Welcome

Στο blog μας θα βρείτε δεκάδες Έλληνες συγγραφείς και ιστορίες κάθε είδους, για κάθε ηλικία και για όλα τα γούστα, όπως επίσης εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων, συμβουλευτικά συγγραφικά άρθρα και πολλά άλλα.

Εάν λοιπόν λατρεύετε τη λογοτεχνία, περιηγηθείτε στο blog μας και ανακαλύψτε όσα έχουμε να σας προσφέρουμε.

Καλώς ήρθατε στον Moonlightόκοσμο!

28.10.15

The Story Of The Dark-eyed Girl (Διήγημα)



«Πώς ήταν;», τον ρώτησαν μια μέρα.
«Εκείνο το κορίτσι. Πώς ήταν;»
Εκείνος έστρεψε το βλέμμα του στον ουρανό. Είχε συννεφιά.
Πάντα της άρεσε η συννεφιά. Χαμογέλασε, κοιτώντας κάτω. 

                                                                      *******

Γέλια ακουγόντουσαν παντού. Το ίδιο και φωνές. Εκείνη εκεί, στεκόταν, πίνοντας και όντας χαμένη στις σκέψεις της. Την πλησίασε.

«Τι κάνεις μόνη σε ένα τέτοιο μέρος;», την ρώτησε.

Η ερώτηση δεν είχε τίποτα το πονηρό. Από μέσα του πήγαζε γνήσια περιέργεια.
Σήκωσε το βλέμμα της.

Κατάλαβε.
                                                                      *******

Ίσως το μυαλό της να ήταν το ίδιο σκοτεινό με τα μάτια της, σκέφτηκε μια μέρα.

Την έβλεπε. Έβλεπε την ζωή της. Ήταν σκληρή, έπρεπε να ομολογήσει. Απορούσε πώς άντεχε. Αλλά εκείνη πάντα τον έκπληκτε με ένα της χαμόγελο. Όσο όμως και να ήθελε να την πιστέψει, τα μάτια της έλεγαν άλλα...

                                                                      *******

«Βουλιάζω, Φίλιππε. Βουλιάζω στη στεριά.'', του είπε ένα βράδυ. 
Ένα από εκείνα που καθόντουσαν και κοιτούσαν τον ουρανό να απλώνεται μπροστά τους, κάνοντας όνειρα που ήλπιζαν να πραγματοποιήσουν.

Έστρεψε το βλέμμα του σε αυτήν. Γαλάζιο και μαύρο. Η τέλεια αντίθεση.

«Υπομονή, μικρή μου. Υπομονή.», είπε και την πήρε στην αγκαλιά του.

                                                                      *******

Το κλάμα της δυνατό. Η φωνή της το ίδιο. Εκείνος, όμως, δεν έλεγε να φύγει. Στεκόταν μπροστά της, βλέποντάς την να βυθίζεται στην απόλυτη τρέλα.

 Έπεσε στο πάτωμα, παραδωμένη.

Την πήρε στην αγκαλιά του.

«Δε μπορώ άλλο.» προσπάθησε να πει μέσα απ'τους λυγμούς της.
«Μπορείς. Είσαι δυνατή.», προσπάθησε να την καθησυχάσει αλλά το κενό βλέμμα της τα έλεγε όλα.

Είχε πάρει την απόφασή της.
                                                                      *******

Είχε τελικά παραδοθεί στον σκληρό κόσμο.

Το κορμί της, λεπτό και αδύναμο, έδειχνε έτοιμο να αγκαλιάσει την απόλυτη λύτρωση, καθώς κρεμιόταν.
Εκείνη με σκυφτό το κεφάλι, λες και φοβόταν να τον αντικρίσει.

Ήταν θυμωμένος μαζί της που τα παράτησε.

Αλλά περισσότερο με τον εαυτό του που δε μπόρεσε να την βοηθήσει.

                                                                      *******

«Πώς ήταν;», τον ρώτησαν ξανά.

Εκείνος τους κοίταξε.


«Μόνη.»



Despoina Andreoy