Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

26.10.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 10) " Η ανάμνηση"


  «Κρύψου!» ξεστόμισε εκείνη η βαριά φωνή του.  Μα δε τόλμησε να με κοιτάξει. Παρέμεινε γυρισμένος πλάτη με εκείνη την άσπρη ποδιά σαν γιατρός….
«Μπαμπά…» ούρλιαξα κατατρομαγμένος από εκείνο τον  απαίσιο εκκωφαντικό ήχο  της σειρήνας . Σε εκείνο το δωμάτιο επικρατούσε μόνο ο πανικός.  Το πρόσωπο μου κοίταξε προς το καθρέφτη δίπλα μου.     
  Ένα μικρό  τρομαγμένο αγόρι, ένα παιδί που στεκόταν απέναντι σ’ ένα καθρέφτη να κοιτάει την ταραγμένη αντανάκλαση του… Αυτό ήμουν… Ένα μικρό αγόρι που ένιωθε έντονα το φόβο εκείνης της στιγμής.
«Τι του έκανες;» ακούστηκε ξαφνικά εκείνη η γλυκιά φωνή και τότε κοίταξα το πρόσωπο της.  Καστανά μαλλιά  και αυτά τα μεγάλα καφέ μάτια που δε μπορούσες  να αντισταθείς στη γοητεία τους.  Με πλησίασε τρέχοντας και με άρπαξε στην αγκαλιά της! Μια ζεστή αγκαλιά που μόνο μια μητέρα μπορεί να σου χαρίσει.  «Τι έκανες;» αποκρίθηκε για ακόμα μια φορά με έντονο τόνο και κράτησε σφιχτά το χέρι μου.
« Έπρεπε!» ξεστόμισε και πλησίασε προς το μέρος μας μα δε μπορούσα να θυμηθώ το πρόσωπο του.
  Μα τότε άκουσα τον ήχο από το ξυπνητήρι μου και με μιας βρέθηκα αγκαλιά στο πάτωμα.   Ήμουν καταϊδρωμένος…  Μάλλον αυτό είναι μια ανάμνηση.  Αυτά τα πρόσωπα… Τα πρόσωπα τους… Γιατί να θυμηθώ μόνο το δικό της;  Και αυτό το όνειρο;  Νιώθω τόσο μπερδεμένος…  Μετά από εκείνη τη συζήτηση που είχα μαζί με το Τόμας και την Έρρικα αυτό το όνειρο ή καλύτερα ανάμνηση, έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου.   Είχαν περάσει τρις μέρες από τότε… Μ’ αυτή η ανάμνηση δεν έπαψε να με ακλουθεί. 
    Σηκώθηκα από το πάτωμα και νυσταγμένος πλησίασα τη ντουλάπα…  Το χασμουρητό δεν έλειπε από το πρόσωπο μου.  Βρήκα στα γρήγορα ένα μπλε σκούρο πουκάμισο και ένα σκούρο τζιν.  Τα πέταξα βιαστικά στο κρεβάτι και  πλησίασα τη πόρτα.  Σήμερα δεν είχα  όρεξη για τρέξιμο, δε μπορούσα να βρεθώ στο δικό μου γυάλινο κόσμο…. Δεν έπρεπε. Όχι αυτή τη φορά.  Ένιψα βιαστικά το πρόσωπο μου και κοιτάχτηκα για μια στιγμή στο καθρέφτη του μπάνιου.  Η εικόνα από το όνειρο μου ξεγλίστρησε αμέσως μπροστά μου….  Κοιτούσα τον εαυτό μου… Εκείνο το μικρό αγόρι που στεκόταν κατατρομαγμένο, που δεν ήξερε τη γινόταν, που δεν είχε τη δύναμη να αντιδράσει.  Η οργή εκείνης της στιγμής με ανάγκασε να κλείσω σφιχτά τα μάτια μου ενώ τα χέρια μου κρατούσαν κράτησαν για λίγο το σκυφτό μου κεφάλι.  «Ηρέμησε… Ηρέμισε!» έλεγα στον εαυτό μου.   Είχα ταραχτεί… Έπρεπε όμως να ανακαλύψω  τι σημαίνει αυτή η ανάμνηση για μένα!  Αυτό το  ‘όνειρο’ είναι ένα  παιχνίδι  από το υποσυνείδητο μου…   Το μυαλό δυστυχώς παίζει άσχημα παιχνίδια σε συνεργασία με το υποσυνείδητο.  Αυτό που κατάλαβα είναι πως θέλει να μου θυμίσει κάτι από το παρελθόν που για κάποιο λόγο έχω ξεχάσει…  Τελικά  το παρελθόν μου δε θα πάψε ποτέ να με στοιχειώνει… Δε θα πάψω ποτέ να ζω κάτω από τη φρικτή σκιά του….  Πρέπει να το αντιμετωπίσω κατάματα.
   Όταν επιτέλους ετοιμάστηκα για ακόμα μια φορά προτίμησα να μη προγευματίσω… Αυτές τις τρις μέρες παρέμεινα απόμακρος από όλους…  Κράτησα μια ψυχρή απόσταση για την ώρα…  Σύντομα θα έπρεπε να δώσω την οριστική μου απάντηση  στον Τόμας και την Ερρικα… Εννοείτε πως θα συνεργαστώ μαζί τους απλά έπρεπε να το παίξω λιγάκι δυσκολόπιστος…
  Είχαν αρκετά να μου πουν ακόμα….  Ειδικά  για αυτούς τους  υπόγειους διάδρομους…  Δε γνώριζα  που βρίσκονταν ακόμα , μα θα μου έλεγαν…  
  Αθόρυβα κατέβηκα τις σκάλες  κι εκεί συνάντησα και πάλι το Τζιμ να  κάθετε κοντά στο τζάκι….  Αχ αυτό το τζάκι!   Τελικά μερικά στοιχεία βρίσκονται ακριβώς μπροστά σου μα δε τους δίνεις ποτέ τη κατάλληλη προσοχή!
 Για ακόμα μια φορά τον προσπέρασα αν και ένοιωσα το έντονο βλέμμα του να με στοχεύει ξανά…  Ακολούθησα το δρόμο προς το σχολείο και στη διαδρομή μου βρήκα τον Τζάκσον να με περιμένει …. Στέκονταν ακουμπημένος σε ένα τοίχο  λίγο πριν το σχολείο…
«Καλημέρα» αποκρίθηκε μόλις με πρόσεξε
«Καλημέρα» απάντησα και προχώρησα
«Τι θα γίνει τελικά;» ξεστόμισε βιαστικός «Πότε θα τους απαντήσεις;»
«Σήμερα» πρόσθεσα μονολεκτικά και ούτε που τον κοίταξα
«Ωραία...» είπε με ανακούφιση « αν και άργησες λιγάκι..» μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του
«Άργησα;»  σταμάτησα και αποκρίθηκα με μια γκριμάτσα
«Ε… Λιγάκι..»
«Τουλάχιστον εγώ  ‘άργησα’ μόνο 3 μέρες… Δεν έκανα μήνες  χωρίς να ανακαλύψω τίποτα.» πρόσθεσα απότομα και συνέχυσα να περπατάω
«Θες να πεις κάτι;»
«Τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους..»
«Τι;»
«Τίποτα..»
«Τι θες να πεις Ντέρεκ , ότι δε κάνω καλά τη δουλειά μου;»
«Εσύ το λες..»
«Εγώ; Πας καλά;»
«Κοίτα Τζάκσον δεν έχω όρεξη να τσακωθούμε  τώρα εντάξει;»
«Έχεις αλλάξει!  Πολύ….»
«Τουλάχιστον κάνω σωστά τη δουλειά μου»
«Άντε πάλι!  Δηλαδή τι εγώ δε τη κάνω σωστά;»
«Έχετε χάσει πόσα άτομο μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, δικά μας άτομα που ξέρουν τη δουλειά! Επίσης οι εξαφανίσεις συνεχίζονται όλο και πιο πολύ!  Εσύ τι έχεις κάνει γι’ αυτό;   Δεν έχεις πλησιάσει ούτε ένα άτομο από  όλους εδώ μέσα… Και μετά περιμένεις να βρεις απαντήσεις μένοντας άπραγο;»
«Πάψε! Λες βλακείες…»
«Α ναι; Τότε πες μου τι έχεις ανακαλύψει μέχρι τώρα; Αλλά τι να μου πεις… Ότι έχεις ανακαλύψει δεν έχει ουσία!»
«Μα τι λες;»
«Η αλήθεια πληγώνει έτσι;»
«Σταμάτα! Δε ξέρεις τι πέρασα εγώ τόσο καιρό , ούτε τι έχω ανακαλύψει γιατί απλά δε σου έχω πει τα πάντα!» φώναξε με ένταση. « Όπως είπες, όλοι μας έχουμε μυστικά»
«Μάλιστα… Δηλαδή τι έχεις ανακαλύψει;»  είπα ενώ το σχέδιο μου πήγαινε  πολύ καλά…  Γνώριζα πως ο Τζάκσον είχε τα δικά του μυστικά και πως δεν μου είχα αποκαλύψει τα πάντα…  Έτσι με το να τον ‘υποτιμήσω’ θα αναγκαζόταν να μου αποκαλύψει πράγματα.  «Όταν απαιτείς από κάποιον ειλικρίνεια ενώ ο ίδιος δεν μπορείς να την εφαρμόσεις  τότε καλύτερα να μη το κάνεις..» συνέχισα να λέω.
« Κοίτα ποιος μιλάει! Εσύ τα μυστικά και τα ψέματα ίσως να είστε αδέλφια…» πρόσθεσε με ειρωνεία
«Τζάκσον..»
«Θες να μάθεις αλήθειες; Και τι έχω ανακαλύψει; Ωραία λοιπόν θα σου πω! Αλλά κι εσύ πρέπει αν υποσχεθείς πως θα μου λες τα πάντα… Οτιδήποτε έχει σχέση με αυτή την υπόθεση πρέπει να μου το λες… Αλλιώς δε θα ξεμπερδέψουμε ποτέ με αυτή την ιστορία… Αλλά ποτέ!»
Πήρα μια βαθιά ανάσα και του έγνεψα καταφατικά…
«Πες το…» αποκρίθηκε επιτακτικά, δε θα με εμπιστευόταν αλλιώς
«Το υπόσχομαι…» αποκρίθηκα και δώσαμε τα χέρια.
«Και Ντέρεκ… Το πτώμα του κοριτσιού…» προσπάθησε να μιλήσει μα δίσταζε..
« Το έχουν πάρει..» αποκρίθηκα με σκυφτό το κεφάλι και προχώρησα  ενώ τον άφησα ξοπίσω μου.
  Το πτώμα του κοριτσιού που είχα ανακαλύψει στο δάσος , όχι δεν το ακουμπήσουμε ούτε καν το μετακινήσαμε, αλλιώς  αυτό το ‘τέρας’  που το άφησε εκεί παραπεταμένο σαν ένα ζώο  θα έμπαινε σε υποψίες…
  « Καλημέρα» είπα μπαίνοντας στη τάξη  και το πρόσωπο χρωμάτισε ένα ψεύτικο χαμόγελο « Σήμερα θα μιλήσουμε για ισχυρή κατ’ εμένα λέξη… Τη λέξη ΑΝΑΜΝΗΣΗ»
«Ανάμνηση!» αποκρίθηκε με ενθουσιασμό η Σίσι
«Ναι… Θέλω να μου πείτε όπως και σε κάθε μάθημα μας τη σημαίνει για σας αυτή η λέξη… Και για αρχή τι σημαίνει η λέξη ανάμνηση»
«Ανάμνηση το να θυμάται κάποιος κάτι δηλαδή..» πετάχτηκε η Έρρικα ενώ ο η Σίσι, ο Τζον και ο Τόμας σήκωσαν το χέρι τους για δώσουν μια απάντηση
«Πολύ σωστά Έρρικα όμως την επόμενη φορά να ψηλώνεις το χέρι σου όπως έκαναν οι συμμαθητές σου..» αποκρίθηκα απότομα  και τη διέκοψα «Συνέχυσε..»
«Ό,τι επαναφέρω κάτι στη μνήμη μου είτε καλό είτε κακό…» απάντησε διστακτικά..
«Μάλιστα… Κάποιος άλλος;» κοίταξα τον Τζον
«Για μένα η ανάμνηση σημαίνει στιγμές από το παρελθόν και αυτό ίσως να αποδεικνύει και τη καλή μνήμη που έχω..»
«Χμμμ…  Δεν είναι λάθος αυτά που είπατε…  Κατ’ εμένα όμως η ανάμνηση είναι η σκιά της ευτυχίας… Κάποιες φορές για καλό και κάποιες για κακό σκοπό…        Μια σκιά που δε θα φύγε ποτέ από κοντά μας.. Ίσως η δική μου άποψη να είναι λανθασμένη μα ήθελα να σας πω τη σημαίνει ανάμνηση για μένα… Σύμφωνα με ένα αρχαίος Έλληνα φιλόσοφο τον Αριστοτέλη,   παρουσιάζει μία τελείως πρωτοποριακή θεωρία… Υποστηρίζει  λοιπόν ότι ο κάθε άνθρωπος είναι εφοδιασμένος με δύο μνήμες και όχι με μια ….Λέει μάλιστα πως αυτές οι μνήμες  λειτουργούν με αντίθετο τρόπο η μία προς την άλλη.  Στη πρώτη κατηγορία  κατατάσσεται η « απλή μνήμη» και στη δεύτερη μνήμη που λέγεται «ΑΝΑΜΝΗΣΗ». Η λειτουργία της μνήμης δεν αποτελεί αποκλειστικότητα του εγκεφάλου μας σύμφωνα με τα λόγια του… Για την ακρίβεια, στον εγκέφαλο βρίσκεται σε δράση η «απλή μνήμη», ενώ η δεύτερη άγνωστη μνήμη  η «ΑΝΑΜΝΗΣΗ» , εδράζεται στην καρδιά … Υπάρχει λοιπόν η ΜΝΗΜΗ με κέντρο λειτουργίας τον εγκέφαλο, η μνήμη του ου δηλαδή  και η μνήμη της ΨΥΧΗΣ ή αλλιώς ΑΝΑΜΝΗΣΗ με κέντρο λειτουργίας την καρδιά μας. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ΜΝΗΜΗ της ΨΥΧΗΣ, δηλαδή η ΑΝΑΜΝΗΣΗ δεν μπορεί να πεθάνει ποτέ!» μόλις που ολοκλήρωσα , τα πρόσωπα τους με κοιτούσαν γεμάτα θαυμασμό… «  Εμείς λοιπόν με βάση αυτή τη λέξη θα μελετήσουμε ένα νέο έργο με τίτλο ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ … ‘Ένα πρόσφατο ατμοσφαιρικό μεταφυσικό θρίλερ του  βραβευμένου Alejandro Amenábar που επιστρέφει μετά από τα AGORA, Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ και ΟΙ ΑΛΛΟΙ» μόλις που πρόλαβα να ολοκληρώσω και το κουδούνι έδωσε τέλος στο μάθημα. «Θα μελετήσουμε το έργο αύριο παιδία!» πρόσθεσα τη τελευταία μου κουβέντα.
  Όταν αποχώρισαν όλοι από την αίθουσα εκτός από την  Έρρικα και τον Τόμας εκείνη με πλησίασε..
«Τελικά;»
«Τελικά τι;»
«Θα μας βοηθήσεις;»
Βαριαναστέναξα και έγνεψα καταφατικά, αυτή με μια γρήγορη κίνηση έφερε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου και με αγκάλιασε μουρμουρίζοντας συνέχεια « Ευχαριστώ!»… Εγώ  παρέμεινα αμίλητος και χαλαρός ενώ ο Τόμας γούρλωσε ξαφνιασμένος τα μάτια του.
«Εντάξει πάμε τώρα;»
«Ναι ναι!» απάντησε στο Τόμας και επιτέλους με άφησε να ανασάνω
«Απόψε θα περάσουμε στους υπόγειους διαδρόμους…» ξεφώνησε  με σοβαρό ύφος εκείνος
«Θα σου δήξουμε και το χάρτη…» την κοίταξα με απορία « Μην ανησυχείς θα σου εξηγήσουμε το βράδυ..»   με κοίταξε γεμάτη ελπίδα
«Που θα συναντηθούμε;»
«Το απόγευμα γύρω στις έξι θα σε δούμε στο δάσος….»
«Στο ίδιο μέρος με την άλλη φορά» πρόσθεσε η Έρρικα
«Όσο για το σύμβολο Ιχθείς θα ήθελα να μου πείτε ξανά ότι γνωρίζεται… Πιθανόν να αποτελεί και τη λύση του μυστηρίου…» ξεστόμισα ώστε να τους σοκαρίσω.  
«Τι;» πρόσθεσε ξαφνιασμένη η Έρρικα
«Το απόγευμα θα σας εξηγήσω μια θεωρία μου…» αποκρίθηκα και αποχώρισα βιαστικός
  ‘Όντως στο μυαλό ου είχα μια καλή θεωρία, ελπίζω όμως να μη βγω αληθινός… Αυτό το σύμβολο, το είχα ξαναδεί… Αλλά όχι σ’ εμένα…
    Το παρελθόν μου με στοιχειώνει … Το χειρότερα είναι ότι τα περισσότερα κομμάτια του δε τα θυμάμαι…  Και αυτό είναι κάτι που σκλαβώνει τη ψυχή μου!  Στο μυαλό μου με απασχολούσε κυρίως εκείνη η ανάμνηση , η ΜΝΗΜΗ της ΨΥΧΗΣ που με βασανίζει τις τρις τελευταίες μέρες…    Πρέπει να αφεθώ σε αυτή τη μνήμη και να θυμηθώ! 
    Όταν έφτασα σπίτι  ανέβηκα κατευθείαν στο δωμάτιο μου με ένα και μόνο στόχο… Να θυμηθώ!  Άλλαξα τα ρούχα μου και ξάπλωσα στο κρεβάτι κοιτώντας το ταβάνι.
  «Κρύψου!» ξεστόμισε εκείνη η βαριά φωνή του.  Μα δε τόλμησε να με κοιτάξει. Παρέμεινε γυρισμένος πλάτη με εκείνη την άσπρη ποδιά σαν γιατρός…. Οι ώρες κυλούσαν ενώ το μυαλό μου ήταν βουτηγμένο στις σκέψεις…  Έπρεπε να χαλαρώσω για να θυμηθώ… Έπρεπε να αφεθώ στο παρελθόν μου και τελικά αυτό έκανα.  Ο ύπνος αγκάλιασε τη ψυχή μου και εκείνη η ανάμνηση ξεγλίστρησε μπροστά μου.
«Μπαμπά…» ούρλιαξα κατατρομαγμένος από εκείνο τον  απαίσιο εκκωφαντικό ήχο  της σειρήνας . Σε εκείνο το δωμάτιο επικρατούσε μόνο ο πανικός.  Το πρόσωπο μου κοίταξε προς το καθρέφτη δίπλα μου.     
  Ένα μικρό  τρομαγμένο αγόρι, ένα παιδί που στεκόταν απέναντι σ’ ένα καθρέφτη να κοιτάει την ταραγμένη αντανάκλαση του… Αυτό ήμουν… Ένα μικρό αγόρι που ένιωθε έντονα το φόβο εκείνης της στιγμής.
«Τι του έκανες;» ακούστηκε ξαφνικά εκείνη η γλυκιά φωνή και τότε κοίταξα το πρόσωπο της.  Καστανά μαλλιά  και αυτά τα μεγάλα καφέ μάτια που δε μπορούσες  να αντισταθείς στη γοητεία τους.  Με πλησίασε τρέχοντας και με άρπαξε στην αγκαλιά της! Μια ζεστή αγκαλιά που μόνο μια μητέρα μπορεί να σου χαρίσει.  «Τι έκανες;» αποκρίθηκε για ακόμα μια φορά με έντονο τόνο και κράτησε σφιχτά το χέρι μου.
« Έπρεπε!» ξεστόμισε και πλησίασε προς το μέρος μας μα δε μπορούσα να θυμηθώ το πρόσωπο του.
«Είναι παιδί σου! Πως μπόρεσες!» ξεστόμισε έντονα
«Έπρεπε, Έπρεπε» συνέχυσε να επαναλαμβάνει ενώ πλησίαζε όλο ένα και περισσότερο. Μα και πάλι δε μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπο του! Δε μπορούσα να το θυμηθώ…
« Σε μισώ! Μη μας πλησιάζεις… Σε μισώ..» έλεγε και το πρόσωπο της γέμισε με δάκρυα ενώ με κράτησε σφικτά στην αγκαλιά της  «Όχι, όχι!» φώναξε δυνατά τρομαγμένη ενώ εκείνος κράτησε κάτι στα χέρια του.  Εκείνη μου έκλεισε τα μάτια και το τελευταίο που θυμάμαι είναι τη γλυκιά φωνή της να ψιθυρίζει στο αυτή μου « Σ’ αγαπώ» μετά κενό…
Σηκώθηκα απότομα από το κρεβάτι  ουρλιάζοντας τη λέξη «Μαμά» …  Τελικά αντί για απαντήσεις γέμισα και πάλι με ερωτήματα.    Μια ζωή γεμάτη ερωτήματα…



Chara Christ.