δύο μέρες και μετά τέλος. Όμως δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι, όταν γυρίσω θα κάνω τις αλλαγές μου. 
      Φωνές από εξαγριωμένο πλήθος μου τραβάει την προσοχή. Ακολουθώ την μεγάλη βαβούρα που γίνεται και βρίσκομαι σε μια μεγάλη πλατεία. Μπροστά μου άνθρωποι πολλοί και ανήσυχοι έχουν μαζευτεί. Ένας άντρας είναι πάνω σε ένα βάθρο και κάτι λέει. Δεν μπορώ να ακούσω από εδώ πίσω. Πλησιάζω και κρύβομαι σε μια σκοτεινή γωνιά για να μην με αναγνωρίσει κανείς. Τώρα ακούω σχετικά καλύτερα.

"Δεν θα το επιτρέψουμε αυτό! Δεν θα επιτρέψουμε να μας παίρνουν τα παιδιά μας και να τα βάζουν στην πρώτη γραμμή γιατί εκείνοι φοβούνται!" Στην πρώτη γραμμή? Τι λέει?
"Πήραν τα παιδιά και την γυναίκα μου!" Φωνάζει ένας άντρας από την άλλη άκρη του βάθρου.
"Πήραν τον άντρα μου και τώρα έρχονται για εμένα!" Πετάγεται γεμάτη τρόμο μια γυναίκα λίγα μέτρα μακριά μου.
"Έχουμε την παντοδύναμη βασίλισσά μας! Γιατί δεν στέλνουν αυτή να βγάλει το φίδι από την τρύπα?" Φωνάζει εξαγριωμένος ένας μεγάλος άντρας.
"Άλλωστε έχει ορκιστεί πίστη στον λαό της! Γιατί δεν κάνει κάτι?" Συμπληρώνει η κυρία που βρίσκεται δίπλα του. Η αναφορά στο άτομό μου με κάνει να ζαρώσω και να χωθώ πιο βαθιά στην τρύπα μου.
"Κύριοι...Κυρίες.... Βρισκόμαστε σε πόλεμο! Ηρεμήστε παρακαλώ. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Διαφορετικά θα βρεθούμε στο τέλος όλοι μας νεκροί." Πόλεμο? Ο Θεοί! Ο λαός μου κινδυνεύει και εγώ χασομεράω! Τι κάνω εδώ?

     Αναστάτωση επικρατεί. Τα αυτιά μου βουίζουν από τις διαμαρτυρίες και τι φωνές. Άλλοι θέλουν την οικογένειά τους πίσω και άλλοι θέλουν να προσφερθούν για το καλό του λαού μας, αλλά δεν θεωρούνται ικανοί για τον στρατό γιατί δεν ελέγχουν όλα τα στοιχεία. Μανάδες πατεράδες και παιδιά είναι έτοιμοι να σκοτώσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν. Δύο παιδιά ανεβαίνουν πάνω στο βάθρο και προσπαθούν να ακουστούν. Τους ξέρω. Οχ όχι. Είναι τα αδέρφια του Ντάνιελ. Αυτός που είχε μιλήσει και σε μένα τότε που η αδερφή του έβρισε την οικογένειά μου παίρνει τον λόγο.

"Η μητέρα της βασίλισσας σκότωσε τον πατέρα μου! Τώρα αυτή πήγε να σκοτώσει την αδερφή μου. Από στιγμή σε στιγμή θα έρθουν για την μητέρα μου! Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνετε εσείς. Εμείς πάντως δεν πρόκειται να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια." λέει και δείχνει τον εαυτό του και τον αδερφό του. Ο αδερφός του κάνει ένα βήμα μπροστά και συμπληρώνει.
"Η βασίλισσα που λέτε δεν είναι εδώ για να σας προστατέψει! Την είδαμε να εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια μας. Την κατάπιε η ίδια της η δύναμη. Αντί για να λέτε ότι, θέλετε του δικούς σας πίσω, πηγαίνετε να τους προστατέψετε όπως θα κάνουμε και εμείς. Αλλιώς θα είναι όλοι νεκροί σε μερικές μέρες. Εμείς θέλουμε να επιζήσουμε από αυτόν τον πόλεμο και θα επιζήσουμε και από αυτήν την τυραννία." Τι λέει? Πάνε προς την αυτοκτονία! Δεν ξέρουν ούτε μια σπίθα να ανάψουν! Πώς θα τους προστατέψουν κιόλας? Ακούω δίπλα μου μια κυρία να συζητάει πολύ πιο ήρεμα με δύο κυρίους δίπλα της.

"Άκουσα ότι δεν γίνετε πόλεμος. Απλός προετοιμάζουν τους "ξεχωριστούς" για να είναι έτοιμοι στο μέλλον."
"Εγώ άκουσα ότι πόλεμος θα γίνει σε κάτι χρόνια και μαζεύουν του δυνατούς γιατί θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει από την γη των ανθρώπων." Λέει ο ένας.
"Ο μικρός είναι τρελός μάλλον. Λέτε πράγματι να ισχύουν αυτά που είπε για την βασίλισσα?" Πετάγεται ο άλλος.
"Δεν ξέρω. Αλλά εγώ αν δεν ακούσω σειρήνες πολέμου ή αν δεν το ανακοινώσει η βασιλική αυλή δεν πιστεύω τίποτα!" Λέει η κυρία. Τελικά τι γίνεται? Γίνεται πόλεμος ή όχι? Μια τεράστια φλόγα φουντώνει και ο κόσμος γύρο σιγά-σιγά αποχωρεί. Φαίνεται ότι ήταν σινιάλο λήξης.

       Κατεβάζω το κεφάλι μου και προχωρώ ανάμεσα στο πλήθος προσπαθώντας να συλλέξω περισσότερες πληροφορίες. Τελικά όσο περισσότερα ακούω τόσο πιο πολύ ηρεμώ. Πολλοί είπαν ότι είπαν οι τρις φιγούρες μπροστά μου πριν από λίγο. Άλλοι είπαν ότι είναι όλοι τους τρελοί και πρόκειται για μια μεγάλη παρεξήγηση που θα λυθεί σύντομα. Άλλοι ,πάλι, είπαν ότι αποφάσισα να τους αφήσω να ελέγχουν τα στοιχεία δίνοντας αυστηρά μαθήματα στους χρήστες και των τεσσάρα στοιχείων. Μερικές αναφορές έγιναν στο ότι κάτι περιμένουν για να ξεκινήσει ο πόλεμος. Αν αυτό ισχύει, τότε αυτό το κάτι είμαι εγώ.
       Προσπαθώ να ηρεμήσω και να γυρίσω στα προηγούμενα σχέδιά μου. Όλο αυτό έγινε για το τίποτα? Δεν ξέρω πιο από όλα είναι σίγουρο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αύριο ή μεθαύριο δεν θα γίνει κανένας πόλεμος! Άρα σε δύο μέρες σπίτι μου σου έρχομαι. Φτάνω στο μοτέλ. Ο άντρας στην είσοδο κάθετε ήρεμος και διαβάζει ένα βιβλίο. Ένα ακόμα στοιχείο ότι δεν είναι τίποτα σίγουρο. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου αλλά η αλήθεια δεν είναι ακόμα σίγουρη και έτσι αποφασίζω να κάνω ένα μικρό "ταξιδάκι" προκειμένου να την ανακαλύψω μόνη μου. Τα μάτια μου κλείνουν και εγώ βρίσκομαι στο κτίριο όπου αποκαλώ σπίτι.
       Ησυχία. Πηγαίνω στο δωμάτιο της αδερφής μου. Την βρίσκω στην αγκαλιά του Κρίστιαν, του αγοριού της, και κοιμούνται και οι δύο βαθιά. Στα πόδια του κρεβατιού βρίσκεται ο Έκτορας ανάσκελα να ροχαλίζει. Βάζω τα γέλια και σιγά -σιγά αποχωρώ. Πηγαίνω προς το γραφείο του Άντονι. Το φως είναι ανοικτό. Μπαίνω μέσα και τον βλέπω ήρεμο να υπογράφει κάτι χαρτιά. Ρίχνει ένα χασμουρητό ενώ κλίνει έναν κίτρινο φάκελο που γράφει πάνω «επισκευές γυμναστηρίου». Τίποτα ανησυχητικό. Σηκώνεται πάνω και κλείνει το φως καθώς φεύγει. Αναστενάζω καθώς βγήκε ένα βάρος από πάνω μου. Αυτή δεν είναι στάση ανθρώπων που ξέρουν ότι την επόμενη μέρα πρέπει να πάνε στον πόλεμο.
      Κλείνω τα μάτια μου και όταν τα ξανανοίγω βρίσκομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Ο πονοκέφαλος ξαναέρχεται αλλά είναι πολύ πιο ήπιος αυτήν την φορά. Αρκετά ήπιος ώστε να με αφήσει μετά από λίγο να κοιμηθώ. Φαίνεται ότι έχει σχέση ο χρόνος. Πόση ώρα δηλαδή βρισκόμουν μακριά από το σώμα μου. Ένα πονεμένο χαμόγελο εμφανίζεται αμυδρά στο χείλη μου και αποκοιμιέμαι αμέσως.

                           ...

       Ανοίγω τα μάτια μου και ο πονοκέφαλος έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Νιώθω ότι έχω πολύ ενέργεια σήμερα μέσα μου. Κοιτάω το ρολόι και η ώρα είναι σχεδόν εννιά. Σηκώνομαι πάνω και πάω στο μπάνιο να κάνω ένα ντους. Ανοίγω την βρύση και ανοίγω τι παλάμες μου. Νιώθω μια ζεστασιά μέσα μου. Γύρο μου σχηματίζω λωρίδες νερού. Το κοιτάζω τι όμορφο που είναι έτσι ήρεμο και τόσο ξεχωριστό. Λάμπει. Κάνω μερικές κουνήσεις με το χέρι μου και το νερό παίρνει την μορφή γραμμάτων. ΝΤΑΝΙΕΛ.... Το κοιτάω λίγο και χαμογελάω. Συνέρχομαι και κατσαδιάζω τον εαυτό μου για την παιδιάστικη συμπεριφορά μου. Νιώθω γελοία. Αφήνω το νερό να πέσει απότομα πιτσιλώντας όλο το μπάνιο. Κλείνω την παλάμη μου και ότι νερό είναι εκτός μπανιέρας γίνεται μία μάζα. Κάνω μια κίνηση με κατεύθυνση τον πάτο της μπανιέρας. Το νερό έρχεται εκεί που στοχεύω και αφήνω τα χέρια ελεύθερα και το νερό κυλάει προς την αποχέτευση. Τελειώνω και βγαίνω έξω.
       Είναι ακόμα νωρίς για να συναντηθώ με τον Ντάνιελ. Βάζω το κουρελιασμένο μου τζιν, που φαίνεται σαν αυτά τα σκισμένα που φοράνε τώρα τα νέα παιδιά. Όμως δεν μπορώ να βάλω την μπλούζα μου εφόσον είναι αίσχος η καημένη. Στρίβω προσεκτικά το φόρεμά μου και το βάζω μέσα από το τζιν μου. Τώρα είναι τέλειο. Δεν φαίνεται τίποτα άσχημο και βέβαια δεν καταλαβαίνει κανείς ότι αυτό είναι φόρεμα και όχι μπλούζα.
       Βγαίνω από το κτήριο γεμάτη ζωντάνια και ενέργεια. Αρχίζω να τρέχω. Λίγο εξάσκηση δεν θα μου κάνει κακό. Έχω διανύσει πολύ δρόμο και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω χάσει καθόλου την φόρμα μου εφόσον ούτε καν έχω λαχανιάσει. Αρχίζω και κάνω ζικ-ζακ μέσα στους δρόμους. Μειώνω λίγο ταχύτητα κάνοντας ένα χαλαρό τζόκιν. Περνάω μέσα από τους ανθρώπους και δεν φαίνεται κάνεις να δίνει σημασία στα χθεσινοβραδινά γεγονότα.
      Τώρα η αναπνοή μου αρχίζει και γίνεται βαριά. Δεν σταματάω όμως. Συνεχίζω και κάνω κύκλους στο όμορφο χωριό. Μετά όμως από λίγα λεπτά η καρδιά μου χτυπάει δυνατά από την ένταση και έτσι σταματάω. Είμαι σε μια μικρή πλατεία. Στο κέντρο της έχει ένα πανέμορφο μαρμάρινο σιντριβάνι. Κάθομαι πάνω του για να ξεκουραστώ λίγο. Ακουμπάω τα χέρια μου αριστερά και δεξιά μου αφήνοντας το βάρος μου να πέσει πάνω τους. Το αριστερό μου χέρι ακουμπάει πάνω σε κάτι καυτό. Στρέφω το βλέμμα μου για να δω τι είναι. Είναι μια χρυσή επιγραφή που καίγεται ολόκληρη από τον ήλιο που την χτυπάει αλύπητα όλο το πρωί. Είναι αρκετά σκονισμένη. Παίρνω λίγο νερό από το σιντριβάνι που ρέει πίσω μου και το βάζω πάνω στην επιγραφή. Τώρα μπορώ να δω τι γράφει.
"ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΧΑΡΟΛΝΤ ΣΤΡΙΤΟΝ". Ο πατέρας μου. Γύρο από την επιγραφή βλέπω διάφορες βρομολογίες αλλά δεν με ενδιαφέρει. Τουλάχιστον φαίνεται ότι εκτός από εχθρούς είχε και πολλούς φίλους. Χαμογελάω γλυκά και παρόλο που δεν θυμάμαι καθόλου το πρόσωπό του, εφόσον όταν πέθανε δεν ήμουν ούτε ενός έτους, ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλό μου.
      Γύρο μου γέλια και φωνές παιδιών με περικυκλώνουν. Τα χαζεύω που παίζουν γεμάτα ζωντάνια ενώ χαλαρώνω πάνω στο μνημείο του πατέρα μου. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω μια μπάλα να έρχεται κατά πάνω μου με ορμή. Σηκώνω το χέρι μου και την πιάνω μερικά εκατοστά πριν χτυπήσει το κεφάλι μου.
"Ρε χαζό πήγες να χτυπήσει την κυρία. Πήγαινε πάρε τώρα την μπάλα." Ακούω μια κοπέλα να λέει. Ένα κοριτσάκι έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου.
"Συγνώμη που πήγα να σας χτυπήσω." μου λέει απολογητικά.
"Δεν πειράζει. Πώς σε λένε?" της λέω όσο πιο γλυκά μπορώ.
"Ανελίζ." λέει και ο κόσμος γύρο μου χάνεται.

"ΑΝΕΛΙΖ!!!!!!" ακούω μια γυναίκα να φωνάζει. Και μετά αυτή η γυναίκα βρίσκεται νεκρή στο πάτωμα.

Προσπαθώ να συνέλθω και "ανοίγω" τα μάτια μου. Βλέπω μπροστά μου το κοριτσάκι να με κοιτάει τρομοκρατημένο.
"Τι έχουν τα μάτια σας?" Τα μάτια μου? Τι εννοεί? Δεν προλαβαίνω να ανοίξω το στόμα μου και το κοριτσάκι έχει πάρει την μπάλα της και έχει φύγει τρέχοντας.
      Σηκώνομαι και εγώ και φεύγω μακριά από την πλατεία. Σε μια γωνιά βλέπω έναν άντρα να περπατάει ντυμένος με την ενδυμασία των φυλάκων. Αμέσως αλλάζω κατεύθυνση και προχωράει με γοργό βήμα. Λίγα τετράγωνα παραπέρα βλέπω άλλον έναν. Οκ τέρμα η βόλτα γι σήμερα. Λέω στον εαυτό μου και παίρνω γρήγορα τον δρόμο για το ποτάμι. Έτσι και αλλιώς κοντεύει 12¨00 και πρέπει να πάω να συναντηθώ με τον Ντάνιελ. Ανυπομονώ Σήμερα θα του μάθω τον αέρα και είναι ξεχωριστό στοιχείο για εμένα. Μπορεί να έρθουμε και πιο κοντά. Ποιος ξέρει?
       Φτάνω στο σημείο συνάντησης και ξαπλώνω στο γρασίδι απολαμβάνοντας τον ήλιο. Η ώρα όμως περνάει και ο Ντάνιελ δεν φαίνεται πουθενά. Ανακάθομαι στο γρασίδι και κοιτάω γύρο μου μήπως τον δω να ξεπροβάλει. Τίποτα όμως. Μετά από λίγο ακούω θόρυβο πίσω από έναν θάμνο.

"Ντάνιελ?" Λέω διστακτικά. Καμία απάντηση.....Παίρνω θέση μάχης και φέρνω στο ένα μου χέρι ένα μαστίγιο νερού. Μισοκλείνω τα μάτια μου για να δω καλύτερα. Μέσα από τον θάμνο πετάγεται μια ανδρική φιγούρα και είμαι έτοιμη να ρίξω.
"Ει!!! Ηρέμησε πριγκίπισσα! Εγώ είμαι! Μην ρίχνεις!" Μου λέει ο Ντάνιελ ενώ βάζει τα χέρια του μπροστά από το πρόσωπό του για προστασία.
"Είσαι τρελός? Με κατατρόμαξες!" Λέω ενώ το νερό στο χέρι μου πέφτει κάτω.
"Τρομάζει έτσι εύκολα μια πολεμίστρια?" Μου λέει και μου χαρίζει ένα από τα γοητευτικά του χαμόγελα. Του ανταποδίδω το κομπλιμέντο με ένα τεράστιο χαμόγελο. Η έκφρασή του σοβαρεύει και κοιτάει το πάτωμα. Δεν δίνω σημασία και αρχίζω να μιλάω γεμάτη ένταση και ανυπομονησία για να ξεκινήσουμε την προπόνηση.
"Λοιπόν. Σήμερα θα μάθεις για τον αέρα. Ο αέρας....."
"Σίσσυ?" Με διακόπτει αλλά δεν τον ακούω.
".....Είναι ένα περίπλοκο και...."
"Σίσσυ....Πρέπει να σου μιλήσω...."
"......πανέμορφο στοιχείο....." Συνεχίζω...
"Σίσσυ σταμάτα! Θέλω να σου μιλήσω!" Τώρα η φωνή του έχει γίνει δυνατή και με έχει αρπάξει από τα μπράτσα προσπαθώντας να σταματήσει τους κύκλους που έκανα καθώς μιλούσα.
"Ντάνιελ? Με πονάς! Τι θες?" Λέω μέσα από τα δόντια μου. Τα χέρια του χαλαρώνουν και τα μάτια του που πριν λίγο κοιτούσαν τα δικά μου τώρα έχουν πιάσει πάτο.....
"Ντάνιελ? Τι συμβαίνει?" Λέω στοργικά ενώ προσπαθώ να πιάσω το βλέμμα του.
"Σήμερα το πρωί ήρθα στρατιώτες στο σπίτι μας." Λέει χωρίς να πάρει το βλέμμα του από εκεί που έχει καρφωθεί.
"Όχι....Και....?¨Των ρωτάω φοβισμένα.
"Και πήγαν να πάρουν την μητέρα μου γιατί είναι χρήστης και των τεσσάρων στοιχείων." Συνεχίζει.
"Ντάνιελ.....Λυπάμαι..." Λέω παρηγορητικά.
"Αλλά δεν τους άφησα..." λέει και σχεδόν δεν τον ακούω.
"Ντάνιελ? Τι έκανες? Πες μου ότι δεν του επιτέθηκε!" Λέω ταραγμένη ενώ τον αναγκάζω να με κοιτάξει. Το καταφέρνω, αλλά για πολύ λίγο. Αμέσως στρέφει το βλέμμα του μακριά μου.
"Δεν είχα άλλη επιλογή! θα την έπαιρναν μακριά! Μου είπαν αφού είμαι αρκετά σκληρός για να τα βάλω μαζί τους τότε δεν θα είχα πρόβλημα αν με έπαιρναν και έμενα." Απαντάει και τα μάτια του γεμίζουν με δάκρυα.
"Τώρα γιατί είσαι εδώ? Πώς και δεν σε πήραν? Τι έγινε?" Του λέω ήρεμα. Γυρνάει να με κοιτάξει και καρφώνει τα μάτια του στα δικά μου.
"Τους προσέφερα κάτι σημαντικό ως αντάλλαγμα και για τους δυο μας." Μου λέει και ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλό του.
"Τι?" Λέω μη μπορώντας να κρατηθώ.
"Την βασίλισσα." Λέει απαλά.
"Τι εννοείς?" Τον ρωτάω και είμαι έτοιμη να πέσω κάτω. Μπορεί να μην εννοεί εμένα. Μπορεί να κατάλαβα λάθος.
"Συγνώμη Τατιάνα." Μου λέει και κάνει ένα βήμα πιο κοντά μου.

"Τατιάν.....?!!!" Πάω να πω και με φιλάει. Κάνει πίσω και εμφανίζονται τέσσερις φύλακες. Με παίρνουν σηκωτή. Αρχίζω και κοπανιέμαι για να ελευθερωθώ.

"Πώς μπόρεσες? Γιατί? Σε εμπιστευόμουν!" Ουρλιάζω ενώ οι φύλακες με παίρνουν μακριά. Τον κοιτάζω να μου γυρνάει την πλάτη και σκύβει το κεφάλι του σαν να μην θέλει καν να με ακούσει. Σταματάω τις προσπάθειες μου για να ελευθερωθώ και αφήνω τους φύλακες να με σύρουν πίσω στην αυλή. Η φωνή μου έγινε ψίθυρος και μέσα από τα δάκρυά μου καταφέρνω να πω.....


"Σ' αγάπησα........"

Voula GK