Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

5.10.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 5) "Στάχτες εμπιστοσύνης"



   Άνοιξα την πόρτα της οικίας κατά κουρασμένος από τη σημερινή μέρα….   Όταν πλησίασα στο σαλόνι ο Τζιμ με κοίταξε με ένα χαρακτηριστικό μυστηριώδης βλέμμα, που μου προκάλεσε μια ανατριχίλα.  Πρώτη φορά  αισθάνθηκα αυτό το ψύχος στο κορμί μου… Μου είχε κάνει εντύπωση, ήταν εκεί αμίλητος μέσα στη σιωπή…  Μα η έκφραση στο πρόσωπο του ούρλιαζε από λόγια που δεν μπορούσα να ακούσω.  Τον κοίταξα με μια περιφρόνηση ενώ προχώρησα προς το δωμάτιο του Τζάκσον…. Γνώριζα καλά πως έπρεπε να βρεθώ αντιμέτωπος με την αλήθεια εκείνης της νύχτας.   Έπρεπε να του μιλήσω , αλλιώς δε θα ησύχαζε το υποσυνείδητο μου και εκείνη η στιγμή θα εξακολουθεί να στοιχειώνει τα όνειρα μου.   
  Εγώ κι αυτός  είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν, μου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη αλλά εγώ… Εγώ δεν μπορώ να εμπιστευτώ ούτε τον εαυτό μου.  Όντως το υποσυνείδητο μου με έχει επηρεάσει…  Για να το αντιμετωπίσω λοιπόν, πρέπει να μιλήσω στον Τζάκσον.   Πήρα μια ανάσα και κτύπησα τη πόρτα του.   Άνοιξε με μιας και ακόμα φορούσε εκείνο το μπλε πουκάμισο και το μαύρο τζιν του.
«Έγινε κάτι;» αποκρίθηκε αγχωμένος
«Πάμε για τρέξιμο; Θα αλλάξω ρούχα και είπα αν θες να έρθεις μαζί μου…» απάντησα  ενώ προσπαθούσα να βάλω μια τάξη  στις σκέψεις του μυαλού μου
«Γιατί όχι!»
«Ωραία , σε 10 λεπτά λοιπόν έξω από το δάσος τα λέμε εκεί..» ξεστόμισα και έφυγα βιαστικός.
  Καθώς τρέχαμε στο δάσος σε πολύ γρήγορο ρυθμό ο Τζάκσον σταμάτησα απότομα και ακούμπησε  το χέρι του πάνω σε ένα μεγάλο δέντρο ώστε να ξεκουραστεί.  Είχε χλομιάσει και ήταν αρκετά λαχανιασμένος.   Εγώ μόλις τον πρόσεξα πλησίασα προς το μέρος του.
« Δεν είμαι και πολύ καλός σ’ αυτό τώρα τελευταία…» αποκρίθηκε  προσπαθώντας παίρνοντας αδιάκοπα βαθιές ανάσες
Εγώ χαμογέλασα μα τότε κατάλαβα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να μιλήσω. Το χαμόγελο έσβησε απότομα από το πρόσωπο μου και πήρα ένα σοβαρό ύφος.
«Πρέπει να σου πω κάτι…»
Τότε έκανε μια γκριμάτσα και με κοίταξε γεμάτος απορία.   Την ίδια στιγμή χτύπησε το κινητό του.  Αυτό το άρπαξε και απάντησε κατευθείαν.  Τα γαλάζια μάτια του κοίταξα το πρόσωπο μου γεμάτα ξαφνισμό.   
« Ήταν η…»
«Η  Πηνελόπη.» ολοκλήρωσα τη πρόταση του
«Πως το κατάλαβες»
«Από την αντίδραση σου»
«Είχες δίκαιο.. Τελικά όντως είχαν ένα κοινό όλοι αυτοί μεταξύ τους… Τα μαθήματα.»
«Το γνωρίζω….. Μου το είπαν» πρόσθεσα με σκυφτό το κεφάλι
«Τι; Πως… Δε καταλαβαίνω..» αποκρίθηκε
«Γι’ αυτό ακριβώς θέλω να σου μιλήσω…»
«Δε… Εσύ πως… Τι ξέρεις;»
«Τις τελευταίες μέρες βλέπω ένα συγκεκριμένο εφιάλτη…»
«Που σταματάει την ίδια στιγμή αυτό μου το έχεις πει..» με διέκοψε με έντονο τόνο
«Άφησε με να ολοκληρώσω και θα καταλάβεις… Θα αρχίσω από την αρχή… Ο εφιάλτης μου έχει σχέση με εκείνη τη νύχτα όταν Μαξ με πήρε τηλέφωνο …» Ξεστόμισα  αποφασισμένος.  « Όλα άρχισαν  2 μήνες πριν μέσα στο σκοτάδι και την απόλυτη ησυχία της νύχτας,  όταν το κινητό μου άρχισε να κτυπάει σε ασταμάτητο  και ενοχλητικό ρυθμό.  Σήκωσα το δεξί μου χέρι  ενώ το κεφάλι μου άγγιζε ακόμα το απαλό λευκό μαξιλάρι  και μέσα στη νύστα μου το απάντησα.
«Ντέρεκ;» αποκρίθηκε με βαριά λαχανιασμένη φωνή
Απάντησα μ’ ένα μουγκρητό
«Φίλε κοίμισε;» ρώτησε βιαστικός μετά από λίγα δευτερόλεπτα
«Αχ…» βαριαναστέναξα και μόλις που άνοιξα τα μάτια μου. «Όχι κάνω ελεύθερη πτώση… Τι θες  να κάνω  τέτοια ώρα ρε άνθρωπε;» του απάντησα απότομα με ειρωνικό τόνο και κοίταξα το ρολόι, 3:15.  Γνώριζε πως τελείωνα αργά από τη δουλεία μου και αμέσως πήγαινα σαν ψόφιος για ύπνο. 
«Πρέπει να με ακούσεις δεν έχω χρόνο!» αποκρίθηκε λαχανιασμένος και προσπέρασε τα λόγια μου 
«Υπάρχουν υπόγειοι διάδρομοι.» επαναλάμβανε την ίδια πρόταση ασταμάτητα
«Ε; Τι; γιατί είσαι λαχανιασμένος;  Τι έπαθες;» τον ρώτησα  και άναψα το φωτιστικό δίπλα μου, είχα πια ξυπνήσει αν και το χασμουρητό δεν έλειπε από το στόμα μου.
«Ντέρεκ..» άρχισε να ψιθυρίζει με τρεμουλιασμένη φωνή
 «Μαξ;… Φίλε με ακούς; Μάξ;» φώναξα το μόνο που άκουγα ήταν μια εκκωφαντική σιωπή.
«Ντέρεκ…» συνέχυσε να ψιθυρίζει το όνομα μου
«Μαξ Γιατί ψιθυρίζεις;»
«Νομίζω πως, πως κάποιος είναι μαζί μου… Ντέρεκ!»  πρόσθεσε με τρεμουλιασμένη φωνή «Πρόσεξα μια σκιά έξω απ’ το παράθυρο… θα με βρουν. Πρέπει να μάθεις την αλήθεια πριν…. πριν να είναι αργά!»  έπειτα ακολούθησε σιωπή με τον εαυτό μου σε αγωνιά κι εκεί άκουσα εκείνο το χαρακτηριστικό κρότο από το όπλο … Αμέσως μετά η γραμμή κόπηκε… Έχασα τα λόγια μου , δεν ήξερα  τι να κάνω, το σώμα μου άρχισε να μουδιάζει και μετά σιωπή. Είχα ταραχτεί πολύ, περπατούσα πάνω κάτω  κρατώντας το κινητό μου στο χέρι και ξεφυσούσα σαν ατμομηχανή του τρένου. Μα ενώ οι ώρες περνούσαν, εγώ εκεί καρφωμένος στο κινητό μου. Μα σιωπή, μέχρι που ο ήλιος είχε ανατείλει. Το κινητό μου δε ξαναχτύπησε. Κοιτάχτηκα στο καθρέφτη για μια στιγμή, και μέσα από τα δόντια μου ξεστόμισα «Δειλός. Είμαι δειλός.» Δεν είχα το θάρρος να τον πάρω τηλέφωνο για να δω τι είχε συμβεί.. Τα μάτια μου ήταν κουρασμένα από την  αϋπνία , μα δεν έλεγα να τα κλείσω…
   Ξαφνικά το κινητό μου άρχισε να κτυπάει, το άρπαξα αμέσως από κρεβάτι  και χωρίς καν να δω ποιος ήταν απάντησα αμέσως  γεμάτος ταραχή
«Μαξ.»
«Θα σε κυνηγήσουν….. Κατέβα αμέσως κάτω» είπε με εκείνη την βαριά φωνή του. Όχι δεν ήταν ο κολλητός μου, αλλά ο αρχηγός.
Τότε οι σκέψεις μου άρχισαν να πληθύνουν, με το μυαλό μου κολλημένο στον Μαξ. Ο χρόνος  ποτέ δεν ήταν με το μέρος μου. Κοίταξα έξω από το παράθυρο μου κι εκεί πρόσεξα το μαύρο ψηλό αυτοκίνητο του . Δεν γνώριζα πως ήξερε για το τηλεφώνημα, οι σκέψεις μου εκείνη τη στιγμή ήταν πολλές…. Είχα μια λεπίδα πως όταν το συναντούσα να μου έδινε κάποιες απαντήσεις.   Κι όντως τι είχε.
  Όπως καλά θυμάσαι εγώ αρνήθηκα να αναλάβω δράση σε αυτή  την  περίπλοκη υπόθεση… Για τον αρχηγό όμως ήμουν,  είμαι και θα είμαι ο κριμένος άσος κάτω από το μανίκι του. 
  Αυτό τον ένα χρόνο που εσείς προσπαθούσατε να ανακαλύψετε τι συμβαίνει,  εγώ τον σπαταλούσα δουλεύοντας σε μπαράκια…»
«Αυτός σε παρακολουθούσε έτσι…» ξεστόμισε με σιγουριά
«Ναι…  Και γνώριζε καλά πως ο Μαξ δεν θα έκοβε ποτέ επαφή μαζί μου… Στο διαμέρισμα όπου έμενα είχαν βάλει κοριούς… Έτσι γνώριζαν για τις συνομιλίες μου με τον Μάξ.
  Για να καταφέρω να έρθω εδώ, έκανα μια συμφωνία μαζί του.  Αυτός δεχτικέ και έτσι με τη βοήθεια του βρέθηκα σ’ αυτό το μέρος με σκοπό να ανακαλύψω την αλήθεια. Και θα το κάνω!» τόνισα τα τελευταία μου λόγια
«Ποια ήταν η συμφωνία;»
«Να επιστρέψω πίσω …..» εκεί έκανα μια μικρή παύση ενώ τον κοιτούσα με αμηχανία … Μετά συνέχυσα « Η Πηνελόπη με πήρε τηλέφωνο το πρωί και μου είπε για το κοινό που έχουν  όλοι όσοι εξαφανίστηκαν»  ολοκλήρωσα και δείλιασα να τον κοιτάξω.
«Ωραίοι είστε εσείς ρε….» πρόσθεσε με μεγάλη απογοήτευση «Μάλιστα…. Με λίγα λόγια  εσύ ήρθες εδώ με τη βοήθεια του και δε μου είπες τίποτα! Γι’ αυτό ήσουν τόσο άνετος… Δε σε καταλαβαίνω ρε παιδί μου… Εγώ τι είμαι δηλαδή; Σε εμπιστευτικά! Σου είπα πως θα σε βοηθήσω  φτάνει να είσαι ειλικρινείς κι εσύ… Στο παρελθόν συνεργαστήκαμε! Με ξέρεις… Γιατί ρε φίλε;»
«Δεν μπορούσα να σου το πω..»
«Και τώρα τι έχει αλλάξει; Μήπως μου έχεις εμπιστοσύνη; Ααα όχι όχι! Ξέρω ήθελες να έχεις ήσυχο το υποσυνείδητο σου» ξεστόμισε ειρωνικά
Εγώ παρέμεινα αμίλητος
« Ξέρεις κάτι , γιατί εγώ είμαι ειλικρινείς… Μπορώ με σιγουριά να σου πω πως  η συμφωνία που κάνατε δεν ήταν απλά να επιστρέψεις πίσω… Κάτι παραπάνω θα σου έχει ζητήσει…» είπε και ετοιμάστηκε να φύγει  «Ούτε σταχτί εμπιστοσύνης δε σου αξίζει πια…. Σε λυπάμαι! Αυτό να το θυμάσαι.» τόνισε και χαμήλωσε το βλέμμα ενώ το πρόσωπο του ήταν γεμάτο απογοήτευση .   Η εικόνα που είχε μέχρι τώρα για μένα θα έγινε θρύψαλα… 

 Καθώς τον κοιτούσαν να φεύγει  αναρωτήθηκα με τον εαυτό μου, πως καταφέρνω τελικά όσα άτομα βρίσκονται γύρω μου και με εμπιστεύονται να τα αφήνω να πέφτουν….   Μετά από αυτό θα μείνω και πάλι μόνος… Τα δύο άτομα που μου είχαν εμπιστοσύνη και δεν ήθελα να την χάσουν , τώρα…  Τώρα τα έχω χάσει.  Πρώτα ο Μάξ και τώρα ο Τζάκσον.   Ναι φοβάμαι να εμπιστευτώ τον οποιοδήποτε… Έχω περάσει πολλά και όταν δεχτικά πριν χρόνια το τελειωτικό χτύπημα, η λέξη εμπιστοσύνη διαγράφηκε από το λεξιλόγιο μου.  Γνωρίζοντας καλύτερα από όλους πως είναι όταν χάσεις την εμπιστοσύνη σου σε ένα άτομο έπρεπε να αποφύγω αυτό το λάθος …   Βαριαναστέναξα και συνέχυσα το τρέξιμο μου.  Δε μου αρέσει να παραδέχομαι τα συναισθήματα μου… Μα τελικά αυτό κάνω… Και αυτό είναι που θα με οδηγήσει στο βωμό της  καταστροφής. 

Chara Christ.