Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

19.10.15

Η Τελετή (Κεφάλαιο 13)

      
Βρίσκομαι μέσα στο αυτοκίνητο μαζί με δύο φύλακες και κατευθυνόμαστε προς την αυλή. Πόνος και θυμός με κυριεύουν. Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό? Αλλά τι περίμενα? Πώς μπόρεσα να πιστέψω ότι τρέφει και αυτός αισθήματα για εμένα? Μπροστά μου υψώνονται τώρα οι τεράστιες πύλες της αυλής. Το αμάξι σταματάει και βγαίνω έξω. Οι δύο φύλακες πάνε να με πιάσουν.

"Μην τολμήσει κανένας σας να με ακουμπήσει!" Λέω απειλητικά μέσα από τα δόντια μου. Οι δύο φύλακες οπισθοχωρούν και οι πύλες ανοίγουν. Νιώθω την καρδιά μου να χωρίζεται στα δύο. Κατευθύνομαι αργά προς το σπίτι μου.
"Τατιάνα?" ακούω μια φωνή δίπλα μου. Στρέφω το βλέμμα μου προς τα εκεί όπου ήρθε αυτή η φωνή. Είναι η Κάσια χεράκι-χεράκι με τον Κρίστιαν. Δεν μιλάω. Δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να πω.
"Τατιάνα? Γύρισες?!" Λέει με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια και τρέχει στην αγκαλιά μου. "Ο... μου έλειψες τόσο πολύ!" Λέει μέσα από τα αναφιλητά που την κατακλύζουν.
"Και εμένα μου έλειψες Κάσι...." της λέω ενώ της χαϊδεύω τα μαλλιά. Γυρνάει και με κοιτάει στα μάτια με ένα τεράστιο χαμόγελο.
"Που ήσουν?" μου λέει γλυκά.
"Θα στα εξηγήσω όλα...." της απαντάω ήρεμα. "Α. Γεια σου Κρίστιαν." λέω και νεύω προς το μέρος του. Σκαλώνει και απαντάει με μια γοητευτική υπόκλιση. Η Κάσια έχει μείνει με το στόμα ανοικτό να χάσκει.
"Μα, πώς....?" πάει να πει μπερδεμένη αλλά την διακόπτω.
"Σου είπα....θα στα εξηγήσω όλα. Αργότερα όμως....Τώρα άλλος πρέπει να δώσει εξηγήσεις σε 'μένα." λέω με σκληρό ύφος την τελευταία πρόταση και φεύγω.

      Μπουκάρω μέσα στο γραφείο του Άντονι φουριόζα. Πετάγεται ολόκληρος από την θέση του και είναι έτοιμος να διαμαρτυρηθεί μέχρι που συνειδητοποιεί ποιος είναι αυτός που μπήκε έτσι απροσκάλεστος μέσα στο γραφείο του.

"Μεγαλειοτάτη.....Είστε ζωντανή! Είστε καλά?"  λέει σπαστά προσπαθώντας να φέρει τον λόγο του σε μια τάξη.
"Φυσικά και είμαι ζωντανή! Τι περίμενες? Ότι θα με ξεφορτωνόσουν τόσο εύκολα?" Του λέω ειρωνικά.
"Εγώ....Όχι βέβ....." τον σταματάω σηκώνοντας το χέρι μου.
"Σε μία ώρα να συγκεντρώσεις στην βασιλική αίθουσα όλο το συμβούλιο." Του λέω αυστηρά και πάω να φύγω.
"Μα...." πάει να πει....
"έχεις μία ώρα....Ο χρόνος περνάει." του λέω ενώ έχω βγει ήδη από το γραφείο και κατευθύνομαι προς το δωμάτιό μου. Από πίσω μου με ακολουθεί η Κάσι.
"Τατιάνα......Περίμενε...." προσπαθεί να πει για να με προλάβει.
"Δεν πρέπει να πας από εκεί...." Συνεχίζει να λέει.
"Καλή μου, μου έλειψες πάρα πολύ. Αλλά έχω πολύ σημαντικότερα πράγματα αυτή τη στιγμή από το να σου πω τις "περιπέτειές" μου." της λέω γλυκά ενώ σταματάω για να της πιάσω το χέρι.
"Οκ....ότι πεις....μετά όμως μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα." Ανοίγω την πόρτα του δωματίου μου. Μένω άναυδη με το στόμα μου ορθάνοικτο να κοιτάζω το θέαμα μπροστά μου. Όλα μου τα πράγματα έχουν εξαφανιστεί. Το μόνο που έχει μείνει είναι ένα γυμνό κρεβάτι, μια άδεια ντουλάπα και οι κουρτίνες.
"Εγώ προσπάθησα...." Ακούω την Κάσια να μου λέει.
"Τι συνέβη? Που πήγαν όλα τα πράγματά μου?" Λέω χωρίς να πάρω το βλέμμα μου λεπτό από το άδειο δωμάτιο.
"Στο βασιλικό δωμάτιο......Μην θυμώσεις σε παρακαλώ.....Έπρεπε...." Μου απαντάει προσπαθώντας να με καθησυχάσει. Πράγμα το οποίο δεν πέτυχε καθώς έβραζα μέσα μου. Κλείνω τα μάτια μου και σφίγγω δυνατά τις παλάμες μου. Ένας αναστεναγμός βγαίνει από μέσα μου και κάπως ηρεμώ.
"Πολύ καλά λοιπόν..... Αλλά εσύ έρχεσαι μαζί μου." λέω δείχνοντας την Κάσια. Κάνει το κεφάλι της προς τα πίσω αποφεύγοντας το δάχτυλό μου, που την δείχνει.
"ΕΕΕΕντάααξειιιι...." Λέει διστακτικά και κατευθυνόμαστε προς το δωμάτιο των γονιών μου. Στέκομαι έξω από την μεγάλη ξύλινη πόρτα. Δεν κουνιέμαι....Δεν την ανοίγω....Δεν είμαι έτοιμη ακόμα για κάτι τέτοιο. Την πρωτοβουλία την παίρνει η Κάσια βλέποντας ότι δεν έχω τα κότσια να ανοίξω μία πόρτα! Βάζει το χέρι στο πόμολο και γυρνάει να με κοιτάξει.
"Αν σε παρηγορεί, έκανα μερικές αλλαγές εδώ μέσα για να μην νιώθεις άβολα" μου λέει και μου χαρίζει ένα γλυκό χαμόγελο. Το χέρι της λυγίζει και η πόρτα μπροστά μου ανοίγει. Μπαίνω μέσα και μια οικία μυρωδιά με περιτριγυρίζει. Πράγματι έχει κάνει κάποιες μικρό αλλαγές αλλά δεν θα καταφέρει να βγάλει ποτέ το άρωμά της μητέρας μας από τους τοίχους.
   
       Δεξιά από την πόρτα βρίσκεται όπως το θυμάμαι ένα τεράστιο διπλό κρεβάτι. Τα κάγκελά του από μαύρα έχουν βαφτεί χρυσά. Το κρεβάτι έχει ουρανό και παλιότερα κατακόκκινες κουρτίνες το περιέβαλαν. Τώρα οι κουρτίνες έχουν την απόχρωση του γαλάζιου δίνοντας μια νότα νερού μέσα στο επιβλητικό αυτό δωμάτιο. Οι τοίχοι είναι καφέ δίνοντας την αίσθηση της γης να περιβάλει τον χώρο και το πάτωμα έχει ένα γκρι-μπλε χρώμα, σχεδόν άσπρο με λεπτομέρειες μαύρου εδώ και εκεί δίνοντας την εντύπωση του αέρα κάτω από τα πόδια σου. Εκεί βρίσκεται ένας τεράστιος καθρέφτης με ένα ξύλινο τραπέζι και μια καρέκλα μπροστά του για τον καλλωπισμό της βασίλισσας. Ένας ολόκληρος τοίχος σχεδόν είναι γεμάτος με ντουλάπες μέχρι το ταβάνι. Στην απέναντι πλευρά από το κρεβάτι ένα σπουδαίο αρχοντικό τζάκι παίρνει την θέση του. Και μπροστά μου τεράστια παράθυρα υψώνονται προσφέροντας φως μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Εκεί κοντά βλέπω κάτι να κρέμεται. Είναι ένας σάκος του μποξ και δίπλα ένας διάδρομος.

"Ε όχι...." Λέω κοιτώντας με το στόμα ανοικτό τον σάκο.
"Φαντάστηκα ότι θα σου άρεσε και έτσι, σου έφτιαξα το μικρό προσωπικό σου γυμναστήριο." Μου λέει και βάζει τα γέλια με την φάτσα μου. Πηγαίνω τρέχοντας και ανοίγω τις ντουλάπες του δωματίου, ψάχνοντας απεγνωσμένα τα ρούχα μου. Αλλά τίποτα.....Κάθε ντουλάπα που ανοίγω έχει μέσα χιλιάδες φορέματα και παπούτσια όλων των ειδών.
"Που είναι τα ρούχα μου?" Λέω σαστισμένη!
"Ηρέμισε! Τελευταία ντουλάπα δεξιά." μου λέει συνεχίζοντας να γελάει. Ουφ.... πάλι καλά είναι όλα εδώ. Αλλά ποιανού είναι όλα αυτά τα ρούχα και τα παπούτσια? Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ και απάντησε η Κάσια για 'μένα.
"Όλα είναι δικά σου. Ως βασίλισσα πια πρέπει κάθε μέρα να δείχνεις τον ωραιότερο εαυτό σου και ας μην έχει η μέρα χαρά." μου λέει αυστηρά ξέροντας ότι δεν θα το δεχόμουν. Αλλά έχει δίκιο. Όμως η ώρα περνάει και εγώ πρέπει να βρίσκομαι στο συμβούλιο πριν από όλους.
"Ωραία ευχαριστώ πολύ.....Τώρα τρέχα να ετοιμαστείς. Σε μισή ώρα έχω καλέσει συμβούλιο." Της λέω ενώ την σπρώχνω βιαστικά να βγει από το δωμάτιο.
"Μα...." Δεν προλαβαίνει να πει τίποτα και της κλείνω την πόρτα στην μούρη. Πάω τρέχοντας στο μπάνιο το οποίο δεν έχει αλλάξει καθόλου. Είναι τεράστιο αριστοκρατικό και κατακόκκινο. Κάνω γρήγορα ένα μπάνιο και φοράω ένα χρυσό φόρεμα που βρήκα στην ντουλάπα. Πιάνετε γύρω από τον λαιμό μου απαλά και είναι εφαρμοστό μέχρι την ουρά του σώματός μου. Βάζω κάτι μαύρες γόβες που βρήκα μπροστά μου και πιάνω τα μαλλιά μου έναν ψιλό κότσο. Παίρνω μια τούφα και με το δάχτυλό μου την κάνω μπούκλα. Βάφομαι ελάχιστα (όχι ότι ξέρω να βάζω κάτι παραπάνω από κραγιόν) και φεύγω από το δωμάτιο. Μπαίνω μέσα και η αίθουσα είναι άδεια. Στο κέντρο της υψώνεται ένας μεγαλοπρεπείς θρόνος. Το βρίσκω γελοίο που βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και πρέπει να κάνουμε, ότι κάνουμε, με αρχαίες τυπικότητες. Παίρνω βαθιά ανάσα και κάθομαι πάνω στον θρόνο. Ένα τρέμουλο με πιάνει.
"Μην αφήσετε κανέναν άλλον να μπει εκτός από το συμβούλιο. Λέω στους δύο φύλακες που μου άνοιξαν την πόρτα πριν.
"Μάλιστα μεγαλειοτάτη." Λένε και οι δύο με μια φωνή και κλείνουν την πόρτα πίσω τους. Τώρα μένω μόνη και περιμένω να εμφανιστεί το συμβούλιο.

     ...

         Οι πόρτες ανοίγουν και πρώτος εμφανίζεται ο στρατηγός Μιγκέλ. Μου κάνει μια μεγάλη υπόκλιση και νεύω ευγενικά. Κάθεται απέναντί μου στο μεγάλο τραπέζι της αίθουσας.

"Μεγαλειοτάτη χαίρομαι που επιστρέψατε σώα και αβλαβής. Αν επιτρέπεται μπορώ να μάθω τις σας συνέβη?" Μου λέει ευγενικά αλλά η αδιακρισία του με εκνευρίζει.
"Όχι... Δεν επιτρέπεται.....ακόμα...." του απαντάω με ήρεμο επιβλητικό τόνο.
"Παρακαλώ, συγχωρέστε με...." Λέει κατεβάζοντας το κεφάλι του ως ένδειξη σεβασμού. Του νεύω χωρίς να πω τίποτα και σιωπή κατακλύζει την αίθουσα. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ο Άντονι με τους τέσσερεις εκπαιδευτές μου που είναι σημαντικοί για όλα όσα γίνονται μέχρι σήμερα. Κάθονται όλοι γύρω από την τραπεζαρία.
"Λοιπόν μπορούμε να ξεκινήσουμε." λέει ο Άντονι σηκώνοντας τα χέρια του.
"Λείπει η Κάσια." λέω σαν παρατήρηση.
"Μα η πριγκίπισσα Κάσια δεν έχει θέση στο συμβούλιο εφόσον είναι ανήλικη" Με διορθώνει ο Άντονι. Το είχα ξεχάσει τελείως. Σε δύο βδομάδες άλλωστε θα γίνει δεκαοκτώ....
"έχει θέση από τώρα." λέω με χαμηλή φωνή.
"Μα είναι αν...."
"Είπα! έχει θέση τώρα." Αυτή τη φορά η φωνή μου ήταν δυνατή και επιβλητική. "Και θα πας εσύ να της το πεις τώρα αμέσως.....Έχει πέντε λεπτά να έρθεις μαζί της." Του λέω αγριεμένη. Το πρόσωπό του σκληραίνει και τον ακούω κάτι να μουρμουρίζει ενώ φεύγει. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν μείνει να με κοιτάνε λες και με βλέπουν πρώτη φορά. Κοιτάζω το χρυσό ρολόι με το οποίο έχω κοσμήσει το χέρι μου. Είναι τρεις περίπου. Η πόρτα ξανά ανοίγει και μπαίνει μέσα ο Άντονι με την Κάσια. Ο Άντονι πάει να καθίσει δεξιά μου.
"Εκεί θα καθίσει η Κάσια. Εσένα η θέση σου είναι εκεί." Λέω και κάθετε εκεί που του είπα. "Τώρα μπούμε να αρχίσουμε" Λέω και σηκώνω τα χέρα μου.
"όσο έλειπα ήμουν στο χωριό και παρατήρησα πράγματα που δεν έχω ξανά δει να γίνονται." λέω δυνατά για να ακουστώ παντού.
"Όπως?" πετάγεται ο Άντονι.
"Όπως το ότι δεν σου έδωσα τον λόγο....." ο στρατηγός βάζει τα γέλια. Φαίνεται δεν είμαι η μόνη που απολαμβάνει την στιγμή. "Συνεχίζω....Φρουροί μας παίρνουν χωρίς λόγο παιδιά και γονείς, άντρες και γυναίκες μακριά από τα σπίτια τους. Μπορώ να μάθω τον λόγο?" Λέω απόλυτα σοβαρή κοιτάζοντας τους έναν-έναν. Ο στρατηγός  πάει να πάρει τον λόγο....του νεύω και αυτός σηκώνεται από την θέση του για να μιλήσει.
"Οι άνθρωποι βρίσκουν εδώ και μερικές βδομάδες παράλογες δικαιολογίες για να μας κηρύξουν πόλεμο. Αποφασίσαμε να πάρουμε τους δικούς μας που μπορούν να ελέγξουν και τα τέσσερα στοιχεία για να τους εκπαιδεύσουμε το συντομότερο δυνατό." Κάθεται πάλι στην θέση του.
"Αυτοί που έχουμε ήδη δεν φτάνουν?" Λέω απευθυνόμενη μόνο στον Μιγκέλ.
"Όχι μεγαλειοτάτη. Μετά την τελευταία τους έφοδο, έχουν απομείνει ελάχιστοι για να προστατέψουν ολόκληρο το λαό μας από αυτούς." απαντάει με απόλυτα επαγγελματικό ύφος σταυρώνοντας τα δάχτυλά του.
"πολύ καλά λοιπόν....Πόσους έχετε μαζέψει?" λέω ενώ σκέπτομαι την επόμενή μου κίνηση. Τον λόγο τώρα τον δίνω στον πρώτο εκπαιδευτή.
"Περίπου 200" μου λέει ενώ σηκώνεται όρθιος.
"Υπάρχουν ανήλικοι?" Τον ρωτάω.
"Μάλιστα μεγαλειοτάτη." μου απαντάει και η φωνή του ακούγεται πικραμένη.
"Πόσοι είναι περίπου?" Τον ξαναρωτάω.
"50 με 70" μου απαντάει και του κάνω νόημα να κάτσει.
"Άντονι...θέλω τα στοιχεία με όλους όσους έχετε αιχμαλωτίσει γιατί αυτό που κάνατε μόνο έτσι μπορεί να θεωρηθεί." λέω θυμωμένη. "Μέχρι να εξετάσω τα έγγραφα κανείς δεν πάει πουθενά!"
        ο Άντονι αφού έμαθε πια ότι δεν έχει λόγο στα μάτια μου, σηκώνεται και μετά από λίγο έρχεται με μια τεράστια στοίβα από χαρτιά. Την ακουμπάει μπροστά μου και χωρίς να πω τίποτα αρχίζω και τα μελετάω ένα προς ένα. Ξεχωρίζω όσους είναι κάτω των 18 και άνω των 60 και τα βάζω σε ξεχωριστή στοίβα από τους υπόλοιπους. Μετά από αρκετή ώρα επιτέλους τελείωσα. Τότε ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ένας φύλακας.
"Παρακαλώ." λέω ενώ κάνω νόημα με το χέρι μου να πλησιάσει.
"Αυτοί οι δύο ήρθαν πριν από λίγο." Μου λέει αφήνοντας  δύο φακέλους μπροστά μου. Του λέω ότι μπορεί να φύγει και εξετάζω τους δύο καινούριους. Ήταν ο Ντάνιελ και η μητέρα του. Το περίμενα.....Σιγά μην τους αφήνανε έτσι απλά οι φύλακες. Αναστενάζω απεγνωσμένη και τους βάζω στην στοίβα με τους υπόλοιπους. Παρά τα συναισθήματά μου δεν πρέπει να κάνω διακρίσεις.
Σηκώνομαι όρθια για να πω τι αποφάσισα.

"Εδώ υπάρχουν 314 και όχι 200....Από τους οποίους οι 140 είναι ανήλικες και άνω των 60!" λέω επιβλητικά κάνοντας τους παρατήρηση." Οι 140 θα αφεθούν ελεύθεροι και οι 174 που μένουν θα διαιρεθούν σε 7 ομάδες. Ο Άντονι επειδή δεν είναι ικανός να διδάξει εξαιρείτε από αυτή την ευθύνη. Οι υπόλοιποι όμως θα δεσμευτούν στο να διδάξουν όσους έχουν μείνει. Θα περάσουν όλοι του σήμερα ένας-ένας από εδώ δηλώνοντας τις ικανότητές τους. Όσοι δεν ξέρουν τίποτα θα πάνε σε εσάς τους τέσσερεις" λέω δείχνοντας τους τέσσερεις εκπαιδευτές. "Όσοι ξέρουν έως και δύο στοιχεία θα πάνε στις δικές σας ομάδες." Συνεχίζω δείχνοντας τον στρατηγό και την Κάσια, που πραγματικά πιστεύω ότι θα κάνει τέλεια την δουλεία της. "Και όσοι ξέρουν να χειρίζονται τρία ή τέσσερα στοιχεία αυτούς θα τους αναλάβω εγώ." και έτσι τελειώνω τον λόγο μου. "Έχει κανείς άλλος να προσθέσει ή να πει τίποτα?" λέω καρφώνοντας με το βλέμμα μου τον Άντονι ξέροντας ότι σίγουρα θα πεταχτεί από στιγμή σε στιγμή. Τελικά όμως κρατήθηκε και δεν είπε τίποτα. "Ωραία λοιπόν.... Βγάλτε τους όλους στην κεντρική πλατεία της αυλής. Πρέπει να τους μιλήσω." λέω και σηκώνομαι όρθια σημαίνοντας την λήξη του συμβουλίου. Κάνουν όλοι υπόκλιση και φεύγω από την αίθουσα.

Voula GK