Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

12.10.15

Τα Παιδιά της Νύχτας - Σκοτεινοί Δρόμοι


Σκοτεινοί Δρόμοι

Ρούφηξε ακόμα μια τζούρα από το τσιγάρο του, τελειώνοντας το και το πέταξε με μια απότομη κίνηση του χεριού του κάπου μέσα στο σκοτεινό σοκάκι.


Το βλέμμα του κόλλησε γι' αρκετή ώρα στον κατάμαυρο, σαν πίσσα, ουρανό. Δεν είχε αστέρια και το φεγγάρι δεν ήταν ορατό από το δρομάκι εκείνο που είχε ως καταφύγιο.

Συνέχισε να κοιτάει τον ουρανό προσπαθώντας να καταλάβει μέχρι που τελείωνε. Βυθίζονταν με ταχύτητα στο σκοτάδι, μα δεν έβρισκε πάτο.


Διέσχιζε το άπειρο με την σκέψη του κι αναζητούσε ένα ανύπαρκτο τέλος.

Είχε υποσχεθεί πως όταν θα το έβρισκε θα επέτρεπε στον εαυτό του να χαμογελάσει.
Το χαμόγελο, για εκείνον, ήταν μια απαγόρευση που είχε επιβάλει στον εαυτό του εδώ και πολλά χρόνια.

Άκουσε βήματα να τον πλησιάζουν και γύρισε το κεφάλι του αργά για να δει, χωρίς όμως να νοιάζεται πραγματικά για το ποιος είναι.

Μια γυναίκα με προκλητικό ύφος, γεμάτο υποσχέσεις, τον πλησίαζε με τα τακούνια της να χτυπούν ρυθμικά στο βρώμικο τσιμέντο.

Την κοίταξε φευγαλέα, αδιάφορα και της έκανε νόημα να φύγει. Η κοπέλα, φανερά εκνευρισμένη, έφυγε γρήγορα ψάχνοντας για κάποιον πιο πρόθυμο πελάτη.

Άναψε ένα ακόμη τσιγάρο.

Σηκώνοντας το κεφάλι του ψηλά απελευθέρωσε τον καπνό από τα πνευμονία του αργά.

Μέσα στον καπνό έβλεπε εικόνες. Εικόνες που κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να δει, πόσο μάλλον να θυμάται.

Έβλεπε τον εαυτό του ευτυχισμένο. Να γελάει, να παίζει με τους φίλους του, να τον αγκαλιάζουν τρυφερά οι γονείς του... Και μετά τον ίδιο πάλι...

Να βρίσκεται κρυμμένος στο υπόγειο, μιας κι οι γονείς του του είπαν να πάει γρήγορα να κρυφτεί· θα έπαιζαν κρυφτό.
Το υπόγειο όμως, είχε μια μικρή χαραμάδα που έβλεπε κατευθείαν στο σαλόνι. Οι άλλοι παρόλα αυτά δεν μπορούσαν να σε δουν.

Από εκεί έβλεπε τους γονείς του. Από εκεί είδε τον ξυλοδαρμό και τον βιασμό της μητέρας του από έναν άγνωστο μαυροφορεμένο άνδρα. Από εκεί είδε να κρατάνε άλλοι τρεις τον πατέρα του, που ούρλιαζε και έκλαιγε προσπαθώντας να σώσει την αγάπη του, που της έκαναν το χειρότερο κακό όλων μπροστά στα μάτια του. Ήταν άσχημα χτυπημένος...
Και τέλος, από εκεί είδε τα άψυχα σώματα τους να πέφτουν σαν πάνινες κούκλες στο έδαφος έπειτα από αρκετούς πυροβολισμούς.

Δεν έβγαλε άχνα.
Περίμενε μέχρι να φύγουν. Μετά μπήκε στο σαλόνι και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον τρόμο βλέποντας έτσι τους ανθρώπους που τον έμαθαν να γελάει και να είναι ευτυχισμένος.

Δεν έκλαψε. Απλά έσκυψε και φίλησε τον καθένα ξεχωριστά στο μάγουλο κι έφυγε.

Από τότε ζει στους δρόμους. Από τότε έχει απαγορεύσει στον εαυτό του να γελάει..

Ο καπνός διαλύθηκε και πήρε μακριά και τις αναμνήσεις του.

Στη θύμηση των, μέχρι ένα σημείο, ευτυχισμένων παιδικών του χρόνων έκλεισε τα μάτια του.

Χαμογέλασε.

Τζένη Βοζίκη