Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

19.10.15

Χωρίς Αντάλλαγμα (Κεφάλαιο 7)


Ο Λεωνίδας είναι ξαπλωμένος στην άμμο, ακούει το κύμα, να σκάει στα διπλανά βραχάκια και χαζεύει το ολόγιομο φεγγάρι, που ταξιδεύει ανάμεσα στα απαλά σύννεφα. Για ένα ακόμα βράδυ, έχει πάει στην παραλία, που πήγαινε συχνά τα βράδια με τη Χριστίνα. Τους άρεσε, να ξαπλώνουν στη δροσερή άμμο, να πίνουν μπύρες και να συζητούν υπό το άγρυπνο βλέμμα του φεγγαριού ως το πρωί. Ο Λεωνίδας ερχόταν εδώ, γιατί ένιωθε τόσο αισθητή την παρουσία της και εδώ καλύτερα από οπουδήποτε αλλού, μπορούσε, να συμμαζεύει τις σκέψεις του και να τις αναλύει. Εκτός αυτού, το σπίτι του τον έπνιγε κι έτσι, προσπαθούσε, να το επισκέπτεται όσο λιγότερο μπορούσε. Θυμόταν τα καλοκαίρια τους, όπου η ρουτίνα χανόταν για λίγο, ανάμεσα στα όμορφα νησιά. Ξέφευγαν από την πίεση και τα προβλήματα, χαλαρώνοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ στα αστραφτερά, ολογάλανα νερά και πάνω στην χρυσαφένια άμμο. Θυμόταν ακόμα, που την έβλεπε να χαμογελά και σκεφτόταν πόσο τυχερός ήταν, που την είχε. Σήμερα όμως ο αστραπιαίος χωρισμός τους, τον είχε μπερδέψει και παρότι την αγαπούσε ακόμη, η θλίψη του μετατρεπόταν σε οργή. Στο μυαλό του, ερχόταν συνεχώς η τελευταία τους συνάντηση, όπου η Χριστίνα έμοιαζε τόσο διαφορετική.

Ο Λεωνίδας όμως, είχε κολλήσει και σε μία άλλη ιδέα και δεν θα ησύχαζε, αν δεν μάθαινε τι συμβαίνει. Αυτό, που τον είχε παραξενέψει δεν ήταν τόσο η ψυχολογική διαφορά της, αλλά πως σωματικώς έδειχνε, να έχει πάρει μερικά κιλά και η επίπεδη κοιλιά της, να έχει στρογγυλέψει κάπως. Το θεωρούσε ιδιαίτερα περίεργο, αφού πάντα, πρόσεχε τη σιλουέτα της και πόσο μάλλον τώρα, θα έπρεπε, που είχε κάνει μία νέα γνωριμία. Όσο περισσότερο, το ανέλυε στο μυαλό του, τόσο έκλεινε προς το ότι η Χριστίνα ίσως, να ήταν έγκυος. Κάπου εδώ, έμπαιναν στη μέση τα μαθηματικά και με πρόχειρες πράξεις, υπολόγιζε πως θα πρέπει να ήταν ακόμα μαζί με τη Χριστίνα, την περίοδο, που είχε μείνει έγκυος. Του ήταν δύσκολο, να διανοηθεί, πως ενώ ήταν μαζί του, είχε παράλληλη σχέση και με τον Μάνο, δίχως ο ίδιος, να έχει καταλάβει κάτι. Έπρεπε, να μάθει αν ήταν όντως έγκυος, ή αν ήταν απλά μία χαζή σκέψη, που στριφογύριζε στο μυαλό του. Αν ήταν όμως στα αλήθεια έγκυος;  Υπήρχαν πιθανότητες, το παιδί να είναι δικό του. Με αυτές τις σκέψεις, αποκοιμήθηκε στην αμμουδιά, μισοσκεπασμένος με μια πετσέτα θαλάσσης.

Ο Λεωνίδας πήγαινε κανονικά στη δουλειά, η αλήθεια όμως ήταν, πως εδώ και τρεις περίπου μήνες, από τότε, δηλαδή που ξεκίνησε αυτή η ιστορία, η απόδοσή του είχε πέσει κατακόρυφα. Όντας όμως πάντα συνεπής και παράδειγμα εργατικότητας τα προηγούμενα χρόνια, κανένας δεν είχε θελήσει να τον παρατηρήσει για κάτι. Άλλωστε, δεν ήταν πως δεν έβγαζε τη δουλειά του, απλώς έμοιαζε, να είναι συνεχώς χαμένος στον κόσμο του και χρειαζόταν περισσότερη ώρα από ότι συνήθως για την ίδια εργασία.

“Λεωνίδα, μπορείς να κατέβεις για λίγο κάτω; Θέλω, να σου δείξω κάτι, που νομίζω πως σε ενδιαφέρει” ακούστηκε από την άλλη άκρη της γραμμής, να λέει η Έλενα.
“Έρχομαι” απάντησε κοφτά ο Λεωνίδας, δίχως, να δώσει ιδιαίτερη σημασία. Σκέφτηκε, πως ήταν άλλη μία προσπάθεια της Έλενας, να τον κάνει, να ξεχαστεί και να νιώσε καλύτερα.

Η Έλενα δούλευε στο κουτσομπολίστικο ένθετο της εφημερίδας και έβρισκε τη δουλειά της πολύ διασκεδαστική, αν και όλοι παραδέχονταν πως χαράμιζε το μεγάλο συγγραφικό της ταλέντο εκεί πέρα.

“Έχει τόση πλάκα, να παρακολουθείς τα πάντα για τους διάσημους, ιδίως να βλέπεις, πως είναι στην πραγματικότητα, πριν επεξεργαστούμε τις φωτογραφίες και τους κάνουμε, να μοιάζουν όλοι με αψεγάδιαστα μοντέλα” έλεγε κορδώνοντας την τροφαντή σιλουέτα της και με ένα ειρωνικό γελάκι στα χείλη της.

Ο Λεωνίδας χτύπησε στην πόρτα και μπήκε στο χώρο, που εργαζόταν η Έλενα και δυο-τρεις ακόμα κοπέλες, τις οποίες προσπέρασε βιαστικά, χωρίς καν να τις κοιτάξει, προτού πλησιάσει το γραφείο της Έλενας.

“Τι με θες; Τι μπορεί, να έχεις εδώ, που να αφορά εμένα;” ρώτησε απρόθυμα ο Λεωνίδας, ο οποίος δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για το lifestyle και πείραζε συχνά την Έλενα για την ανάλαφρη δουλειά της.

“Μόλις μου ήρθαν αυτές οι φωτογραφίες” του απάντησε χαμηλόφωνα. Πάτησε το ποντίκι του υπολογιστή της και εμφανίστηκε ο Μάνος αγκαλιά με μία ξανθιά, όμορφη κοπέλα από την χθεσινοβραδινή έξοδό τους.
“Δεν μου μοιάζει και τόσο με τη Χριστίνα. Έτσι, δεν είναι;” ρώτησε με ένα ειρωνικό τόνο η Έλενα.

Φυσικά και γνώριζε πως δεν είναι η Χριστίνα, απλά προσπάθησε να ελαφρύνει κάπως την κατάσταση.

“Είναι χθεσινές και έχω πολλές ακόμα. Φαίνεται, πως ο Μάνος δεν άλλαξε τις παλιές του συνήθειες” πρόσθεσε.

Ο Λεωνίδας συνέχισε να βλέπει και τις επόμενες φωτογραφίες, χωρίς να πει λέξη. Δεν μπορούσε, να καταλάβει πως ήταν δυνατόν. “Άραγε η Χριστίνα, να ξέρει για όλα αυτά; Δεν γίνεται, να γνωρίζει” σκέφτηκε σιωπηλά. Η Χριστίνα ήταν πάντα αρκετά ζηλιάρα και του έκανε σκηνές για πολύ μικρότερα θέματα από αυτό.

“Και αν δεν το ξέρει, θα το μάθει σήμερα” πετάχτηκε η Έλενα, σαν να κατάλαβε τη σκέψη του Λεωνίδα, παρατηρώντας ένα μικρό χαμόγελο, να φωτίζει το λυπημένο πρόσωπό του.

“Ευχαριστώ για την ενημέρωση” είπε εκείνος και της έκλεισε πονηρά το μάτι. Φαίνεται πως αυτές οι φωτογραφίες είχαν δράσει καταλυτικά στην ψυχολογία του. Ήλπιζε, πως μόλις τις δει η ζηλιάρα Χριστίνα, θα γινόταν μεγάλη φασαρία και δεν ήξερε μέχρι που μπορούσε να φτάσει.

“Το βράδυ κερνάω” είπε και έφυγε από το γραφείο χαιρετώντας αυτή τη φορά τις υπόλοιπες κοπέλες.



Η Χριστίνα μπήκε ήρεμη στο γραφείο του Ηλία. Ήταν τόσο περίεργο για αυτήν, που έμπαινε σαν επισκέπτρια και όχι ως υπάλληλος. Κοντοστάθηκε λίγο πρώτα μπροστά από το πρώην γραφείο της και ύστερα χτύπησε την πόρτα.

“Ήρθα” είπε καθώς άνοιξε την πόρτα και κάθισε στον αναπαυτικό, δερμάτινο καναπέ απέναντι από το γραφείο του Ηλία.

“Πως είναι δυνατόν, από τη μία, να ετοιμαζόμαστε για γάμο και από την άλλη, ο Μάνος, να είναι πρώτο θέμα στα περιοδικά, πλάι σε αιθέριες υπάρξεις; Δεν πρόκειται, να το αφήσω έτσι, να το ξέρεις!”. Η Χριστίνα έδειχνε πιο πολύ νευριασμένη, παρά ταραγμένη, σαν να περίμενε μία τέτοια εξέλιξη.

“Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτή η κατάσταση πρέπει και θα τελειώσει. Θα τον φωνάξω εδώ και θα ορίσουμε την ημερομηνία του γάμου. Δεν γίνεται, να μας εκθέτει. Για αυτό, πρέπει να γίνουν όλα άμεσα. Και εσύ όμως, πρέπει να κινητοποιηθείς. Να βγείτε μαζί δυο-τρεις φορές, ώστε, να προβληθεί το νέο, ερωτευμένο ζευγάρι στα περιοδικά. Σύμφωνοι;”.

Η Χριστίνα έκανε ένα συγκαταβατικό νεύμα με το κεφάλι.

Έτσι και έγινε, τις επόμενες μέρες τα περιοδικά είχαν κατακλυστεί από φωτογραφίες και αναλύσεις για την γνωριμία του νέου ερωτευμένου ζευγαριού, ανάμεσα σε έναν πλούσιο γόνο μεγάλης οικογένειας και μιας άγνωστης πλην όμορφης κοπέλας. Παρουσιαζόταν σαν το όνειρο κάθε νεαρής εργαζόμενης κοπέλας που ψάχνει μια ευκαιρία να την ερωτευτεί ο πλούσιος και πετυχημένος πρίγκιπας.

 Η ψυχολογία του Λεωνίδα είχε πάρει την κάτω βόλτα, βλέποντας κρεμασμένη στα μανταλάκια των περιπτέρων, την Χριστίνα ερωτευμένη πλάι στον Μάνο. Η Έλενα βέβαια είχε προλάβει να του αποκαλύψει τις φωτογραφίες πριν τις δει να γεμίζουν τα περιοδικά, έτσι το σοκ ήταν κάπως μικρότερο, όμως ακόμα πονούσε αρκετά. Η Έλενα είχε πιστέψει πως θα ήταν καλύτερα για τον Λεωνίδα να ήξερε από πριν, όμως ο ίδιος αντέδρασε κάπως απότομα και απομακρύνθηκε. Δεν ήταν πως στράβωσε με την φίλη του, απλά ήθελε να απομακρυνθεί από όλους, να μείνει μόνος. Δεν του ήταν καθόλου εύκολο να διαχειριστεί την κατάσταση, έμοιαζε με ψάρι έξω απ' τα νερά του. Μέχρι τότε δεν είχε πιστέψει πως είχε χάσει οριστικά τον έρωτα του, ήλπιζε μέσα του πως είναι ένα καπρίτσιο, μια επιπολαιότητα της Χριστίνας η οποία θα γυρίσει πίσω στην αγκαλιά του, πόσο μάλλον όταν πριν λίγες μέρες ο Μάνος πιάστηκε απ' τον φακό αγκαλιά με κάποια άλλη.

Ήταν πλέον εμφανές πως δεν ήταν σε θέση να δουλέψει, ήταν καταρρακωμένος απ' τις τελευταίες εξελίξεις και ο διευθυντής τον παρότρυνε να πάρει λίγες μέρες άδειας μέχρι να βρει τον εαυτό του, τις οποίες αναγκάστηκε να δεχθεί απρόθυμα. Όχι πως είχε όρεξη για δουλεία, κάθε άλλο, όμως οι ώρες έτρεχαν πιο γρήγορα στην εφημερίδα, το μυαλό του ξεκολλούσε για λίγο απ' τις ίδιες σκέψεις. Χανόταν για ώρες, μπροστά στα αμέτρητα άρθρα, που στοιβάζονταν άναρχα ανά δεκάδες πάνω στο μεγάλο, γκρι, οβάλ γραφείο.


Βγήκε βιαστικά από το κτίριο της εφημερίδας, κατεβαίνοντας τα γλιστερά σκαλοπάτια και έφτασε λαχανιασμένος στο κοντινότερο περίπτερο, όπου αγόρασε όλα τα κουτσομπολίστικα περιοδικά, τα οποία είχαν τη Χριστίνα πρωτοσέλιδο. Πέρασε από το σπίτι, πέταξε μέσα στη βαλίτσα λίγα ρούχα και την κορνίζα με τη φωτογραφία, που στεκόταν πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο κρεβάτι. Ήταν η αγαπημένη του φωτογραφία, στην οποία κρατούσε τη Χριστίνα αγκαλιά. Έκλεισε δυνατά την πόρτα πίσω του και κόλλησε ένα ενοικιαστήριο στην εξώπορτα. Δεν γινόταν, να μένει άλλο σε αυτό το σπίτι, ήταν εγκλωβισμένος μέσα σε αυτό, τα πάντα θύμιζαν αυτή. Μπήκε στο αμάξι και ξεκίνησε. Είχε αποφασίσει, να πάει στο πατρικό του στο χωριό, εκεί που θα ήταν μόνος και θα είχε τη δυνατότητα και το χρόνο με ηρεμία, να αναλύσει όλα τα δεδομένα και να ξανασχεδιάσει τη ζωή του. Να ξύσει τα μολύβια του και να τραβήξει τις νέες του γραμμές. Θα μπορούσε, να είχε πάει οπουδήποτε αλλού, αλλά μία ακαταμάχητη έλξη, τον τραβούσε πίσω εκεί. Εκεί, που είχε πρωτοερωτευτεί και βιώσει τις πρώτες εφηβικές, ερωτικές του απογοητεύσεις. Εκεί, που είχε κλάψει και πληγωθεί, όπως όλοι οι έφηβοι. Εκεί γύρισε, για να αντιμετωπίσει και την πρώτη του ερωτική απογοήτευση, σαν άντρας πια. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν, παρά μόνο στο Νίκο, τον καλύτερο του φίλο από τα παλιά.

Τάσος Σκλάβος