Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22.10.15

Η Τελετή (Κεφάλαιο 14)


 Τα πόδια μου τρέμουν καθώς προχωράω. Δεν το πιστεύω ότι φέρθηκα τόσο επαγγελματικά και σωστά στο πρώτο μου συμβούλιο. Βέβαια εκπαιδεύομαι μια ζωή κυρίως από την μητέρα μου για να μάθω να χειρίζομαι τέτοιες καταστάσεις με ηρεμία και σοφία. Πηγαίνω στο δωμάτιο μου και ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου για να ηρεμίσω από την ένταση. Ακούω την πόρτα του δωματίου μου και ενώ σκουπίζομαι φωνάζω να περάσει μέσα όποιος και να ήταν. Ήταν τελικά η Κάσια με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη της. 

"Τάτι!!! Ήσουν καταπληκτική εκεί μέσα! Δεν το περίμενα! και αυτόν τον Άντονι επιτέλους κάποιος τον έκανε να το βουλώσει!" Αρχίζει και φλυαρεί ενώ πηγαίνει πάνω κάτω στο δωμάτιο γεμάτη ένταση.
"Όχι για πολύ όμως!" λέω βάζοντας τα γέλια. Σταματάει μπροστά μου και με παίρνει αγκαλιά.
"Είμαι περήφανη για εσένα!" μου ψιθυρίζει στο αυτί.
"Ευχαριστώ! Τι έγινε μικρή? που πήγε η τίγρη που έκρυβες μέσα σου? Έγινε αρνάκι?" Της λέω για να την πειράξω!
"Ειιιιιι, όχι και πρόβατο! Λιοντάρι μπορεί.....πρόβατο....όχι!" μου απαντάει και βάζουμε τα γέλια.
"Πρέπει αν φύγουμε. Έχω ένα κοινό εκεί έξω που με περιμένει." λέω, της κλείνω το μάτι και κατευθυνόμαστε προς την κεντρική πλατεία.
    Τα πόδια μου με πεθαίνουν από τα τακούνια. Στο μοναδικό πράγμα που δεν εκπαιδεύτηκα είναι στο να περπατάω πάνω σε δύο τεράστιες βελόνες! Φτάνουμε στην πλατεία και ανεβαίνω πάνω σε ένα βάθρο που έχει φτιαχτεί από μάρμαρο για τις μεγάλες ανακοινώσεις. Μπροστά μου εκατοντάδες άτομα είναι έξαλα!
"Ησυχία!" φωνάζω αλλά λίγα άτομα σταμάτησαν.
"Ησυχία!!!!!" ουρλιάζει η αδερφή μου δίπλα μου και όλοι σκάνε.
"Τελικά εκεί την έκρυβες την τίγρη!" της λέω στο αυτί.
"Πρώτα από όλα θέλω να ζητήσω εκ μέρους όλων μας, για την αναστάτωση, συγνώμη! Είστε ελεύθεροι όλοι να φύγετε." Η Κάσια γουρλώνει τα μάτια και ο Άντονι πετάγεται δίπλα μου.
"Τι λές? Θα τα καταστρέψεις όλα! Είσαι τρελή?" ωρύεται! τον πιάνω από τον γιακά του πουκαμίσου του και τον φέρνω κοντά μου.
"Είσαι πολύ τυχερός που σέβομαι τον λαό μου αλλιώς θα σε σκότωνα εδώ και τώρα! Μην τολμήσεις και μου ξαναμιλήσεις έτσι γιατί πίστεψέ με δεν διστάζω να το κάνω!" βρυχιέμαι εξαγριωμένη μέσα από τα δόντια μου. Στραβοκαταπίνει και τον αφήνω κάτω. Ξαναγυρνάω την προσοχή μου στο πλήθος μπροστά μου και συνεχίζω.
"Όπως έλεγα είστε ελεύθεροι όλοι να φύγετε. Αλλά κάθε πρωί στις 6¨00 ακριβώς θα έρχεται ένα φύλακας για να σας φέρει εδώ. Θα χωριστείτε σε ομάδες και θα εκπαιδευτείτε για να μάθετε να μάχεστε. Όσοι δεν εμφανίζονται στις εκπαιδεύσεις θα διώκονται και θα φυλακίζονται." Το πλήθος διαμαρτύρεται και τα μάτια μου πέφτουν πάνω του. Πάνω στον Ντάνιελ. Μένει ακίνητος και με κοιτάει μπορώ να πω κάπως λυπημένα χωρίς να στρέφει την προσοχή του αλλού. Σκαλώνω λίγο και μετά συγκεντρώνομαι πάλι στον λόγο μου.
"Ο λόγος που γίνονται όλα αυτά είναι γιατί οι άνθρωποι μας χτυπούν την πόρτα και με τα όσα έχω μάθει δεν θα αργήσουν να μπούνε μέσα. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι! Είναι καθήκον όλων μας να υπερασπιστούμε τους ανθρώπους μας! Τα σπίτια μας! Είστε γεννημένοι με το αξίωμα του να χειρίζεστε όλα τα στοιχεία! Δυστυχώς όλο το βάρος και η ευθύνη πέφτει πάνω σας, δεν θα σας το κρύψω. 'Όμως είστε οι μόνοι που μπορείτε να τους σώσετε! Όλους! Την οικογένεια, του φίλους σας!" Όταν βγαίνω από τι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου δίχως καν να τις σκέπτομαι συνειδητοποιώ ότι όλοι είναι ήρεμοι. Όλοι κρέμονται αν όχι από τα χείλη μου τότε σίγουρα από τον λόγο μου. Παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω.
"Όσοι είναι άνω των 60 και κάτω των 18 είναι ελεύθεροι να φύγουν χωρίς δεσμεύσεις. Άμα κάποιος προσπαθήσει να πει ότι είναι ανήλικος ή υπερήλικας θα κάνει τζάμπα κόπο καθώς όλα τα ονόματα αυτών που μπορούν να φύγουν έχουν δοθεί στους φύλακες της πύλης. Όταν κάποιος ακούσει το όνομά του,  θα έρθει στην βασιλική αίθουσα για μερικές πληροφορίες που χρειαζόμαστε. Μετά μπορείτε να πάτε σπίτια σας για σήμερα. Η εκπαίδευση ξεκινάει από αύριο." Γέρνω το κεφάλι μου προς τα κάτω για να κάνω υπόκλιση. Φεύγω και το πλήθος πίσω μου ζητωκραυγάζει. Βασικά δεν ζητωκραυγάζει ακριβώς αλλά είναι οι περισσότεροι ευχαριστημένοι από αυτό που μόλις άκουσαν. Χαμογελάω και μια φωνή ακούγεται γλυκιά δίπλα μου.

"Η μαμά θα ήταν πολύ περήφανη για σένα." σταματάω λαό βλέπω την Κάσι να με προσπερνάει με γοργό βήμα. Τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα συγκίνησης....."Πράγματι...." λέω στον εαυτό μου και συνεχίζω τον δρόμο μου.

     Μπαίνω πάλι στην μεγάλη αίθουσα που πριν από λίγο έγινε το συμβούλιο. Κάθομαι στον θρόνο. Αρχίζω την δουλειά. Άτομα μπαινοβγαίνουν όλη την ώρα από εδώ μέσα. Εξετάζω έναν-έναν για τις δυνατότητές τους. Οι περισσότεροι όπως είχα υπολογίσει δεν έχουν μάθει ποτέ τους να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους άρα τους βάζω στις πρώτες 4 ομάδες. Λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν να χειρίζονται ένα και δύο στοιχεία, ενώ αυτοί που ξέρουν και τα τέσσερα στοιχεία ή έστω τα τρία  είναι μόλις δύο, μετά από τόσα άτομα που έχουν περάσει.

"Ζιζέλ Μπόροβιτς" λέω από το μεγάφωνο και περιμένω να κάνει την εμφάνισή της η αδερφή του Ντάνιελ. Η κοπέλα που παραλίγο να σκοτώσω. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα όπως την θυμάμαι αποφασιστική με ψιλά το κεφάλι. Στο μάτι της αγνό φαίνεται μια μελανιά.
"Όνομα και επώνυμο" λέω
"Ζιζέλ Μπόροβιτς." Απαντάει δυνατά.
"Πόσα στοιχεία μπορεί να ελέγξεις?" Την ρωτάω και ελπίζω να πει κάτω από 3. Αλλιώς θα αναγκαστώ να την έχω στην ομάδα μου.
"Δύο" Απαντάει. Αμέσως ξεφουσκώνω από το άνχος μου και συνεχίζω την εξέτασή μου.
"Τα οποία είναι?"
"Φωτιά και αέρας." μου απαντάει.
"Μπορείς να μου το αποδείξεις?" την ρωτάω ήρεμα. Εκείνη νεύει θετικά και στο ένα της χέρι εμφανίζει μια μικρή φλόγα ενώ αμέσως μετά φέρνει ένα μικρό αεράκι με μια αδέξια κίνηση του χεριού της.
"Ωραία αύριο το πρωί θα έρθει ένας φύλακας να σε πάρει και θα πας στην τάξη με την ομάδα της Κάσιας Στρίτον." κάνει υπόκλιση και  φεύγει. Επόμενο όνομα Ντάνιελ Μπόροβιτς. Τώρα μάλιστα! 'Όχι μόνο πρέπει να τον δω....Πρέπει να του μιλήσω κιόλας!

"Ντάνιελ Μπόροβιτς!" Λέω από τα μεγάφωνα. Έχω εξαντληθεί και τα χέρια μου έχουν ιδρώσει. Τουλάχιστον δεν θα είναι στην ομάδα μου καθώς ξέρει μόνο 2 στοιχεία. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά αλλά επικεντρώνομαι στην δουλειά μου.
"Όνομα αι επώνυμο" λέω επιβλητικά.
"Αφού το ξέρεις γιατί ρωτάς?" πώς τολμάει μετά από αυτό που μου έκανε?
"Για εσάς, μεγαλειοτάτη κύριε Μπόροβιτς και παρακαλώ πολύ απαντήστε στην ερώτησή μου." λέω φανερά θυμωμένη
"Μάλιστα μεγαλειοτάτη...Ντάνιελ Μπόροβιτς" μου λέει ειρωνικά.
"Πόσα στοιχεία μπορείς να ελέγξεις?" τον ρωτάω ενώ γνωρίζω ήδη την απάντηση.
"Τρία." λέει και πήγα να πέσω κάτω από αυτό που άκουσα.
"Λες ψέματα."" του λέω ενώ τα μάτια μου έχουν γίνει μια γραμμή και τον κοιτάζω απειλητικά.
"Φυσικά και όχι!" φωνάζει λες και τον προσέβαλα!
"Απέδειξε τον λοιπόν!" του λέω και εκείνος κάνει μία από τις κινήσεις με το νερό που του έμαθα, το συνηθισμένο κόλπο με την φλεγόμενη λεπίδα και......οχ....όχι..... λέει αλήθεια.....Χτυπάει το πόδι του δυνατά στο έδαφος και το πάτωμα από κάτω του ραγίζει κάνοντας μια τεράστια τρύπα. Τώρα μάλιστα! Πρέπει να τον έχω και στην ομάδα μου?!
"Ποιος σου το έμαθε αυτό?" λέω απολιτικά.
"Μα εσείς φυσικά μεγαλειοτάτη!" απαντάει πάλι ειρωνικά...
"Εγώ δεν σου έμαθα ποτέ κάτι τέτοιο."
"Φυσικά και το έκανες! Αν περίμενα να ακούσω τα "τραγουδάκια" για να μάθω να ελέγχω τα στοιχεία, σώθηκα! Έτσι σε παρατηρούσα όταν χρησιμοποιούσες τα υπόλοιπα στοιχεία και προσπαθούσα να τα κάνω ώσπου κατάφερα αυτό." μου λέει και μου δείχνει το πάτωμα που είχε καταστρέψει. Κάνω μία κίνηση με το πόδι μου και το πάτωμα έρχεται στην θέση του. Φαίνεται ραγισμένο αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχει καμία τρύπα. Ο Ντάνιελ σκοντάφτει καθώς βρισκόταν μέσα στην τρύπα και πέφτει.
"Πολύ καλά λοιπόν.....Αύριο στις 6 θα έρθει να σε πάρει ένα φύλακας να σε φέρει εδώ. Θα πας στην τάξη με την ομάδα του Μιγκέλ. Τώρα φύγε!" λέω και τις τελευταίες λέξεις τις φωνάζω. Δεν μπορούσα να τον έχω για μαθητή μου. Όχι πάλι! Κάνει υπόκλιση και βγαίνει. Επόμενη είναι η μητέρα του που δεν έμαθε ποτέ της να ελέγχει κανένα στοιχείο.

       Είναι περίπου 11 η ώρα το βράδυ και το τελευταίο άτομο μόλις έφυγε. Επιτέλους! Τέλος. Ρίχνω μια τελευταία ματιά στις ομάδες. 32 άτομα στο κάθε τμήμα των πρώτων, 18 άτομα στην ομάδα της Κάσιας, 22 άτομα στην ομάδα στου Μιγκέλ και 6 στην δική μου ομάδα. Επιστρέφω στο δωμάτιό μου και το κρεβάτι μου με καταπίνει.

    ....

        Το ξυπνητήρι χτυπάει σαν τρελό. Δεν θέλω να σηκωθώ ακόμα όμως πρέπει..... Σφίγγω τα μάτια μου με όλη μου την δύναμη για να το πάρω απόφαση. Τα ανοίγω και κλείνω το ξυπνητήρι δίπλα μου που μου έχει σπάσει τα νεύρα. Σηκώνομαι όρθια και ανοίγω τις κουρτίνες και φως γεμίζει το δωμάτιο. Πηγαίνω στο μπάνιο και πλένω το πρόσωπο μου. Είναι 5¨00 και πρέπει αν κάνω προθέρμανση. Βάζω μια μαύρη φόρμα και ξεκινάω το τρέξιμο στον διάδρομο που μου έβαλε η αδερφή μου. Έτρεχα για περίπου 40 λεπτά. Πηγαίνω και κάνω ένα γρήγορο ντουζ. Βάζω μια άσπρη αμάνικη μπλούζα και μια γκρι φόρμα και πηγαίνω στην αίθουσα που θα μαζευόταν η ομάδα μου αφού πρώτα πληροφορήθηκα από τον Άντονι ότι όλοι οι εκπαιδευόμενοι είναι στον δρόμο.
      Έχω κάτσει στο  πάτωμα και έχω βάλει τα χέρια μου στο πρόσωπό μου. Ένας μεγάλος αναστεναγμός βγαίνει από μέσα μου κει εκείνη την στιγμή μπαίνει μέσα μια κοπέλα. Ήταν το πολύ 20 ετών και φαίνεται τρομαγμένη.
"Έλα πέρνα μέσα." της λέω ενώ σηκώνομαι με ένα γλυκό χαμόγελο.
"Πώς είπαμε ότι σε λένε?" την ρωτάω.
"Άναμπελ μεγαλειοτάτη." μου απαντάει και κατεβάζει το βλέμμα της κάτω
"Τατιάνα θα με λες.... και αν θυμάμαι καλά μπορείς και χειρίζεσαι και τα τέσσερα στοιχεία ε?" Νεύει θετικά. "Τέλεια τότε πιστεύω ότι θα τα πάμε περίφημα!" της λες και μου χαρίζει ένα μικρό χαμόγελο ενώ τα μάτια της σταμάτησαν να κοιτάνε το πάτωμα. Εκείνη την στιγμή μπαίνει μέσα ένα αγόρι με ξανθά κοντά μαλλιά, πράσινα μάτια και λίγο μούσι.
"Σε θυμάμαι εσένα. Κρίστοφερ σωστά?
"Μάλιστα" μου λέει με μια βαριά αντρίκια φωνή.
"Από εδώ η Άναμπελ. Εσείς οι δύο είστε οι μοναδικοί που μπορείτε να ελέγχεται και τα τέσσερα στοιχεία.
    Αμέσως καταφτάνουν και οι άλλοι 4. Το γεγονός ότι ξέρανε και οι τέσσερεις τα στοιχεία της φωτιάς του νερού και του αέρα με διευκόλυνε πολύ.

"Λοιπόν γνωριστήκαμε αλλά τώρα πρέπει αν κάνουμε σοβαρή προπόνηση και σας προειδοποιώ δεν θα είμαι καθόλου επιεικής με κανέναν. Προς το παρόν θα δούμε όσο καλύτερα μπορούμε το νερό, τον αέρα και την φωτιά. Η γη θα είναι το τελευταίο στοιχείο που θα μάθουμε καθώς δεν το γνωρίζουν οι περισσότεροι" τους είπα επιβλητικά. "Ξεκινάμε με το νερό. Ρίξτε πάνω μου ότι καλύτερο και πιο δυνατό έχετε." τους κοιτάω και όλοι τους διστάζουν. "ελάτε τώρα! Δεν θα με πειράξουν μερικές σταγόνες νερό!" λέω και τους βλέπω ο ένας μετά τον άλλον να σηκώνουν έτοιμοι για επίθεση νερό. Ρίχνουν και οι έξι μαζί αλλά με μερικές κινήσεις τους απέφυγα και ρίχνω, αλλάζοντας την φορά του νερού,  πάνω σε αυτόν που μου το έστειλε. Πέφτει κάτω και βγάζει μια πνιχτή κραυγή.
"Άναμπελ, λόγο ύψους να στοχεύεις πιο ψηλά, Κρίστοφερ, δίνεις περισσότερο σημασία στην δύναμή σου παρά στον τρόπο με τον οποίο επιτίθεσαι. Τζέιμς δεν στέκεσαι καλά στα πόδια σου. Εσείς οι δύο θέλετε λίγη παραπάνω δουλειά και ίσως κάτι καταφέρουμε" λέω υποδεικνύοντας στον κάθε ένα τα λάθη του.
"Εγώ τι έκανα λάθος?" λέει το αγόρι που μόλις είχα λούσει.
"Α ναι! Δεν στοχεύουμε ποτέ στα χέρια του αντιπάλου όταν είναι σε ετοιμότητα. Αυτό ήταν το λάθος σου." του λέω και ξαναπαίρνω θέση μάχης.
     Αρχίζω και τους λέω για την στάση του σώματος και για την κίνηση των χεριών. "Πάλι" τους λέω εφόσον έχω σιγουρευτεί ότι τα κατάλαβαν όλα. Δυστυχώς όμως όλοι τους στοχεύσανε στο ίδιο σημείο και με μια μικρή κίνηση τους απέφυγα.

"ΑΑΑΑΑ!" ακούγεται μια κραυγή πίσω μου. "Τι στο.....?" Είναι ο Ντάνιελ και μόλις είχε μπει μέσα στο δωμάτιο. Το νερό και η δύναμη τεσσάρων ατόμων μόλις είχε πέσει όλη πάνω του ρίχνοντάς τον στο πάτωμα.
"Τι θες εσύ εδώ?" του λέω αγριεμένη.
"Ο στρατηγός είπε ότι πρέπει να έγινε κάποιο μπέρδεμα και με έστειλε εδώ." τώρα μάλιστα. Σταυρώνω τα χέρια μου κάτω από το στήθος μου και δίχως έχοντας άλλη επιλογή του λέω: "Πήγαινε απέναντι δίπλα στην Άναμπελ. Μαθαίνουμε για το νερό." δείχνοντας του την θέση δίπλα στην μία και μοναδική μαθήτριά μου.
"Λοιπόν, Άναμπελ προσπάθησε να στοχεύεις πιο πολύ στα πόδια. Θα σου είναι πιο εύκολο. Κρίστοφερ λιγότερη δύναμη περισσότερο πνεύμα. Εσείς οι δύο συνεχίστε έτσι. Εσύ απλός προσπάθησε να συγκεντρωθείς στον στόχο και όχι στην Άναμπελ." Το τελευταίο πήγαινε για τον Φρέντερικ το "λουσμένο" αγόρι.
"Εγώ?" λέει εκνευρισμένα ο Ντάνιελ. Σηκώνω το ένα μου φρύδι πάνω.
"εσύ.....Εσύ κάνε ότι σε φωτίσουν οι Θεοί." του λέω ειρωνικά και ο Φρέντερικ βάζει τα γέλια. "Μία ακόμα φορά. " λέω και παίρνω θέση μάχης. Η Άναμπελ με πέτυχε στο πόδι και ο Φρέντερικ βρήκε ευκαιρία να με χτυπήσει στον ώμο ρίχνοντάς με κάτω. Τους υπόλοιπους απλώς τους απέφυγα ενώ ο Ντάνιελ βγήκε τελείως εκτός στόχου. "Μπράβο! Καταπληκτικά. Μάλλον εσείς οι δύο κάνετε καταπληκτική ομάδα!" απευθύνομαι στον Φρέντερικ και στην Άναμπελ.
"Κρίστοφερ, καλύτερα αλλά πρέπει να το δουλέψεις. Ντάνιελ κάτι πρέπει να κάνεις με το σημάδι σου" τώρα μόνο που δεν βγάζει καπνούς από τα αυτιά. "Άλλη μία φορά και χωριζόμαστε σε δυάδες. Έτοιμοι? Πάμε!" λέω και μέσα στο νερό που ερχόταν πάνω μου είδα δύο μεγάλους μυτερούς πάγους να στοχεύουν το πρόσωπό μου. Κάνω τα χέρια μου "Χ" μπροστά από το πρόσωπό μου και βάζω το ένα μου πόδι πίσω για να φέρω αντίσταση. Ο πάγος γίνετε θρύψαλα και μουρμουρητά ακούγονται. Το ένα μου χέρι ματώνει.

"Είσαι τρελός? Τι κάνεις?" ουρλιάζω στον Ντάνιελ.
"Τι? Νερό δεν κάνουμε ακόμα?" μου λέει ειρωνικά.
"Ναι! αλλά δεν τους έχω μάθει για τον πάγο! Δεν το περίμενα! θα μπορούσες να με είχες σκοτώσει!" του φωνάζω ενώ κατευθύνομαι επιθετικά προς το μέρος του.
"Ναι αλλά δεν το έκανα!" μου απαντάει. Πώς? ΑΑΑΑΑ! Απομακρύνομαι. "Μάθημα δεύτερο. Να είσαι πάντα σε εγρήγορση." τον ακούω να λέει από πίσω μου. Για να δούμε τι ξέρεις εσύ από εγρήγορση.
     Γυρνάω απότομα προς το μέρος του και ρίχνω δύο γροθιές στον αέρα. Δύο πύρινες μπάλες πάνε προς τα πάνω του αλλά τις αποφεύγει. Κάνω μια κίνηση με το πόδι μου και μια λωρίδα πάγου έρχεται από πίσω του και τον ρίχνει κάτω. Σηκώνω μια πέτρα από κάτω και κάνω κλοτσιά με το πόδι μου και αυτή προσγειώνεται με δύναμη ακριβός δίπλα από το κεφάλι του.
"Δεν θα με μάθεις εσύ εμένα τι θα πει εγρήγορση αγοράκι." λέω και πάω πίσω στην θέση μου. Κοιτάζω του υπόλοιπους να κοιτάνε τρομαγμένοι μία τον Ντάνιελ μία εμένα. "Αν θέλετε να ζήσετε στην μάχη τότε αυτό που είδατε δεν είναι τίποτα." Τους λέω όλο νεύρα. "Δυάδες" λέω και κτυπάω τις παλάμες μου δύο φορές.
"Δεν έχω ταίρι." λέει με άσχημο τόνο ο Ντάνιελ.
"Κρίστοφερ μαζί μου. Εσύ πήγαινε μαζί με τον Ντομινίκ." του λέω και κάνω νόημα στον Κρίστοφερ να έρθει απέναντί μου.
     Μετά από 12 ώρες εξάσκησης η εκπαίδευση επιτέλους τελείωσε. Πρώτη φορά χρησιμοποιώ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τις δυνάμεις μου. "Ελεύθεροι" λέω και όλοι φεύγουν εξαντλημένοι.
"Τατιάνα?" Τι θέλει πάλι αυτός?
"Τι?"
"Συγνώμη...." μου λέει και με κοιτάζει μέσα στα μάτια.
"Ξέρεις κάτι? Βαρέθηκα τις συγνώμες σου! Κάνε μου την χάρη και απλώς παρακολούθησε τα μαθήματα χωρίς να μου μιλάς." του λέω με χαμηλή αλλά απειλητική φωνή.
"Ξέρεις.... Δεν ήμουν εγώ αυτός που έλεγε ψέματα τόσο καιρό!" μου φωνάζει.
"Αλήθεια? Εγώ έμεινα μόνο και μόνο για να βοηθήσω εσένα! Και από την στιγμή που ήξερες ποια ήμουν και έπαιζες θέατρο δεν μου φαίνεσαι και τόσο ειλικρινής....Νομίζω ότι κάτι ξεχνάω....Α ναι! και μην παραλείψω το γεγονός ότι με πρόδωσες!" του λέω ενώ τον σπρώχνω συνέχεια με το δάκτυλό μου. Μου αρπάζει απότομα το χέρι, μου το κατεβάζει με δύναμη κάτω και με φιλάει. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα η Κάσια.
"Ουπς....Εγώ να φεύγω....." Λέει η Κάσια και αμέσως χωριζόμαστε.
"Όχι μην φύγεις....Ο κύριος Μπόροβιτς από εδώ μόλις έφευγε!" της λέω και χαμογελάω. Ο Ντάνιελ πάει να φύγει. "Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου. Μην τολμήσεις να με ξανά ακουμπήσεις." του λέω ψιθυριστά ενώ τον έχω γραπώσει από τον γιακά. Δεν λέει τίποτα και φεύγει.
"Τι έγινε μόλις τώρα?" μου λέει ο Κάσι με ένα τεράστιο χαμόγελο.
"Τίποτα...." της λέω και πάω να φύγω.
"Έλα τώρα πες μου!" μου λέει και με πιάνει από τον ώμο για να με σταματήσει.
"Είπα τίποτα!" λέω φωνάζοντας ενώ χτυπάω το χέρι της από τον ώμο μου.
"Τι κάνεις? Είσαι τρελή? Όχι εγώ φταίω που ενδιαφέρομαι!" Ωρύεται και το δωμάτιο αρχίζει ολόκληρο να τραντάζεται από τον δυνατό άνεμο και οι πέτρες γύρω της αρχίζουν να σηκώνονται απειλητικά......Οχ...Όχι.... είχε πολύ καιρό να γίνει αυτό. Την παίρνω αγκαλιά και αυτή αρχίζει να κοπανιέται για να με διώξει. Όμως δεν την αφήνω.
"Κάσι, Κάσι! Ηρέμισε! Το παθαίνεις ξανά!" φωνάζω και τότε σταματάει. Τα πάντα γύρω μας ηρεμούν και την ελευθερώνω από την αγκαλιά μου.
"Κάσι?" της λέω ήρεμα....Με κοιτάει γεμάτη θυμό.
"Ξέχνα το! Απλώς ξέχνα το!" μου λέει και φεύγει φουριόζα.
Κάτι ήθελε να μου πει και εγώ της το χάλασα....Μπράβο Τατιάνα. Καλά τα κατάφερες πάλι! Πηγαίνω και κλίνομαι στο δωμάτιό μου. Ζήτησα να μου φέρουν λίγο φαγητό καθώς δεν είχα κουράγιο να πάω μόνη μου. Έφαγα και έπεσα ξερή για ύπνο μετά από ένα γρήγορο κρύο ντουζ.

Voula GK