Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

29.10.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 11) - "Ιχθείς"



«Πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ!» ξεστόμισα  και ο φόβος άρχισε να με ζώνει
«Πως; Δε φτάσαμε ποτέ μέχρι εδώ… Και αυτό το …το ..το πράγμα τι ήταν; Άνθρωπος;» αναρωτήθηκε τραυλίζοντας ο Τόμας
«Παραλίγο να μας σκοτώσει!»  ακούστηκε η τρομαγμένη φωνή της  Έρρικα
«Πρέπει να φύγουμε τώρα!» τόνισα τη τελευταία μου λέξη… Δεν είχα πάρει ούτε το όπλο μου μαζί μου…  Οι ζωές μας αυτή τη στιγμή βρισκόταν εκτεθειμένες σε κίνδυνο και όσο πιο πολύ το συνειδητοποιούσαμε τόσο ο φόβος κούρνιαζε στη ψυχή μας.
«Μα πως; Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.... Πρέπει να περάσουμε από κοντά του..» είπε και με κοίταξε στα μάτια..
«Τι θα κάνουμε , τι θα κάνουμε;» επαναλάμβανε συνέχεια ο Τόμας  ενώ δεν έπαψε να κρατάει σφικτά το κεφάλι του …
  Πώς να βγαίναμε από εδώ μέσα, ήταν το μόνο μας ερώτημα…. Δεν ήξερα τι να κάνω…  Πρώτη φορά στη ζωή μου συνάντησα ένα τέτοιο πράγμα.. Πως μπορώ να το χαρακτηρίσω; Πως;  Ζώο; Τέρας; Άνθρωπο; Τι;…   Και όλα αυτά που ανακαλύψαμε μέχρι στιγμής;  Εκείνο το καταραμένο  νεκροταφείο…. Μακάρι να μη το βρίσκαμε ποτέ….  Ανάθεμα κι εκείνη η γριά …. Δεν έπρεπε να τη πιστέψω! Δεν έπρεπε ….Και ο Τζάκσον τι να έχει γίνει ; Εγώ, ο Τζάκσον η  Σίσι, η Έρρικα , o Μάρκος, η Κίμ και Τόμας  ήμαστε θύματα τους …  Θύματα αυτών των διαβολικών σκιών που μόνο το τρόμο  και το θάνατο ξέρουν να σπέρνουν…  Αδηφάγα ζώα σαν κι αυτούς δε ξέρω αν έχω ξανασυναντήσει…  Καταραμένη αυτή η μέρα! Καταραμένη!
    Δυο Βδομάδες πριν
 Το Σύμβολο Ιχθείς…. Έλεγα στον εαυτό μου μέσα στη σιωπή  ενώ κοιτούσα έξω από τα παράθυρο…  Στο μυαλό μου ερχόταν συνέχεια εκείνη η συζήτηση που είχα κάνει με την Έρρικα και τον Τόμας… Ιχθείς… Αυτό το σύμβολο υπάρχει στα ζώδια… Μα που κολλούσε ένα απλό σύμβολο σε όλη αυτή την υπόθεση άραγε;   Η αλήθεια ήταν πως είχα κάνει κάποιες θεωρίες…  
   Ξαφνικά η πόρτα κτύπησε με τον αφηρημένο μου αυτό να ξυπνάει από τις σκέψεις…  Ήταν ο Τζάκσον…
«Τι θα γίνει με εσένα ρε παιδί μου..» αποκρίθηκα  βαριαναστενάζοντας…  «Θα μου κάνεις έφοδο κάθε μέρα;» συνέχυσα να μιλάω…
« Θέλω κάποιες απαντήσεις όπως κι εσύ…  Λοιπόν περιμένω..» αποκρίθηκε και κοντοστάθηκε στο παράθυρο.
«Δεν έχω χρόνο…» ξεστόμισα  και πλησίασα προς τη ντουλάπα
«Ντέρεκ μου χρωστάς απαντήσεις! Η συνεργασία μας δε γίνεται σωστά… Καθόλου!»
«Άντε πάλι…»  είπα  βαριεστημένα « Πες εσύ πρώτος! Τι έχεις ανακαλύψει μέχρι τώρα;» ρώτησα και τοξοβόλισα το βλέμμα μου καταπάνω του
«Ωραία… Ναι δεν έχω κάνει πολλές κινήσεις για να φτάσω στην αλήθεια, το παραδέχομαι…. Εσύ πότε θα παραδεχτείς τα λάθει σου;»
«Τα λες;» έκανα μια γκριμάτσα
«Από την αρχή αρνήθηκες να αναλάβεις δράση στην υπόθεση για δικούς  σου λόγους… Αλλά κυρίως επειδή δείλιασες!  Μετά  έφυγες από την ομάδα μας… Μας παράτησες και με το μόνο που κράτησες επαφή ήταν ο Μάξ… Λες κι εμείς δεν ήμασταν ποτέ φίλοι… Λες και δε σε βοήθησα ποτέ!» μίλησε με απογοήτευση… «Μετά  απ’ όλα όσα έκανε ο αδελφός μου για σένα εσύ…. Τίποτα! Ούτε ένα ευχαριστώ!»
«Για μια στιγμή…» ξεστόμισα και τον διέκοψα «Πολλά μου προσάπτεις… Δε νομίζεις;»
«Λέω την αλήθεια Ντέρεκ!» αποκρίθηκε με έντονο τόνο
  Είχε δίκαιο… Μα εγώ δε θα έριχνα ποτέ τον εγωισμό για να το παραδεχτώ στον ίδιο.  Όντως αν δεν ήταν ο αδελφός του εγώ δε θα ήμουν ζωντανός… 
«Τζάκσον…»
«Τέλος πάντων… Δεν είναι αυτό που έχει τώρα σημασία… Ήθελες απαντήσεις και θα στις δώσω , γιατί εγώ έχω και μια συνείδηση… Και κυρίως δεν είμαι εγωιστής.» είπε και με κοίταξε με μια φλογερή ματιά μέσα από αυτά τα γαλάζια μάτια «Εκτός από καλός Χάκερ είμαι και καλός ψυχολόγος!» πρόσθεσε με περηφάνια «  Τόσο καιρό προσπαθούσα να ψυχολογήσω το κάθε άτομο σ’ αυτό το σπίτι και αυτό έκανα…. Κι εγώ κάνω κάποιες θεωρίες… Προσπαθώ να ενώσω τα κομμάτια της αλήθεια που έχω στα χέρια μου… Απλά δεν είμαι και τόσο καλός ακόμα…» τα λόγια του έλαμπαν από το φώς της αλήθειας. «Αν είμαι σωστός , αυτοί εδώ και καιρό σπείρουν το χάος με τις εξαφανίσεις …» έκανε μια παύση « Αυτοί… Όποιοι κι αν είναι, μάλλον κάνουν…. Δηλαδή κατ’ εμένα.. ..Πειράματα.»   ξεφούρνισε τη λέξη που δεν ήθελα να ακούσω… Μ’ αυτό το ήξερα… Το ερώτημα όμως ήταν ποιοι είναι αυτά τα τέρατα και πιο το όφελος τους. 
«Κι εγώ αυτό πιστεύω» ξεστόμισα « Και σου έχω ακόμα ένα στοιχείο… Το σύμβολο Ιχθείς.» συνέχυσα
«Το πιο;» αναρωτήθηκε
  Τότε στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια του Τόμας και της Έρρικα. «Αυτό το σύμβολο βρίσκεται μόνο σε όσους έχουν κάνει κάτι.»  μου είχε πει και το βλέμμα της γέμισε με φόβο «Είμαι  θύμα τους όπως και ο Τόμας…. Ακόμα και οι μας φίλοι υπήρξαν θύματα τους… Πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους σταματήσουμε.» είχε πει με θάρρος  «Σκότωσαν τους φίλους μας! Πρέπει να πάρουμε εκδίκηση γι’ αυτό. Μα ποτέ δε καταφέραμε να φτάσουμε κοντά τους… Ποτέ! Ακόμα και η αστυνομία είναι με το μέρος τους! » αποκρίθηκε με δέος… 
«Αυτό το σύμβολο βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος όπου είναι δύσκολο να γίνει ορατό… Μπορείς να το δεις μόνο στο σκοτάδι με ένα συγκεκριμένο φως… » αποκρίθηκα και τον κοίταξα σκεπτικός
«Τι πράγμα;»
«Αυτό που άκουσες… Τα υπόλοιπα θα στα πω μετά… Α και… Να προσέχεις εκείνη τη γριά..» ξεστόμισα  και άρπαξα τη μαύρη τσάντα μου δίπλα από το κρεβάτι
«Γιατί;»
«Μου φαίνεται ύποπτη..» απάντησα  και έκανα ένα βήμα για να φύγω
«Εκείνη; Αποκλείεται!»
«Τζάκσον… Τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι.. Πάμε τώρα..» είπα τη τελευταία μου κουβέντα
«Πάμε; Που να πάμε;» ξεστόμισε γεμάτος απορία
«Στο δάσος..»  είπα και πλησίασα τη πόρτα
«Τι; Κι αυτό που κρατάς τι είναι;»
«Μετρητής ραδιενέργειας πάμε τώρα! Αργότερα θα βρεθώ με τον Τόμας και την Έρρικα ….»
«Περίμενε!» ξεστόμισε και έτρεξε ξοπίσω μου.
  Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο δε σταμάτησε να με βομβαρδίσει με ερωτήσεις… Φυσικά εγώ δεν είχα απαντήσει σε καμιά,  γιατί το μυαλό μου ήταν καρφωμένο στις σκέψεις μου.
  Όταν πλησιάσαμε στο σημείο όπου είχαμε βρει το πτώμα της Άμπερ κατέβασα από τον ώμο μου βιαστικά τη μαύρη τσάντα που κρατούσα.
« Εντάξει … Θα μου πεις επιτέλους τι σκατά κάνουμε τώρα εδώ;» αποκρίθηκε λαχανιασμένος
«Θα βρούμε απαντήσεις»
Με κοίταξε με ένα βλέμμα απορίας  ενώ εγώ  ξεκίνησα το μηχάνημα..
«Αχ….  Αυτό εδώ είναι μετρητής ραδιενέργειας όπως σου είπα και πριν» ξεστόμισα βαριαναστενάζοντας « Τη τελευταία φορά που βρέθηκα εδώ  το Mp3  έκανε σαν τρελό… Και να ήταν μόνο αυτό… Δε νοηθείς τη τάση για εμετό αυτή τη στιγμή;»
« Η αλήθεια είναι πως ναι.. Μα ακόμα δε έχω καταλάβει τι εννοείς..»
« Τι εννοώ…  Αυτό είναι ένα από τα συμπτώματα ραδιενέργειας …Ναυτία, εμετός, εγκαύματα, τριχόπτωση και άλλα…»
«Που θες να καταλήξεις;»
« Ότι εδώ, για κάποιο λόγω υπάρχει εκπομπή ραδιενέργειας… Και ο μετρητής κοντεύει να σπάσει! Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό, αυξημένη ποσότητα ραδιενέργειας στη μέση ενός δάσους;»
« Κάτι πάει στραβά!»
«Μας υποχρέωσες..» απάντησα κάνοντας μια γκριμάτσα «Ίσως να έχουμε ανακαλύψει ένα μεγάλο μέρος του πάζλ αυτή τη στιγμή»
«μα η ραδιενέργεια δεν είναι και εντελώς κακή..»
«Ναι ,όταν  τη χρησιμοποιείς με το σωστό τρόπο… Δεν είναι. Όντως στις μέρες έχει μεγάλη χρήση σε εφαρμογή  παραγωγής ενέργειας, ίσως για τη διάγνωση ασθενειών και θεραπείες..»
«Ναι αλλά εδώ..»
«Εδώ κάποιοι το έχουν παρακάνει..»
«Τι σκέφτεσαι;»
«Πρώτο στοιχείο ένα πτώμα στη μέση του πουθενά… Δεύτερο στοιχείο τα ποσοστά ραδιενέργειας που εντοπίσαμε τώρα.. Μετά το σύμβολο…  Συμφώνα με τα στοιχεία που έχουμε, το μυαλό μου μόνο για ένα πράγμα είναι σίγουρο!   Σ’ αυτό το μέρος γίνονται πειράματα! »
«Με λίγα λόγια ήμασταν σωστοί στις σκέψεις μας» αποκρίθηκε με φόβο
« Ναι..» απάντησα μονολεκτικά « Και πολύ φοβάμαι πως αυτό είναι ένα μικρό κύμα μπροστά στο τσουνάμι που μας περιμένει.»
Τα μάτια του με κοίταξαν  γεμάτα τρόμο για το μέλλον που μας περιμένει και για πρώτη φορά είχαμε το ίδιο συναίσθημα
«Κοίτα αυτό..» αποκρίθηκε και έδηξε με το δάκτυλο του το χώμα
«Είναι πατημασιές»
«Χμμμ…  Και αποκλείετε ν είναι στο μέγεθος του ποδιού μας..» πρόσθεσε και κοντοστάθηκε κοντά στις πατημασιές..
«Το ακούς αυτό;» αποκρίθηκα ξαφνικά
«Δεν ακούω τίποτα»
«Ακούγετε σαν… Σαν χτύπος καρδιάς….»
«Ε… Μου κάνεις πλάκα;» ξεστόμισε  με μια παράξενη γκριμάτσα στο πρόσωπο
«Σσσς» αποκρίθηκα και ακολούθησα τον ήχο
«Ντέρεκ..» φώναξε το όνομα μου και δε δίστασε να με ακολουθήσει
Προχωρήσαμε δυο βήματα παραπέρα και τότε συναντήσαμε ένα αηδιαστικό τερατώδες θέαμα
«Τι διάολο είναι αυτό;»  είπε με μια ανατριχίλα
«Βλέπεις αυτό που βλέπω;»
«Ειλικρινά , τι διάολο είναι  αυτό το πράγμα;»
Κοιταχτήκαμε και οι δυο με βλέμμα απορίας μα η αλήθεια ήταν πως είχαμε καταλάβει… 
«Αυτό το ζώο… Στ’ αλήθεια έχει δύο κεφάλια;»
«Αυτά τα τέρατα… Σκέψου τι μπορούν να κάνουν  στα άτομα που έχουν σκοτώσει…» ξεστόμισα γεμάτος απογοήτευση και μίσος γι’ αυτούς
«Πρέπει να τους ανακαλύψουμε γρήγορα..»
«Κοίτα το μετρητή» ξεστόμισα  ενώ οι αριθμοί στο μετρητή άλλαζαν σαν αστραπή
«Οχ θεέ μου!»
«Κοίτα πόση ραδιενέργεια έχει πάνω του» πρόσθεσα με δέος
«Θα πεθάνει..»  φώναξε με θλίψη
«Το ξέρω… οι χτύποι του είναι πολύ αργοί» αποκρίθηκα ενώ κοιτούσα εκείνο το καημένο μικρό πλάσμα να ξεψυχά μπροστά στα μάτια μας… Ένα μικρό αθώο κουνελάκι.
«Πως μπορείς και το ακούς;» αναρωτήθηκε
«Δε ξέρω… Απλά μπορώ…» απόφυγα να πω την αλήθεια
«Λες ψέματα και πάλι… Αλλά αυτό αφορά εσένα και δε θέλω να σε αναγκάσω να μου απαντήσεις.. Ας απολιθώσουμε τις πατημασιές …»
Εκείνη τη στιγμή το πρόσωπο μου του χάρισε ένα χαμόγελο…. Μπορεί να έχουμε τις διαφορές μας και να μην εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο,  μα γνωριζόμαστε αρκετά καλά και είμαστε φίλοι… Αυτό μετράει πάνω απ όλα… Το ότι έχουμε μια ξεχωριστή και ίσως παρανοϊκή φιλία…
 «Κάποιος έρχεται» πρόσθεσα τρομαγμένος όταν άκουσα  βαριά γοργά βήματα κάποιου.
«Τι;»
«Πρέπει να κρυφτούμε… Τώρα!» ούρλιαξα τονίζοντας τη τελευταία μου λέξη
Η εκκωφαντική σιωπή που κράτησε εκείνη τη στιγμή στο δάσος μόνο κίνδυνο μπορούσε να μας προκαλέσει…
 «Νομίζω πως πλησιάζουν» ψιθύρισα κρυμμένος πίσω από κάτι θάμνους..
 « Εντάξει πρώτη φορά φοβάμαι τόσο σε αποστολή» μουρμούρισε  ταραγμένος
    Τη  ψυχή μου είχε  αγκαλιάσει ο φόβος ενώ το κορμί μου έψαχνε για μια κρυψώνα και το μυαλό για μια λύση. Δεν ξέρω γιατί μα κάτι μου λέει πως αυτά τα βήματα  που μπορούσα να ακούσω μου προκαλούσαν μια ανατριχίλα.
 «Θα τα καταφέρουμε» πρόσθεσα με θάρρος
«Ακούγεσαι σαν το πάτερα μου τώρα»  μουρμούρισε  μα δε με κοίταξε…
Εγώ τον αντίκρισα απορημένος… Πρώτη φορά μίλησε γι’ αυτόν σε εμένα
«Τι;»
«Τίποτα.. Απλά.. Ποτέ δεν έχεις αναφέρει κάτι για εκείνον»
«Έχεις τα μυστικά σου κι εγώ τα δικά μου σωστά;»
«Μμχμ…»  δεν ήθελα να επεκταθώ γιατί είχε δίκαιο
«Είσαι σίγουρος  πως κάποιος έρχεται;» αποκρίθηκε μετά από μερικά λεπτά
«Ναι..» αποκρίθηκα μονολεκτικά μα δεν άκουγα πια βήματα.
«Κάτι ακούγετε» ξεστόμισε ξαφνιασμένος
 Το βλέμμα μας έμεινε καθηλωμένο σε κάτι θάμνους απέναντι μας … Κρατήσαμε για λίγο τη σιωπή μέχρι τη στιγμή που από εκεί ξεπρόβαλε ένα μικρό μάυρο γατάκι.
«Αχ! Που να πάρει η οργή με τρόμαξε…» φώναξε όταν το είδαμε «Αυτό άκουσες; » αναρωτήθηκε
  Μα αποκλείεται αν ήταν αυτό… Τα βήματα ήταν βαριά..
«Τι κάνετε εσείς οι δύο εδώ;» ακουστικέ η γέρικη δυνατή φωνή της που μας κατά τρόμαξε
«Τι στο…»
«Εσύ;» ξεστόμισα ξαφνιασμένος
«Μας τρόμαξες» πρόσθεσε ο Τζάκσον με το βλέμμα αγριεμένο
«Τρομάζουν μόνο όσοι έχουν να κρύψουν κάτι..» απάντησε χαλαρή
«Μπορώ να τη χαστουκίσω;» μουρμούρισα στο Τζάκσον  οργισμένος
«Εσύ τι κάνεις εδώ;» τι ρώτησε
«Ψάχνετε απαντήσεις μα σε λάθος μέρος..» είπε και μας κοίταξε με μια κοφτή ανατριχιαστική ματιά
«Τι;» αναρωτήθηκε ο Τζάκσον
«Είναι κάτι περισσότερο από ένα σύμβολο… Είναι το σημάδι τους, κι αν το έχεις… Τότε δε θα γλιτώσεις ποτέ από αυτούς. Ποτέ»
 «Τι διάολο ξέρεις; Και πως γνώριζες για εκείνον;» δεν ανέφερα το όνομα του…
«Έχουν κάνει κάτι σ’ εσένα… Κάτι πολύ απάνθρωπο μα και χαρισματικό.  Αν αφεθείς στο παρελθόν σου θα βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις… Και κυρίως θα με θυμηθείς…»
«Μα τι λέει;» μου ψιθύρισε ο Τζάκσον γεμάτος απορία
«Τι εννοείς; Ποια διάολο είσαι;»
«Αφέσου στο παρελθόν σου… Εκεί βρίσκονται οι απαντήσεις που ζητάς.» είπε με σιγουριά «  Κι εσύ….» το βλέμμα της  καρφώθηκε στον Τζάκσον « Δε ξέρεις όλη την αλήθεια για την οικογένεια σου… Ο πατέρας σου  κουβαλάει ένα αρκετά σκοτεινό μυστικό.»
«Μα τι λες; Τι ξέρει;» την ρώτησε  ξαφνισμένος
« Κι εσύ έχεις το σύμβολο… Είστε και οι δύο μέρος του παιχνιδιού τους… Έχετε και οι δύο σημαδευτεί από τους Ιχθείς…. Όσο για το όνομα σου, γνωρίζουμε καλά και οι δύο πως δεν είναι αυτό το αληθινό» αποκρίθηκε και με κοίταξε με ένα έντονο βλέμμα. « Από εκεί πρέπει να αρχίσεις να λύνεις το μυστήριο.» συνέχυσε να λέει ενώ ο Τζάκσον με κοιτούσε με ανάμεικτα συναισθήματα. «Να θυμάστε τα λόγια μου…. Δύο φίλοι, δύο εχθροί… Μια μοιραία ανακάλυψη ανακάμπτει εκείνη τη φιλία… ΙΧΘΕΙΣ ήταν η αιτία… Ένα σύμβολο που μόνο αίμα έφερε σ’ αυτή την ιστορία… Το τέλος  καταστροφικό και το παιχνίδι πιο ζοφερό από ποτέ… Το παρελθόν σας είναι το κλειδί του μυστηρίου… Αυτό να το θυμάστε!» τελείωσε και χάθηκε ανάμεσα στα δέντρα  αφήνοντας εμάς σοκαρισμένους μέσα στο βούρκο της αναστάτωσης και απορίας….


Chara Christ.