Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

24.10.15

Η Τελετή (Κεφάλαιο 15)


Αναγκάστηκα να ξυπνήσω καθώς ένας δυνατός ήχος μου τρυπάει τα αυτιά. Κλείνω το ξυπνητήρι αλλά ο ήχος συνεχίζει. Τι γίνεται? Οχ....όχι.... Είναι σειρήνες. Γίνετε πόλεμος. Αμέσως σηκώνομαι και δίνω διαταγή να ανοίξουν τα καταφύγια. Αμέσως μερικοί υπηρέτες βρίσκονται γύρω μου και μου βάζουν μια ελαφριά αλλά πολύ ανθεκτική ένδυση. Τρέμω ολόκληρη.... Πηγαίνω στην είσοδο και βλέπω τον Στρατηγό Μιγκέλ.

"Οι άνθρωποι εισέβαλαν στην πόλη. Πρέπει να πάμε να υπερασπιστούμε τον λαό μας αμέσως." νεύω και πάω να φύγω. Ένα χέρι με πιάνει από τον ώμο. Γυρίζω και ήταν η Κάσια.
"Θα έρθω και εγώ." μου λέει αποφασιστικά.
"Δεν υπάρχει περίπτωση!" Της απαντάω με αυστηρή φωνή.
"Δεν με ενδιαφέρει τι λες. Είναι καθήκον μου να προστατέψω τον λαό μου!" μου λέει.
"Και εμένα είναι καθήκον μου να προστατέψω εσένα!" τώρα φωνάζω και χωρίς να πω τίποτα κάνω μεταβολή και φεύγω.

     Βρίσκομαι στον δρόμο για τι πύλες εισόδου στην πόλη μας. Άνθρωποι ξεφυτρώνουν από εδώ και από εκεί με όπλα. Προχωρώντας όλο και πιο πολλοί εμφανίζονται. Μερικούς τους αγνοώ και μερικούς τους ρίχνω κάτω αφήνοντας τους άλλους να κάνουν τα υπόλοιπα. Βγαίνω έξω από τα τοίχοι και βρίσκω μπροστά μου χιλιάδες στρατιώτες και όπλα. Πώς θα τους αποφύγουμε όλους αυτούς τώρα? Ένας άντρας πάει να μου επιτεθεί. Τον αποφεύγω και τον ρίχνω κάτω αναίσθητο. Δεν προλαβαίνω να γυρίσω και κάποιος με πυροβολεί στο πόδι. Γονατίζω και βγάζω μια πνιχτή κραυγή από τον πόνο. Πάω να σηκωθώ και τότε ακούω από την ίδια κατεύθυνση ξανά πυροβολισμό. Αλλά δεν με πέτυχε. Ή τουλάχιστον δεν το ένιωσα. Κοιτάζω προς το μέρος που ακούστηκε ο πυροβολισμός και βλέπω μια μορφή να έχει μπει μπροστά μου σαν ασπίδα.

"Κάσια!!!!!!" Ουρλιάζω ενώ εκείνη πέφτει κάτω. Βγάζω ένα μεγάλο κομμάτι μυτερού πάγου και το πετάω κατευθείαν στην καρδιά του άντρα που την χτύπησε και πέφτει κάτω νεκρός. Τρέχω και την πιάνω στην αγκαλιά μου. Αίμα υπάρχει στο στήθος της και στο στόμα της.
"Μην με αφήσεις...." Προσπαθεί να πει ενώ της είναι αδύνατον να αναπνεύσει.
"Όχι.....ΟΧΙ! Δεν θα σε αφήσω ποτέ!" Της λέω γλυκά ενώ κλαίω ασταμάτητα. Σηκώνει το χέρι της και μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Ένας αναστεναγμός βγαίνει μέσα από τα χείλη της και τα μάτια της κλείνουν. Το χέρι της πέφτει δίπλα μου άψυχο. Όχι δεν μπορεί! Δεν μπορεί η Κάσι μου να είναι νεκρή! Την καρφώνω στην αγκαλιά μου ενώ την κουνάω λες και προσπαθώ να την ηρεμίσω. Αρχίζω και ουρλιάζω. Δεν σταματάω λεπτό να θρηνώ για τον μοναδικό άνθρωπο που μου είχε μείνει.
"Τατιάνα?!" ακούω μια απόμακρη φωνή. Δεν καταλαβαίνω από που έρχεται.
"Τατιάνα σε παρακαλώ! ΞΥΠΝΑ!"
     Ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκομαι μέσα στο δωμάτιό μου. Δύο χέρια με κρατάνε σφιχτά. Δάκρυα κυλάνε ακόμα στα μάγουλά μου και ο λαιμός μου με πονάει πολύ. Πρέπει να ούρλιαζα στον ύπνο μου.
"Τατιάνα.....ηρέμησε....Ένας εφιάλτης ήταν." μου λέει κάποιος ενώ με φιλάει γλυκά στο μέτωπο. Γυρνάω να δω μέσα σε ποιανού την αγκαλιά βρίσκομαι και βλέπω δύο πανέμορφους ωκεανούς να με κοιτάνε τρομοκρατημένοι. Ο Ντάνιελ. Πετάγομαι όρθια.
"Τι δουλειά έχει εσύ εδώ?!" του φωνάζω.
"Σε άκουσα να ουρλιάζεις και νόμιζα ότι έπαθες κάτι." μου απαντάει χωρίς να σταματήσει να με κοιτάζει δευτερόλεπτο.
"Τι εννοείς με άκουσες? Τώρα έπρεπε να βρίσκεσαι σπίτι σου!" του λέω συνεχίζοντας να φωνάζω.
"Τατιάνα...." μου λέει και σηκώνεται. Έρχεται σιγά-σιγά κοντά μου και σταματάει και μου πιάνει το χέρι. Τι στο καλό κάνει? "Δεν έφυγα ποτέ. Και ούτε και θα φύγω ποτέ! Δεν μπορώ να σε βγάλω με τίποτα από το μυαλό μου!"
"Α ναι? και την Νάντια τι την ήθελες?" λέω μπερδεμένη.
"Η Μπρέντα δεν ήταν τίποτα. Νόμιζα ότι ήσουν μόνο ένα απωθημένο και ότι με την επόμενη θα σε ξεχνούσα. Αλλά έκανα τεράστιο λάθος! Το νιώθεις αυτό?!" μου λέει ενώ βάζει το χέρι μου πάνω από το ζεστό στήθος του. Η καρδιά του χτυπάει σαν τρελή και πολύ δυνατά. Χμ.... που να νιώσει και την δικιά μου τώρα! "Δεν μπορώ μακριά σου! Εκείνη την μέρα δεν σε πρόδωσα όπως λες γιατί ήσουν ένα αντάλλαγμα! ΣΕ κάρφωσα γιατί νόμιζα ότι ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω για να σε ξεχάσω. Για την μητέρα μου θα ερχόντουσαν έτσι και αλλιώς και εγώ παραδόθηκα...."
"Μα γιατί...?" του λέω και έχω μείνει με τα μάτια μου γουρλωμένα. Οκ.... Αν έπιανε την καρδιά μου σίγουρα δεν θα την ένιωθε! Έχει φύγει από την θέση της!
"Γιατί σε αγαπάω Τατιάνα!" λέει και με τραβάει πάνω του και με φιλάει. Ο! Τώρα μου έχει κοπεί και η ανάσα. Ανταποκρίνεται και όταν νιώθει ένα δάκρυ μου στα χείλια μου τραβιέται.
"Γιατί....?" μου λέει χαμογελώντας ενώ μου σκουπίζει το βρεγμένο μου μάγουλο. Του χαμογελάω και τον ξαναφιλάω. Τα δάχτυλά μου μπλέκονται στα μεταξένια μαλλιά του ενώ το ένα του χέρι με πιάνει απαλά στην μέση και με το άλλο με ακουμπάει στο μάγουλο. Σταματάμε και ακουμπάμε ο ένας στο μέτωπο του άλλου και κοιταζόμαστε για λίγο.
"Υποσχέσου μου ότι δεν θα με ξανά αφήσεις!" του λέω ενώ με τον αντίχειρά μου του χαϊδεύω τα μαλλιά γύρο από το χέρι μου.
"Ποτέ." μου λέει και με ξαναφιλάει. Με τραβά από το χέρι και καθόμαστε στο κρεβάτι. Κοιτάω το ρολόι δίπλα μου. 1¨00 π.μ. Ξαπλώνω μέσα στην αγκαλιά του και αυτός με χαϊδεύει στοργικά στο μπράτσο. Κλείνω τα μάτια μου πιο ευτυχισμένη από ποτέ και με παίρνει ο ύπνος μέσα στα δυο του χέρια.
    Το ξυπνητήρι χτυπά και ανοίγω τα μάτια μου. Ο Ντάνιελ πουθενά! Το περίμενα..... κι άλλο όνειρο. Τι χαζή! Ανακάθομαι στο κρεβάτι και κοιτάω το πάτωμα. Η πόρτα του μπάνιου δίπλα μου ανοίγει και από μέσα βγαίνει ο Ντάνιελ.
"Ντάνιελ!" φωνάζω και κάνω ένα σάλτο από το κρεβάτι και βρίσκομαι πάνω του.
"Καλημέρα βασίλισσά μου." μου λέει γλυκά.
"Αχ όχι και εσύ! Όχι βασίλισσα σε παρακαλώ." του λέω παραπονεμένα.
"Και τι θες? Μωρό μου? Γλυκιά μου?" μου λέει ενώ βάζει τα γέλια.
"Όχι...... και το Τατιάνα μου κάνει!" του απαντάω.
"Πολύ καλά. Καλημέρα Τατιάνα μου!" μου λέει και με φιλάει απαλά στα χείλη! Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είναι πραγματικότητα! Κι όμως! Είναι εδώ μπροστά μου και με κοιτάει με αυτά τα πανέμορφα μάτια του! Η πόρτα χτυπάει. Δεν δίνω σημασία και δεν αποτραβιέμαι από πάνω του.....ούτε και αυτός.
"Ναι?" λέω και η πόρτα ανοίγει. Είναι ο Άντονι! Τώρα μάλιστα! Ήλπιζα ότι θα ήταν ο Κάσια! Αν το ήξερα θα έβαζα τον Ντάνιελ στο μπάνιο! Μπράβο Τάτι! Τώρα θα το πει παντού.
"Καλημέρα μεγαλειοτάτη θα ήθελα...." κάτι πήγε να πει αλλά σταμάτησε με το που είδε τον Ντάνιελ. "Ο κύριος?" λέει ενώ τον κοιτάζει εξεταστικά. Αποτραβιέμαι από πάνω του σχεδόν αμέσως.
"Ντάνιελ Μπόροβιτς κύριε!" λέει αυστηρά ο Ντάνιελ.
"Μπόροβιτς, Μπόροβιτς......Α ναι! με τους τρεις εισβολείς....." λέει περισσότερο σαν να υπενθυμίζει στον εαυτό του κάτι. "Ένας χωριάτης στο βασιλικό δωμάτιο?" τώρα κοιτάζει εμένα και μπορεί με το βλέμμα μου να κάρφωσα κάτι καθώς ήμουν μες στον άνχος. "Αυτό είναι ανεπίτρεπτο! Δεν γίνεται να βάζετε στο κρεβάτι σας τέτοιους ανθρώπους!" τι στο καλό λέει?
"Ορίστε?!" λέω φανερά προσβεβλημένη!
"Εσείς θα παντρευτείτε όπου νάνε τον κύριο Μπράντον! Ξέρει για αυτή σας την πράξη?" συνεχίζει αγενέστατα ο Άντονι. Ο Ντάνιελ γυρνάει και με κοιτάει κάπως θυμωμένος.
"Τι θα κάνω με ποιον?" λέω εγώ ενώ έχω ανατριχιάσει ολόκληρη. Κάτι πήγε να πει αλλά τον διέκοψα. "Τσακίσου έξω! και τι κάνω στην ζωή μου και τι όχι... δεν σε αφορά! Και πήγαινε στον κύριο Μπράντον και πες του ότι άμα τολμήσει να ξαναπεί ποτέ του κάτι τέτοιο θα βρεθεί στο νοσοκομείο!" του φωνάζω και με κοιτάει μπερδεμένος.
"Μα...." πάει να πει ο Άντονι.
"ΕΞΩ!" βρηχούμε και αυτός γίνεται καπνός. Γυρνάω να κοιτάξω τον Ντάνιελ και προσπαθώ να απολογηθώ.
"Εγώ δεν έχω καμία...." βάζει το δάχτυλό του στα χείλη μου για να με σταματήσει.
"Σε πιστεύω." μου λέει και με φιλάει.
"Τελικά είσαι πολύ σέξι όταν θυμώνεις!" μου λέει με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Βάζω τα γέλια.
"Τότε να το κάνω πιο συχνά!" του λέω ειρωνικά.
"Όταν θυμώνεις με όλους εκτός από εμένα εννοούσα!" μου λέει και βάζουμε τα γέλια. Φεύγω από δίπλα του και ανοίγω την ντουλάπα μου και βγάζω κάτι ρούχα. "έχεις καμιά μπλούζα να μου δώσεις γιατί είμαι ακόμα με την χτεσινή?" γυρνάω  τον κοιτάω και μου ρίχνει ένα βλέμμα σαν να λέει "PLEASE!...!". Κοιτάω μέσα στα ρούχα μου και βγάζω μια μαύρη αμάνικη μπλούζα καθώς οι κοντομάνικες μου δεν θα του έκαναν. Βγάζει την μπλούζα του και έχω μείνει να κοιτάω το καλλίγραμμο σώμα του. Παίρνω τα μάτια μου όταν η μπλούζα που του έδωσα μπαίνει στην μέση. Τον κοιτάω και βάζω τα γέλια.
"Τι?!" μου λέει αυτός. Τον ξανακοιτάω και δεν κρατιέμαι βάζω πάλι τα γέλια. Μέσα από δάκρυα του δείχνω τον καθρέφτη. Βλέπει το είδωλό του και αμέσως πεθαίνει και εκείνος στα γέλια. Η μπλούζα ήταν πολύ κοντή. Σχεδόν φαινόταν ο αφαλός του.... Του δίνω μια άλλη μπλούζα πιο μακριά και αυτές παρόλο που είναι λίγο εφαρμοστή είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη. Βγάζω τα ρούχα μου και βάζω μια μαύρη φόρμα.
"Χμμμμμ... μην φορέσεις μπλούζα! Είσαι πολύ καλύτερη έτσι!" μου λέει και μου κλείνει το μάτι. Τον σπρώχνω στο κρεβάτι και ανεβαίνω πάνω του.
"Τότε μην βάλεις ούτε εσύ μπλούζα." του ψιθυρίζω προκλητικά στο αυτί. Τον βλέπω να βγάζει την μπλούζα και μου κάνει νόημα να έρθω δίπλα του.
"Μην κουνηθείς έρχομαι!" του λέω και σηκώνομαι. Παίρνει ένα βλέμμα ευχαρίστησης στο πρόσωπο και χαμογελάει. Βάζω παπούτσια και βγαίνω έξω.
"Που πας?!" φωνάζει.
"Τι? Εδώ θα μείνεις? Έχουμε προπόνηση!" του λέω χωρίς να γυρίσω πίσω να τον κοιτάξω. Τον ακούω να πέφτει από το κρεβάτι και να τρέχει προς το μέρος μου. Βάζω τα γέλια. Έρχεται δίπλα μου και όταν φτάνουμε στην είσοδο του σπιτιού τον κοιτάω.
"Δεν θα βάλεις μπλούζα τελικά?" του λέω ειρωνικά. Κοιτάει κάτω και χωρίς να πει τίποτα γίνεται καπνός. Εμφανίζεται μετά από μερικά δευτερόλεπτα και ένα βαρύ λαχάνιασμα του κόβει την ανάσα.
"Λοιπόν....Από την πόρτα του δωματίου μου και έξω για εσένα θα είμαι η Τατιάνα σκέτο. Και όταν είμαστε μπροστά στους συμμαθητές σου...μεγαλειοτάτη." του λέω ήρεμα.
"Μα γιατί?" λέει παραπονεμένα.
"Γιατί τι ακριβώς θα πουν άμα μάθουν στην ομάδα ότι είμαστε μαζί και φαντάσου λίγο την αντίδραση της αδερφής μου."
"Καλά" μου λέει και το βλέμμα του πιάνει πάτο.
"Όλα στην ώρα τους. Κάνε λίγη υπομονή." του λέω και τον φιλάω. Μου χαρίζει ένα λυπημένο χαμόγελο και ανοίγουμε την πόρτα μπροστά μας.

   Μπαίνουμε μαζί μέσα στην τάξη και ήταν προς το παρόν μόνος του ο Κρίστοφερ. Σηκώνεται πάνω για να με χαιρετίσει.
"Καλημέρα Τατιάνα." μου λέει γλυκά.
"Καλή σου μέρα Κρίστοφερ." λέω και αφήνω τον σάκο μου κοντά στην πόρτα.
"Γιατί σου μιλάει ατό στον ενικό και εγώ όχι?" μου ψιθυρίζει θυμωμένα στο αυτί.
"Ντάνιελ παρακαλώ κάτσε και περίμενε τους υπόλοιπους. Και λέγε με Τατιάνα όπως έχω πει και στους άλλους." του λέω ενώ του δείχνω μια θέση δίπλα στον Κρίστοφερ.
"Καλάααα...."μουγκρίσει και κάθετε δίπλα του.
"Καλημέρα!" του λέει ο Κρίστοφερ και του δίνει το χέρι του. Ο Ντάνιελ του έριξε ένα βλέμμα όλο μίσος και αμέσως ο Κρίστοφερ αποτράβηξε το χέρι του. Τώρα έχουμε και ζήλιες? Κρατιέμαι για να μην βάλω τα γέλια και τότε μπαίνει μέσα η Άναμπελ με τον Φρέντερικ. Με καλημερίζουν και αμέσως έρχονται και οι υπόλοιποι.
"Λοιπόν. Σήμερα θα κάνουμε μερικές πολύ χρήσιμες επιθέσεις νερού και την υπόλοιπη μέρα θα κάνουμε αέρα." λέω ενώ παίρνω θέση μπροστά τους.
"Αέρα? Μα δεν ξέρω αέρα!" μου λέει ο Ντάνιελ.
"Καιρός λοιπόν να μάθεις." του λέω αυστηρά.
"Λοιπόν....δήξτε μου τι έχετε!" Συνεχίζω και παίρνω θέση μάχης. Σηκώνουν όλοι τα χέρια τους και μου ρίχνουν αέρα. Ούτε που κινήθηκα. Απλός έβαλα το πόδι μου πίσω για αντίσταση.
"Πολύ αδύναμες κινήσεις. Αν δεν έχεις αρκετή δύναμη και φόρα για να στείλεις τον αέρα που χρειάζεται, τότε χρειάζεται τεχνική. Εσύ Ντάνιελ απλώς επικεντρώσου στο στοιχείο του αέρα και προσπάθησε να το ακούσεις. Μπορείς να πας αν θες πιο πέρα για να συγκεντρωθείς. Οι υπόλοιποι τώρα. Χρησιμοποιήστε περισσότερο τα πόδια σας για να γίνουν οι κινήσεις σας πιο δυνατές. Συνήθως χρησιμοποιούμε τον αέρα όταν έχουμε ανοικτό χώρο και κινούμαστε πολύ. Είναι πολύ βολικός να τον χρησιμοποιήσεις ενώ τρέχεις αλλά αυτές είναι κινήσεις που θέλουν πολύ δουλειά για να γίνουν σωστά. Πάμε!" του λέω ενώ παίρνω θέση ετοιμότητας και ο Ντάνιελ φεύγει μέσα στα νεύρα.
      Έρχονται προς τα πάνω μου μερικές καλές κινήσεις αέρα. Αλλά τις αποφεύγω κάνοντας ένα σάλτο. Ρίχνω μια τρικλοποδιά στον αέρα καθώς προσγειώνομαι και όλοι βρίσκονται στο πάτωμα. Συνεχίζουμε τις προσπαθείς όταν μια επίθεση μου έρχεται από πίσω μου. Την αποφεύγω και την ρίχνω πίσω από όπου ήρθε πιο δυνατά. Ο Ντάνιελ την αποφεύγει και μου χαμογελάει.
"Πολύ καλά Ντάνιελ! Δυάδες!" λέω χαμογελώντας. "Κρίστοφερ. 'Έχεις πολύ καλές κινήσεις! Χρησιμοποίησε περισσότερο αέρα παρά νερό." του λέω και του κλείνω το μάτι.
"Θα κάνω εξάσκηση εγώ μαζί με την Κρίστοφερ." μου λέει ο Ντάνιελ. Νεύω θετικά και πάω μαζί με τον Τζέιμς που είχε μείνει τώρα μόνο του ακριβώς δίπλα.
"Λοιπόν Κρίστοφερ. Τι λέει?" ακούω τον Ντάνιελ δίπλα μου να λέει ενώ κάνανε την άσκηση που μόλις του έδειξα.
"Τι λέει? Τίποτα." του απαντάει αδιάφορα ο Κρίστοφερ
"Καμιά κοπέλα παίζει?" Οχ....'όχι... Τι θέλει ακριβώς?
"Όχι εσύ?" του λέει με τον ίδιο τόνο.
"Κάτι έχω κατά νου μου αλλά έχω πολύ ανταγωνισμό." συνεχίζει ο Ντάνιελ. Τώρα μάλιστα! Μα καλά τι σκέπτεται?
" Ωραία η τύπισσα?" του απαντάει και του κλίνει το μάτι.
"Τέλος την κουβεντούλα εσείς οι δύο." λέω ήρεμη ως παρατήρηση.
"Ναι πολύ αλλά τσαντίζεται πολύ εύκολα!" λέει ο Ντάνιελ και καλά ψιθυριστά.
"Εμένα μου αρέσει μία εδώ που τα λέμε αλλά είναι πολύ ξεχωριστή." του απαντάει ο Κρίστοφερ.
"Ξεχωριστή εε?!" λέει και μου ρίχνει ένα βλέμμα.
"Ναι αλλά είναι και πιο μικρή." Οχ.... Το βλέμμα του Ντάνιελ σκληραίνει όλο και πιο πολύ και οι επιθέσεις του γίνονται όλο και πιο άγριες.
"Πόσο είπαμε ότι είσαι?"
"27 και αυτή νομίζω πρέπει να είναι κοντά στα 18" του απαντάει.
"Είπα! Τέλος η συζήτηση!" τώρα φωνάζω και σταμάτησαν. Πήγε να ανοίξει το στόμα του ο Ντάνιελ.
"ούτε που να το σκέπτεσαι!" είπα μέσα από τα δόντια μου.
"Τιιι? Ήθελα να σε ρωτήσω γιατί δεν κάνουμε νερό? Μόνη σου είπες ότι κάτι ήθελες να μας δήξεις." μου λέει ειρωνικά ο Ντάνιελ. Αχ ναι! Το ξέχασα τελείως. Εκείνη την ώρα ανοίγει η πόρτα. Η Κάσια.
"Γιατί δεν κάνετε διάλειμμα?" γυρνάνε όλοι και την κοιτάνε με γουρλωμένα τα μάτια στο άκουσμα αυτής της λέξης.
"Γιατί να κάνουμε διάλειμμα?" της λέω.
"Τι? Δεν τους αφήνεις καθόλου? τώρα όλοι τους κοιτάνε εμένα.
"Του αφήνω 15 λεπτά για μεσημεριανό." της λέω ήρεμη.
"Πρέπει να σου μιλήσω." μου λέει πιο χαμηλά.
"ΔΙΑΛΕΙΜΑ!" φωνάζω και όλοι ζητωκραυγάζουν και βγαίνουν έξω τρέχοντας. "Και εσύ Ντάνιελ." λέω ενώ δεν τον είδα να βγαίνει μαζί με τους άλλους.
"Μα..."
"Έξω!" του λέω απότομα και αποχωρεί.
"Συγνώμη για χτες...." μου λέει σιγά.
"Όχι εγώ συγνώμη....Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι! Τώρα... τι ήθελες να μου πεις?" της λέω και ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη μου.
"Παντρεύομαι.» μου λέει απότομα.
"ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ?!?!?!" της φωνάζω άναυδη. Βάζω το χέρι στο μέτωπό μου και κοιτάζω στο άπυρο αναλογιζόμενη αυτό που μόλις άκουσα.
"Βασικά.... μου έκανε πρόταση γάμου και δέχτηκα. Είπαμε ότι θα περιμένουμε πρώτα να τελειώσει ο πόλεμος και μετά.
"πόσο καιρό είστε μαζί παιδί μου?!" της λέω όπως και πριν.
"Περίπου 2 χρόνια.
"ΠΟΣΑΑΑ? Και μου το κράταγες μυστικό τόσο καιρό?!"  Φωνάζω
"Ναι! και μόλις μάθεις το γιατί θα καταλάβεις!"
"Ξέρω γιατί!" της είπα και έμεινε με το στόμα ανοικτό.
"Τι ξέρεις ακριβώς?" μου λέει δύσπιστα.
"Ότι είναι αδερφός του Ματ." της απαντάς ήρεμα.
"Μα πώς?" τώρα το στόμα της έχει πιάσει πάτο.
"Θυμάσαι εκείνη τη μέρα που άνοιξε το παράθυρο και μπήκε μέσα ένα γράμμα μου? Ήμουν εκεί. Δεν ξέρω....κάπως μπορεί το πνεύμα μου και ταξιδεύει χωρίς το σώμα μου." το στόμα της έχει μείνει ορθάνοικτο και τα μάτια της έχουν γουρλώσει. Παίρνω μια μυτερή πέτρα και κόβω το χέρι μου.
"Τι κάνεις??!" ουρλιάζει η Κάσια και προσπαθεί να σταματήσει την αιμορραγία. Αλλά όπως φαίνεται μάλλον έκοψα βαθιά και κόπηκε καμιά φλέβα.
"Περίμενε...." της λέω και το αίμα τρέχει ποτάμι ακόμα από το χέρι μου. Αρχίζω και ζαλίζομαι....ΠΟΛΥ! Το τραύμα σιγά-σιγά επουλώνεται αλλά η ζαλάδα δεν φεύγει.
"Θεραπεύομαι." της λέω και της ρίχνω ένα χαμόγελο.
"Όπως επίσης κάνω και αυτό." της λέω και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου. Τα ανοίγω και δεν έγινε τίποτα.
"Τι ακριβώς κάνεις? Έχεις τρελαθεί?" μου λέει ειρωνικά και βάζει τα γέλια. Προσπάθησα να τηλεμεταφερθώ αλλά δεν μπόρεσα. Πώς το έκανα αυτό? Κατσουφιάζω.
"Για χτες το απόγευμα....ο άντρας που είδες είμαστε μαζί..." της λέω και της ρίχνω ένα στραβό χαμόγελο.
"Μπράβο! Καιρός ήταν! Μετά από τον "ωραίο" της αυλής τον Βίκτωρ δεν σε είχα δει με κανέναν άλλον." Κατσουφιάζω στο άκουσμα του ονόματός του με την συνοδεία "μετά από αυτόν".....Από τότε που γύρισα στην αυλή τον είδα μόνο μια φόρα.... Παρόλο που είναι πρώην μου έχουμε κρατήσει καλές επαφές και δεν ξέρω γιατί κανείς δεν τον συμπαθεί.

"Τέλος διαλλείματος! Πολύ χαρήκατε!" βγάζω το κεφάλι μου έξω από την πόρτα και φωνάζω. Η Κάσια βάζει τα γέλια και φεύγει με αυτό το όλο νόημα σατανικό γέλιο της.

Voula GK