Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

22.10.15

Game of Shadows (Κεφάλαιο 9) "Μολυσμένη ψυχή"



   Σταμάτησα να μιλάω.  Ένιωσα αδύναμος για να πω τη συνέχεια.  Δε ξέρω αν είναι ζωντανοί οι φίλοι μου.  Το ψύχος που αγκάλιαζε όλο και περισσότερο το κορμί μου με ανάγκασε να πάψω να μιλάω. 
«Είσαι καλά;» ξεστόμισε και με κοιτούσε με αγωνία.
  Το πρόσωπο μου είχε γίνει πιο χλομό από ποτέ…. Το στόμα μου είχε στεγνώσει , μα νερό… Μας έφερναν μέσα σε εκείνο το βρόμικο ποτήρι μόνο μια φορά τη μέρα…
«Δεν είναι αρκετό , αλλά πιες το! Εσύ το χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα!»  είπε  και παρόλο που ήμασταν δεμένοι μ’ αυτές τις πονετικές αλυσίδες, κατάφερε να σπρώξει το ποτήρι προς το μέρος μου. 
    Τέντωσα το χέρι μου για να καταφέρω να το αρπάξω , μα μάταια… Το μόνο που πέτυχα ήταν να χαρίσω τις τελευταίες σταγόνες από το πολύτιμο νερό στο  κρύο πάτωμα.   Τα μάτια μου τρεμόπαιζαν και το κορμί μου έμοιαζε ανάπηρο να κάνει οποιαδήποτε άλλη  κίνηση….  Ίσως να ήρθε το τέλος μου τελικά… Αυτή είναι η τιμωρία μου… Εγώ έφταιγα που καταλήξαμε όλοι εδώ κάτω… Σ’ αυτό  το κυκεώνα του μαρτυρίου… Ήταν όλα μέρος του παιχνιδιού τους.  Πιαστήκαμε σαν ποντίκια στη φάκα! Καταραμένη εκείνη η στιγμή.  Αυτοί πάντα θα μας παρακολουθούν , πάντα θα μας στοιχειώνουν! Σαν σκιές που όλοι τις έχουμε μα κάνεις δε μπορεί πραγματικά να τις χάσει… Δε θα πάψουν ποτέ να μολύνουν τις ψυχές μας με αυτές τις φρικτές αναμνήσεις!  Πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή…. Ποιος μπορεί να βρει ένα ζεστό καταφύγιο σε μια μολυσμένη ψυχή; Μια ψυχή που τώρα πια ζει μέσα στο σκοτάδι…  Ίσως να είναι αλήθεια πως υπάρχουν μέρη που το φως δε μπορεί να σε βρει … Άραγε θα βρούμε ποτέ τρόπο να σβήσουν αυτές οι ανατριχιαστικές εικόνες από το μυαλό μας;  Μάλλον όχι… Μια ζωή θα τις κουβαλάμε σαν ένα μεγάλο βάρος  στις πλάτες μας…. Μια ολόκληρη ζωή.
   ‘Ένιωθα πιο αδύναμος όσο ποτέ άλλοτε… Έπρεπε όμως να πω τη συνέχεια…    Ίσως φανεί εγωιστικό αλλά η αλήθεια ήταν πως ο μόνος λόγος που θα του έλεγα τα πάντα, είναι για να ανακαλύψω  γιατί δε με έχουν σκοτώσει ακόμα... Αφού σε όσους έχουν κάνει κάτι, μετά τους σκότωσαν…  Αν και για το πόσο θα είμαι ζωντανός…. Δεν το ξέρω…
«Ντέρεκ;» ψιθύρισε το όνομα μου
«Ναι… Είμαι… Είμαι καλά..» κατάφερα να μιλήσω
«Μοιάζεις χαμένος… Μήπως θες να σταματήσεις να μιλάς;»
«Όχι! Πρέπει να ξέρεις…. Αν υπάρχει ένα σίγουρο άτομο που θα βγει  ζωντανό από εδώ μέσα αυτό… Αυτό είσαι εσύ…..»
«Ακούγεσαι βαθιά πληγωμένος στη ψυχή… Τι σου έχουν κάνει;  Τι έκαναν στους φίλους σου;»
Προσπέρασα τις ερωτήσεις γιατί ήταν κάτι που με πλήγωνε και μια ζωή θα με πληγώνει…
«Τα Τέρατα που μας κρατάνε εδώ , ( τους παρομοίασα γεμάτος μίσος) κατάφεραν να μολύνουν ότι πιο πολύτιμο υπάρχει πάνω σε έναν άνθρωπο!»  έκανα μια παύση ενώ θυμήθηκα εκείνη την φρικιαστική στιγμή. « Τη ψυχή… Κατάφεραν να μολύνουν την ψυχή όλων μας.»  
«Τι έκαναν;»  αποκρίθηκε με τρεμουλιασμένη φωνή γεμάτος θλίψη

Στο μυαλό μου ήρθαν και πάλι όλες εκείνες οι στιγμές…. Κάποιες καλές, κάποιες με ένταση  και τέλος οι πιο πονετικές…. Δεν έπρεπε να  τα παρατήσω τώρα!  Πήρα την απόφαση να συνεχίσω  αν και η συνέχει θα τον πληγώσει…  

Chara Christ.