Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

9.10.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 6) "Φυλακισμένοι"



«Λοιπόν τι έγινε μετά;» ξεστόμισε με αγωνία ενώ με κοιτούσε με ένα βασανισμένο βλέμμα. «Αυτούς πως τους ανακαλύψατε τελικά;  Και γιατί τους είσαι τόσο σημαντικός; Εγώ γιατί είμαι σημαντικός γι’ αυτούς;  Τι άλλο θέλουν από εμάς;…. Κι ο πατέρας μου; Πως είχε σχέση με όλα αυτά ο πατέρας μου;» επαναλάμβανε σαν χαμένος…  Εγώ ήμουν αρκετά εξαντλημένος για να του πω τη συνέχεια… Μα έπρεπε.
  Οι πληγές μου δεν είχαν επουλωθεί καλά ακόμα και τα χεριά μου ήταν τόσο βαριά από εκείνες τις ασήκωτες αλυσίδες που μας είχαν δέσει.  Πήρα μια βαθιά ανάσα και το μόνο που μου προκάλεσε ήταν αναγούλα από την απαίσια  μυρωδιά της μούχλας του δωματίου όπου μας είχαν κλεισμένους..
«Θα σου , θα σου τα εξηγήσω όλα… Όσο για τον Τζιμ… Τα μυστικά του ήταν περισσότερα από τα δικά μου..» προσπάθησα να συνεχίσω ενώ τα μάτια μου δεν είχαν το κουράγιο να μείνουν ανοιχτά
«Μα πως; Γιατί… Γιατί δε μου μίλησε ποτέ;  Είμαι γιός του..  θα έπρεπε να γνωρίζω για όλα αυτά… Μ’ αυτός με κράτησε σε άγνοια τόσα χρόνια… Μόνο σκοτάδι… Γιατί;»  ρωτούσε με απορία και απογοήτευση,  ενώ η ψυχή του είχε πληγωθεί περισσότερο από τα ψέματα του πατέρα του , πάρα  από τα βασανιστήρια που μας έκαναν εδώ μέσα. 
  Εκείνη τη στιγμή, η δική μου θλίψει και ο πόνος για τα άτομα που άφησα πίσω μου ήταν τόσο μηδαμινή  μπροστά στη δική του…. Ήθελα να του δώσω κουράγιο αλλά δεν μπορούσα, γιατί απλά δεν είχαν άλλο .
«Πες μου Ντέρεκ…. Εσύ τι σχέση είχες με αυτούς;»
 «Εμείς οι δύο έχουμε ένα μεγάλο κοινό.»  αποκρίθηκα προσπερνώντας τα λόγια του,  ενώ των κοίταξα κατάματα
«Τι;»
«Και οι δύο μεγαλώσαμε  μέσα στα ψέματα» ξεστόμισα 
Το βλέμμα του εκείνη τη στιγμή φώτισε όλο το σκοτεινό δωμάτιο από απορία.   
«Τι εννοείς; Πρέπει να μου πεις όλα όσα ξέρεις…» πρόσθεσε με επιτακτικό τόνο
   Εκεί  θα  άρχιζα και πάλι να αφηγούμαι τα όσα είχαν συμβεί… Οι αναμνήσεις από τα λόγια μου για ακόμα μια φορά θα ξεγλιστρούσαν από μπροστά σαν ταινία. 
   Για μια στιγμή αναρωτήθηκα…  Θα μας αφήσουν ποτέ ελεύθερους; Ζωντανούς;  Πραγματικά όμως ακόμα και να μας άφηνα, εμείς θα ήμασταν πάντα φυλακισμένη στις σκέψεις και τις αναμνήσεις από τα βίαια βασανιστήρια τους; Ή θα ελευθερωνόμασταν επιτελούς κοντά στα άτομα που μας αγαπούν;   Τελικά,  όσο κι αν μας κρατήσουν φυλακισμένους σ’ αυτό το δωμάτιο , η ψυχή μας πάντα θα παραμένει ελεύθερη κοντά σε εκείνους που μας χρειάζονται και νοιαζόμαστε.  Τότε κατάλαβα ότι ποτέ δε θα καταφέρουν να μας φυλακίσουν όσο η ψυχή μας είναι ελεύθερη.  Εκείνη τη στιγμή μια σπίθα ελπίδας πλημύρισε την καρδία μου και έτσι βρήκα το κουράγιο να πω τη συνέχεα.

Chara Christ.