Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

17.10.15

Κυνηγοί και Δαίμονες (Κεφάλαιο 1)



Γκάμπριελ

«Μα πόσες φορές πρέπει να στο δείξω για να το καταλάβεις;» είπα απηυδισμένος και έστρεψα ξανά το βλέμμα μου στον σχεδόν αόρατο εχθρό μου. Ο Κρίστοφερ με κοιτούσε όλη την ώρα με απορία και δέος. Το πρόσωπό του έλαμπε σαν μικρού παιδιού που ανοίγει τα χριστουγεννιάτικα δώρα του. Πόσο με εκνευρίζουν αυτοί οι νεοσύλλεκτοι.
«Γκάμπριελ, πρόσεχε!»
Η φωνή του μαθητευόμενού μου αντήχησε στα αυτιά μου την ώρα που σχημάτιζα αυτόματα το πύρινο σπαθί στο χέρι μου. Ένιωσα ένα παγωμένο ρεύμα να περνάει πάνω από τον ώμο μου. Είχα υποτιμήσει τη δύναμη του εχθρού μου. Αυτός ο δαίμονας ήταν πολύ δυνατός για να χρησιμοποιηθεί στην εκπαίδευση.
Προσπάθησα να εστιάσω στον χώρο και να νιώσω την αύρα του. Τίποτα.. Που να είχε πάει άραγε; Από το δωμάτιο δεν μπορούσε να φύγει, ήταν ειδικά κατασκευασμένο. Έπρεπε να κινηθώ γρήγορα όμως.. Όσο περισσότερο χρόνο του έδινα, τόσο μεγαλύτερη υπόσταση και δύναμη θα έπαιρνε.
Άκουσα την κραυγή του νεαρού πίσω μου την ώρα που του επιτιθόταν ο δαίμονας. Έστρεψα το σώμα μου γρήγορα προς το μέρος του και έσκισα με το φλεγόμενο σπαθί μου τον δαίμονα στα δυο. Μαύρος καπνός ξεχύθηκε παντού, ο οποίος ήταν σε πλήρη αντίθεση με το κατάλευκο από τον τρόμο δέρμα του Κρίστοφερ.
«Είσαι καλά;», τον ρώτησα ασυναίσθητα. Ο φόβος είχε πάρει σάρκα και οστά πάνω του.
«Καλά είμαι, Γκάμπριελ, απλά πάγωσα».
«Σαν να μου φαίνεται οτι πρέπει να αρχίσεις να το συνηθίζεις σιγά σιγά.» είπα πειράζοντάς τον. Μου έγνεψε καταφατικά σταβοκαταπίνοντας.
«Έχω καλές βλέψεις για σένα. Οι προηγούμενοι μαθητευόμενοι την πρώτη φορά λιποθύμησαν».
Ο Κρίστοφερ κοίταξε κάτω, ντροπαλά. Τα χλωμά μάγουλά του βάφτηκαν κόκκινα, ενώ ένα αχνό χαμόγελο έκανε την εμφάνισή του στα χείλη του.
 «Νόμιζα θα κάναμε απλά εξάσκηση» ψέλλισε με φωνή που έτρεμε λίγο ακόμη «όμως αυτό το πράγμα κόντεψε να με κατασπαράξει».
«Φρόντισε λοιπόν σε λίγο που θα ξανακαλέσω τον φιλαράκο σου να είσαι πιο συγκεντρωμένος» του απάντησα ξερά, και σηκώθηκα για να πάρω θέση στη μέση του δωματίου.
Εκείνος με κοίταξε, σα να με παρακαλούσε να σταματήσω για σήμερα. Όμως, δε θα του έκανα τη χάρη. Έπρεπε να είναι έτοιμος σε σύντομο χρονικό διάστημα.
«Ναι αλλά δεν παύω να φοβάμαι». Η φωνή του ήταν ακόμη σπασμένη.
«Δεν υπάρχει θάρρος χωρίς τον φόβο. Τώρα σήκω και ετοιμάσου»
Τέντωσα τα χέρια μου προς τον καθρέφτη ψιθυρίζοντας τα λόγια μου. Το γυαλί άρχισε να τρέμει σαν νερό θολώνοντας τις μορφές μας και η γνώριμη σκιά ξεκόλλησε σιγά σιγά για να κρυφτεί στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας.
 Ο Κρίστοφερ πήρε αμυντική θέση, περιμένοντας τον ύπουλο αντίπαλο να κάνει την πρώτη κίνηση. Από την στάση του και μόνο έδειχνε πόσο φοβισμένος ήταν και πόσο σκληρά προσπαθούσε να μην το βάλει στα πόδια. Ξεφύσηξα και πήρα και εγώ την θέση μου. Έπρεπε να είμαι σε ετοιμότητα αν πήγαινε κάτι στραβά
«Κρίστοφερ, ο δαίμονας τρέφεται από τον φόβο σου, αυτή είναι και η αδυναμία του. Δεν σκέφτεται τίποτα άλλο πέραν από το σε τρομάξει για τραφεί. Εσύ όμως σκέφτεσαι. Σκέψου την κίνηση που θα κάνει. Θα έρθει καταπάνω σου. Το πύρινο σπαθί θα δημιουργηθεί μόνο όταν αποφασίσεις να αντισταθείς στον φόβο σου».
Ο νεαρός έγνεψε καταφατικά και παρότι ήταν φοβισμένος είχε πάρει μια αποφασιστική στάση ακούγοντας τα λόγια μου.
O δαίμονας γέλασε κοροϊδευτικά.
«Νομίζεις πως μόνο και μόνο επειδή δείχνεις σοβαρός και αποφασιστικός, δείχνεις και έτοιμος; Κοίτα πώς τρέμουν τα πόδια σου», ψιθύρισε με την σιγανή απόκοσμη φωνή του, θέλοντας να γονατίσει την οποιοδήποτε στάλα θάρρους του έδωσα. Τον αγνόησα.
«Και που ‘σαι.. Αυτή τη φορά προσπάθησε να σκεφτείς πιο έξυπνα πριν διαλέξεις το όπλο σου. Δεν νομίζω οτι το μαχαιράκι που σχημάτισες πριν μπορεί να σε βοηθήσει και πολύ» τον κορόιδεψα λίγο για να του αποσπάσω την προσοχή από τον δαίμονα.
«Ναι Γκάμπριελ, το κατάλαβα» μου απάντησε λίγο ενοχλημένος αυτή τη φορά. Επιτέλους, άρχισε να δείχνει και λίγο θυμό.
Η σκιά βρισκόταν απέναντί του. Σαν να περίμενε να δει τι κίνηση θα έκανε για να δράσει αναλόγως. Πιθανότατα ο Κρίστοφερ δεν μπορούσε να την δει εκείνη τη στιγμή. Θέλει πολλή εξάσκηση για να καταφέρεις να φτάσεις στο επίπεδο να αντιλαμβάνεσαι τους δαίμονες, όταν αυτοί δεν θέλουν να τους δεις.
«Νομίζω οτι αισθάνομαι κάτι στον τοίχο απέναντί μου» τον άκουσα να λέει ξαφνικά και με έκανε να γυρίσω απότομα προς το μέρος του. «Είναι δυνατόν να μπορεί να τον αισθανθεί;», αναρωτήθηκα.
Ο θύμος που συσσωρευόταν μέσα του όλη αυτή την ώρα, του έδωσε το κίνητρο και έκανε το αδιανόητο. Όρμησε στην σκιά. Η σκιά σάστισε. Δεν μπορούσε να κινηθεί. Ο θυμός δεν της έδινε ενέργεια. Ο τοίχος πίσω της δεν της άφηνε περιθώρια διαφυγής. Ο μικρός άπλωσε τα χέρια του και ένα πύρινο δόρυ εμφανίστηκε με το οποίο διαπέρασε την σκιά. Μαύρος καπνός τον τύλιξε ολόκληρο.
«Ε να και κάτι που δεν περίμενα να δω σήμερα» αναφώνησα τόσο ξαφνιασμένος που σχεδόν φώναξα. «Τζέσικα!!!! Έλα εδώ αμέσως»
Από τον φόβο στο θυμό. Μου θυμίζει την Λίλυ. Ποια θα είναι και η γνώμη της Τζέσιικα άραγε;
Ο θόρυβος των τακουνιών που αντήχησε σε ολόκληρη την αίθουσα μας γνωστοποίησε την παρουσία της Τζέσικα.
«Το είδες;» της είπα σχεδόν έκπληκτος, σκεπτόμενος μήπως και με γέλασαν τα μάτια μου προς στιγμήν.
«Το είδα», μου απάντησε με τα μάτια της να λάμπουν από χαρά.
«Μάντεψε πόσο καιρό είχαμε να δούμε κάτι ανάλογο.» είπε περιπαικτικά και μου έκλεισε το μάτι.
Χαμογέλασα και χτύπησα στον ώμο τον Κρίστοφερ για επιβράβευση. Εκείνος έλαμπε ολόκληρος.
«Συγχαρητήρια μικρέ. Μόλις αντιμετώπισες τον πρώτο σου δαίμονα», είπε και τίναξε τα κατακόκκινα μαλλιά της προς τα πίσω.
«Τελικά ίσως καταφέρουμε να σε προετοιμάσουμε νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο. Αν και ο Γκάμπριελ πάντα μας έφερνε αποτελέσματα πιο γρήγορα από τους άλλους, νομίζω πως στην περίπτωσή σου έκανε ακόμα καλύτερη δουλειά από ότι συνήθως».


                                                     
Λίλυ

«Όχιιιιιιιιι».
Δαιμονικές σκιές γέμισαν το μικρό κελί μου για άλλη μια φορά. Η ασχημάτιστη μορφή ξεκίνησε να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά μου. Άρχισα να συνηθίζω αυτές τις τακτικές επισκέψεις σιγά σιγά.
Με κοίταξε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα λεπτά του χείλη.
«Πες μας τι είδες και ίσως να μην σε βασανίσουμε τόσο πολύ», είπε σιγανά μέσα στο κεφάλι μου. Με εκνεύριζαν όταν το έκαναν αυτό.
Σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα τα μαύρα μάτια του δαίμονα. Δεν υπήρχε περίπτωση να προδώσω τους δικούς μου ανθρώπους.
Μάζεψα όσο κουράγιο μου είχε απομείνει και τον έφτυσα κατάμουτρα.
«Λίλυ. Λίλυ, αργά η γρήγορα θα λυγίσεις».
 Άπλωσε το χέρι του και μια ριπή αέρα με χτύπησε στο στήθος κόβοντας τον δικό μου αέρα από τα πνευμόνια μου. Έσφιξα τα δόντια μου και προσπάθησα να διώξω τον πόνο και τα δάκρυα που μαζεύτηκαν στα μάτια μου. Ο δαίμονας με κοίταξε με μίσος και ξαναέγινε η συνηθισμένη σκιά που πάντα ήξερα. Σε λίγα δευτερόλεπτα είχε εξαφανιστεί από τα μάτια μου.
Ακούμπησα κουρασμένα στον τοίχο πίσω μου. Αυτοί οι καταραμένοι δαίμονες θα συνέχιζαν μέχρι να σπάσω, και ειλικρινά βρισκόμουν πολύ κοντά σ'αυτό το σημείο. Αλλά ποτέ δεν θα μάθαιναν αυτό που ήθελαν, τουλάχιστον όχι από τα δικά μου χείλη. «Ούτε νεκρή.», σκέφτηκα αποφασισμένα.


Κρίστοφερ

Γυρίζοντας στους κοιτώνες, ήμουν γεμάτος με τόσο αντιφατικά συναισθήματα. Από τη μια ήμουν υπερβολικά χαρούμενος με την απόδοση μου στην πρώτη εκπαίδευση.  Το να καταφέρω να μπω στο σώμα των κυνηγών ήταν από μικρό παιδί το όνειρό μου. Ωστόσο το ότι ήρθα τόσο κοντά με ένα δαίμονα είχε αφήσει κατάλοιπα στη ψυχολογία μου. Τα πόδια μου έτρεμαν από την υπερένταση και τον ενθουσιασμό ταυτόχρονα. Κάτι μου έλεγε ότι αυτό που θα ακολουθούσε θα με εξίταρε τρομερά. Βρήκα αυτό που μου έλειπε όλα αυτά τα χρόνια. Όμως θα ήταν δύσκολος δρόμος..
Φτάνοντας τελικά στο δωμάτιο μου, αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω ένα μπάνιο για να χαλαρώσω, να φύγει κάποια από την ένταση της μάχης από το σώμα μου. Έβγαλα τα ρούχα μου άτσαλα και τα πέταξα σε μια γωνιά του δωματίου. Ευτυχώς που έλειπε ο συγκάτοικός μου, γιατί θα άκουγα γερή κατσάδα για την ακαταστασία που προκαλούσα. Πήρα μια πετσέτα και κατευθυνόμενος προς το μπάνιο, σταμάτησα μπροστά στον ολόσωμο καθρέπτη. Γενικά δεν ήμουν από τους τύπους που στέκονταν με τις ώρες να θαυμάζουν τους γυμνασμένους τους μυς και να φτιάχνουν το μαλλί, αλλά αυτό το τατουάζ πάνω στο στήθος μου μου τράβηξε την προσοχή, όπως πάντα. Και φυσικά, όπως πάντα, μου θύμιζε την υπόσχεσή μου σε εκείνη.
Μπορεί να πέρασαν τόσα χρόνια από την τελευταία φορά που την είδα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της την στιγμή που εξαφανιζόταν από μπροστά μου. Πάντα της έλεγα ότι δεν θα αφήσω να της συμβεί τίποτα, ότι πάντα θα την προστατεύω, μα είχα αποτύχει σε αυτό. Δεν θα τα παρατούσα όμως, μέχρι να την βρω. Μπορεί να χρειαζόταν να σκοτώσω όλους τους δαίμονες του κόσμου, αλλά θα έπαιρνα εκδίκηση πάση θυσία.
Επιστρέφοντας στον δωμάτιο διαπίστωσα με θλίψη ότι δεν θα περνούσα μόνος μου το χρόνο που μου απέμενε πριν την επόμενη συνάντησή με τον Γκάμπριελ.
«Επιτέλους, γύρισες» βροντοφώναξε χαρούμενος ο συγκάτοικός μου.
«Γεια σου και σένα, Τζέικ» του ανταπάντησα με λιγότερο ενθουσιασμό. «Πώς ήταν το πρώτο σου μάθημα; Εγώ την πρώτη μου φορά λιποθύμησα» παραδέχτηκε δίχως ίχνος ντροπής.
«Μια χαρά ήταν. Για πρώτο μάθημα…» απάντησα χωρίς να επεκταθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες.
 «Λένε ότι ο Γκάμπριελ είναι αυτός που αξιολογεί στο τέλος ποιοι θα περάσουν την βασική εκπαίδευση. Από τη μία είμαστε τυχεροί που έχουμε εκείνον για εκπαιδευτή» σχολίασε με ενθουσιασμό ο συγκάτοικός μου. Η δική μου χαρά είχε εξατμιστεί μαζί με το νερό στο ντους.
Χάραξα ένα μικρό χαμόγελο που δεν αντικατόπτριζε τα συναισθήματά μου και του έγνεψα καταφατικά, ενώ έπεφτα με δύναμη στο κρεβάτι μου. Έκλεισα τα μάτια μου για να χαλαρώσω.
«Εεε.. μάλλον θέλεις να ξεκουραστείς. Θα τα πούμε αργότερα» είπε άβολα ο Τζέικ και έφυγε από το δωμάτιο.


Ήταν άλλη μια βροχερή νύχτα στο Λονδίνο. Η Λιλυ το είχε σκάσει άλλη μια φορά από το σπίτι και είχα αποφασίσει να την ακολουθήσω στα κρυφά. Προορισμός της ήταν το Μπιγκ Μπεν.
«Σε τσάκωσα τώρα. Με ποιον βγαίνεις άραγε;»
Περίμενα και περίμενα. Η βροχή με είχε μουσκέψει και αποφάσισα να πλησιάσω για να της μιλήσω, όταν μαύρες σκιές την κύκλωσαν. Τα χέρια τους απλώθηκαν και πυρήνες σφαίρες πετάχτηκαν. Η αδελφή μου κινήθηκε σαν να χόρευε σε έναν άγνωστο ρυθμό. Από τα χέρια της πετάχτηκε μια πύρινη γλώσσα και μεταμορφώθηκε σε δόρυ, το οποίο διέλυσε τις σκιές σε μαύρο καπνό.
«Που έχεις μπλέξει Λιλυ;»


Ξύπνησα από τα καυτά δάκρυα που γέμισαν τα μάτια μου. Κάθε φορά που κοιμόμουν ξαναζούσα την ίδια σκηνή. Την πρώτη φορά που είδα δαίμονες και την αδελφή μου να τους εξοντώνει. Μου έλειπε. Και το χειρότερο ήταν πως αιχμαλωτίστηκε για να σώσει εκείνον.
«Θα σε σώσω, το ορκίζομαι στην ζωή μου» μονολόγησα στο σκοτάδι.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι και αφού φόρεσα γρήγορα το παντελόνι μιας φόρμας, όσο πιο αθόρυβα μπορούσα, για να μην ξυπνήσω τον Τζέικ και χρειαστεί να αντιμετωπίσω ξανά την ακατάπαυστη φλυαρία του, βγήκα γοργά στο διάδρομο. Στη μέση της νύχτας η Ακαδημία- ή ο, τι ήθελαν να αποκαλούν αυτό το σπίτι στο οποίο μέναμε και προπονούμασταν όλοι μαζί- ήταν ήσυχη σα νεκροταφείο. Οι τοίχοι ήταν χοντροί και ακόμα και αν ήθελες να ακούσεις τον αέρα ή τη βροχή από έξω, δεν τα κατάφερνες. Η νεκρική σιωπή γινόταν χειρότερη από τη μανία των ενοίκων να κλείνονται στα δωμάτια τους και να βγαίνουν από εκεί μόνο για να φάνε ή να προπονηθούν. Όχι ότι με πείραζε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, ήμουν άνθρωπος της ησυχίας και εκτιμούσα τη διακριτικότητα που έδειχναν όλοι. Αν μου έμοιαζε και ο Τζέικ, έστω και λίγο, η ζωή μου στην Ακαδημία θα ήταν σα διακοπές. Αν εξαιρέσει κάνεις βέβαια το γεγονός ότι θα έκανα σκληρές προπονήσεις για να μάθω να πολεμάω και να σκοτώνω δαίμονες. Η διαδικασία ήταν επίπονη και χρονοβόρα και η σκέψη της Λίλυ, που δεν άφηνε ποτέ το μυαλό μου, έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Όμως παράλληλα μου έδινε και σκοπό, λόγο ύπαρξης. 
Ο πατέρας μας συνήθιζε να λέει ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και η μητέρα μας ότι το να αναζητάς εκδίκηση σε οδηγεί στην κόλαση. Όλοι πιστεύαμε πάντα ότι η Λίλυ ήταν ίδια ο Νικ και εγώ καθαρός απόγονος της Νάντια. Μόνο τώρα, που η Λιλυ είχε δείξει σημάδια αδυναμίας για να με σώσει και εγώ ένα ανεξέλεγκτο μίσος για τα πλάσματα που πήραν την αδερφή μου μακριά, άρχιζα να πιστεύω πως μοιάζαμε και στους δύο γονείς μας το ίδιο.
Ίσως η εκδίκηση έπρεπε να σερβίρεται κρύα και πιθανότατα το να την αποζητάς σε έστελνε κατευθείαν στην κόλαση. Ειδικά, όταν για να κάνεις εκείνον που σε αδίκησε να πληρώσει πρέπει να παλέψεις με τους ίδιους τους δαίμονες της κολάσεως. Είχα ξεκινήσει όμως ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή και δεν είχα σκοπό να τα παρατήσω τώρα.


Ο ήχος βημάτων με έβγαλε αμέσως από τις σκέψεις μου και με έκανε να γυρίσω απότομα. Η Τζέσικα στεκόταν ήδη πίσω μου.
 «Δεν πρέπει να τριγυρνας στους διαδρόμους μόνος σου το βραδυ» μουείπε με ένα στραβο χαμόγελο. 
«Νόμιζα ότι η Ακαδημία είναι εντελώς ασφαλής». Μάλλον υπήρχαν πολλά που δεν ήξερα ακόμα.
«Η Ακαδημία είναι ασφαλής. Δεν θα σου επιτεθούν δαίμονες εδώ μέσα. Τουλάχιστον όχι χωρίς να τους έχουμε καλέσει εμείς. Όμως μυστικά υπάρχουν παντού. Δεν θα ήθελες να βρεθείς σε δύσκολη θέση, έτσι;»
Το κατακόκκινο των μαλλιών της την έκανε να φαίνεται πάντα μυστήρια, όμως συνήθιζε να σε καλημερίζει με ένα χαμόγελο κολλημένο στα χείλη της και να σε βοηθάει με τόσο μεγάλη ηρεμία, καλοσύνη και υπομονή στις προπονήσεις, ώστε πια ένιωθες πως την ήξερες. Και μάλλον έκανες λάθος.
«Τι είδους μυστικά;» ρώτησα πριν προλάβω να συγκρατήσω τον εαυτό μου και την παρόρμηση που μου είχε γεννήσει η ανακάλυψη της άλλης πλευράς του εαυτού της Τζέσικα. 
Το κεφάλι της έγειρε ελάχιστα πίσω και ένα ειλικρινές γέλιο ξεχύθηκε από τα χείλη της. Ήταν αρκετά μεγαλύτερη μου και όμως τώρα έμοιαζε σαν κοριτσάκι. 
«Οι εκπαιδευτές έχουν και αυτοί ζωή. Όταν γίνεις ένας από μας θα καταλάβεις».
«Ώστε εσύ και ο Γκαμπριελ...» είπα ξανά δίχως να σκεφτώ τις λέξεις που έβγαιναν απ το στόμα μου.
«Τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα λοιπόν. Δεν έχεις ούτε μια εβδομάδα εδώ μέσα και ήδη ξέρεις τα μεγαλύτερα κουτσομπολιά. Ίσως θα πρέπει να ασχοληθείς περισσότερο με τις προπονήσεις σου και λιγότερο με την ζωή των εκπαιδευτών σου».
Ήθελα να της πω ότι έκανε λάθος. Οι προπονήσεις ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο για εμένα πλέον. Αν ήξερα το οτιδήποτε για όσα  συνέβαιναν μέσα στην Ακαδημία ευθυνόταν ο Τζέικ. Και το συγκεκριμένο το είχα συμπεράνει μόνος μου εκείνη την στιγμή.
Κούνησα δεξιά αριστερά το κεφάλι μου αρνούμενος να φερθώ σαν παιδί που προσπαθούσε να δικαιολογηθεί. 
«Και στο κάτω κάτω» είπα τελικά «δε θα γίνω εκπαιδευτής. Η δουλειά μου θα είναι εκεί έξω, να πολεμάω δαίμονες» συνέχισα προσπαθώντας να αλλάξω συζήτηση και να την πείσω για τη σοβαρότητα και την ωριμότητα μου.
Η Τζέσικα έφυγε γελώντας, κάνοντας με αισθανθώ σαν εφτάχρονο αγοράκι που ήθελε να γίνει σούπερ ήρωας. Όταν την επόμενη μέρα έμαθα πως όλοι μάχονται δαίμονες και εκπαιδεύουν παράλληλα, ένιωσα ακόμα πιο ηλίθιος.

 Η δεύτερη μέρα της εκπαίδευσης περιελάμβανε κυρίως ασκήσεις ενδυνάμωσης και προπονήσεις στο γυμναστήριο. Κάτι που πίστευα πως θα μου ήταν αρκετά εύκολο, μιας και τα τελευταία χρόνια γυμναζόμουν υπερβολικά για να μπορέσω να μπω στην ακαδημία. Έκανα κι εκεί λάθος. Στο τέλος της προπόνησης ήμουν κατάκοπος και δεν είχα τη δύναμη καν να πάω στο δωμάτιό μου.
«Έι.. καινούριε!» άκουσα μια γυναικεία φωνή λίγο πιο πίσω μου και γύρισα να κοιτάξω την πηγή της.
«Παρακαλώ;» είπα με όσο κουράγιο μου απέμενε.
«Είμαι η Ράιλι». Το κορίτσι μου έτεινε το χέρι της σε χειραψία και εγώ ανταπέδωσα.
«Κρίστοφερ» της χαμογέλασα.
«Τα πήγες πολύ καλά για πρώτη μέρα. Σε όλο το μέρος ακούγεται ότι έχεις πολλά κότσια. Και αν κρίνω από το ότι στέκεσαι ακόμα όρθιος μετά την πρώτη προπόνηση, μάλλον είναι αλήθεια!» είπε χαρούμενα η Ράιλι.
Ήταν καστανόξανθη, με μακριά ίσια μαλλιά πιασμένα σε έναν ψηλό κότσο και με πολύ γλυκά χαρακτηριστικά. Το είδος του ανθρώπου που συμπαθείς αμέσως. Χαμογέλασα ξανά λίγο ξεψυχισμένα αυτή τη φορά.
«Γιατί όλοι μου λένε για χθες και σήμερα; Εντάξει είναι δύσκολες οι πρώτες μέρες, αλλά φαντάζομαι ότι όσο περνάει ο καιρός οι προπονήσεις και οι εκπαιδεύσεις δυσκολεύουν…» είπα με απορία.
«Όχι και τόσο. Οι πρώτες φορές είναι κάτι σαν τεστ αξιολόγησης. Δεν είδες τους εκπαιδευτές σου να σημειώνουν όλη την ώρα;» μου έκλεισε το μάτι. «Γι' αυτό και είναι κάπως πιο δύσκολα, για να δουν αν θα αντέξεις. Εγώ πήγα πολύ καλά στην αξιολόγηση με τον δαίμονα, αλλά μετά την προπόνηση της δεύτερης μέρα έπαθα κρίση υπερκόπωσης και ήμουν μια βδομάδα σχεδόν στο νοσοκομείο για ξεκούραση και εντατική θεραπεία». Έκανε μια επιτηδευμένη θλιμμένη γκριμάτσα στα τελευταία της λόγια και δεν μπορούσα να μην γελάσω με αυτό.
«Και τότε, αφού δεν πήγες καλά, γιατί είσαι ακόμα εδώ;» την ρώτησα πειρακτικά αλλά και με περιέργεια.
«Γιατί τα πήγα όντως πάρα πολύ καλά με τον δαίμονα και αυτό μέτρησε περισσότερο για την εκπαιδεύτριά μου» είπε και ένα τεράστιο χαμόγελο έσκασε στα χείλη της, ενώ μπορούσα εύκολα να διακρίνω την περηφάνια στα μάτια της.
«Συγχαρητήρια λοιπόν! Θα πρέπει να έκανες εξαιρετική επίθεση από ότι συμπεραίνω. Όχι απλά "Πολύ καλή"» τη συγχάρηκα.
«Ευχαριστώ πολύ» μου απάντησε φουσκώνοντας από υπερηφάνεια. «Το ίδιο ακούγεται και για σένα. Χωρίς να θέλω να φανώ αγενής… Πως τον αντιμετώπισες;»
Και να μην ήθελα να της απαντήσω δεν μπορούσα να της αρνηθώ. Τα δυο μεγάλα μάτια της σε προκαλούσαν να την εμπιστευτείς αμέσως.
«Από την στιγμή που τον ένιωσα, που βρισκόταν στο χώρο, απλά διοχ..» ξεκίνησα να απαντήσω.
«Ένα λεπτό» με διέκοψε σαστισμένη. «Τι εννοείς τον ένιωσες; Από την πρώτη κιόλας επαφή μαζί του;» Κάρφωσε τα μάτια της πάνω μου με τέτοια απορία που με έκανε να αμφιβάλλω για το τη μνήμη μου. Γρήγορα όμως η σιγουριά επέστρεψε. Ήξερα τι είχα νιώσει.
«Ναι, ένιωθα την παρουσία του και απλά του επιτέθηκα διοχετεύοντας τον θυμό μου έναντι του φόβου στην επίθεση μου» απάντησα με αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια συνειδητοποιώντας το επίτευγμα μου.
«Αυτό είναι αδύνατον» ψέλλισε τόσο σιγά που με δυσκολία την άκουσα. «Η προφητεία... ο σωτήρας που θα μας λυτρώσει από την δυναστεία των δαιμόνων... πρέπει να φύγω».

Πριν προλάβω να της πω οτιδήποτε, να την ρωτήσω τι εννοούσε, το έβαλε στα πόδια. Ήμουν υπερβολικά κουρασμένος για να τρέξω πίσω της και έτσι έμεινα έκπληκτος στην θέση μου. Τι να εννοούσε άραγε; Αυτό που είχα κάνει εκεί μέσα δεν ήταν αδύνατον. Τουλάχιστον έτσι είχαν πει ο Γκάμπριελ και η Τζέσικα.

Έσπρωξα τη γνωριμία μου με αυτό το παράξενο κορίτσι στο πίσω μέρος του μυαλού μου και αποφάσισα, παρά την όλη κούραση που ένιωθα να συνεχίσω για λίγο την προπόνηση μόνος μου, για να γίνω ακόμα πιο γρήγορος στην υλοποίηση πύρινων όπλων και τον χειρισμό τους. Ήμουν πολύ κουρασμένος, αλλά η δίψα μου για εκδίκηση δεν μου άφηνε την επιλογή της ξεκούρασης. Ο χρόνος περνούσε γρήγορα και σκόπευα να εκμεταλλευτώ κάθε δευτερόλεπτο για να γίνω καλύτερος, δυνατότερος.
Αφού έφαγα καλά για να πάρω ενέργεια και χωρίς να έχω άλλες απρόσμενες συναντήσεις με παράξενα κορίτσια στο διάβα μου, κατευθύνθηκα σε ένα μικρό χώρο εξάσκησης που με είχε ενημερώσει ο Τζέικ πως υπήρχε σε έναν υπόγειο χώρο. Τον είχαν δημιουργήσει οι υπόλοιποι μαθητευόμενοι για έξτρα πρακτική – λες και δεν ξεθεωνόμασταν ήδη στην εκπαίδευση. Ο χώρος ήταν μικρός, υγρός και σκοτεινός με μοναδικό φωτισμό κάτι παλιές λάμπες πετρελαίου κρεμασμένες τριγύρω. Και στους τέσσερις τοίχους υπήρχαν καθρέπτες σε διάφορα μεγέθη ακουμπισμένοι στο πάτωμα και σκόρπια όργανα γυμναστικής και στρώματα στο υπόλοιπο δωμάτιο.
Είχα αποφασίσει να εξασκηθώ χωρίς την παρουσία δαίμονα στο χώρο, μιας και θεωρούσα πως ήταν αρκετά επικίνδυνο να προσπαθήσω να τον καλέσω μόνος μου. Αλλά ήταν πολύ δύσκολο να διοχετεύσω την ενέργειά μου στην δημιουργία όπλων χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να αντιμετωπίσω, οπότε μου πήρε πολύ περισσότερο χρόνο για να τα καταφέρω. Μετά από κανένα δίωρο προσπάθειας κατάφερα να δημιουργήσω από το τίποτα ένα λεπτό πύρινο ξίφος. Αν ήταν εδώ ο Γκάμπριελ θα ένιωθε τεράστια απογοήτευση. Ίσως τελικά να μην ήμουν τόσο ικανός όσο πίστευαν όλοι.
Συνέχισα την προσπάθεια για λίγο ακόμα, όταν ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι δεν ήμουν πλέον μόνος στο δωμάτιο.

«Είναι κανείς εδώ;» ρώτησα δυνατά κοιτώντας τριγύρω. Καμία απάντηση.
Είχα μια περίεργη αίσθηση. Γνώριμη, η οποία έκανε τις τρίχες μου να σηκωθούν. Γύρισα γύρω γύρω στο υγρό δωμάτιο προσπαθώντας να θυμηθώ την αίσθηση.
Τότε μια μαύρη σκιά έπεσε πάνω μου. Τα πόδια μου μπλέχτηκαν μεταξύ τους και έπεσα προς τα πίσω. Ο θόρυβος του κρυστάλλου που θρυμματίζεται γέμισε την αίθουσα. Η καρδιά μου γέμισε τρόμο μόλις αντιλήφθηκα την σκιά.
Πως στο διάολο βρέθηκε εδώ;
Ο πόνος άργησε να έρθει. Ήρθε μόνο όταν ένιωσα ένα καυτό ρυάκι στην πλάτη μου.
Ένας δαίμονας βρισκόταν στο δωμάτιο. Και δεν τον είχα καλέσει εγώ. Κοίταξα ξανά ολόγυρα μου ψάχνοντας το σκοτεινό πλάσμα αλλά δεν το εντόπισα πουθενά. Ήταν δυνατόν να είχε εξαφανιστεί; Το μόνο άτομο που εντόπισα στον χώρο ήταν η Ράιλι. Με κοιτούσε από την άλλη άκρη της αίθουσας με παράξενο βλέμμα.
«Εσύ το κάλεσες;» την ρώτησα με την οργή να σκοτεινιάζει τα χαρακτηριστικά μου. Αυτό το κορίτσι ήθελε να με σκοτώσει;
«Θέλω να δω από κοντά την δύναμή σου» είπε και πήρε θέση μάχης για την δεύτερη επίθεση της σκιάς. Ίσα που πρόλαβα να σηκωθώ για να την αντιμετωπίσω μαζί της.
Το τρελό κορίτσι που στάθηκε δίπλα μου ακτινοβολούσε αυτοπεποίθηση. Το πύρινο σπαθί που κρατούσε στα χέρια της φώτιζε όλο το δωμάτιο. Άθελά μου χαμογέλασα. Κατά κάποιο τρόπο την ένοιωσα να με ελκύει. Η σκιά είχε πάρει μορφή όση ώρα την παρατηρούσα. Ήταν ένας σκοτεινός μαύρος καπνός σε μορφή ανθρώπου.
«Μικρά και ανόητα. Δεν έχετε ίδια ποιος είμαι;» Η φωνή του γέμισε το δωμάτιο και η ανάσα του μύρισε θειάφι και θάνατο.
«Ένας απλός δαίμονας είσαι» φώναξε η Ράιλι και επιτέθηκε.
Δεν πρόλαβε να κάνει μερικά βήματα και μια πύρινη σφαίρα την χτύπησε κατάστηθα βυθίζοντας το δωμάτιο στο σκοτάδι, καθώς το πύρινο σπαθί της έσβησε. Τρόμος χειρότερος από πριν κούρνιασε στην καρδιά μου. Η κοπέλα κειτόταν στο πάτωμα ανάσκελα και ένα ρυάκι αίματος έβγαινε από το στόμα της. Πρώτη φορά έβλεπα θάνατο...
Όσο και αν ήθελα να την πλησιάσω δεν τολμούσα. Δεν ήθελα να σιγουρέψω αυτό που ήδη ήξερα βαθιά μέσα μου. Ήταν νεκρή. Η ράχη μου πονούσε, το κορμί μου υπέφερε, αλλά δεν θα άφηνα ατιμώρητο τον δολοφόνο της.

 Γύρισα προς το δαίμονα, ο οποίος είχε σχεδόν πάρει ολοκληρωμένη μορφή. Η εικόνα ήταν απόκοσμη. Μαύρες σκιές έρχονταν από το έδαφος και δημιουργούσαν από το μηδέν κύτταρα σε όλο του το σώμα. Στα σημεία που δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμα μπορούσες να διακρίνεις οστά και μύες.
Από όσο είχα διαβάσει, οι κατώτεροι σε τάξη και δύναμη δαίμονες δεν μπορούσαν να μορφοποιηθούν γρήγορα και χωρίς να τραφούν από τον φόβο και τους ανθρώπους γενικότερα. Τουλάχιστον η Ράιλι είχε καλέσει ένα νεαρό δαίμονα. Ίσως είχα ελπίδες. 
Το θέμα ήταν ένα: Πώς στο καλό σκοτώνεις ένα δαίμονα;

Μάζεψα τον εαυτό μου και ότι κουράγιο μου είχε απομείνει και συγκεντρώθηκα στη δημιουργία του όπλου μου. Τζίφος. Όσο και αν νευρίαζα δεν είχα αποτέλεσμα. Έπρεπε να δράσω, τώρα που ο δαίμονας ήταν ακόμη ευάλωτος. 
Κοίταξα γύρω στο χώρο για κάτι που θα μπορούσε να με βοηθήσει. Σε μια ξεχασμένη γωνιά είδα έναν ξεχαρβαλωμένο σωλήνα και έτρεξα αμέσως προς το μέρος του. Ο δαίμονας αντιλήφθηκε την κίνησή μου και με ακολούθησε γρήγορα. Έμοιαζε με μισοτελειωμένο ζόμπι αλλά η δύναμή του ήταν ακόμη κι έτσι μεγάλη. Τον ένιωσα πίσω μου και απότομα γύρισα και κάρφωσα το σωλήνα στην κοιλιά του. Έσταξε αίμα στα χέρια μου.

Αιμορραγούσαν και οι δαίμονες;

Συμμετείχαν:
Despoina Andreoy, Νίκος Καρδαμπίκης, Eve Fry, Χριστίνα Μπουγιούκου, Foni Fampire, Dorothy Giannadaki, Αρετή Τζερεμέ, Alexandra Nicolaou, Angelina S.